Εμφανές σκυρόδεμα, φυσικές υφές και έπιπλα βραζιλιάνικου design χαρακτηρίζουν την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 130τ.μ. στο Σάο Πάολο, όπου η νέα κάτοψη ενοποιεί τους χώρους διημέρευσης διατηρώντας παράλληλα εμφανή στοιχεία της κατασκευής της δεκαετίας του 1970.

Το Jardins Apartment στο Σάο Πάολο από τους AVAA Arquitetura είναι ένα διαμέρισμα 130τ.μ. σε κτίριο της ύστερης δεκαετίας του 1970. Η ανακαίνιση, που σχεδιάστηκε για ένα ζευγάρι, συνδυάζει την πλήρη αναβάθμιση των υποδομών με την αναδιοργάνωση της αρχικής κάτοψης, διατηρώντας στοιχεία του υφιστάμενου φέροντα οργανισμού, όπως τα εμφανή δοκάρια από σκυρόδεμα.

Αντί να αποκρύψει την ηλικία του κτιρίου, η επέμβαση διατηρεί επιλεγμένα υφιστάμενα στοιχεία και τα συνδυάζει με νέες ξύλινες επιφάνειες, φυσικές υφές και σύγχρονη επίπλωση. Η νέα οργάνωση δίνει έμφαση στη συνέχεια των χώρων διημέρευσης, ενώ η υλική παλέτα συνδέει την αρχική κατασκευή με προσωπικές αναφορές των ιδιοκτητών.

 

Ενοποίηση των χώρων διημέρευσης

Η νέα κάτοψη δίνει προτεραιότητα στους κοινόχρηστους χώρους της κατοικίας.

Η προηγουμένως κλειστή κουζίνα ενοποιείται με το καθιστικό και την τραπεζαρία και οργανώνεται γύρω από μια μεγάλη κεντρική νησίδα. Με αυτόν τον τρόπο, εντάσσεται στην καθημερινή κοινωνική ζωή του σπιτιού και εξυπηρετεί τόσο την προετοιμασία του φαγητού όσο και τις συγκεντρώσεις με φίλους και οικογένεια.

Η πρόσβαση στον βοηθητικό χώρο αποκρύπτεται πίσω από μια συνεπίπεδη πόρτα που ενσωματώνεται στην ξύλινη επένδυση της τραπεζαρίας. Οι δευτερεύουσες λειτουργίες συγκεντρώνονται έτσι σε μια ενιαία αρχιτεκτονική επιφάνεια, διατηρώντας την οπτική συνέχεια του χώρου.

Το καθιστικό και η τραπεζαρία μπορούν να υποστηρίξουν διαφορετικούς τρόπους χρήσης. Ένας καναπές διπλής όψης οργανώνει τον χώρο ανάμεσα σε μια περισσότερο ανεπίσημη περιοχή καθιστικού και τη ζώνη της τηλεόρασης, ενώ ένα συνεχές χαμηλό έπιπλο προσφέρει επιπλέον θέσεις και ενσωματωμένους αποθηκευτικούς χώρους.

 

Εμφανές σκυρόδεμα και φυσικές υφές

Η επιλογή των υλικών συνδέει άμεσα την αρχική κατασκευή με το νέο εσωτερικό.

Τα εμφανή δοκάρια από σκυρόδεμα διατηρούνται ως στοιχεία του φέροντα οργανισμού της δεκαετίας του 1970, επιτρέποντας στην αρχική δομή του κτιρίου να παραμένει ευανάγνωστη.

Απέναντι στις περισσότερο αδρές επιφάνειες του σκυροδέματος, η ξυλεία και τα φυσικά υλικά εισάγουν χαρακτηριστικές υφές.

Η πλεκτή ψάθα αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην υλική παλέτα, καθώς παραπέμπει στην πορτογαλική καταγωγή ενός από τους ιδιοκτήτες. Η προσωπική αυτή αναφορά εντάσσεται μέσα από το ίδιο το υλικό και όχι ως πρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο.

Οι τοίχοι και οι οροφές αποκτούν ανάγλυφα τελειώματα σε ουδέτερους τόνους, δημιουργώντας μικρές μεταβολές φωτός και σκιάς στις επιφάνειες.

 

Νέο wc μέσα στις υφιστάμενες υποδομές

Το WC επισκεπτών διαμορφώνεται με την επανάχρηση του υδραυλικού κατακόρυφου δικτύου του προηγούμενου βοηθητικού λουτρού.

Η επιλογή αξιοποιεί τις υφιστάμενες υποδομές και προσαρμόζει τη λειτουργία τους στη νέα οργάνωση της κατοικίας.

Ο πάγκος από χαλαζίτη Verde Vitória Régia, με χειροποίητο τελείωμα, αναδεικνύει τις φυσικές διαφοροποιήσεις της πέτρας. Το δάπεδο από ψηφίδες τραβερτίνη συνδυάζεται με ταπετσαρία σε πράσινες αποχρώσεις, δημιουργώντας μια περισσότερο συμπυκνωμένη υλική σύνθεση σε σχέση με τους κύριους χώρους.

Μια ακουαρέλα που απεικονίζει το πατρικό σπίτι του ιδιοκτήτη στην Πορτογαλία προσθέτει μια ακόμη προσωπική αναφορά και συνδέει το νέο εσωτερικό με τη μνήμη ενός διαφορετικού τόπου κατοίκησης.

 

Οι ιδιωτικοί χώροι

Η κύρια σουίτα διευρύνεται ώστε να ενσωματώσει ένα ευρύχωρο walk-in closet με ανοιχτόχρωμες ξύλινες κατασκευές.

Η φωτεινή ξυλεία δημιουργεί αντίθεση με το σκουρότερο δάπεδο σε μοτίβο ψαροκόκαλου, ενώ το έπιπλο περιποίησης τοποθετείται κοντά στο παράθυρο ώστε να αξιοποιεί το φυσικό φως.

Ένα ορθογώνιο σκαμπό εισάγει διαφορετική υφή, ενώ το παγκάκι που σχεδιάστηκε ειδικά από το γραφείο χαρακτηρίζεται από καμπύλες γραμμές και μια διακριτική χρωματική διαφοροποίηση της ταπετσαρίας.

Το δωμάτιο επισκεπτών έχει διπλή λειτουργία και χρησιμοποιείται επίσης ως home office. Στην καθημερινή ζωή λειτουργεί παράλληλα ως χώρος για τα δύο σκυλιά του ζευγαριού, προσαρμοζόμενο σε διαφορετικές ανάγκες χρήσης.

Φωτισμός χωρίς μείωση του εσωτερικού ύψους

Βασική επιλογή του σχεδιασμού ήταν η διατήρηση του αρχικού ύψους των χώρων.

Αντί για εκτεταμένες ψευδοροφές που θα έκρυβαν τις εγκαταστάσεις, ειδικές εσοχές επιλύουν τις τεχνικές απαιτήσεις και οργανώνουν τον φωτισμό στους χώρους διημέρευσης και την κυκλοφορία.

Ο έμμεσος φωτισμός, σε θερμότερες θερμοκρασίες χρώματος και με δυνατότητα ρύθμισης της έντασης, επιτρέπει τη διαμόρφωση διαφορετικών συνθηκών μέσα στην ημέρα.

Παράλληλα, ανανεώνονται πλήρως οι υδραυλικές και ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και δημιουργείται η απαραίτητη υποδομή για μελλοντικό σύστημα αυτοματισμού.

Οι τεχνικές επεμβάσεις παραμένουν διακριτικές, ώστε ο αρχικός φέρων οργανισμός και οι αναλογίες των χώρων να εξακολουθούν να διαβάζονται καθαρά.

 

Βραζιλιάνικο design στην επίπλωση

Η επιλογή της επίπλωσης εισάγει μια ακόμη διάσταση στο εσωτερικό, με έμφαση στο σύγχρονο και νεότερο βραζιλιάνικο design.

Το τραπέζι της τραπεζαρίας σχεδιάστηκε από το AVAA Design, ενώ στο καθιστικό ξεχωρίζει η πολυθρόνα Moleca του Sérgio Rodrigues. Η σύνθεση συμπληρώνεται από έργα των Gustavo Bittencourt, Jader Almeida, Estúdio Orth και Mel Kawahara.

Η επίπλωση δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητο διακοσμητικό επίπεδο. Μαζί με το εμφανές σκυρόδεμα, τις ξύλινες επιφάνειες και τις φυσικές υφές, συνθέτει ένα οικιακό εσωτερικό όπου η αρχική κατασκευή, οι νέες επεμβάσεις και οι προσωπικές αναφορές παραμένουν ταυτόχρονα ευανάγνωστες.

Ένα δάπεδο με μοτίβο σκακιέρας απλώνεται στους κοινόχρηστους χώρους ενός διαμερίσματος 200τ.μ., λειτουργώντας ως εικαστικό διακοσμητικό στοιχείο και κάνναβος οργάνωσης της οικογενειακής ζωής.

Το διαμέρισμα Brooklin στο Σάο Πάολο από τους Küster Brizola Arquitetos αναδεικνύει το παραδοσιακό μοτίβο της σκακιέρας ως βασικό στοιχείο ενός σύγχρονου οικιακού εσωτερικού.

Η κατοικία των 200τ.μ. σχεδιάστηκε για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, με έμφαση στην καθημερινή οικογενειακή ζωή, τη φιλοξενία και τη δημιουργία προσωπικών αναμνήσεων.

Αντί να αντιμετωπίσουν το καρό μοτίβο ως  απλή διακοσμητική λεπτομέρεια, οι αρχιτέκτονες το επεκτείνουν σχεδόν σε ολόκληρο τον χώρο διημέρευσης. Έτσι, η γεωμετρία του οργανώνει τη σχέση ανάμεσα στο καθιστικό, τους χώρους παιχνιδιού, την τραπεζαρία και την κουζίνα.

 

Κάνναβος σκακιέρας στους κοινόχρηστους χώρους

Το γεωμετρικό δάπεδο αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο στοιχείο του διαμερίσματος. Ωστόσο, ο ρόλος του δεν περιορίζεται στην εικόνα.

Η επανάληψη του μοτίβου σε μεγάλη κλίμακα μειώνει την οπτική του ένταση. Η επιφάνεια γίνεται αντιληπτή σαν ένα συνεχές «χαλί» που συνδέει τις διαφορετικές λειτουργίες.

Παράλληλα, η γεωμετρία του δαπέδου ευθυγραμμίζεται με τις ειδικές ξυλουργικές κατασκευές και τους πέτρινους πάγκους. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας κάνναβος που οργανώνει συνολικά το εσωτερικό.

Η ισχυρή παρουσία του δαπέδου καθόρισε την επιλογή των υπόλοιπων υλικών. Οι ανοιχτόχρωμες επιφάνειες λειτουργούν ως ήρεμο υπόβαθρο, ενώ οι μπλε πινελιές εισάγουν μια πιο δροσερή ατμόσφαιρα.

 

Η δρυς ως υλικό που διατρέχει το διαμέρισμα

Οι ειδικές κατασκευές από αμερικανική δρυ εμφανίζονται σε όλη την κατοικία και συνδέουν σε επίπεδο υλικότητας τις διαφορετικές περιοχές.

Η θερμή απόχρωση της ξυλείας εξισορροπεί το γεωμετρικό δάπεδο και τις αρχιτεκτονικές επιφάνειες. Παράλληλα, η ξυλουργική ενσωματώνει κεραμικά αντικείμενα από το οικογενειακό εργαστήριο αγγειοπλαστικής των κατοίκων.

Τα στοιχεία αυτά εισάγουν μια προσωπική ιστορία στο νέο εσωτερικό. Δεν αντιμετωπίζονται ως ανεξάρτητη διακόσμηση, αλλά εντάσσονται στα ράφια και τους αποθηκευτικούς χώρους.

Έτσι, το νέο περιβάλλον συνδέεται με αντικείμενα και δραστηριότητες που προϋπήρχαν της κατοικίας.

 

 

Όρια χωρίς απομόνωση

Η διατήρηση της χωρικής συνέχειας αποτέλεσε βασικό ζητούμενο του σχεδιασμού. Μια πολυλειτουργική ραφιέρα οργανώνει την κυκλοφορία και διαχωρίζει διακριτικά το καθιστικό από τους δύο χώρους παιχνιδιού.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η διαμόρφωση του playroom. Στην αρχική πρόταση του κατασκευαστή, το δωμάτιο αυτό προοριζόταν για κλειστό home office.

Οι αρχιτέκτονες αντικατέστησαν τον συμπαγή τοίχο με ένα λεπτό μεταλλικό διαχωριστικό. Έτσι, εξασφαλίζεται η απαραίτητη ιδιωτικότητα χωρίς να χάνεται η οπτική σχέση με τον κοινόχρηστο χώρο.

Οι διαφορετικές λειτουργίες παραμένουν, επομένως, ευανάγνωστες. Ταυτόχρονα, τα όρια γίνονται περισσότερο διαπερατά και το διαμέρισμα διατηρεί την αίσθηση ενός ενιαίου περιβάλλοντος.

 

Αντικείμενα με ιστορία

Η επίπλωση περιλαμβάνει αντικείμενα με ιστορική και συναισθηματική αξία.

Στον χώρο ψυχαγωγίας, ένα ιταλικό τραπέζι από pietra dura ηλικίας περίπου ενός αιώνα αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς. Το αντικείμενο προέρχεται από τη Φλωρεντία και εισάγει μια διαφορετική χρονικότητα στο σύγχρονο εσωτερικό.

Μαζί με τα κεραμικά της οικογένειας, το τραπέζι ενισχύει μια βασική ιδέα του έργου: η νέα αρχιτεκτονική λειτουργεί ως πλαίσιο για αντικείμενα που μεταφέρουν προσωπική μνήμη.

Το διαμέρισμα δεν διαμορφώνεται, συνεπώς, ως αφηρημένη σύνθεση ανεξάρτητη από τους κατοίκους. Η ταυτότητά του προκύπτει από τη συνύπαρξη της γεωμετρικής ακρίβειας, των ειδικών κατασκευών και των αντικειμένων που έχουν συλλεχθεί με την πάροδο του χρόνου.

 

 

Κουζίνα και βεράντα ως κοινός πυρήνας

Η ενοποίηση της βεράντας με την κουζίνα δημιουργεί έναν μεγάλο και συνεχή χώρο για το μαγείρεμα, το φαγητό και τις οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Στο κέντρο της σύνθεσης, η νησίδα από πέτρα Paraná Cromos λειτουργεί ως βασικό σταθερό στοιχείο. Οι λοξοτμημένες ακμές της επαναλαμβάνονται στο καθημερινό τραπέζι φαγητού, δημιουργώντας μια μορφολογική σύνδεση ανάμεσα στα δύο αντικείμενα.

Κεραμικά πλακίδια εισάγουν πράσινες αποχρώσεις στην κουζίνα. Σε συνδυασμό με την αμερικανική δρυ, διευρύνουν την παλέτα του έργου με μπλε, πράσινους και τερακότα τόνους.

Η κουζίνα δεν αντιμετωπίζεται ως απομονωμένος βοηθητικός χώρος. Η σύνδεσή της με τη βεράντα τη μετατρέπει σε βασικό πυρήνα της κοινωνικής ζωής του διαμερίσματος.

 

Γεωμετρία, άνεση και ταυτότητα

Σε όλη την κατοικία, η γεωμετρική ακρίβεια εξισορροπείται από υλικά με χαρακτηριστικές υφές και αντικείμενα που συνδέονται με την ιστορία των κατοίκων.

Το δάπεδο ορίζει τον κάνναβο. Η δρυς εισάγει θερμότητα και συνέχεια. Η πέτρα και τα κεραμικά προσθέτουν χρώμα και υφή, ενώ τα διαπερατά χωρίσματα διατηρούν τις οπτικές σχέσεις ανάμεσα στις λειτουργίες.

Το έργο μετατρέπει τελικά ένα γνώριμο διακοσμητικό μοτίβο σε χωρικό εργαλείο. Μέσα από την επέκταση της σκακιέρας στους κοινόχρηστους χώρους και τον συντονισμό της με την αρχιτεκτονική, οι Küster Brizola Arquitetos χρησιμοποιούν τη γεωμετρία για να οργανώσουν την κυκλοφορία, τη συλλογική ζωή και την προσωπική ταυτότητα της κατοικίας.

Μια κατοικία στο δασώδες τοπίο της Canela

Μέσα σε συγκρότημα κατοικιών στην Canela, στην ορεινή περιοχή του Rio Grande do Sul στη Βραζιλία, η Κατοικία στην Canela από το γραφείο 0E1 Arquitetos διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, την κατασκευαστική τεχνική και το τοπίο. Περιτριγυρισμένη από φυσικά δάση και χαμηλούς λόφους, η κατοικία τοποθετείται σε επικλινές οικόπεδο 500,00 τ.μ., με υψομετρική διαφορά περίπου 10,00 μ. από την είσοδο έως το επιλεγμένο σημείο δόμησης και περίπου 15,00 μ. στο σύνολο του οικοπέδου.

Η έντονη κλίση αποτέλεσε βασική αφετηρία του σχεδιασμού. Αντί το ανάγλυφο και η βλάστηση να αντιμετωπιστούν ως περιορισμοί, οργάνωσαν την τοποθέτηση, την πρόσβαση και την κατασκευαστική λογική της κατοικίας.

Συμπαγές καταφύγιο με ευέλικτη χρήση

Το έργο ανατέθηκε από μια οικογένεια με έντονο ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική, η οποία συμμετείχε ενεργά στις συζητήσεις και στις αποφάσεις σε όλη τη διάρκεια της μελέτης. Η κατοικία σχεδιάστηκε τόσο ως καταφύγιο του Σαββατοκύριακου όσο και ως χώρος βραχυχρόνιας μίσθωσης, με ένα συμπαγές και αυτάρκες πρόγραμμα ικανό να φιλοξενεί άνετα έως δύο ζευγάρια.

Σε περίπου 120,00 τ.μ. δομημένης επιφάνειας, το ζητούμενο ήταν η ανεξαρτησία των υπνοδωματίων, χωρίς να υποβαθμίζεται η ποιότητα των κοινόχρηστων χώρων. Το αποτέλεσμα είναι μια μικρή, σφιχτά δουλεμένη κατοικία, όπου κάθε τετραγωνικό μέτρο συνδέεται με σαφή λειτουργική και ατμοσφαιρική πρόθεση.

 

 

Ανάλυση του οικοπέδου και ελάχιστη επέμβαση

Πριν από την έναρξη του σχεδιασμού, μια διεπιστημονική ομάδα βιολόγων και τοπογράφων πραγματοποίησε αναλυτική αποτύπωση του οικοπέδου. Η βλάστηση χαρτογραφήθηκε, τα δέντρα καταγράφηκαν και τα είδη ταξινομήθηκαν ως ενδημικά ή ξενικά, επιτρέποντας στους αρχιτέκτονες να κατανοήσουν με ακρίβεια το δασώδες περιβάλλον.

Η κατοικία τοποθετήθηκε στο μοναδικό υφιστάμενο ξέφωτο του οικοπέδου, ώστε να περιοριστεί η απομάκρυνση δέντρων και να αποφευχθούν εκτεταμένες εκσκαφές. Με αυτόν τον τρόπο, το γύρω οικοσύστημα διατηρείται και το δάσος γίνεται ενεργό μέρος της εμπειρίας κατοίκησης.

Τετράγωνη κάτοψη και οργάνωση γύρω από το καθιστικό

Η κατοικία οργανώνεται σε τετράγωνη κάτοψη 10,80 x 10,80 μ. Μέσα σε αυτή την κανονική γεωμετρία, οι χώροι αναπτύσσονται δυναμικά, σε διάταξη που θυμίζει σπείρα. Το καθιστικό βρίσκεται στο κέντρο και λειτουργεί ως ο βασικός πυρήνας οργάνωσης.

Από τον κεντρικό αυτό χώρο αναπτύσσονται οι βοηθητικές λειτουργίες και οι ιδιωτικές ζώνες. Δύο ανεξάρτητες σουίτες, κουζίνα, χώρος υπηρεσίας, barbecue area και βεράντες συνδέονται με το καθιστικό, διαμορφώνοντας μια σαφή ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια χρήση και την ιδιωτικότητα.

 

 

Ελαφρύς μεταλλικός σκελετός ως κατασκευαστική στρατηγική

Η επιλογή συστήματος ελαφρού μεταλλικού σκελετού ανταποκρίνεται άμεσα στους περιορισμούς του οικοπέδου και στον πειραματικό χαρακτήρα του έργου. Ελαφρύ και γρήγορο στη συναρμολόγηση, το σύστημα απέφυγε την ανάγκη χρήσης μπετονιέρας στο εργοτάξιο και περιόρισε την επιβάρυνση του εδάφους και της βλάστησης.

Μια πλάκα εξομάλυνσης λειτουργεί ως βάση για τον μεταλλικό σκελετό, μειώνοντας τα απόβλητα, διατηρώντας καθαρό το εργοτάξιο και επιτρέποντας τον ακριβή έλεγχο της κατασκευής. Πέρα από την τεχνική του λειτουργία, ο μεταλλικός σκελετός επηρέασε και την αρχιτεκτονική γλώσσα της κατοικίας, επιτρέποντας μεγαλύτερα ανοίγματα, καθαρές συναρμογές και σαφή σχέση του όγκου με το τοπίο.

Βιομηχανικά υλικά σε οικιακή κλίμακα

Αντί ο μεταλλικός σκελετός να καλυφθεί ώστε να μιμηθεί μια συμβατική κατασκευή τοιχοποιίας, η κατοικία αποδέχεται τη βιομηχανική του λογική. Οι εξωτερικοί τοίχοι και η στέγη επενδύονται με τραπεζοειδή sandwich panels, υλικό που συνήθως συναντάται σε βιομηχανικά κτίρια, εδώ όμως εφαρμόζεται στην κλίμακα μιας κατοικίας.

Τα panels προσφέρουν θερμική και ακουστική απόδοση, απαιτούν περιορισμένη συντήρηση και ενοποιούν οπτικά το κτίριο. Η τοποθέτησή τους απαίτησε εξειδικευμένα συνεργεία, ώστε να εξασφαλιστούν κατασκευαστική ακρίβεια και καθαρό τελείωμα. Εξωτερικά, η σκουρόχρωμη επένδυση περιορίζει το οπτικό αποτύπωμα της κατοικίας, επιτρέποντάς της να αναδύεται διακριτικά μέσα από τα δέντρα.

 

 

Φεγγίτης, ανοίγματα και θέα στο δάσος

Η ασύμμετρη στέγη καταλήγει στο υψηλότερο σημείο της σε έναν φεγγίτη, δημιουργώντας τη μοναδική άμεση θέα προς τον ουρανό μέσα από το πυκνό δάσος. Το άνοιγμα αυτό φέρνει σταθερό φυσικό φως στο εσωτερικό, ενισχύει την αντίληψη του χώρου και δημιουργεί μεταβαλλόμενα παιχνίδια φωτός και σκιάς στη διάρκεια της ημέρας.

Τα μεγάλα ανοίγματα από το δάπεδο έως την οροφή, ύψους 2,40 μ., εξασφαλίζουν άφθονο φυσικό φως και αερισμό, μετατρέποντας το γύρω δάσος σε συνεχή παρουσία μέσα στην κατοικία. Τα κουφώματα υποχωρούν ελαφρά από την όψη, δημιουργώντας διαδοχικά επίπεδα και κάδρα θέας που προσδίδουν βάθος στο κέλυφος.

Πρόσβαση μέσα από το ανάγλυφο

Η πρόσβαση στην κατοικία εντάσσεται προσεκτικά στην κλίση του εδάφους. Μια σκάλα 64 σκαλοπατιών ελίσσεται μέσα στο οικόπεδο, αποφεύγοντας δέντρα και ρίζες. Κάθε σκαλοπάτι έχει διαστάσεις 1,20 x 0,30 μ., με ενδιάμεσα πλατύσκαλα 1,20 x 1,20 μ.

Η σκάλα προσαρμόστηκε κατά την κατασκευή σε σχέση με το ανάγλυφο. Τα σκαλοπάτια στηρίζονται κεντρικά, δημιουργώντας μικρούς προβόλους που, σε συνδυασμό με τη φύτευση, δίνουν την αίσθηση μιας ελαφριάς, σχεδόν αιωρούμενης διαδρομής μέσα στο δάσος.

 

 

Εσωτερικές ζώνες, ξύλο και σχιστόλιθος

Στο εσωτερικό, η αρχιτεκτονική οργανώνεται οπτικά σε δύο ζώνες. Έως το ύψος των 2,40 μ., οι τοίχοι παραμένουν λευκοί και συνεχίζονται στις πόρτες και στα ανοίγματα προς τις βεράντες. Πάνω από αυτό το επίπεδο, επενδύσεις από ξύλο Tauari ακολουθούν την κλίση της στέγης, ενώ μαύρες μεταλλικές λεπτομέρειες σηματοδοτούν τις αλλαγές των υλικών και επανεμφανίζονται στα σοβατεπί.

Το δάπεδο από σχιστόλιθο ενισχύει τη συνοχή της υλικής παλέτας. Αρχικά διαθέσιμος σε πλάκες 0,40 x 0,40 μ., ο σχιστόλιθος κόπηκε σε τεμάχια 0,10 x 0,40 μ., σχηματίζοντας μοτίβο που παραπέμπει σε παρκέ. Με τον χρόνο, το υλικό αποκτά μια πρασινωπή πατίνα, ενσωματώνοντας την επίδραση του κλίματος και της υγρασίας στον χαρακτήρα της κατοικίας.

Καθιστικό, κουζίνα και αυτόνομες σουίτες

Το καθιστικό, υπερυψωμένο περίπου 2,00 μ. από το έδαφος, συνδέεται με βεράντα και μια κρυφή σκάλα που οδηγεί στον κήπο. Μια ξυλόσομπα προσφέρει θερμική άνεση στο ψυχρότερο ορεινό κλίμα και λειτουργεί ως σημείο αναφοράς του κεντρικού χώρου. Από εδώ, το γύρω τοπίο ξεδιπλώνεται σαν εικόνα που αλλάζει συνεχώς.

Η κουζίνα στρέφεται προς την πλευρά της πρόσβασης και διατηρεί άμεση οπτική και λειτουργική σχέση με τη σκάλα και τον πίσω χώρο barbecue. Οι πάγκοι από βασάλτη συνδυάζονται με ντουλάπια σε εναλλαγές λευκού και ξύλου, σε συνέχεια με την υλική λογική του εσωτερικού.

Οι σουίτες σχεδιάζονται ως αυτόνομες ενότητες. Στο κύριο υπνοδωμάτιο, το κεφαλάρι από ξύλινες περσίδες ενσωματώνει μια λειτουργική εσοχή, ενώ η πόρτα του λουτρού κρύβεται στο ίδιο επίπεδο, ενισχύοντας την οπτική συνέχεια. Τα μεγάλα ανοίγματα του λουτρού βλέπουν στο δάσος, προσφέροντας γενναιόδωρη θέα χωρίς να αναιρούν την ιδιωτικότητα.

 

 

Ένα εργαστήριο κατοίκησης και κατασκευής

Η κατοικία στην Canela ξεκίνησε το 2021 και ολοκληρώθηκε το 2024, λειτουργώντας ως ένα είδος αρχιτεκτονικού εργαστηρίου. Η δομημένη επιφάνεια των 120,00 τ.μ. αντιστοιχεί στο ελάχιστο επιτρεπόμενο μέγεθος του συγκροτήματος κατοικιών και επιτεύχθηκε χωρίς απομάκρυνση δέντρων, μέσα από τη μείωση των πλευρικών αποστάσεων.

Η κατασκευή ακολούθησε ένα αποδοτικό χρονοδιάγραμμα: περίπου δύο μήνες για τις θεμελιώσεις, δύο εβδομάδες για τη συναρμολόγηση του μεταλλικού φορέα και επιπλέον μήνες για τα κλεισίματα και τα εσωτερικά τελειώματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το έργο δείχνει πώς σύγχρονα κατασκευαστικά συστήματα και υλικά, σπάνια σε οικιακή κλίμακα, μπορούν να απαντήσουν σε αυστηρές συνθήκες ένταξης στο τοπίο.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σφιχτά δουλεμένο καταφύγιο, που συνδυάζει κατασκευαστική ακρίβεια και αρχιτεκτονική ευαισθησία, προσφέροντας μια εμπειρία κατοίκησης βαθιά ενταγμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Αρθρωτή ξύλινη αρχιτεκτονική για τον αναγεννητικό τουρισμό

Στην Barra dos Remédios, στη δυτική ακτή της Ceará, τα Casa Daia Bungalows από τους UNA barbara e valentim αποτελούν μέρος ενός boutique hotel που σχεδιάστηκε γύρω από τον αναγεννητικό τουρισμό, την πολιτιστική εμβύθιση και τη στενή σχέση με τον τόπο και την τοπική κοινότητα. Η Casa Daia άνοιξε το 2025, σε μια απομακρυσμένη και περιβαλλοντικά ευαίσθητη περιοχή, όπου η αρχιτεκτονική καλείται να απαντήσει όχι μόνο στο πρόγραμμα και την άνεση, αλλά και στο τοπίο, στη δυσκολία πρόσβασης και στην ανάγκη περιβαλλοντικής φροντίδας.

Το έργο αναπτύσσεται σε μια πρώην φάρμα επιφάνειας περίπου 2.200.000,00 τ.μ. —ή 220,00 εκταρίων— όπου συνυπάρχουν μαγκρόβια, αμμοθίνες, όχθες ποταμών, βλάστηση caatinga και παράκτιο δάσος. Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, τα bungalows λειτουργούν ως κατασκευαστικά ακριβής και χαμηλού αποτυπώματος παρέμβαση, αξιοποιώντας την εκβιομηχανισμένη ξύλινη κατασκευή ως εργαλείο φιλοξενίας σε εύθραυστα τοπία.

Τέσσερα bungalows σε υπάρχοντα ξέφωτα

Η παρέμβαση αποτελείται από τέσσερα bungalows, επιφάνειας περίπου 90,00 τ.μ. το καθένα, τοποθετημένα με προσοχή σε υπάρχοντα ξέφωτα ώστε να αποφευχθεί η απομάκρυνση της φυσικής βλάστησης. Οι ρηχές θεμελιώσεις και τα υπερυψωμένα ξύλινα decks μειώνουν την άμεση επέμβαση στο έδαφος και διατηρούν τη φυσική διαπερατότητα του οικοπέδου.

Η θέση κάθε όγκου καθορίστηκε με βάση μελέτες ηλιασμού και επικρατούντων ανέμων. Ο διαμπερής αερισμός, η σκίαση και η θερμική άνεση επιτυγχάνονται χωρίς εξάρτηση από μηχανικά συστήματα, επιτρέποντας στα κτίρια να λειτουργούν σε αρμονία με το κλίμα.

 

 

Βεράντες, μεγάλα γείσα και συνέχεια με το τοπίο

Τα bungalows χαρακτηρίζονται από βεράντες, εκτεταμένα γείσα και μεγάλα προστατευμένα ανοίγματα. Τα στοιχεία αυτά εγκαθιστούν μια διαρκή σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το τοπίο, επιτρέποντας στο φυσικό φως, στη σκιά και στον αέρα να λειτουργούν ως βασικές παράμετροι της εμπειρίας κατοίκησης.

Η αρχιτεκτονική αποφεύγει τα σκληρά όρια ανάμεσα στο κτίριο και τον τόπο. Αντίθετα, διαμορφώνει σκιασμένα κατώφλια και ανοιχτές γωνίες, όπου η εμπειρία της φιλοξενίας καθορίζεται από τη γύρω βλάστηση, το παράκτιο κλίμα και τον πιο αργό χρόνο του τοπίου.

Modular BV: ένα εκβιομηχανισμένο ξύλινο σύστημα

Τα bungalows κατασκευάστηκαν με το σύστημα Modular BV, το οποίο αναπτύχθηκε από τους UNA barbara e valentim σε συνεργασία με τη βραζιλιάνικη εταιρεία τεχνολογικής ξυλείας Crosslam και συναρμολογήθηκε επιτόπου από την Abaeté Construtora e Incorporadora. Το σύστημα βασίζεται σε προκατασκευασμένες μονάδες από CLT αναδασωμένου ευκαλύπτου, που παράγονται σε ελεγχόμενο εργοστασιακό περιβάλλον και συναρμολογούνται εν ξηρώ στο εργοτάξιο.

Για ένα έργο σε απομακρυσμένη και περιβαλλοντικά ευαίσθητη περιοχή, το σύστημα προσφέρει ουσιαστικά πλεονεκτήματα. Ενισχύει τον έλεγχο κόστους, χρόνου και περιβαλλοντικού αποτυπώματος, μειώνει τα απόβλητα και συντομεύει σημαντικά τον χρόνο υλοποίησης σε σχέση με συμβατικές μεθόδους κατασκευής υψηλών προδιαγραφών.

 

 

Βιομηχανική ακρίβεια και αρχιτεκτονική υπογραφή

Στην Casa Daia, η προκατασκευή δεν αντιμετωπίζεται ως περιορισμός. Συνδυάζοντας αρχιτεκτονική αντίληψη και βιομηχανική ακρίβεια, το έργο προτείνει ένα μοντέλο όπου η τεχνολογία υποστηρίζει τον σχεδιασμό, χωρίς να τον υποκαθιστά.

Το αποτέλεσμα είναι ένα αρθρωτό ξύλινο σύστημα ικανό να απαντήσει στις περιβαλλοντικές, κατασκευαστικές και πολιτισμικές συνθήκες του τόπου. Η Casa Daia αποτελεί το δεύτερο υλοποιημένο παράδειγμα του συστήματος Modular BV, μετά το Modular Bahia, μια μονοκατοικία στη νότια ακτή της Bahia, όπου εφαρμόστηκαν οι ίδιες αρχές ανεξάρτητης ξύλινης δομής, στοιχείων πλήρωσης από CLT, διαμπερούς αερισμού, σκίασης και ένταξης στο τοπίο.

Τοπίο, κοινότητα και πρακτικές χαμηλού αποτυπώματος

Η τοποθέτηση των bungalows ξεκινά από την αναγνώριση της περιβαλλοντικής ιδιαιτερότητας της Barra dos Remédios, όπου πολλαπλά οικοσυστήματα και παραδοσιακοί τρόποι ζωής συνυπάρχουν σε ένα τοπίο που αντιστέκεται στον χρόνο. Πριν από οποιαδήποτε κατασκευή, εκπονήθηκε εκτεταμένη μελέτη περιβαλλοντικής ζωνοποίησης, σύμφωνα με τις αρχές του αναγεννητικού τουρισμού: ελάχιστο αποτύπωμα, ένταξη στο τοπίο, ανάδειξη της τοπικής κουλτούρας και σεβασμός στον χρόνο της γης.

Η Casa Daia διατηρεί επίσης σταθερό διάλογο με γειτονικές κοινότητες, όπως η Pescada Nova και η Praia Nova. Το έργο δίνει προτεραιότητα στην τοπική εργασία, υποστηρίζει κοινωνικές πρωτοβουλίες και υιοθετεί πρακτικές χαμηλού αποτυπώματος, όπως συλλογή βρόχινου νερού, φωτοβολταϊκή ενέργεια, διαχείριση αποβλήτων, αγροδασοπονία και μείωση των πλαστικών μιας χρήσης.

 

 

Αρχιτεκτονική, τοπίο και κοινότητα σε συνέχεια

Σε ένα περιβάλλον έντονων περιβαλλοντικών και κοινωνικών μεταβολών, η Casa Daia προτείνει μια ευαίσθητη και χειροπιαστή εναλλακτική για τον σύγχρονο τουρισμό. Τα bungalows δείχνουν πώς η αρχιτεκτονική φιλοξενίας μπορεί να συνομιλεί με απομακρυσμένους τόπους χωρίς να τους επιβαρύνει.

Μέσα από την αρθρωτή ξύλινη κατασκευή, την προσεκτική τοποθέτηση και τη δέσμευση απέναντι στην τοπική κοινότητα, η Casa Daia συνδέει την αρχιτεκτονική, το τοπίο και την τοπική κουλτούρα σε μια σχέση συνέχειας.

Το διαμέρισμα του Arthur Casas στο Σάο Πάολο

Σχεδιασμένο ως ιδιωτική κατοικία του ίδιου του αρχιτέκτονα, το AC Apartment από τον Arthur Casas συνδυάζει κατασκευαστική ακρίβεια, λειτουργικότητα και προσωπική αφήγηση. Βρίσκεται στο Praça Henrique Monteiro, ένα συγκρότημα μικτών χρήσεων που επίσης φέρει την υπογραφή του, και λειτουργεί ως άμεση προέκταση της σκέψης του γύρω από την αρχιτεκτονική, το design και τη σύγχρονη αστική ζωή.

Κάθε απόφαση, από τη διάταξη της κάτοψης έως τη λεπτομέρεια των ξυλουργικών κατασκευών, ανταποκρίνεται συνειδητά στις ανάγκες της καθημερινότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που συνδυάζει χωρική ροή, κρυφά συστήματα και σαφή αισθητική πρόθεση, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα μια ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο ζωής του αρχιτέκτονα: από μια κατοικία της δεκαετίας του ’40 στο Pacaembu, σχεδιασμένη από τον Artigas, σε ένα πιο συμπαγές, σύγχρονο και πρακτικό αστικό διαμέρισμα.

Κάτοψη 300,00 τ.μ. χωρίς ανενεργούς χώρους

Με επιφάνεια περίπου 300,00 τ.μ., το διαμέρισμα σχεδιάστηκε ώστε να περιορίζονται οι ανενεργοί χώροι και να προτάσσονται οι άμεσες κινήσεις, η λειτουργική σαφήνεια και η ευελιξία των χώρων. Ο πλήρης αυτοματισμός, οι ειδικές κατασκευές και η εκτεταμένη χρήση φυσικών υλικών διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα ακριβή αλλά φιλόξενη, ελεγχόμενη αλλά κατοικημένη.

Το εσωτερικό λειτουργεί επίσης ως ήρεμο υπόβαθρο για την προσωπική συλλογή του Arthur Casas: έργα τέχνης, γλυπτά, βιβλία, φωτογραφίες, αντικείμενα συναισθηματικής αξίας και κομμάτια design. Όπως σημειώνει ο ίδιος, το να σχεδιάζει για τον εαυτό του είναι εύκολο, καθώς γνωρίζει με ακρίβεια τι του αρέσει και πώς ζει.

 

 

Ενιαίος χώρος διημέρευσης

Με την είσοδο στο διαμέρισμα, η ενοποίηση των χώρων γίνεται αμέσως αντιληπτή. Η πόρτα ανοίγει σε έναν ενιαίο χώρο διημέρευσης, όπου το living, η τραπεζαρία, το home theater και η κουζίνα συνδέονται μέσα από μια μοναδική αρχιτεκτονική χειρονομία. Η κυκλοφορία παραμένει ρευστή και ανεμπόδιστη, ενώ τα σταθερά στοιχεία οργανώνουν φυσικά τη χωρική εμπειρία.

Στο living, ο καναπές Fusca του Arthur Casas για τη Micasa κατέχει κεντρική θέση, πλαισιωμένος από καρέκλες Bauhaus του Franco Albini, την πολυθρόνα Elda του Joe Colombo και το τραπέζι Desenho του Arthur Casas. Η ατμόσφαιρα καθορίζεται έντονα από την τέχνη, με έργα των Mira Schendel, Carlito Carvalhosa, Anna Maria Maiolino και Waltércio Caldas, μεταξύ άλλων.

Τραπεζαρία, κουζίνα και σταθερές ξύλινες κατασκευές

Η μετάβαση προς την τραπεζαρία γίνεται αβίαστα. Ένα τραπέζι από τάβλες ξύλου canela, σχεδιασμένο από τον Arthur Casas, πλαισιώνεται από καθίσματα Flair’o της B&B Italia, ενώ γλυπτά των Rafael Oboé, Liuba Wolf, Ilha do Ferro και Rhodes ενισχύουν τον πολυεπίπεδο χαρακτήρα του χώρου. Ένας πίνακας του Paulo Pasta κυριαρχεί στον τοίχο, ενώ τα ενσωματωμένα φωτιστικά στη συνεχή ξύλινη οροφή εξασφαλίζουν φωτισμό ακριβείας σε όλο το διαμέρισμα.

Στην κουζίνα ξεχωρίζουν το σκαμπό Disco του Arthur Casas για το Studio Objeto και οι πάγκοι από Neolith Basalt Grey, ενταγμένοι σε ειδική ξυλουργική κατασκευή σχεδιασμένη από τον ίδιο. Οι ξυλουργικές κατασκευές αποκρύπτουν τις ηλεκτρικές συσκευές και βελτιστοποιούν την αποθήκευση, επιτρέποντας στην κουζίνα είτε να ενσωματώνεται στον χώρο διημέρευσης είτε να απομονώνεται με συρόμενη πόρτα, ανάλογα με τη χρήση.

 

 

Home theater και πολυλειτουργικό γραφείο

Δίπλα στην κουζίνα, το home theater επαναφέρει τον καναπέ Fusca, αυτή τη φορά σε συνδυασμό με το τραπεζάκι Tavolino 1932 του Gio Ponti, την πολυθρόνα Marsala του Michael Ducaroy για τη Ligne Roset και μια ταπισερί του Henri Laurens. Στα ράφια, γλυπτά, κεραμικά και πιάτα των Livia Gorka, Pablo Picasso και Jean Lurçat συνυπάρχουν με βιβλία και προσωπικά αντικείμενα.

Ανάμεσα στον χώρο διημέρευσης και την ιδιωτική ζώνη, το γραφείο λειτουργεί ως πολυλειτουργικό δωμάτιο. Χρησιμοποιείται ως χώρος εργασίας, ενώ μπορεί επίσης να φιλοξενήσει ένα κρεβάτι όταν επισκέπτεται το σπίτι κάποιο από τα παιδιά του αρχιτέκτονα. Στον χώρο ξεχωρίζουν το σκαμπό Pivot High της Vitra και η συλλογή μικρογραφιών αυτοκινήτων του Arthur Casas, εκτεθειμένη σε ειδικά σχεδιασμένες εσοχές.

Μετάβαση προς την ιδιωτική ζώνη

Ο διάδρομος που οδηγεί στα υπνοδωμάτια επενδύεται με ξύλο, δημιουργώντας μια ήρεμη μετάβαση προς τους ιδιωτικούς χώρους του διαμερίσματος. Στους τοίχους, μια συλλογή φωτογραφιών περιλαμβάνει έργα των Pierre Verger, Mario Cravo Neto, Bob Wolfenson και Cristiano Mascaro, μετατρέποντας την κυκλοφορία σε εκθεσιακή ακολουθία.

Στη master suite, η ατμόσφαιρα διαμορφώνεται μέσα από διακριτικό φωτισμό, vintage φωτιστικά, σώματα όπως το Ledtube της Marset, συνεχή ξύλινη οροφή και ειδικά σχεδιασμένα έπιπλα. Η πολυθρόνα του Giuseppe Scapinelli και το κομοδίνο από μάρμαρο Via Appia συμπληρώνουν τον χώρο, μαζί με έργα καλλιτεχνών όπως οι Tarsila do Amaral, Emiliano Di Cavalcanti, Athos Bulcão και Flávio de Carvalho.

 

 

Τεχνολογία, ακρίβεια και ατμόσφαιρα

Κάθε τεχνική λεπτομέρεια ενσωματώθηκε με ακρίβεια: κεντρική αναρρόφηση, ενσωματωμένο ηχητικό σύστημα, αόρατος κλιματισμός, σύστημα προστασίας από την υγρασία, έξυπνοι αισθητήρες και πλήρης αυτοματισμός. Τα φωτιστικά της XAL αναδεικνύουν τα έργα τέχνης και τα υλικά με ακριβή κατανομή φωτός, χωρίς να ανταγωνίζονται την αρχιτεκτονική.

Ο τεχνικός αυτός έλεγχος υποστηρίζει τη συνολική ατμόσφαιρα του διαμερίσματος. Το έργο δεν αφορά μόνο την αποδοτικότητα ή την έκθεση αντικειμένων, αλλά τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος κατοίκησης όπου οι υποδομές υποχωρούν μέσα στην αρχιτεκτονική, αφήνοντας τα υλικά, την τέχνη και την καθημερινή ζωή να έρθουν στο προσκήνιο.

Αρχιτεκτονική σε κλίμακα 1:1

Η κατοίκηση ενός διαμερίσματος που σχεδιάστηκε από τον ίδιο, από το κτίριο και την κάτοψη έως τα τελειώματα και τα έπιπλα, επιτρέπει στον Arthur Casas να βιώσει την αρχιτεκτονική του σε κλίμακα 1:1. Το Praça Henrique Monteiro, που συνδυάζει ξενοδοχείο, εστιατόριο, αρτοποιείο, jazz club και κατοικίες στο ίδιο συγκρότημα, αντιμετωπίζεται από τον αρχιτέκτονα ως ένας ζωντανός οργανισμός σε συνεχή προσαρμογή.

Για τον Casas, το διαμέρισμα δεν μπορεί να αποκοπεί από το ευρύτερο έργο. Η σημασία του βρίσκεται στη συνέχεια της αρχιτεκτονικής γλώσσας ανάμεσα στην κατοικία, τον πύργο και τις υπόλοιπες λειτουργίες του συγκροτήματος. Το AC Apartment είναι, επομένως, ταυτόχρονα ιδιωτική κατοικία και βιωμένο αρχιτεκτονικό μανιφέστο: ένα σφιχτά δουλεμένο αστικό διαμέρισμα, διαμορφωμένο από την αρχιτεκτονική, την τέχνη, τη μνήμη και τις καθημερινές συνήθειες.

Μια ξύλινη όψη μέσα σε πυκνή βλάστηση

Χτισμένη σε μια περιοχή του Σάο Πάολο με πυκνή, υψηλή βλάστηση, η κατοικία MLL Residence από το γραφείο Dado Castello Branco Arquitetura αποκαλύπτει από την πρώτη στιγμή τον οργανικό της χαρακτήρα μέσα από την ξύλινη όψη της. Η κατοικία σχεδιάζεται σε στενή σχέση με το τοπίο, συνδέοντας την αρχιτεκτονική, τη φύτευση και την καθημερινή οικογενειακή ζωή σε μια ενιαία εμπειρία κατοίκησης.

Το σπίτι δεν προβάλλεται ως απομονωμένο αντικείμενο μέσα στο οικόπεδο. Αντίθετα, πλαισιώνεται από δέντρα, σκιασμένες διαδρομές και μεγάλα ξύλινα στοιχεία, τα οποία απαλύνουν την παρουσία του κτισμένου όγκου και διαμορφώνουν μια ήρεμη μετάβαση ανάμεσα στην κατοικία και τον κήπο.

Το τοπίο ως προέκταση της κατοίκησης

Καθοριστικό στοιχείο του έργου είναι ο τρόπος με τον οποίο οι διαδρομές του τοπίου, σχεδιασμένες από την Isabel Duprat, μοιάζουν να συνεχίζονται φυσικά προς το εσωτερικό. Η συνέχεια αυτή συνδέει άμεσα την κατοικία με το γειτονικό ακίνητο, το οποίο ανήκει στον αδελφό του ιδιοκτήτη.

Η χειρονομία αυτή αντανακλά μια ουσιαστική πλευρά της οικογενειακής ζωής: την καθημερινή συνήθεια των κοινών γευμάτων. Το τοπίο δεν λειτουργεί, επομένως, ως απλό διακοσμητικό πλαίσιο, αλλά ως ενεργό μέρος της κατοικίας, υποστηρίζοντας την κίνηση, τη συνάντηση και τις καθημερινές τελετουργίες.

Μια κατοικία γύρω από την οικογενειακή εγγύτητα

Η σχέση ανάμεσα στα δύο γειτονικά ακίνητα προσδίδει στο έργο μια ιδιαίτερη κοινωνική διάσταση. Οι διαδρομές δεν οργανώνουν απλώς την κίνηση μέσα στον κήπο· ενισχύουν τον δεσμό ανάμεσα σε δύο κατοικίες και στα μέλη της οικογένειας που ζουν σε αυτές.

Ένα πλατύ στέγαστρο προστατεύει τη διαδρομή προς τη δεύτερη κατοικία, δημιουργώντας ένα σκιασμένο πέρασμα μέσα στη βλάστηση. Το στοιχείο αυτό μετατρέπει την καθημερινή κίνηση ανάμεσα στα δύο σπίτια σε εμπειρία εγγύτητας, προστασίας και συνέχειας.

Τροπική φύτευση και κοινωνική ζωή

Στον χώρο κοινωνικής ζωής, ένας εντυπωσιακός τοίχος από Monstera deliciosa σχηματίζει ένα πυκνό πράσινο φόντο. Το φυτό, ενδημικό της Κεντρικής Αμερικής και ιδιαίτερα αγαπητό στη Βραζιλία, προσθέτει βάθος, υφή και ένταση στην ατμόσφαιρα του εσωτερικού.

Η ζωντανή αυτή επιφάνεια ενισχύει τη βασική πρόθεση του έργου: η βλάστηση να συμμετέχει ενεργά στη χωρική εμπειρία της κατοικίας. Το πράσινο δεν παραμένει έξω από την αρχιτεκτονική, αλλά γίνεται μέρος του τρόπου με τον οποίο το σπίτι γίνεται αντιληπτό, χρησιμοποιείται και κατοικείται.

Μεγάλα ανοίγματα, ξύλινα γείσα και αίσθηση ευρυχωρίας

Η κατοικία χαρακτηρίζεται από μεγάλα ανοίγματα, γενναιόδωρα ξύλινα γείσα και καθαρό ύψος 3,50 μ., στοιχεία που ενισχύουν την αίσθηση ευρυχωρίας. Χάρη σε αυτά, το σπίτι παραμένει ταυτόχρονα προστατευμένο και ανοιχτό, στεγασμένο αλλά σε άμεση επαφή με τη γύρω βλάστηση.

Μέσα από τη θερμότητα των υλικών, τη συνέχεια με το τοπίο και την έμφαση στην οικογενειακή συνύπαρξη, το MLL Residence διαμορφώνει ένα ήρεμο και γενναιόδωρο περιβάλλον κατοίκησης. Το έργο μετατρέπει την κατοικία σε έναν χώρο όπου η αρχιτεκτονική και η φύση υποστηρίζουν έναν κοινό τρόπο ζωής.