Σε ένα επικλινές, βραχώδες οικόπεδο 4.070 τ.μ. με θέα προς την παραλία του Καλαθά, η κατοικία από τους iN2 Architects εντάσσεται διακριτικά στο φυσικό ανάγλυφο. Το έργο σχεδιάστηκε για δέκα άτομα. Έτσι, συνδυάζει άνετους κοινόχρηστους χώρους με σαφώς διαχωρισμένες περιοχές ιδιωτικότητας.

Το κτίριο τοποθετείται σε ένα από τα δύο φυσικά πλατώματα της πλαγιάς, όπου η κλίση είναι ηπιότερη. Η γραμμική, ισόγεια διάταξη ακολουθεί τη γεωμετρία του οικοπέδου και τη θέα προς τη θάλασσα.

Παράλληλα, διατηρήθηκε όσο το δυνατόν περισσότερο η φυσική βλάστηση. Το χαρακτηριστικό αλμυρίκι στην είσοδο εντάχθηκε επίσης στη σύνθεση.

 

 

Είσοδος μέσα από τον βράχο

Η πρόσβαση αξιοποιεί μια υφιστάμενη τομή στο βουνό. Από εκεί, μια στενή σχισμή οδηγεί σε έναν μακρύ υπαίθριο διάδρομο που λειτουργεί ως φωταγωγός.

Η διαδρομή καθυστερεί την πλήρη αποκάλυψη της θάλασσας. Στο τέλος της, ο κεντρικός χώρος υποδοχής χωρίζει την κατοικία σε δύο βασικές ζώνες: τους κοινόχρηστους χώρους στα ανατολικά και τα υπνοδωμάτια στα δυτικά.

Σε αυτό το σημείο, η θέα ανοίγεται ξαφνικά προς το νησάκι του Καλαθά. Επιπλέον, τα αναδιπλούμενα υαλοστάσια καταργούν το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο.

Μια γραμμική κάτοψη στραμμένη στη θάλασσα

Στην ανατολική πλευρά, το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα οργανώνονται σε έναν ενιαίο χώρο. Μια συρόμενη τζαμαρία μήκους 14 μ. ανοίγει ολόκληρη τη ζώνη διημέρευσης προς τη βεράντα και τη θέα.

Έτσι, ο χώρος γίνεται η ζωντανή καρδιά της κατοικίας. Η ανοιχτή διάταξη υποστηρίζει την κοινή ζωή, ενώ η θάλασσα παραμένει συνεχώς παρούσα.

Στη δυτική πτέρυγα βρίσκονται πέντε υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά. Ένα ρυθμικό μοτίβο από πλήρη και κενά δημιουργεί κατακόρυφες σχισμές. Αυτές εξασφαλίζουν ιδιωτικότητα, επιτρέπουν την είσοδο του φωτός και πλαισιώνουν τη θέα.

Η ανάπτυξη σε ένα επίπεδο προσφέρει επίσης σαφή κυκλοφορία και πλήρη προσβασιμότητα. Οι βοηθητικές λειτουργίες μεταφέρονται στο υπόγειο, ώστε η κύρια στάθμη να παραμένει αφιερωμένη στην καθημερινή ζωή και τη σχέση με το τοπίο.

 

 

Το σκυρόδεμα ως δομή και φόντο

Το εμφανές σκυρόδεμα αποτελεί το βασικό υλικό και εκφραστικό μέσο του έργου. Η φυσική απόχρωσή του συγγενεύει με το βραχώδες έδαφος. Επομένως, περιορίζονται οι οπτικές αντιθέσεις ανάμεσα στο κτίριο και την πλαγιά.

Στο εσωτερικό, το ίδιο υλικό λειτουργεί ως ουδέτερο φόντο για τα έργα της εικαστικού Daniella Rubinovitz, η οποία ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. Η κατοικία γίνεται, παράλληλα, ένα ήρεμο περιβάλλον για την τέχνη.

Τα δάπεδα από πατητή τσιμεντοκονία συνεχίζουν τη λιτή υλική γλώσσα. Αντίθετα, το ξύλο και το μέταλλο προσθέτουν θερμότητα και διαφοροποιούν τις επιφάνειες.

Η σχέση με το έδαφος συνεχίζεται και στον περιβάλλοντα χώρο. Μέρος των βράχων που αφαιρέθηκαν κατά την εκσκαφή επαναχρησιμοποιήθηκε στη διαμόρφωση του τοπίου.

 

 

Φως, σκιά και ανοιχτός ορίζοντας

Τα μεγάλα ανοίγματα φέρνουν φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα, μια πέργκολα με λυγαριά φιλτράρει τον έντονο ήλιο και επεκτείνει τη ζωή προς τον υπαίθριο χώρο.

Η αρχιτεκτονική βασίζεται σε διαδοχικές αντιθέσεις. Η στενή είσοδος οδηγεί στον ανοιχτό ορίζοντα. Το βαρύ σκυρόδεμα συναντά το φιλτραρισμένο φως. Οι κοινόχρηστοι χώροι εναλλάσσονται με τα περισσότερο προστατευμένα υπνοδωμάτια.

Ωστόσο, το κτίριο παραμένει διακριτικό παρά το μέγεθός του. Το φυτεμένο δώμα, η γραμμική μορφή και οι γήινες αποχρώσεις μειώνουν την παρουσία του στην πλαγιά. Αντίθετα, η κύρια όψη ανοίγεται σχεδόν πλήρως προς τη θάλασσα.

Το κτίριο λειτουργεί τελικά ως ένα ήρεμο αρχιτεκτονικό πλαίσιο για το τοπίο και την τέχνη. Η υπόσκαφη μορφή, η σκηνοθετημένη είσοδος και η επιμήκης ανοιχτή όψη εντάσσουν το φως, τον βράχο και τον ορίζοντα στην καθημερινή εμπειρία της κατοικίας.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Η Keras Cliff House από τους Tzagkarakis + Associates βρίσκεται έξω από τον οικισμό της Αγίας Γαλήνης, στο Ρέθυμνο. Η κατοικία καταλαμβάνει ένα φυσικό πλάτωμα ανάμεσα σε έναν απόκρημνο γκρεμό και τα γύρω βουνά. Από εκεί, ανοίγεται ανεμπόδιστη η θέα προς το Νότιο Κρητικό Πέλαγος και τα ακατοίκητα νησιά Παξιμάδια.

Η σύνθεση αντλεί έμπνευση από τα «κέρατα καθοσιώσεως», ένα χαρακτηριστικό σύμβολο της μινωικής Κρήτης. Ωστόσο, το μοτίβο δεν αναπαράγεται ως διακόσμηση. Η γεωμετρία του λειτουργεί ως εργαλείο για τη διαμόρφωση δύο καμπύλων πτερύγων, οι οποίες ακολουθούν τη μορφολογία του οικοπέδου και στρέφονται προς τη θάλασσα.

 

 

Προστατευμένη είσοδος και αποκάλυψη της θέας

Η είσοδος χωροθετείται στη βόρεια πλευρά της κατοικίας. Μια αιωρούμενη πλάκα σκυροδέματος προβάλλει πάνω από ένα χαμηλό τοιχίο. Έτσι, σχηματίζει ένα στεγασμένο κατώφλι και εισάγει τη βασική γεωμετρική αναφορά του έργου.

Ένας συνεχής τοίχος από τοπική πέτρα καθορίζει το βόρειο όριο. Στενά κατακόρυφα ανοίγματα διακόπτουν τη συμπαγή επιφάνειά του. Παρέχουν ιδιωτικότητα, ενώ παράλληλα επιτρέπουν ελεγχόμενες φυγές προς το τοπίο.

Η προσέγγιση αυτή καθυστερεί την αποκάλυψη της κύριας θέας. Μετά την είσοδο, το πέτρινο όριο υποχωρεί μπροστά σε ένα μεγάλο άνοιγμα προς τη θάλασσα και τα Παξιμάδια. Η μετάβαση από την προστατευμένη βόρεια πλευρά προς την ανοιχτή νότια όψη οργανώνεται ως ακολουθία από κατώφλια.

Δύο καμπύλες πτέρυγες

Η κατοικία χωρίζεται σε δύο βασικούς όγκους. Η δυτική πτέρυγα φιλοξενεί τους χώρους διημέρευσης, οι οποίοι συνδέονται άμεσα με τις στεγασμένες βεράντες και τις υπαίθριες διαμορφώσεις. Τα μεγάλα ανοίγματα επιτρέπουν στην κουζίνα, την τραπεζαρία και το καθιστικό να λειτουργούν ως μια συνεχής ζώνη προς τη θάλασσα.

Στην ανατολική πτέρυγα βρίσκονται τέσσερα υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά. Οργανώνονται κατά μήκος ενός επιμήκους διαδρόμου. Στην απόληξή του, ένα μικρό καθιστικό καδράρει τη θέα προς τα Παξιμάδια και δημιουργεί έναν πιο ήσυχο χώρο μακριά από τις κοινόχρηστες λειτουργίες.

Στη συνάντηση των δύο πτερύγων, ένας κεντρικός φεγγίτης εισάγει φυσικό φως από ψηλά. Ο χώρος παραπέμπει στην εσωτερική αυλή της παραδοσιακής κρητικής κατοικίας. Παράλληλα, λειτουργεί ως κόμβος προσανατολισμού προς όλα τα τμήματα του κτιρίου.

Η κάτοψη και η εγκάρσια τομή αποτυπώνουν τον τρόπο με τον οποίο η καμπύλη γεωμετρία ακολουθεί τις υψομετρικές καμπύλες. Αναδεικνύουν επίσης τη στενή σχέση των εσωτερικών χώρων με τις στεγασμένες υπαίθριες ζώνες.

 

 

Πέτρα, σκυρόδεμα και ξύλο

Η παλέτα των υλικών συνομιλεί με τον αδρό χαρακτήρα της νότιας Κρήτης. Φέροντα τοιχία από τοπική πέτρα δημιουργούν προστατευτικά όρια. Αντίστοιχα, οι επιφάνειες από ανεπίχριστο οπλισμένο σκυρόδεμα καλύπτουν τόσο τους εσωτερικούς όσο και τους υπαίθριους χώρους.

Οι πλάκες σκυροδέματος προεκτείνονται πέρα από τα υαλοστάσια. Με αυτόν τον τρόπο σχηματίζουν βαθιά στέγαστρα, πέργκολες και εσοχές με φύτευση. Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν σκίαση και ενισχύουν τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τις βεράντες.

Το ξύλο εισάγει μια θερμότερη και πιο λεπτοδουλεμένη υφή. Ειδικά σχεδιασμένα συρόμενα σκίαστρα προστατεύουν τα υπνοδωμάτια και φιλτράρουν το φως μέσα από τα οριζόντια ανοίγματά τους. Η σταθερή χρήση πέτρας, σκυροδέματος και ξύλου στο εσωτερικό και το εξωτερικό διαμορφώνει μια ενιαία υλική εμπειρία.

Για την κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά τοπικά συνεργεία. Η συμβολή τους αποτυπώνεται κυρίως στην πέτρινη τοιχοποιία, στο σκυρόδεμα με εμφανή ξυλότυπο και στα ειδικά ξύλινα στοιχεία.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Το Minthis Spa από τους Woods Bagot βρίσκεται στο κέντρο ενός μεγάλου θερέτρου ευεξίας κοντά στην Πάφο. Τοποθετημένο στην κορυφή ενός υψώματος, το κτίριο έχει πανοραμική θέα προς την κοιλάδα της Έζουσας και το ιστορικό μοναστήρι του Σταυρού της Μίνθης.

Η αρχιτεκτονική ανταποκρίνεται με διαφορετικό τρόπο στις δύο πλευρές του οικοπέδου. Προς την κεντρική πλατεία και το κλιμακωτό υπαίθριο αμφιθέατρο, η όψη παραμένει ελεγχόμενη και σε μεγάλο βαθμό κλειστή. Αντίθετα, η απέναντι πλευρά ανοίγεται προς την κοιλάδα και τον μακρινό ορίζοντα.

 

 

Ανάδυση από την πλαγιά

Το κέντρο ευεξίας μοιάζει να αναδύεται από το επικλινές έδαφος. Τα φυτεμένα δώματα σχηματίζουν μια γεωμετρική προέκταση του τοπίου. Παράλληλα, η χαμηλή οριζόντια σύνθεση περιορίζει την οπτική παρουσία του κτιρίου όταν αυτό παρατηρείται από ψηλότερα σημεία.

Το διώροφο spa περιλαμβάνει 2.100τ.μ. χώρων ευεξίας. Το πρόγραμμα διαθέτει οκτώ εξειδικευμένα δωμάτια θεραπειών, τέσσερα από τα οποία έχουν ιδιωτικές εσωτερικές αυλές. Επιπλέον, περιλαμβάνει θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα μήκους 25m, μικρότερη πισίνα thermal spa, γυμναστήριο, αίθουσα yoga, χώρο χαλάρωσης και εγκαταστάσεις σωματικής περιποίησης.

Στη βάση του κτιρίου βρίσκεται ένα ακόμη επίπεδο 700τ.μ. Απευθύνεται αποκλειστικά στο προσωπικό και στεγάζει τις υποστηρικτικές λειτουργίες. Έτσι, η καθημερινή λειτουργία δεν παρεμβαίνει στην πορεία των επισκεπτών.

Από την πλατεία προς το αίθριο

Η πρόσβαση γίνεται από την κεντρική πλατεία του θερέτρου, μέσω μιας υπαίθριας διαδρομής. Προς αυτή την πλευρά, ένα πλέγμα από τυποποιημένους όγκους ανεπίχριστου σκυροδέματος σχηματίζει μια προστατευμένη όψη. Τα κενά ανάμεσά τους επιτρέπουν την ανάπτυξη αναρριχώμενης βλάστησης.

Το πλέγμα διακόπτεται στο σημείο της εισόδου. Εκεί, τα υαλοστάσια αποκαλύπτουν το κεντρικό αίθριο. Ένας κατακόρυφος κήπος με αρωματικά φυτά της περιοχής αναπτύσσεται μέσα σε μαύρες μεταλλικές υποδοχές. Η επαναλαμβανόμενη γεωμετρία τους παραπέμπει άμεσα στη σύνθεση της εξωτερικής όψης.

Το φυτεμένο αίθριο αποτελεί τον χωρικό πυρήνα του έργου. Οδηγεί προς το lobby και τη reception, ενώ διατηρεί ελεύθερες τις οπτικές φυγές προς το θέρετρο και το τοπίο.

Στον χώρο υποδοχής, το γραφείο από λευκό μάρμαρο Βώλακα τοποθετείται μπροστά από επιφάνειες ανεπίχριστου σκυροδέματος. Μια επιτοίχια κεραμική σύνθεση λειτουργεί ως εικαστικό σημείο αναφοράς. Παράλληλα, οι μεγάλες ξύλινες επιφάνειες σε τοίχους και οροφές εξισορροπούν την αδρότητα του σκυροδέματος.

 

 

Διαβαθμισμένη ησυχία

Οι εσωτερικές λειτουργίες οργανώνονται σε δύο πτέρυγες, σύμφωνα με τις διαφορετικές απαιτήσεις ιδιωτικότητας και ησυχίας. Οι δύο πισίνες και το γυμναστήριο βρίσκονται αριστερά από το αίθριο. Στη δεξιά πλευρά, τα δωμάτια θεραπειών αναπτύσσονται γραμμικά.

Τέσσερα από αυτά διαθέτουν ιδιωτικές υπαίθριες αυλές. Οι περίκλειστοι αυτοί χώροι εισάγουν φυσικό φως, βλάστηση και αέρα στις αίθουσες, χωρίς να τις εκθέτουν στις κοινόχρηστες ζώνες κυκλοφορίας.

Προς την κοιλάδα, οι βασικές λειτουργικές ενότητες τονίζονται με στιβαρά πλαίσια από φυσική φλαμουριά, χωρίς χημική επεξεργασία. Στα διάκενα διαμορφώνονται μεταβατικοί χώροι με θέα προς το τοπίο. Τα ανοίγματα, που φτάνουν σε ύψος τα 5m, μεταφέρουν το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό.

Υλικότητα και καδραρισμένες φυγές

Η υλική παλέτα συνδυάζει φυσικές ξύλινες δοκίδες, σκυρόδεμα με εμφανή ξυλότυπο και γκρίζα πέτρα. Η τελευταία εμφανίζεται άλλοτε γυαλισμένη και άλλοτε αδρή. Ο φυσικός και ο τεχνητός φωτισμός αναδεικνύουν τις διαφορετικές υφές και ενισχύουν τις προοπτικές φυγές προς το κατάφυτο περιβάλλον.

Η εσωτερική πισίνα τοποθετείται δίπλα σε υαλοστάσια πλήρους ύψους. Οι αντανακλάσεις του νερού επεκτείνουν οπτικά το τοπίο προς το εσωτερικό, ενώ η ξύλινη οροφή προσδίδει θερμότητα στον χώρο. Αντίθετα, οι σκοτεινότεροι διάδρομοι δημιουργούν μια σταδιακή μετάβαση προς τις πιο ιδιωτικές αίθουσες.

Η επίπλωση ακολουθεί την ίδια λογική φυσικότητας. Απαλά οργανικά σχήματα, πλεκτές επιφάνειες, ξύλο και υφάσματα με έντονο ανάγλυφο εξισορροπούν την αυστηρή γεωμετρία της αρχιτεκτονικής.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 281 | Οκτώβριος 2023, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Ένα μουσείο ανάμεσα στη μνήμη και τη νέα ταυτότητα

Στη Vila do Bispo της Πορτογαλίας, το Μουσείο Vila do Bispo από τους spaceworkers σχεδιάζεται ως μια επέμβαση που διατηρεί την ταυτότητα του τόπου, δίνοντας παράλληλα σε ένα υπάρχον κτιριακό συγκρότημα έναν νέο, δημόσιο ρόλο. Το έργο δουλεύει με τα χαρακτηριστικά της αρχικής κατασκευής, όχι διαγράφοντάς τα, αλλά εντείνοντας και αποσαφηνίζοντας την παρουσία τους.

Η πρόταση προσθέτει έναν νέο όγκο στην υφιστάμενη κατασκευή, επαναλαμβάνοντας τη μορφή των γειτονικών μακρόστενων αποθηκών. Η χειρονομία αυτή δημιουργεί αστική και μορφολογική συνέχεια, επιτρέποντας συγχρόνως στη νέα προσθήκη να αποκτήσει δική της ταυτότητα, ως κύρια είσοδος του μουσείου.

Ένας κόκκινος όγκος που ολοκληρώνει το υπάρχον συγκρότημα

Ο νέος όγκος εκτείνεται έως το νότιο όριο του οικοπέδου και συγκεντρώνει τις τεχνικές, διοικητικές και κοινόχρηστες λειτουργίες του μουσείου. Με αυτόν τον τρόπο, απελευθερώνεται ο εσωτερικός πυρήνας των παλαιών αποθηκών, ώστε να υποδεχθεί τους εκθεσιακούς χώρους.

Η αναδιάταξη του προγράμματος επιτρέπει στην έκθεση να γίνει το βασικό αντικείμενο της επέμβασης. Το μουσείο οργανώνεται έτσι μέσα από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στις υποστηρικτικές λειτουργίες και τον δημόσιο πολιτιστικό χώρο, ενώ ο νέος κόκκινος όγκος προσδίδει στο σύνολο αναγνωρίσιμη παρουσία.

 

 

Ουδέτερο εξωτερικό, μαύρο εσωτερικό

Οι δύο προϋπάρχουσες πτέρυγες, με περίπου 680,00 τ.μ. στεγασμένης επιφάνειας, αποκτούν έναν πιο ουδέτερο γκρι τόνο. Η χρωματική αυτή επιλογή ενοποιεί την υπάρχουσα κατασκευή και ενισχύει την αφαιρετική της παρουσία.

Στο εσωτερικό, ο ίδιος χώρος επενδύεται με μαύρο χρώμα, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο φόντο για την έκθεση. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό εσωτερικό, μια δυναμική οργανική μορφή υποδέχεται το εκθεσιακό πρόγραμμα, δημιουργώντας θεματικές ενότητες και οργανώνοντας τη διαδρομή των επισκεπτών με καθαρό και διαισθητικό τρόπο.

Κόκκινο εμφανές σκυρόδεμα ως αστικό σημείο αναφοράς

Σε αντίθεση με τη χρωματική αφαίρεση του υπάρχοντος, ο νέος όγκος κατασκευάζεται από εμφανές σκυρόδεμα με κόκκινη χρωστική. Η υλικότητα αυτή τον μετατρέπει σε σημείο αναφοράς στο αστικό και εναέριο τοπίο, σηματοδοτώντας με σαφήνεια την παρουσία του μουσείου.

Η προσθήκη λειτουργεί ως μορφολογική ολοκλήρωση της υφιστάμενης κατασκευής. Αναδιατυπώνει τη μορφή της με λεπτότητα, μέσα από μια ισορροπία πλήρων και κενών που ιεραρχεί τις εισόδους, τους χώρους στάσης και τη σχέση του κτιρίου με το γύρω τοπίο.

 

 

Ένα μουσείο που μοιάζει ήδη οικείο

Το αποτέλεσμα είναι ένα μουσείο που δίνει την αίσθηση ότι ανήκε πάντα στον τόπο. Για τις παλαιότερες γενιές, ανακαλεί τη μνήμη των παλιών σιταποθηκών· για τις νεότερες, γίνεται το «κόκκινο μουσείο», μια νέα εικόνα στη συλλογική μνήμη της κοινότητας.

Μέσα από αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση και τον μετασχηματισμό, το Μουσείο Vila do Bispo συγκροτεί έναν διάλογο ανάμεσα στη συνέχεια και τη νέα ταυτότητα. Είναι ταυτόχρονα μια προσεκτική αρχιτεκτονική επέμβαση και ένα δημόσιο τοπόσημο, που μπορεί να ενταχθεί στην καθημερινή εικόνα της πόλης.