Τα υφιστάμενα μωσαϊκά δάπεδα και οι ανάγλυφες οροφές αποτελούν την αφετηρία για την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 200τ.μ. στη Βαρκελώνη, όπου το χρώμα, οι ειδικές ξυλουργικές κατασκευές και η νέα χωρική οργάνωση συνδέουν τον ιστορικό χαρακτήρα με τη σύγχρονη κατοίκηση.

 

Το διαμέρισμα στο Paseo San Juan από τους YLAB Architects βρίσκεται σε κτίριο του 19ου αιώνα στο κέντρο της Βαρκελώνης. Η κατοικία των 200τ.μ., η οποία βρισκόταν σε κακή κατάσταση, αναδιαμορφώθηκε για ένα ζευγάρι από την Αυστραλία που επιθυμούσε να δημιουργήσει τη μόνιμη ευρωπαϊκή του βάση και, παράλληλα, έναν άνετο χώρο φιλοξενίας για συγγενείς και φίλους.

Η επέμβαση συνδυάζει τις σύγχρονες απαιτήσεις κατοίκησης με τη διατήρηση των ιδιαίτερων αρχιτεκτονικών στοιχείων. Τα περίτεχνα μωσαϊκά δάπεδα και οι αρχικές ανάγλυφες οροφές παραμένουν βασικά χαρακτηριστικά του εσωτερικού, ενώ η κάτοψη, οι ειδικές κατασκευές, τα τελειώματα και οι τεχνικές υποδομές προσαρμόζονται στο νέο πρόγραμμα.

 

 

Δύο διακριτές περιοχές κατοίκησης

Η νέα διαρρύθμιση οργανώνει την κατοικία σε δύο βασικές ζώνες, οι οποίες διαχωρίζονται από το χολ της εισόδου.

Η μεγαλύτερη περιλαμβάνει τους χώρους διημέρευσης και φιλοξενίας, επιτρέποντας στην καθημερινή ζωή και τις κοινωνικές λειτουργίες να αναπτύσσονται σε μια περισσότερο ανοιχτή ακολουθία χώρων.

Η μικρότερη λειτουργεί ως ιδιωτική σουίτα και προσφέρει στους ιδιοκτήτες μια περισσότερο απομονωμένη περιοχή της κατοικίας.

Ο διαχωρισμός δημιουργεί σαφή διάκριση ανάμεσα στη συλλογική και την ιδιωτική ζωή, χωρίς να κατακερματίζει το διαμέρισμα σε απομονωμένα δωμάτια. Το χολ μετατρέπεται σε σημείο μετάβασης, επιτρέποντας στις δύο περιοχές να λειτουργούν με έναν βαθμό αυτονομίας.

 

Το υφιστάμενο μωσαϊκό ως αφετηρία του χρώματος

Κεντρικό σημείο αναφοράς για τη νέα χρωματική παλέτα αποτελεί το αρχικό μωσαϊκό δάπεδο.

Τα χρώματα και τα μοτίβα μεταβάλλονται από δωμάτιο σε δωμάτιο, δημιουργώντας μια ακολουθία διαφορετικών επιφανειών που αποτελούσαν ήδη μέρος της ταυτότητας του διαμερίσματος.

Αντί να περιορίσουν αυτή την ποικιλία, οι YLAB Architects την αξιοποιούν ως βάση για την επιλογή των νέων τελειωμάτων. Οι τοίχοι αποκτούν απαλές, συμπληρωματικές αποχρώσεις που συνομιλούν με τα υφιστάμενα δάπεδα χωρίς να τα ανταγωνίζονται.

Ένα συνεχές σκούρο καφέ φινίρισμα διατρέχει την κατοικία μέσα από σοβατεπί, πλαίσια και ειδικές ξυλουργικές κατασκευές. Η γραμμή αυτή προσδίδει ενότητα στο σύνολο και τονίζει τις μεταβάσεις ανάμεσα στα διαφορετικά δωμάτια.

 

 

Φως στους περισσότερο κλειστούς χώρους

Η υφιστάμενη κάτοψη περιλαμβάνει μικρότερους εσωτερικούς χώρους με περιορισμένη πρόσβαση στο φυσικό φως.

Στρατηγικά τοποθετημένος φωτισμός και ανακλαστικές επιφάνειες ενισχύουν την αίσθηση βάθους και φωτεινότητας. Αντί για ριζική μεταβολή της ιστορικής διάταξης, οι συνθήκες βελτιώνονται μέσα από ελεγχόμενες παρεμβάσεις στις επιφάνειες και τον φωτισμό.

Παράλληλα, τα αρχικά κουφώματα αντικαταστάθηκαν από σύγχρονα στοιχεία υψηλής απόδοσης, ώστε να ενισχυθούν η θερμική και η ακουστική μόνωση.

Η τεχνική αναβάθμιση εντάσσεται διακριτικά στην ανακαίνιση, υποστηρίζοντας τις σημερινές απαιτήσεις εσωτερικής άνεσης χωρίς να κυριαρχεί στην εικόνα του διαμερίσματος.

 

Ειδικές κατασκευές και υφιστάμενη αρχιτεκτονική

Οι ειδικές ξυλουργικές κατασκευές αποτελούν ένα νέο λειτουργικό επίπεδο μέσα στο διατηρημένο αρχιτεκτονικό πλαίσιο.

Οι αποχρώσεις τους συνδέονται με τα χρώματα που προϋπήρχαν στο εσωτερικό, ενώ ο σχεδιασμός τους επιτρέπει να συνυπάρχουν με τις αρχικές οροφές, τα μωσαϊκά δάπεδα και τα ανοίγματα.

Ανάλογη λογική ακολουθεί και η επίπλωση κατά παραγγελία. Τα επιμέρους στοιχεία ανταποκρίνονται στην ατμόσφαιρα και τη χρωματική ταυτότητα κάθε δωματίου, διατηρώντας παράλληλα τη συνοχή του συνόλου.

Η επέμβαση εξελίσσεται έτσι μέσα από την προσθήκη και τον συντονισμό νέων στοιχείων και όχι μέσα από την πλήρη αντικατάσταση του υφιστάμενου εσωτερικού.

 

 

Ενιαίος χώρος διημέρευσης

Η κύρια κοινόχρηστη περιοχή οργανώνεται ως ανοιχτή ακολουθία καθιστικού, κουζίνας και τραπεζαρίας.

Η νησίδα της κουζίνας ορίζει τη λειτουργία του μαγειρέματος χωρίς να την απομονώνει από τον υπόλοιπο χώρο. Στο καθιστικό, δύο αντικριστοί καναπέδες οργανώνονται γύρω από ένα κυκλικό μάλλινο χαλί, δημιουργώντας μια σαφή περιοχή συνάθροισης μέσα στην ανοιχτή κάτοψη.

Η γειτονική τραπεζαρία ανοίγεται προς έναν εξώστη με μωσαϊκό δάπεδο, το οποίο συνεχίζει την υλική γλώσσα του εσωτερικού και ενισχύει τη μετάβαση προς τον υπαίθριο χώρο.

Οι διαφορετικές λειτουργίες ορίζονται επομένως μέσα από την επίπλωση, τις επιφάνειες και το χρώμα και όχι μέσα από νέα χωρίσματα.

 

Η ιδιωτική περιοχή

Στην άλλη πλευρά του χολ, η ιδιωτική σουίτα αποκτά περισσότερο εσωστρεφή χαρακτήρα.

Το κρεβάτι πλαισιώνεται από ένα μεγάλο επενδεδυμένο προσκέφαλο με κρυφό φωτισμό, δημιουργώντας πιο ήπιες συνθήκες φωτισμού. Σε μικρή απόσταση διαμορφώνεται γωνιά ανάγνωσης με πολυθρόνα και μαρμάρινο βοηθητικό τραπέζι.

Η μικρότερη κλίμακα και ο περισσότερο ελεγχόμενος φωτισμός διαφοροποιούν την ιδιωτική περιοχή από τους φωτεινότερους χώρους διημέρευσης, χωρίς να εγκαταλείπεται η κοινή υλική και χρωματική γλώσσα.

Η διαφορετική ατμόσφαιρα προκύπτει κυρίως από τη χρήση, το φως και την επίπλωση και όχι από την εφαρμογή ενός ανεξάρτητου σχεδιαστικού λεξιλογίου.

 

 

Η ιστορία ως ενεργό στοιχείο του εσωτερικού

Στο διαμέρισμα του Paseo San Juan, τα υφιστάμενα μωσαϊκά δάπεδα και οι ανάγλυφες οροφές δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα ιστορικά κατάλοιπα.

Αποτελούν ενεργά στοιχεία του νέου σχεδιασμού. Οι χρωματικές επιλογές προκύπτουν από τις αρχικές επιφάνειες, οι νέες ειδικές κατασκευές οργανώνονται σε σχέση με αυτές, ενώ ο σύγχρονος φωτισμός και τα ανακλαστικά υλικά ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες συνθήκες της υπάρχουσας κάτοψης.

Μέσα από αυτή την προσέγγιση, οι YLAB Architects ισορροπούν ανάμεσα στη διατήρηση και την προσαρμογή. Η ιστορική ταυτότητα του διαμερίσματος παραμένει ευανάγνωστη, ενώ οι χώροι αποκτούν τις συνθήκες άνεσης, ιδιωτικότητας και φιλοξενίας που απαιτεί η σύγχρονη κατοίκηση.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Apartments 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Ένα δάπεδο με μοτίβο σκακιέρας απλώνεται στους κοινόχρηστους χώρους ενός διαμερίσματος 200τ.μ., λειτουργώντας ως εικαστικό διακοσμητικό στοιχείο και κάνναβος οργάνωσης της οικογενειακής ζωής.

Το διαμέρισμα Brooklin στο Σάο Πάολο από τους Küster Brizola Arquitetos αναδεικνύει το παραδοσιακό μοτίβο της σκακιέρας ως βασικό στοιχείο ενός σύγχρονου οικιακού εσωτερικού.

Η κατοικία των 200τ.μ. σχεδιάστηκε για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, με έμφαση στην καθημερινή οικογενειακή ζωή, τη φιλοξενία και τη δημιουργία προσωπικών αναμνήσεων.

Αντί να αντιμετωπίσουν το καρό μοτίβο ως  απλή διακοσμητική λεπτομέρεια, οι αρχιτέκτονες το επεκτείνουν σχεδόν σε ολόκληρο τον χώρο διημέρευσης. Έτσι, η γεωμετρία του οργανώνει τη σχέση ανάμεσα στο καθιστικό, τους χώρους παιχνιδιού, την τραπεζαρία και την κουζίνα.

 

Κάνναβος σκακιέρας στους κοινόχρηστους χώρους

Το γεωμετρικό δάπεδο αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο στοιχείο του διαμερίσματος. Ωστόσο, ο ρόλος του δεν περιορίζεται στην εικόνα.

Η επανάληψη του μοτίβου σε μεγάλη κλίμακα μειώνει την οπτική του ένταση. Η επιφάνεια γίνεται αντιληπτή σαν ένα συνεχές «χαλί» που συνδέει τις διαφορετικές λειτουργίες.

Παράλληλα, η γεωμετρία του δαπέδου ευθυγραμμίζεται με τις ειδικές ξυλουργικές κατασκευές και τους πέτρινους πάγκους. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας κάνναβος που οργανώνει συνολικά το εσωτερικό.

Η ισχυρή παρουσία του δαπέδου καθόρισε την επιλογή των υπόλοιπων υλικών. Οι ανοιχτόχρωμες επιφάνειες λειτουργούν ως ήρεμο υπόβαθρο, ενώ οι μπλε πινελιές εισάγουν μια πιο δροσερή ατμόσφαιρα.

 

Η δρυς ως υλικό που διατρέχει το διαμέρισμα

Οι ειδικές κατασκευές από αμερικανική δρυ εμφανίζονται σε όλη την κατοικία και συνδέουν σε επίπεδο υλικότητας τις διαφορετικές περιοχές.

Η θερμή απόχρωση της ξυλείας εξισορροπεί το γεωμετρικό δάπεδο και τις αρχιτεκτονικές επιφάνειες. Παράλληλα, η ξυλουργική ενσωματώνει κεραμικά αντικείμενα από το οικογενειακό εργαστήριο αγγειοπλαστικής των κατοίκων.

Τα στοιχεία αυτά εισάγουν μια προσωπική ιστορία στο νέο εσωτερικό. Δεν αντιμετωπίζονται ως ανεξάρτητη διακόσμηση, αλλά εντάσσονται στα ράφια και τους αποθηκευτικούς χώρους.

Έτσι, το νέο περιβάλλον συνδέεται με αντικείμενα και δραστηριότητες που προϋπήρχαν της κατοικίας.

 

 

Όρια χωρίς απομόνωση

Η διατήρηση της χωρικής συνέχειας αποτέλεσε βασικό ζητούμενο του σχεδιασμού. Μια πολυλειτουργική ραφιέρα οργανώνει την κυκλοφορία και διαχωρίζει διακριτικά το καθιστικό από τους δύο χώρους παιχνιδιού.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η διαμόρφωση του playroom. Στην αρχική πρόταση του κατασκευαστή, το δωμάτιο αυτό προοριζόταν για κλειστό home office.

Οι αρχιτέκτονες αντικατέστησαν τον συμπαγή τοίχο με ένα λεπτό μεταλλικό διαχωριστικό. Έτσι, εξασφαλίζεται η απαραίτητη ιδιωτικότητα χωρίς να χάνεται η οπτική σχέση με τον κοινόχρηστο χώρο.

Οι διαφορετικές λειτουργίες παραμένουν, επομένως, ευανάγνωστες. Ταυτόχρονα, τα όρια γίνονται περισσότερο διαπερατά και το διαμέρισμα διατηρεί την αίσθηση ενός ενιαίου περιβάλλοντος.

 

Αντικείμενα με ιστορία

Η επίπλωση περιλαμβάνει αντικείμενα με ιστορική και συναισθηματική αξία.

Στον χώρο ψυχαγωγίας, ένα ιταλικό τραπέζι από pietra dura ηλικίας περίπου ενός αιώνα αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς. Το αντικείμενο προέρχεται από τη Φλωρεντία και εισάγει μια διαφορετική χρονικότητα στο σύγχρονο εσωτερικό.

Μαζί με τα κεραμικά της οικογένειας, το τραπέζι ενισχύει μια βασική ιδέα του έργου: η νέα αρχιτεκτονική λειτουργεί ως πλαίσιο για αντικείμενα που μεταφέρουν προσωπική μνήμη.

Το διαμέρισμα δεν διαμορφώνεται, συνεπώς, ως αφηρημένη σύνθεση ανεξάρτητη από τους κατοίκους. Η ταυτότητά του προκύπτει από τη συνύπαρξη της γεωμετρικής ακρίβειας, των ειδικών κατασκευών και των αντικειμένων που έχουν συλλεχθεί με την πάροδο του χρόνου.

 

 

Κουζίνα και βεράντα ως κοινός πυρήνας

Η ενοποίηση της βεράντας με την κουζίνα δημιουργεί έναν μεγάλο και συνεχή χώρο για το μαγείρεμα, το φαγητό και τις οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Στο κέντρο της σύνθεσης, η νησίδα από πέτρα Paraná Cromos λειτουργεί ως βασικό σταθερό στοιχείο. Οι λοξοτμημένες ακμές της επαναλαμβάνονται στο καθημερινό τραπέζι φαγητού, δημιουργώντας μια μορφολογική σύνδεση ανάμεσα στα δύο αντικείμενα.

Κεραμικά πλακίδια εισάγουν πράσινες αποχρώσεις στην κουζίνα. Σε συνδυασμό με την αμερικανική δρυ, διευρύνουν την παλέτα του έργου με μπλε, πράσινους και τερακότα τόνους.

Η κουζίνα δεν αντιμετωπίζεται ως απομονωμένος βοηθητικός χώρος. Η σύνδεσή της με τη βεράντα τη μετατρέπει σε βασικό πυρήνα της κοινωνικής ζωής του διαμερίσματος.

 

Γεωμετρία, άνεση και ταυτότητα

Σε όλη την κατοικία, η γεωμετρική ακρίβεια εξισορροπείται από υλικά με χαρακτηριστικές υφές και αντικείμενα που συνδέονται με την ιστορία των κατοίκων.

Το δάπεδο ορίζει τον κάνναβο. Η δρυς εισάγει θερμότητα και συνέχεια. Η πέτρα και τα κεραμικά προσθέτουν χρώμα και υφή, ενώ τα διαπερατά χωρίσματα διατηρούν τις οπτικές σχέσεις ανάμεσα στις λειτουργίες.

Το έργο μετατρέπει τελικά ένα γνώριμο διακοσμητικό μοτίβο σε χωρικό εργαλείο. Μέσα από την επέκταση της σκακιέρας στους κοινόχρηστους χώρους και τον συντονισμό της με την αρχιτεκτονική, οι Küster Brizola Arquitetos χρησιμοποιούν τη γεωμετρία για να οργανώσουν την κυκλοφορία, τη συλλογική ζωή και την προσωπική ταυτότητα της κατοικίας.

Δύο κρυφές αποθηκευτικές μονάδες οργανώνουν το διαμέρισμα σε κοινόχρηστη και ιδιωτική ζώνη, ενώ οι χαράξεις από τον κάνναβο των όψεων ενισχύουν τη διαφάνεια και την αρχιτεκτονική ταυτότητα του πρώην συγκροτήματος Δοξιάδη.

 

Το διαμέρισμα βρίσκεται στο οικιστικό συγκρότημα One Athens στο Κολωνάκι, σε ένα κτίριο ιδιαίτερης τυπολογίας και αρχιτεκτονικής, το οποίο στο παρελθόν στέγαζε τα κεντρικά γραφεία του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδη.

Η αναδιαμόρφωση από τους Proplusma Architects αντιμετωπίζει με σεβασμό την αρχιτεκτονική ταυτότητα του κτιρίου. Αντί να επιβάλει μια ανεξάρτητη μορφολογική γλώσσα, αναδεικνύει τις οπτικές φυγές, τη διαφάνεια και επιλεγμένα στοιχεία της αρχικής κατασκευής.

 

 

Δύο ζώνες μέσα από κρυφές αποθηκευτικές μονάδες

Δύο συνεχείς αποθηκευτικές κατασκευές διασχίζουν εγκάρσια την κάτοψη και οργανώνουν τη βασική διάταξη της κατοικίας.

Η πρώτη ζώνη περιλαμβάνει τους κοινόχρηστους χώρους: καθιστικό, τραπεζαρία και ενιαία κουζίνα. Η δεύτερη, περισσότερο ιδιωτική, φιλοξενεί τα παιδικά υπνοδωμάτια με τα λουτρά τους και το κύριο υπνοδωμάτιο με walk-in βεστιάριο και λουτρό.

Οι κατασκευές δεν λειτουργούν μόνο ως αποθηκευτικοί χώροι. Με την κλίμακά τους μετατρέπονται σε αρχιτεκτονικά όρια, οργανώνουν την κυκλοφορία και ενσωματώνουν επιμέρους χρήσεις.

Έτσι, η διάκριση ανάμεσα στις δύο περιοχές επιτυγχάνεται χωρίς την ανάπτυξη μιας συμβατικής ακολουθίας από διαδρόμους και αυτόνομα δωμάτια.

 

Κάνναβος με αφετηρία τις όψεις

Βασικό εργαλείο της σύνθεσης αποτελεί το μοτίβο των όψεων του υφιστάμενου κτιρίου. Από αυτό προκύπτουν νοητοί άξονες που καθορίζουν τις χαράξεις τόσο στο οριζόντιο όσο και στο κατακόρυφο επίπεδο.

Οι γραμμές συντονίζουν τα ανοίγματα, τις ξυλουργικές κατασκευές, τις οροφές και τα σταθερά στοιχεία. Επομένως, οι επιμέρους επεμβάσεις δεν γίνονται αντιληπτές ως ανεξάρτητα αντικείμενα, αλλά ως μέρη ενός συνολικού συστήματος.

Παράλληλα, η επιλογή ενισχύει τη σύνδεση της ανακαίνισης με την αρχιτεκτονική του συγκροτήματος. Η εξωτερική γεωμετρική λογική μεταφέρεται στο εσωτερικό και οργανώνει τις οπτικές σχέσεις μέσα στην κάτοψη.

 

 

Εμφανές σκυρόδεμα και συνεχές ξύλινο δάπεδο

Στο καθιστικό, ένα φάτνωμα στην οροφή αφήνει ορατά τα αρχικά δοκάρια από εμφανές σκυρόδεμα. Ο ρυθμός τους παραμένει ευανάγνωστος ως χαρακτηριστικό στοιχείο της κατασκευής και αποκτά κεντρικό ρόλο στον κοινόχρηστο χώρο.

Ο κρυφός φωτισμός περιμετρικά του φατνώματος τονίζει το βάθος και την επανάληψη των δοκαριών, χωρίς να τα απομονώνει από τη συνολική σύνθεση.

Το ξύλινο δάπεδο σε ψαροκόκαλο διατρέχει ολόκληρο το διαμέρισμα. Η θερμή υλικότητά του αντιπαραβάλλεται με το εμφανές σκυρόδεμα και τις περισσότερο μονοχρωματικές ξυλουργικές κατασκευές. Παράλληλα, η συνεχής χάραξή του ενισχύει τη χωρική συνοχή.

Στο κέντρο της κοινόχρηστης ζώνης, η νησίδα της κουζίνας λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Ο μεγάλος μαρμάρινος πάγκος δημιουργεί αντίστιξη με τις σκούρες επιφάνειες πίσω του και συνδέει την κουζίνα με την τραπεζαρία και το καθιστικό.

 

Λευκές και μαύρες επιφάνειες αποθήκευσης

Οι δύο κρυφές αποθηκευτικές μονάδες επενδύονται με ξύλο σε λευκή και μαύρη λάκα. Ένας συνεχής κάνναβος από κατακόρυφες σκοτίες οργανώνει τις μεγάλες επιφάνειες και υποδηλώνει τις διαφορετικές λειτουργίες που κρύβονται πίσω τους.

Στη λευκή πλευρά ενσωματώνονται η τηλεόραση του καθιστικού και το bar δίπλα στην τραπεζαρία. Όταν παραμένουν κλειστά, γίνονται μέρος μιας συνεχούς αρχιτεκτονικής επιφάνειας και δεν εμφανίζονται ως ανεξάρτητα έπιπλα.

Στην απέναντι πλευρά κυριαρχεί η μαύρη λάκα. Εκτός από αποθηκευτικούς χώρους, η κατασκευή ενσωματώνει μια κρυφή θύρα που οδηγεί στην ιδιωτική ζώνη.

Η μετάβαση γίνεται έτσι διακριτικά, χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια της επιφάνειας.

 

 

Εξατομικευμένοι ιδιωτικοί χώροι

Στην ιδιωτική περιοχή, το κοινό σχεδιαστικό σύστημα επιτρέπει μεγαλύτερη διαφοροποίηση.

Τα παιδικά δωμάτια οργανώνονται σύμφωνα με τις ιδιαίτερες ανάγκες των χρηστών τους. Ειδικά σχεδιασμένες κατασκευές και διαφορετικές χρωματικές παλέτες προσδίδουν σε κάθε δωμάτιο ξεχωριστό χαρακτήρα. Η αντίστοιχη παλέτα συνεχίζεται και στο λουτρό του.

Στο κύριο υπνοδωμάτιο, βασικό σχεδιαστικό στοιχείο γίνεται το βάθος. Καθρέφτες, διαφανείς θύρες του βεστιαρίου και κρυφός φωτισμός δημιουργούν διαδοχικά επίπεδα αντανακλάσεων.

Η διαφάνεια επανέρχεται έτσι ως βασική αρχή του έργου. Τα όρια παραμένουν σαφή, αλλά μαλακώνουν μέσα από οπτικές συνδέσεις και διαφορετικούς βαθμούς αδιαφάνειας.

Μέσα από μια ελεγχόμενη παλέτα ξυλείας, μαρμάρου, λακαρισμένων επιφανειών, γυαλιού και εμφανoύς σκυροδέματος, η ανακαίνιση διαμορφώνει ένα σύγχρονο εσωτερικό που διατηρεί τη σύνδεσή του με το υφιστάμενο κτίριο. Η ταυτότητα του έργου προκύπτει κυρίως από τις χαράξεις, την ενσωμάτωση των λειτουργιών και τη διαχείριση της διαφάνειας.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Apartments 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.