Στο Haras del Bosque, μια οικιστική ανάπτυξη και φυσικό καταφύγιο στη νοτιοανατολική Πουέμπλα του Μεξικού, η Casa AE διαμορφώνεται μέσα στην πυκνή βλάστηση. Το τοπίο καθορίζει τη σχέση της κατοικίας με το περιβάλλον και δημιουργεί μια αίσθηση προστασίας.

Προς τον δρόμο, το κτίριο διατηρεί μια οριζόντια, λιτή και διακριτική παρουσία, προστατεύοντας την ιδιωτικότητα του εσωτερικού. Μετά την είσοδο, όμως, η κλίμακα αλλάζει. Ένας κεντρικός διάδρομος οργανώνει το έργο και κατευθύνει την κίνηση προς μια ακολουθία από αυλές, κενά, γέφυρες και πλατφόρμες.

 

 

Κλιμακωτοί όγκοι στην πλαγιά

Η κατοικία διασπάται σε κλιμακωτούς όγκους που προσαρμόζονται στην τοπογραφία και ανοίγονται προς τον γειτονικό λόφο και το δάσος από πεύκα και βελανιδιές. Η διάταξη συνδέει άμεσα την αρχιτεκτονική με τη θέα, αποδυναμώνοντας σταδιακά το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Οι μεταβολές των επιπέδων γίνονται μέρος της καθημερινής κίνησης μέσα στην κατοικία. Οι διαδρομές ανοίγονται επανειλημμένα προς το δάσος και το ανάγλυφο, διατηρώντας το τοπίο ορατό από διαφορετικά ύψη.

Η συνέχεια ανάμεσα στους τοίχους και τις κεκλιμένες στέγες εξασφαλίζει καθαρή ανάγνωση της ογκοπλασίας, επανερμηνεύοντας την αρχετυπική μορφή της κατοικίας με σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα.

Φυσικό φως μέσα από την τομή

Γραμμικοί φεγγίτες ξεκινούν από τους τοίχους και συνεχίζονται στις οροφές, εισάγοντας το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό και μεταβάλλοντας την ατμόσφαιρα στη διάρκεια της ημέρας. Ακόμη και οι πιο κλειστοί χώροι διατηρούν τη σχέση τους με το εξωτερικό μέσα από τις εναλλαγές φωτός και σκιάς.

Η κατοικία δεν οργανώνεται επομένως μόνο γύρω από τη θέα. Το φως εισέρχεται από ψηλά και ανάμεσα στους όγκους, επιτρέποντας στις μεταβολές του εξωτερικού περιβάλλοντος να γίνονται αισθητές ακόμη και στις πιο προστατευμένες περιοχές του εσωτερικού.

 

 

Βάρος και ελαφρότητα

Η κατασκευαστική οργάνωση βασίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στο βάρος και την ελαφρότητα. Το ισόγειο διαμορφώνει μια συμπαγή βάση από σκυρόδεμα, εμφανή τοιχοποιία και τσιμεντοειδή επιχρίσματα, λειτουργώντας παράλληλα ως αντιστήριξη της πλαγιάς.

Πάνω από αυτή τη βάση, ο όροφος αποκτά ελαφρύτερο χαρακτήρα, με μεταλλικό σκελετό και περίβλημα από σκούρα μεταλλικά panels. Τα δύο επίπεδα διαφοροποιούνται έτσι τόσο κατασκευαστικά όσο και ως προς την υλικότητά τους.

Η κίνηση μετατρέπει την πλαγιά σε ενεργό μέρος της κατοίκησης. Η καθημερινή διαδρομή προϋποθέτει άνοδο, πορεία και στάσεις σε διαφορετικά ύψη, μετατρέποντας την κίνηση σε ευκαιρία παρατήρησης του τοπίου μέσα από την προστασία της αρχιτεκτονικής.