Θεατρικός χαρακτήρας

Η διαμόρφωση ενός bar-εστιατορίου στο Κολωνάκι, έδωσε την ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας χώρος που μετεωρίζεται ανάμεσα στις μνήμες, στο παρελθόν αυτής της γειτονιάς, αλλά και στο μέλλον που οι κάτοικοι οραματίζονται γι’ αυτήν.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο έντονα θεατρικός χαρακτήρας του χώρου, ψηλοτάβανου και διαμπερούς, αλλά και το πρόγραμμα bar και εστιατόριο, οδήγησαν σε μία στρατηγικής σημασίας κίνηση. Τη διαμόρφωση μιας στοάς που διασχίζει, αλλά και διχοτομεί το χώρο. Η επιμήκης αυτή στοά ενοποιεί τον μπροστινό χώρο του πεζοδρομίου με τον πίσω χώρο του ακαλύπτου και του πίσω κήπου, ενώ στην άλλη διεύθυνση μεσολαβεί, σαν μια κατά μήκος σκηνή, ανάμεσα στο χώρο του bar και το χώρο του εστιατορίου. Η οργάνωση του εστιατορίου σε υπερυψωμένα επίπεδα εντείνει αυτήν τη θεατρικότητα, ενισχύοντας το παιχνίδι των βλεμμάτων εκατέρωθεν. Η επιμήκης μπάρα εκτείνεται καθ’ όλο το μήκος της στοάς, συνδέοντας και το μπροστινό (πεζοδρόμιο) με το πίσω (κήπος – τζαμωτό).

 

Παλέτα υλικών

Το υπάρχον κέλυφος από μπετόν θραπινάρεται και επικαλύπτεται με ξύλα που διαμορφώνουν ένα κουτί μέσα στο υπάρχον κουτί. Η παλέτα των υλικών συμπληρώνεται με μαύρη λαμαρίνα (σκάλες, προθήκη bar), ενώ στο δάπεδο και τον καθρέφτη του bar χρησιμοποιείται μάρμαρο Τήνου με έντονα νερά. Οι πλάκες μαρμάρων κόπηκαν από έναν ενιαίο όγκο και η τοποθέτησή τους έγινε με τρόπο που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή συνέχεια και ροϊκότητα.

 

Ατμόσφαιρα χώρου

Η ατμόσφαιρα του χώρου είναι αποτέλεσμα collage, από τη μια του ύφους των παλιών καταστημάτων του Κολωνακίου και από την άλλη της προβολής ενός τέτοιου χώρου στο μέλλον. Η μίξη κλασικών υλικών (μάρμαρο και ξύλο), που χαρακτήριζε τα μαγαζιά της περιοχής, με νέα υλικά και τεχνικές (θραπιναρισμένο μπετόν, μαύρη λαμαρίνα, ψηφίδα μαύρη), διαμορφώνει ατμόσφαιρα χαλάρωσης, δίνοντας ένα χαρακτήρα που ανακαλεί μνήμες, ενώ ταυτόχρονα επενδύει στο μέλλον.

Αρχέγονο καταφύγιο

Το έργο, που βρίσκεται στις πευκόφυτες και ήσυχες γειτονιές της Ρέας στη βορινή πλευρά της Πεντέλης, με φόντο το δασώδες τοπίο, επιδιώκει να ανταποκριθεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής, αποπνέοντας ταυτόχρονα το αίσθημα προστασίας και οικειότητας ενός αρχέγονου καταφυγίου, που συνδιαλέγεται με το μυστικιστικό τοπίο του βουνού.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Έμπνευση για τη συνθετική διαδικασία στάθηκε ένα χωρικό αρχέτυπο: Το μορφικό αποτύπωμα του καταφυγίου, ανέκαθεν συνδεδεμένο με το “κατοικείν“, αποδεικνύεται διαχρονικά πως επηρεάζει τη χωρική προτίμηση του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας τις “κληρονομικές“ προδιαθέσεις του. Η κατοικία στον Διόνυσο προτείνει, υπό όρους σύγχρονης αρχιτεκτονικής γραφής, μια συμβολική και χωρική μεταγραφή του ιδιαίτερου αυτού αρχετύπου -μια πρόθεση που αποβλέπει στην ενθύμηση και εντέλει στην επιστροφή στο αυθεντικό, το πρωτογενές, το διαρκές.

 

Κτιριακή μορφολογία

Η ρητορική αυτή αποκτά αρχιτεκτονική έκφραση και μετουσιώνεται σε ένα γεωμετρικά ορισμένο, τεκτονικό και δωρικό αρχιτεκτονικό σύνολο -ένα δομικά συγκροτημένο και συνεκτικό όλον, που χαρακτηρίζεται από αινιγματική απλότητα. Η βασική συνθετική χειρονομία προκύπτει από την αιώρηση ενός μονολιθικού όγκου από εμφανές σκυρόδεμα. Το αυστηρά πρισματικό κέλυφος εσωκλείει τους ιδιωτικούς χώρους ύπνου της κατοικίας.

Ειδικά σχεδιασμένα πετάσματα αλουμινίου επιτρέπουν την ελεγχόμενη αποκάλυψη του ευαίσθητου εσωτερικού προς τα έξω. Η ανύψωση του κελύφους απελευθερώνει την ισόγεια στάθμη και της επιτρέπει να οργανώνεται σε συνέχεια με το ύπαιθρο. Πέτρινα στοιχεία παραλαμβάνουν και γειώνουν το βάρος του σκυροδετημένου όγκου, ενώ ταυτόχρονα οργανώνουν τους χώρους διημέρευσης σε άμεση σχέση με την αυλή και το φυσικό έδαφος. Οι δύο αυτές αντιφατικές ποιότητες χώρου συμπληρώνονται και ολοκληρώνονται από το διευρυμένο εσωτερικό αίθριο, που λειτουργεί σαν ενδιάμεσος χώρος. Προσφέρει οπτική επικοινωνία και εξασφαλίζει τις βέλτιστες συνθήκες φυσικού φωτισμού και αερισμού για το εσωτερικό της κατοικίας.

 

Ένταξη στο τοπίο

Ο προσανατολισμός του οικοπέδου και η ανάπτυξη του αρχιτεκτονικού θέματος στον άξονα ανατολής- δύσης, επέτρεψαν στο φυσικό φως να διεισδύσει και να ενσωματωθεί στο χωρικό βίωμα. Οι ακτίνες του ήλιου, άλλοτε φιλτραρισμένες από τα ψηλά δέντρα της περιοχής και άλλοτε καθοδηγούμενες στους εσωτερικούς χώρους μέσω των ανοιγμάτων, ζωντανεύουν το σύνολο, δημιουργώντας μία σχεδόν μοναστική ατμόσφαιρα.

Ώρα με την ώρα, εποχή με την εποχή, το φυσικό φως μεταβάλλει διαρκώς την αισθητηριακή εμπειρία, αναδεικνύοντας διαφορετικά σημεία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Ο τοίχος εμφανούς σκυροδέματος με τη γραμμική σκάλα, ακριβώς κάτω από το επίμηκες άνοιγμα της οροφής, λειτουργούν άτυπα σαν ένα ηλιακό ρολόι, που αφηγείται στους κατοίκους το πέρασμα της μέρας.

 

Κεντρικό στοιχείο

Η αισθαντική αφηγηματικότητα του έργου συνεχίζει και τις βραδινές ώρες μετά τη δύση. Υποφωτισμένος, ο μονολιθικός όγκος εξαφανίζεται στον έναστρο ουρανό, πλαισιώνοντας προστατευτικά τη ζωή που εσωκλείει και πλαισιώνει. Η εστία στο κέντρο της κατοικίας, το στοιχείο της φωτιάς και ο θερμός φωτισμός αναδεικνύουν τη γήινη ζεστασιά του έργου. Έτσι, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του χώρου, που θα ζουν και θα συναντιούνται σε αυτό το “καταφύγιο“, θα ανακαλύπτουν κάθε φορά, με έναν υπαινιγμό έκπληξης, την πολύτιμη αξία των απλών πραγμάτων.