Ενδιάμεση αρχιτεκτονική

Η “Polikatikia” βρίσκεται στο νησί της Καρπάθου και αποτελείται από έξι οικογενειακές κατοικίες. Το έργο αντιμετωπίζει την κατοίκηση στο νησιωτικό περιβάλλον όχι ως μια αυστηρά τυπολογική άσκηση, αλλά ως ένα σύνθετο πεδίο όπου η μορφολογία, η τοπογραφία και η καθημερινή εμπειρία του μεσογειακού κλίματος συνδιαμορφώνουν ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύστημα.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η διάταξη των έξι κατοικιών οργανώνεται μέσα από ένα σύνολο επάλληλων όγκων που μετατοπίζονται και περιστρέφονται διακριτικά, ανατρέποντας την αυστηρή ορθοκανονικότητα της συμβατικής πολυκατοικίας. Η σύνθεση παραπέμπει σε έναν αρχικά συμπαγή όγκο, ο οποίος μοιάζει σταδιακά να αποσπάται, να διαρρηγνύεται και να τεμαχίζεται σε επιμέρους χωρικά στοιχεία.

Οι γεωμετρικές αυτές μετατοπίσεις λειτουργούν όχι μόνο μορφολογικά αλλά και περιβαλλοντικά, δημιουργώντας ενδιάμεσα κενά, ζώνες σκίασης, φυσικό φωτισμό, υπαίθριες επεκτάσεις και οπτικές φυγές προς το τοπίο. Το κλιμακοστάσιο τοποθετείται ακριβώς μέσα σε αυτό το “ενδιάμεσο” κενό που προκύπτει από τη μετατόπιση των όγκων, μετατρέποντας τον μεταβατικό χώρο σε βασικό κατακόρυφο συνδετικό ιστό του συγκροτήματος.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική επιδιώκει να ενισχύσει τη σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, ακολουθώντας τις αρχές της μεσογειακής κατοίκησης. Τα μεγάλα ανοίγματα και η οριζόντια ανάπτυξη των βασικών όγκων επιτρέπουν στους χώρους διημέρευσης να επεκτείνονται προς το τοπίο, δημιουργώντας μια αίσθηση χωρικής συνέχειας με το φως, τον αέρα και τη θέα προς τη θάλασσα.

Οι μεταβατικοί υπαίθριοι χώροι λειτουργούν ως ενδιάμεσες κλιματικές ζώνες, προσφέροντας σκίαση, προστασία από τους ανέμους και διαφορετικές ποιότητες κατοίκησης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μέσα από αυτή τη συνθετική λογική, η κατοικία δεν αντιμετωπίζεται ως απομονωμένο αντικείμενο αλλά ως μέρος μιας συνεχούς εμπειρίας του τόπου και του κλίματος.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εσωτερική οργάνωση κάθε διαμερίσματος βασίζεται σε τρεις διακριτές λειτουργικές ζώνες. Στο κέντρο τοποθετείται η “μπαταρία” των βοηθητικών και υγρών χώρων, η οποία φωτίζεται και αερίζεται φυσικά μέσω φωταγωγών, ενισχύοντας τις συνθήκες άνεσης και ενεργειακής απόδοσης.

Προς τον βορρά οργανώνονται οι χώροι διημέρευσης: το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα – με άμεσο προσανατολισμό προς τη θέα και το θαλάσσιο τοπίο. Αντίστοιχα, τα υπνοδωμάτια τοποθετούνται στη νότια πλευρά, προστατευμένα από τους έντονους ανέμους και στραμμένα προς το φυσικό φως.

Η συνολική σύνθεση επιδιώκει να μεταφράσει τις ιδιαιτερότητες της νησιωτικής κατοίκησης σε μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα, όπου το κτίριο, το κλίμα και το τοπίο λειτουργούν ως αλληλένδετα στοιχεία μιας ενιαίας χωρικής εμπειρίας.

 

Αλληλένδετες επεμβάσεις

Το έργο αποτελείται από δύο αλληλένδετες επεμβάσεις: την αποκατάσταση μιας κρητικής λιθόκτιστης κατοικίας της δεκαετίας του 1920 και την προσθήκη μιας σύγχρονης κατακόρυφης επέκτασης, οι οποίες μαζί συγκροτούν μια ενιαία οικογενειακή κατοικία. Το υφιστάμενο κτίσμα, που αρχικά ανεγέρθηκε ως μέρος προσφυγικών οικισμών των αρχών του 20ού αιώνα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής οικιστικής αρχιτεκτονικής, επαναδιατυπωμένο σήμερα μέσα από μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα που επιτρέπει στο κτίριο να επανακτήσει την παρουσία και την αυτονομία του μέσα στον αστικό ιστό.

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Αντί να αποκρύψει τα ίχνη της αρχικής κατοικίας, η επέμβαση αντιμετωπίζει το υφιστάμενο λιθόκτιστο κέλυφος ως φορέα μνήμης και χωρικής ταυτότητας. Στοιχεία της ιστορικής κατοικίας διατηρούνται και ενσωματώνονται στη νέα αρχιτεκτονική σύνθεση, κυρίως στο ισόγειο επίπεδο όπου οργανώνονται οι κοινόχρηστες λειτουργίες της κατοικίας. Λεπτομέρειες ηλικίας άνω του ενός αιώνα παραμένουν ορατές στο εσωτερικό, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας που ισορροπεί ανάμεσα στην οικειότητα, τη διαχρονικότητα και μια διακριτική νοσταλγία.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η νέα επέκταση υλοποιείται μέσω ενός ελαφρού μεταλλικού φέροντος οργανισμού, σε συνδυασμό με ξύλινη στέγη και έναν επιπλέον χώρο παταριού. Η σχεδιαστική προσέγγιση επιδιώκει να διαμορφώσει έναν συνεκτικό αρχιτεκτονικό διάλογο ανάμεσα στη στιβαρότητα της υφιστάμενης λιθοδομής και την ελαφρότητα της σύγχρονης προσθήκης. Καθαρές γεωμετρίες, ημιδιαφανείς επιφάνειες, γενναιόδωρα ύψη και μια συγκρατημένη υλικότητα συνθέτουν ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από χωρική σαφήνεια και συνέχεια.

 

 

Χωρική οργάνωση

Στα ανώτερα επίπεδα, όπου αναπτύσσονται οι ιδιωτικοί χώροι ύπνου, η αρχιτεκτονική σύνθεση διερευνά εναλλαγές υψών και τομών, εισάγοντας χωρική πολυπλοκότητα και στιγμές εσωτερικής εξωστρέφειας. Οι μεταβαλλόμενοι εσωτερικοί όγκοι δημιουργούν μια αίσθηση ελαφρότητας και αισιοδοξίας, ενισχύοντας τη βιωματική ποιότητα της καθημερινής κατοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία όπου η αποκατάσταση και η σύγχρονη προσθήκη συνυπάρχουν χωρίς ιεραρχίες, συγκροτώντας μια ενιαία αρχιτεκτονική αφήγηση που εδράζεται εξίσου στη μνήμη και τον μετασχηματισμό.

Διαχρονική σύγχρονη διαβίωση

Στην καρδιά του Κολωνακίου, η ανακαίνιση του διαμερίσματος των 115m² επαναπροσδιορίζει την κλασική εσωτερική αρχιτεκτονική μέσα από μια σύγχρονη χωρική αφήγηση. Αντί να επιδιώκει την αντίθεση, η πρόταση εγκαθιδρύει μια σχέση συνέχειας ανάμεσα στα υφιστάμενα διακοσμητικά στοιχεία και τις σύγχρονες συνθήκες κατοίκησης, διατηρώντας γύψινες κορνίζες οροφής, ξύλινες επενδύσεις τοίχων και συμμετρικές αναλογίες, ενώ ταυτόχρονα εισάγει ένα πιο ήρεμο και μινιμαλιστικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο. Η επέμβαση αντιμετωπίζει το διαμέρισμα ως μια πολυεπίπεδη χωρική σύνθεση, όπου οι ιστορικές αναφορές και η σύγχρονη καθαρότητα συνυπάρχουν σε ισορροπία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο τοποθετείται στο πλαίσιο μιας σύγχρονης νεοκλασικής προσέγγισης, όπου η αναλογία, η διαχρονικότητα των υλικών και η χωρική συνοχή λειτουργούν ως βασικά εργαλεία σύνθεσης. Τα υπάρχοντα αρχιτεκτονικά στοιχεία δεν αποκρύπτονται ούτε αναπαράγονται νοσταλγικά· αντίθετα, επαναπλαισιώνονται μέσα σε μια συγκρατημένη ατμόσφαιρα που δίνει έμφαση στον ρυθμό, την υλικότητα και τη διαχρονική αξία του χώρου, αποφεύγοντας πρόσκαιρες αισθητικές αναφορές.

Οι σκούρες ξύλινες επενδύσεις προσδίδουν βάθος και αίσθηση σταθερότητας στους εσωτερικούς χώρους, ενώ οι καμπύλες επιφάνειες τραβερτίνη εισάγουν μια γλυπτική απαλότητα και μια αίσθηση ροής μέσα στην κάτοψη. Το ξύλινο δάπεδο σε διάταξη ψαροκόκαλου ενισχύει τον εκλεπτυσμένο χαρακτήρα της κατοικίας, δημιουργώντας συνέχεια ανάμεσα στις διαφορετικές ζώνες διαβίωσης. Οι μινιμαλιστικές επιφάνειες της κουζίνας και οι ενσωματωμένες λεπτομέρειες διατηρούν την καθαρότητα της σύνθεσης, επιτρέποντας στα υλικά και στις αναλογίες να καθορίζουν την αρχιτεκτονική εμπειρία. Έργα τέχνης και γλυπτικά αντικείμενα εντάσσονται ως οργανικά στοιχεία της χωρικής σύνθεσης και όχι ως διακοσμητικές προσθήκες, συμβάλλοντας στη συνολική ατμόσφαιρα κάθε χώρου.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η οργάνωση του διαμερίσματος χαρακτηρίζεται από ευελιξία και ελεγχόμενη διαπερατότητα. Αναδιπλούμενα διαχωριστικά από μεταλλικά πλαίσια και κυματοειδές γυαλί λειτουργούν ως μεταβατικά όρια ανάμεσα στο καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα. Αυτά τα κινητά στοιχεία επιτρέπουν στον χώρο να εναλλάσσεται ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την ιδιωτικότητα, χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια του φυσικού φωτισμού ή της οπτικής επαφής.

Η χωρική διάταξη αποφεύγει τους αυστηρούς διαχωρισμούς, υποστηρίζοντας μεταβαλλόμενα πρότυπα καθημερινής κατοίκησης μέσω ευέλικτων διαμορφώσεων. Η κυκλοφορία αναπτύσσεται οργανικά μέσα από διαδοχικά κατώφλια και πλαισιωμένες φυγές, ενώ η εναλλαγή διαφάνειας και αδιαφάνειας δημιουργεί μια δυναμική σχέση ανάμεσα στις συλλογικές και ιδιωτικές λειτουργίες της κατοικίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα λειτουργεί ως η κεντρική αρχιτεκτονική γλώσσα του έργου. Επιφάνειες τραβερτίνη, σκούρες ξύλινες υφές και ήπιες χρωματικές τονικότητες συνθέτουν ένα απτικό περιβάλλον που βασίζεται στη διαχρονικότητα και τη λιτότητα. Οι χώροι του λουτρού συνεχίζουν αυτόν τον υλικό διάλογο μέσα από κατακόρυφα αρθρωμένες πέτρινες επιφάνειες και σκούρα ξύλινα στοιχεία, διατηρώντας τη συνοχή της εσωτερικής ταυτότητας του διαμερίσματος.

Οι επιλογές επίπλωσης ενισχύουν περαιτέρω τη γλυπτική ποιότητα των χώρων, εισάγοντας καμπύλες γεωμετρίες και απαλές φόρμες που εξισορροπούν την αυστηρότητα του κλασικού κελύφους. Ο φωτισμός ενσωματώνεται διακριτικά στη σύνθεση, αναδεικνύοντας υφές, καμπυλότητες και βάθος, ενώ παράλληλα διατηρεί την ήρεμη και ατμοσφαιρική ποιότητα των εσωτερικών χώρων.

Μέσα από μια προσεκτική διαπραγμάτευση ανάμεσα στη διατήρηση και την επανερμηνεία, το έργο διαμορφώνει ένα οικιστικό περιβάλλον όπου η σύγχρονη κατοίκηση αναπτύσσεται μέσα στο διαχρονικό πλαίσιο της αθηναϊκής νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.

 

Μεταβαλλόμενο περιβάλλον

Το έργο βρίσκεται στην περιοχή Ílhavo της Πορτογαλίας και αναπτύσσεται ως μια μονοώροφη κατοικία που επιδιώκει να εναρμονίσει τις απαιτήσεις του προγράμματος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του οικοπέδου. Το οικόπεδο βρίσκεται σε μια περιοχή που προς το παρόν παραμένει αδόμητη περιμετρικά, ωστόσο αναμένεται να μετασχηματιστεί άμεσα μέσω μελλοντικής οικιστικής ανάπτυξης. Μέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η κατοικία επιχειρεί να ορίσει από νωρίς μια σαφή σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό χώρο και το τοπίο που την περιβάλλει.

 

Λειτουργική οργάνωση

Η απαίτηση για την ανάπτυξη του συνόλου του προγράμματος σε ένα μόνο επίπεδο καθιστά τον υπαίθριο χώρο οργανικό μέρος της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Το εναπομένον πράσινο δεν αντιμετωπίζεται ως υπολειμματικός χώρος, αλλά ως ενεργό στοιχείο της καθημερινής εμπειρίας κατοίκησης και της συνολικής χωρικής οργάνωσης.

Η διάταξή τους καθορίζει σταδιακά και τη χωρική ιεράρχηση της κατοικίας. Όσο η κίνηση εξελίσσεται προς το εσωτερικό του οικοπέδου, οι χώροι αποκτούν αυξανόμενο βαθμό ιδιωτικότητας και απομόνωσης. Η αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί τη θέση και τη γεωμετρία των όγκων ως εργαλείο οργάνωσης της καθημερινής ζωής, δημιουργώντας μια σαφή μετάβαση από τις πιο δημόσιες στις πιο προστατευμένες λειτουργίες.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική πρόταση οργανώνεται γύρω από δύο διακριτούς όγκους, οι οποίοι διαφοροποιούνται τόσο μορφολογικά όσο και λειτουργικά, αντανακλώντας το επιμέρους περιεχόμενο του προγράμματος. Οι όγκοι τοποθετούνται στρατηγικά στο οικόπεδο ώστε να αξιοποιούν τον ηλιασμό, να διαμορφώνουν ελεγχόμενες σχέσεις με το περιβάλλον και να πλαισιώνουν τους υπαίθριους χώρους.

Παράλληλα, τα ανοίγματα και οι χαράξεις των όψεων επιτρέπουν τον ελεγχόμενο φυσικό φωτισμό και ενισχύουν τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο. Η κατοικία αναπτύσσει έτσι μια σχέση διαρκούς οπτικής και λειτουργικής επέκτασης προς το τοπίο, ενσωματώνοντας το πράσινο στην εμπειρία του εσωτερικού.

 

 

Παλέτα υλικών

Η μορφή και η υλικότητα του έργου αντλούν αναφορές από τις παραδοσιακές κατασκευές της περιοχής, επανερμηνεύοντας γνώριμα αρχιτεκτονικά στοιχεία μέσα από μια σύγχρονη συνθετική γλώσσα. Οι καθαροί όγκοι, οι κεκλιμένες επιφάνειες και η λιτή υλικότητα συνθέτουν μια αρχιτεκτονική που επιχειρεί να συνομιλήσει με την τοπική οικοδομική παράδοση χωρίς μιμητισμούς.

Η χρήση μεταλλικών επιφανειών zinc, φυσικής ξυλείας και φωτεινών, ουδέτερων υλικών στο εσωτερικό ενισχύει τον διακριτικό χαρακτήρα της κατοικίας, ενώ παράλληλα προσδίδει ανθεκτικότητα και διαχρονικότητα στη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική διαχειρίζεται το φως ως βασικό συνθετικό εργαλείο, δημιουργώντας εσωτερικούς χώρους με ήρεμη ατμόσφαιρα και διαβαθμίσεις φωτεινότητας κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που οργανώνεται με σαφήνεια και οικονομία μέσων, μετατρέποντας τη σχέση ανάμεσα στο δομημένο και το αδόμητο σε βασικό πυρήνα της αρχιτεκτονικής εμπειρίας.

 

Χωρικές ραφές στο άκρο

Η εργασία προτείνει την ενεργοποίηση του βόρειου τμήματος της Καρπάθου μέσω ενός δικτύου υφιστάμενων και νέων πεζοπορικών και ακτοπλοϊκών διαδρομών, συγκροτώντας μια ενιαία χωρική αφήγηση που μετατρέπει την κίνηση σε εμπειρία αναστοχασμού και ανακάλυψης.

 

Ανάγνωση του τόπου

Η μελέτη εστιάζει στην ανάδειξη και ενεργοποίηση του βόρειου τμήματος της Καρπάθου μέσα από ένα πλέγμα διαδρομών που συνδέει τέσσερις βασικούς σταθμούς: Αυλώνα, Βρουκούντα, Τρίστομο και Σαρία. Οι επιμέρους τόποι συγκροτούν μια συνεκτική χωρική αφήγηση, όπου η κίνηση δεν λειτουργεί απλώς ως μετάβαση, αλλά ως διαδικασία βιωματικής κατανόησης του τοπίου.

Κομβικό στοιχείο της προσέγγισης αποτελεί η συστηματική παρατήρηση και ανάλυση, η οποία οδηγεί στη συγκρότηση ενός «λεξικού του τόπου». Το εργαλείο αυτό λειτουργεί ως μεθοδολογική βάση της σύνθεσης, επιτρέποντας την ερμηνεία των χαρακτηριστικών του τοπίου και τη μεταγραφή τους σε αρχιτεκτονικές χειρονομίες. Οι παρεμβάσεις προκύπτουν ως «χωρικές ραφές», που εντάσσονται διακριτικά στο περιβάλλον, αναδεικνύοντας τη μεταβατικότητα και τη ροϊκότητα της εμπειρίας.

Αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις

Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις συγκροτούν ένα σύστημα σημείων που ενεργοποιούν το τοπίο χωρίς να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του. Στην Αυλώνα, το «Αλώνι» οργανώνεται ως πλατεία–αμφιθέατρο, εμπνευσμένη από την παραδοσιακή μορφή του αλωνιού, λειτουργώντας ως τόπος συνάντησης και αφετηρία διαδρομών. Στο υπέδαφος ενσωματώνεται δεξαμενή συλλογής όμβριων υδάτων, ενισχύοντας τη σχέση της αρχιτεκτονικής με την παραγωγική γη.

Στη Βρουκούντα, το «Ίχνος» διαμορφώνεται ως χώρος ενημέρωσης και περισυλλογής. Η σύνθεση αντλεί αναφορές από τα λαξευτά μνημεία της περιοχής, με έναν κάνναβο στραμμένο προς τη νεκρόπολη. Κατακόρυφες σχισμές διαρρηγνύουν το έδαφος, επιτρέποντας στο φως να εισχωρεί και να συγκροτεί μια ατμόσφαιρα έντονης χωρικής εμπειρίας, όπου η ενημέρωση μετατρέπεται σε στοχασμό γύρω από τη μνήμη και τη θνητότητα.

Στο Τρίστομο, η «Ρωγμή» τοποθετείται απέναντι από τη Σαρία, ενισχύοντας τη συνθήκη μετάβασης προς το νησί. Μέσα από τη σταδιακή υποβάθμιση του μονοπατιού, δημιουργείται ένας προστατευμένος χώρος, όπου τοιχεία και χαράξεις διαμορφώνουν ένα ελεγχόμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς. Η τελική θέαση της Σαρίας, καδραρισμένη στο τέλος της πορείας, λειτουργεί ως κορύφωση της εμπειρίας.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κεντρικός στόχος της πρότασης είναι η αφομοίωση των παρεμβάσεων στο τοπίο, με τρόπο που ενισχύει την εμπειρία του περιπατητή και αναδεικνύει το πολιτισμικό απόθεμα της περιοχής. Η σύνθεση συγκροτεί ένα αφήγημα διαδρομής, όπου ο επισκέπτης καλείται να αφουγκραστεί, να ενημερωθεί και να βιώσει τον τόπο ως ένα ζωντανό σύνολο.

Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλεται, αλλά λειτουργεί ως μέσο αποκάλυψης. Βασισμένη σε αρχέγονες μορφές και χωρικές αρχές, μεταφράζει το τοπίο σε εμπειρία, όπου η μνήμη ενεργοποιείται μέσα από τη διαδοχή των χώρων. Πρόκειται για μια συνθετική προσέγγιση όπου ο άνθρωπος υποχωρεί, επιτρέποντας στον τόπο να εκφραστεί, συγκροτώντας ένα ταξίδι μέσα από θραύσματα μνήμης και φυσικής παρουσίας.

 

Τοποθετημένη σε μια κοιλάδα στους πρόποδες μιας δασωμένης πλαγιάς, η κατοικία εντάσσεται σε ένα τοπίο που συχνά καλύπτεται από σκιά, προστατευμένο από την κλίση του εδάφους και τη βλάστηση. Το έργο αναδύεται μέσα από αυτή τη συνθήκη chiaroscuro, προτείνοντας την αποκατάσταση της υφιστάμενης δομής σε συνδυασμό με την προσθήκη μιας επέκτασης σε πρόβολο – μιας επέμβασης που χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και μια νέα σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Το υφιστάμενο κτίσμα, μια κατασκευή με ιδιαίτερο χαρακτήρα, αποκαταστάθηκε προσεκτικά μέσα από μια διαδικασία αφαίρεσης και όχι μετασχηματισμού. Εσωτερικά χωρίσματα και περιττές επιστρώσεις αφαιρέθηκαν, επιτρέποντας στη χωρική συνέχεια να επανεμφανιστεί, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε η αυθεντική ξύλινη δομή. Οι επιχρίσεις απομακρύνθηκαν, αποκαλύπτοντας την υλικότητα της πέτρας και των ενσωματωμένων θραυσμάτων πυριτόλιθου, ενώ τα υφιστάμενα υαλοστάσια καθαρίστηκαν και επανατοποθετήθηκαν.

Η προσέγγιση αυτή επαναφέρει την πρωταρχική υλική έκφραση της κατοικίας και ενισχύει την ένταξή της στο τοπίο του Vexin. Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλει μια νέα ταυτότητα, αλλά αποσαφηνίζει και αναδεικνύει ό,τι προϋπήρχε, επιτρέποντας στο κτίσμα να επανασυνδεθεί με το ιστορικό και υλικό του υπόβαθρο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Σε αντίθεση με τη συμπαγή, ορυκτή παρουσία του αρχικού όγκου, η επέκταση υιοθετεί μια σαφώς ελαφρύτερη αρχιτεκτονική γλώσσα. Τοποθετημένη κάθετα στο υφιστάμενο κτίσμα, εκτείνεται πέρα από τη σκιασμένη επιφάνειά του ώστε να αξιοποιεί στο μέγιστο το φυσικό φως. Ανασηκωμένη τρία μέτρα πάνω από το φυσικό έδαφος, η νέα κατασκευή συνομιλεί άμεσα με την κλίση και τη γύρω βλάστηση, διαμορφώνοντας έναν δυναμικό διάλογο μεταξύ εδάφους και φυλλώματος.

Μια λεπτή γέφυρα, κατασκευασμένη από ξύλο και επενδυμένη με γυαλισμένο ανοξείδωτο χάλυβα, συνδέει τους δύο όγκους, καδράροντας τη θέα προς το δάσος και αντανακλώντας τον ουρανό. Το στοιχείο αυτό ενισχύει τη βιωματική ακολουθία μεταξύ παλαιού και νέου, σκιάς και φωτός, εσωτερικού και εξωτερικού.

 

 

Υλικότητα & δομή

Η επέκταση εδράζεται σε θεμέλια από εμφανές σκυρόδεμα με αδρανή πυριτόλιθου, δημιουργώντας μια άμεση σύνδεση με τις τοπικές κατασκευαστικές πρακτικές και τα διαθέσιμα υλικά. Πάνω σε αυτή τη βάση αναπτύσσεται ένας τριγωνικός φέρων οργανισμός από πεύκο, ο οποίος, μέσα από έναν λεπτό και ρυθμικό κάνναβο, διαμορφώνει τη χαρακτηριστική ελαφριά και αιωρούμενη μορφή του έργου.

Το δομικό αυτό σύστημα, ταυτόχρονα ακριβές και εκφραστικό, υποστηρίζει μια αρχιτεκτονική που ισορροπεί ανάμεσα στη σταθερότητα και την ανάρτηση. Η συνύπαρξη της αποκατεστημένης μάζας με την ελαφριά προσθήκη συγκροτεί μια ενιαία σύνθεση, διερευνώντας αντιθέσεις μεταξύ βαρύτητας και ελαφρότητας, αδιαφάνειας και διαφάνειας, σκιάς και φωτός.

Μεταξύ αγκύρωσης και αιώρησης, το έργο διαμορφώνει μια λεπτοδουλεμένη αρχιτεκτονική απάντηση στο περιβάλλον του, προτείνοντας μια κατοικία που είναι ταυτόχρονα ενταγμένη στο τοπίο και ανοιχτή στη μεταβολή μέσα στον χρόνο.

 

Λειτουργική συνύπαρξη

“Just Don’t Call it a Lab”

Ο Warren Woods Ecological Field Station, σχεδιασμένος για το Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του University of Chicago, αποτελεί την πρώτη πιστοποιημένη εργαστηριακή εγκατάσταση Passive House στη Βόρεια Αμερική. Με συνολική επιφάνεια 220m², το κτίριο αποδεικνύει ότι οι χώροι έρευνας μπορούν να ανταποκριθούν σε αυστηρά ενεργειακά πρότυπα, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουν την επιστημονική διερεύνηση, την εκπαίδευση και τη διάδραση με την κοινότητα. Το έργο βρίσκεται σε μια έκταση 42 acres στη νοτιοδυτική περιοχή του Michigan, συγκροτεί ένα πλαίσιο διερεύνησης κρίσιμων ζητημάτων που αφορούν την οικολογία και την ανθρώπινη προσαρμογή στην εποχή του Anthropocene.

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εγκατάσταση περιλαμβάνει πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο, χώρο σεμιναρίων, χώρους υγιεινής και μια μικρή κουζίνα. Ένα πατάρι στον δεύτερο όροφο και μια προσβάσιμη ταράτσα δημιουργούν ευέλικτους χώρους για συναντήσεις και δραστηριότητες, ενώ τρεις παρακείμενοι κοιτώνες και ένας βοηθητικός χώρος υγιεινής εξυπηρετούν εποχιακά προγράμματα. Οι εσωτερικοί χώροι φωτίζονται με φυσικό φως, επιτυγχάνοντας ισορροπία ανάμεσα στις τεχνικές απαιτήσεις του εξοπλισμού και στην άνεση των χρηστών. Η συνθήκη αυτή επιτρέπει τη συνύπαρξη προηγμένων ερευνητικών λειτουργιών με τις αυστηρές προδιαγραφές του Passive House.

 

 

Στρατηγική βιωσιμότητας

Η ενεργειακή αποδοτικότητα και η πολυπλοκότητα του προγράμματος καθορίζουν κάθε σχεδιαστική απόφαση. Οι χώροι εργαστηρίων τοποθετούνται στρατηγικά στη βορειοδυτική πλευρά του κτιρίου, ώστε να αντισταθμίζεται η θερμότητα που παράγεται από θαλάμους ανάπτυξης φυτών, καταψύκτες εξαιρετικά χαμηλών θερμοκρασιών και εξοπλισμό εξαγωγής DNA. Ένα βαθύ πρόβολο στέγης περιορίζει την ηλιακή ακτινοβολία στη δυτική όψη, ενώ ένα ολοκληρωμένο σύστημα αερισμού συλλέγει και αναδιανέμει ή αποβάλλει τη θερμότητα, ανάλογα με τις εποχικές ανάγκες, εξασφαλίζοντας βέλτιστες συνθήκες εσωτερικού περιβάλλοντος.

 

 

Παλέτα υλικών

Το κτίριο διαμορφώνεται μέσα από έναν συνδυασμό επιμήκους μονοκλινούς στέγης, εκτεταμένων υαλοστασίων προς τον νότο και κινητών διάτρητων μεταλλικών πετασμάτων που ρυθμίζουν την ηλιακή ακτινοβολία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Μια υπερμονωμένη πλάκα σκυροδέματος συμβάλλει στη θερμική σταθερότητα, διατηρώντας σταθερές εσωτερικές θερμοκρασίες. Η εξωτερική επένδυση από παλαιωμένο κέδρο περιβάλλει αφαιρετικούς γεωμετρικούς όγκους, εντάσσοντας το κτίριο στο δασικό του περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τον τεχνολογικό και επιστημονικό του χαρακτήρα.

Ως ερευνητική υποδομή αλλά και ως πρότυπο βιώσιμου σχεδιασμού, ο Warren Woods Ecological Field Station διαμορφώνει ένα νέο υπόδειγμα για την αρχιτεκτονική εργαστηρίων υψηλής απόδοσης σε απομακρυσμένα περιβάλλοντα, εναρμονίζοντας την τεχνική ακρίβεια με την οικολογική ευθύνη.

 

Στην άκρη της πόλης

Ενταγμένο στο πολεοδομικό σχέδιο Matosinhos Sul του Álvaro Siza, το πρώην εργοστάσιο κονσερβοποιίας Brandão & Companhia καταλαμβάνει μια προνομιακή θέση κοντά στην ακτογραμμή, διατηρώντας μια ισχυρή σύνδεση με το βιομηχανικό παρελθόν και τη θαλάσσια ταυτότητα της περιοχής. Η επέμβαση επανερμηνεύει αυτήν την κληρονομιά μέσα από ένα πρόγραμμα μικτής χρήσης που ενοποιεί λειτουργίες υγείας, εμπορίου, γραφείων και κατοικίας σε ένα συνεκτικό αρχιτεκτονικό σύστημα, αποκαθιστώντας το αρχικό κέλυφος και την καμινάδα, ενώ ταυτόχρονα εισάγει ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό στρώμα.

 

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Η πρόταση αντιμετωπίζει τον κατακερματισμό της υφιστάμενης δομής, επανασυστήνοντας τη συνέχεια στον αστικό ιστό. Ενώ η αρχική ογκοπλασία κάλυπτε σχεδόν το σύνολο του οικοπέδου, η νέα παρέμβαση εισάγει διαπερατούς και φυτεμένους κενούς χώρους, επιτρέποντας στο φυσικό φως και την κίνηση να διαχέονται στο εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου. Οι ενδιάμεσοι αυτοί χώροι δημιουργούν οπτικές και λειτουργικές σχέσεις μεταξύ των επιμέρους χρήσεων, ενισχύοντας την προσβασιμότητα προς τα ανώτερα επίπεδα και προάγοντας την αλληλεπίδραση σε ένα πυκνό, πολυλειτουργικό αστικό περιβάλλον. Το ισόγειο φιλοξενεί εμπορικές και υποστηρικτικές λειτουργίες, τα γραφεία αναπτύσσονται στον πρώτο όροφο, ενώ οι κατοικίες τοποθετούνται στους ανώτερους όγκους.

 

 

Χωρική οργάνωση

Στην είσοδο των κατοικιών, ένας χώρος υποδοχής ανοίγεται προς ένα εσωτερικό αίθριο, το οποίο λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος κυκλοφορίας, συνδέοντας τις κοινόχρηστες ζώνες και οργανώνοντας τη ροή εντός του συγκροτήματος. Η χωρική ιεράρχηση επιδιώκει την ισορροπία μεταξύ ιδιωτικότητας και συλλογικότητας, εξασφαλίζοντας ομαλές μεταβάσεις μεταξύ των διαφορετικών χρήσεων. Η κατανομή της συνολικής δόμησης σε διακριτούς όγκους συγκροτεί μια δυναμική ογκοπλαστική σύνθεση, η οποία ανταποκρίνεται τόσο στην κλίμακα του οικοπέδου όσο και στο ευρύτερο αστικό περιβάλλον.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αρχιτεκτονική γλώσσα αρθρώνεται μέσα από τη συνύπαρξη υλικών διαφορετικής πυκνότητας, όπως το χρωματισμένο σκυρόδεμα και το διάτρητο φύλλο αλουμινίου. Η αντίθεση αυτή αποτυπώνει τον διάλογο μεταξύ παλαιού και νέου, αναδεικνύοντας τόσο τη μάζα του υφιστάμενου κελύφους όσο και την ελαφρότητα των νέων προσθηκών. Αναρτημένοι πάνω από το εσωτερικό αίθριο, οι νέοι όγκοι εισάγουν μια αίσθηση αιώρησης και διαπερατότητας, με μια υλικότητα εμπνευσμένη από την εγγύτητα στη θάλασσα. Η παρέμβαση διαμορφώνει τελικά μια ισορροπημένη σχέση με τον δημόσιο χώρο και τα γειτονικά κτίρια, συμβάλλοντας στην αναζωογόνηση του οικοδομικού τετραγώνου και υποστηρίζοντας μια ευρύτερη στρατηγική βιώσιμης αστικής ανάπτυξης.

 

Πυρήνας καθημερινότητας

Στην καρδιά του οικισμού των Πολλωνίων στη Μήλο, ένα πολυγωνικό οικόπεδο μετασχηματίζεται σε έναν σύνθετο χωρικό οργανισμό, όπου η έννοια της αυλής επανερμηνεύεται ως πυρήνας της καθημερινότητας. Η πρόταση ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα του κυκλαδίτικου οικισμού μέσα από μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συλλογικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κάτοψη αναπτύσσεται περιμετρικά του οικοπέδου, με αυτόνομα δωμάτια των οποίων οι όγκοι τοποθετούνται κατά μήκος του ορίου. Στο εσωτερικό, διαμορφώνεται ένα πλέγμα αυλών και διαδρομών, συγκροτώντας μια αλληλουχία υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων. Ο επισκέπτης καλείται να περιηγηθεί σε αυτό το σύστημα, να ανακαλύψει κρυφές γωνιές και εσωτερικούς κήπους, και να επιλέξει ανάμεσα σε στιγμές απομόνωσης ή συνεύρεσης.

Η αρχιτεκτονική εμπειρία οργανώνεται ως μια διαδοχή χωρικών εναλλαγών, όπου η κίνηση λειτουργεί ως βασικό εργαλείο κατανόησης του έργου. Οι διαδρομές δεν είναι γραμμικές, αλλά αποκαλύπτουν σταδιακά το σύνολο, ενισχύοντας την αίσθηση του “χωριού” σε μικροκλίμακα.

 

 

Υλικότητα και αρχιτεκτονική γλώσσα

Οι όγκοι αναπτύσσονται σε δύο επίπεδα, συγκροτώντας μια καθαρή διττή υλικότητα. Η βάση από εμφανή πέτρα εδράζει το σύνολο στο έδαφος, ενώ ο λευκός ανώτερος όροφος φαίνεται να αιωρείται ελαφρά πάνω από αυτήν, διαχωριζόμενος μέσω μιας λεπτής σκοτίας. Η αντίθεση αυτή ενισχύει την πλαστικότητα της σύνθεσης και αναδεικνύει τη σχέση βαρύτητας και ελαφρότητας.

Η αρχιτεκτονική γλώσσα των προεξοχών, των γωνιών και των ανοιγμάτων διαμορφώνει ένα δυναμικό παιχνίδι φωτός και σκιάς, το οποίο μεταβάλλεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το φως λειτουργεί ως ενεργό στοιχείο της σύνθεσης, αποκαλύπτοντας την υλικότητα και εντείνοντας τη χωρική εμπειρία.

Παράλληλα, εισάγεται ένα τρίτο επίπεδο υλικότητας μέσω μεταλλικών στοιχείων. Οι πέργκολες και τα κατακόρυφα στοιχεία από corten οριοθετούν τους επιμέρους κήπους, φιλτράρουν το φως και δημιουργούν ενδιάμεσες ζώνες ιδιωτικότητας.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι έξι σουίτες, με εσωτερικά διπλού ύψους, οργανώνονται ως λιτοί και φωτεινοί χώροι φιλοξενίας. Η αρχιτεκτονική αποφεύγει την περιττή διακόσμηση, επιτρέποντας στις αντιθέσεις υλικών και φωτός να διαμορφώσουν την ατμόσφαιρα.

Η αυλή, ως βασικό στοιχείο της κυκλαδίτικης τυπολογίας, επανέρχεται ως χώρος συνάντησης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Προστατευμένη από τον άνεμο, λειτουργεί ως ένας εσωτερικός κήπος όπου οι φιλοξενούμενοι συγκροτούν μια προσωρινή κοινότητα. Η αρχιτεκτονική, μέσα από αυτή τη χειρονομία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κοινές εμπειρίες, συνομιλία και μοίρασμα.

Το έργο συνιστά μια σύγχρονη ανάγνωση του παραδοσιακού οικισμού, όπου ο σεβασμός στον τόπο συνδυάζεται με τη δημιουργία νέων μορφών κατοίκησης. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ατομικότητα και τη συλλογικότητα, προσφέροντας ένα καταφύγιο απλότητας και αυθεντικότητας στο τοπίο της Μήλου.

Χωρικός διαμεσολαβητής

Εντός των υψηλών περιμετρικών τοίχων ενός ανενεργού εργοστασίου, το έργο αναπτύσσεται ως μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη επέμβαση που επανακαθορίζει τη σχέση μεταξύ κατοίκησης, βιομηχανικής μνήμης και τοπίου. Αντί της κατεδάφισης του υφιστάμενου κελύφους, η πρόταση διατηρεί τη λιθοδομή, μετατρέποντας τους περιορισμούς σε χωρικές δυνατότητες. Πίσω από μια διακριτική είσοδο, η κατοικία αποκαλύπτεται σταδιακά, οργανωμένη γύρω από έναν κεντρικό υπαίθριο κήπο που λειτουργεί ως πυρήνας της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Με πρόσωπο σε μια δημόσια πλατεία στο Lendinara, το έργο διατηρεί ένα συγκρατημένο, σχεδόν αδιαπέραστο εξωτερικό. Ένας ψηλός τοίχος, με ακανόνιστο περίγραμμα, ανακαλεί τη διαστρωμάτωση της βιομηχανικής ιστορίας της περιοχής. Το μοναδικό εμφανές άνοιγμα – μια μικρή μεταλλική θύρα – αποκρύπτει τη χωρική πολυπλοκότητα που αναπτύσσεται στο εσωτερικό. Με την είσοδο, η αντίληψη μεταβάλλεται ριζικά, αποκαλύπτοντας έναν καταπράσινο, περιμετρικά οριοθετημένο κήπο με υψηλούς τοίχους και αναρριχώμενη βλάστηση.

Ενταγμένο σε ένα περιβάλλον όπου τα ίχνη της βιομηχανικής δραστηριότητας συνυπάρχουν με τον οικιστικό ιστό και τους ελεύθερους χώρους πρασίνου, το έργο συνομιλεί άμεσα με το περιβάλλον του. Η εγγύτητα με το δημόσιο πάρκο και τον ιστορικό κήπο της Ca’ Dolfin-Marchiori καθορίζει τη σχεδιαστική προσέγγιση, εισάγοντας το τοπίο ως ουσιώδες στοιχείο της εμπειρίας κατοίκησης.

 

 

Σχεδιασμός τοπίου

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο κήπος, αντιληπτός ως ένας υπαίθριος χώρος-δωμάτιο που οργανώνει το σύνολο του οικιακού προγράμματος. Προκύπτει από τη μερική αποξήλωση της στέγης του εργοστασίου και την επανατοποθέτηση του νέου όγκου, εισάγοντας φως, αέρα και οπτική συνέχεια σε ένα κατά τα άλλα εσωστρεφές κέλυφος.

Η κατοικία αναπτύσσεται ως ένας συμπαγής, διώροφος όγκος ενταγμένος εντός των διατηρημένων περιμετρικών τοίχων. Η χωρική του οργάνωση εγκαθιδρύει έναν συνεχή διάλογο με τον κήπο, με κυρίαρχο στοιχείο τον διπλού ύψους χώρο διημέρευσης που ανοίγεται πλήρως προς αυτόν μέσω μιας εκτεταμένης όψης από υαλοστάσια. Πλαισιωμένη από ξύλινη δικτυωτή κατασκευή, η διαφανής αυτή επιφάνεια λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, ενισχύοντας τον κατακόρυφο ρυθμό της σύνθεσης και επεκτεινόμενη στη γεωμετρία της στέγης.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο συγκροτείται μέσα από μια συνειδητή ισορροπία ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την εσωστρέφεια, την αποκάλυψη και την απόκρυψη. Από τον δρόμο, η κατοικία παραμένει πλήρως αθέατη, ενώ στο εσωτερικό της ξεδιπλώνεται μέσω επιλεγμένων οπτικών φυγών προς το πράσινο. Η ακολουθία αυτή των χωρικών μεταβάσεων συγκροτεί μια ελεγχόμενη αλλά δυναμική εμπειρία κίνησης και αντίληψης.

Σε επίπεδο υλικότητας και κατασκευής, η επέμβαση συνδυάζει ξύλο, χάλυβα και γυαλί εντός του υφιστάμενου λιθόκτιστου κελύφους. Η νέα κατασκευή αντηχεί το βιομηχανικό αποτύπωμα του παρελθόντος, εισάγοντας παράλληλα ένα εκλεπτυσμένο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο που δίνει έμφαση στη διαφάνεια, την ελαφρότητα και τη χωρική συνέχεια.

Καθοδηγούμενος από την αντίληψη του τοπίου ως αρχιτεκτονικού εργαλείου, ο σχεδιασμός υπερβαίνει τις νοσταλγικές αναφορές στη βιομηχανική κληρονομιά. Αντιθέτως, επανατοποθετεί τον κήπο ως θεμελιώδη συνθήκη της σύγχρονης κατοίκησης – όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως ουσιαστικό χωρικό και περιβαλλοντικό μηχανισμό που συγκροτεί την ταυτότητα της κατοικίας.

Συνομιλία με τη φύση

Ο νέος εκθεσιακός χώρος βρίσκεται στην καρδιά των Πλατρών, ανάμεσα στα πεύκα και στις λιθόκτιστες υφές του ορεινού τοπίου του Τροόδους, και συγκροτεί μια σύγχρονη, χαμηλόφωνη αρχιτεκτονική χειρονομία. Η πρόθεση είναι εξαρχής σαφής: η δημιουργία ενός χώρου που δεν επιβάλλεται στο περιβάλλον, αλλά η διαμόρφωση μιας δομής που αναδύεται οργανικά από το φυσικό της υπόβαθρο, συνομιλώντας με αυτό σε όρους ισορροπίας και συνέχειας.

 

Παλέτα υλικών

Η σύνθεση εδράζεται στη χρήση φυσικών υλικών – τοπικής πέτρας και εμφανών επιφανειών σκυροδέματος – τα οποία αντλούν χρωματικές τονικότητες και υφές από τη γη. Το κτίριο δεν αντιπαρατίθεται στο ορεινό ανάγλυφο· αντίθετα, ενσωματώνεται σε αυτό, υιοθετώντας μια ήρεμη, γήινη παρουσία. Οι καθαρές χαράξεις και ο μινιμαλιστικός χαρακτήρας του όγκου ενισχύουν την αίσθηση μέτρου, συγκροτώντας έναν στοχαστικό διάλογο ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, στο συμπαγές και το διάφανο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η μορφολογική άρθρωση του κτιρίου επιτυγχάνεται μέσω οριζόντιων πλακών σκυροδέματος, οι οποίες διαφοροποιούνται σε ύψη και προεξοχές, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς. Η διαδοχή αυτών των επιπέδων εισάγει ρυθμό και μια υπαινικτική αίσθηση κίνησης, σαν η αρχιτεκτονική να ερμηνεύει τη φυσική γεωμετρία του τοπίου. Η υλικότητα και η γεωμετρία λειτουργούν ως φορείς ατμόσφαιρας, συνθέτοντας έναν χώρο που αποπνέει συνέχεια, γαλήνη και χωρική σαφήνεια.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η μετάβαση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου αντιμετωπίζεται με απόλυτη ρευστότητα. Υαλοστάσια πλήρους ύψους από αλουμίνιο καταργούν τα οπτικά όρια, επιτρέποντας στο φυσικό φως, στον αέρα και στους ήχους του δάσους να διαπερνούν το εσωτερικό. Ο εκθεσιακός χώρος λειτουργεί ως ανοιχτή πλατφόρμα τέχνης και πολιτισμού, φιλοξενώντας εκθέσεις, εγκαταστάσεις και δράσεις της τοπικής κοινότητας. Περισσότερο από ένα αυτόνομο κτίσμα, συνιστά μια εμπειρία κατοίκησης της φύσης μέσω της αρχιτεκτονικής – μια ποιητική σύνθεση που προσκαλεί τον επισκέπτη να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το τοπίο μέσα από το φίλτρο της τέχνης, του φωτός και της ύλης.

 

Pocket Nursery

Μέσα σε έναν κήπο της βελγικής εξοχής βρίσκεται ο νεόδμητος ξύλινος χώρος του Pocket Nursery, ενός νηπιαγωγείου ”τσέπης”, με επιφάνεια 120m2, που με την αρχιτεκτονική του αποσκοπεί στην υποστήριξη της μάθησης μέσω της δράσης και της σωματικής εμπλοκής.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Για το απαιτούμενο πρόγραμμα και τη συγκεκριμένη παιδαγωγική προσέγγιση, η δημιουργία ενός χώρου που να αναπτύσσει μια σχεδιαστική ευαισθησία στα παιδιά ήταν όχι μόνο απαραίτητη, αλλά θεμελιώδης. Το περιθώριο δημιουργικότητας του σχεδιασμού υπαγορεύτηκε από το πάχος των τοίχων, καθώς το χαμηλότερο τμήμα τους περιλαμβάνει μικρές σκάλες για τα νήπια που μαθαίνουν να στέκονται όρθια, ενώ οι κεκλιμένες πλευρές τους λειτουργούν ως επιφάνειες για ζωγραφική. Τα ανοίγματα τοποθετούνται στο ύψος των παιδιών, επιτρέποντάς τους την οπτική σύνδεση με τον κήπο, ο οποίος λειτουργεί ως χωρική προέκταση και αναπόσπαστο τμήμα της παιδαγωγικής εμπειρίας που προσφέρεται. Στους τοίχους ενσωματώνεται ακόμη ένα τραπέζι με ανάκλιση που χρησιμοποιείται από τα παιδιά ως βάση αγγειοπλαστικής, ή για να μοιράζονται ένα γεύμα.

 

 

Custom κατασκευή

Η οροφή, αυτό το τόσο συχνά παραμελημένο αρχιτεκτονικό στοιχείο που συνήθως εγκαταλείπεται στους ανιχνευτές καπνού και σε λοιπές τέτοιες συσκευές, εδώ παίζει σημαντικό ρόλο. Δεδομένου ότι τα νήπια περνούν τους πρώτους εννιά μήνες της ζωής τους είτε ανάσκελα είτε μπουσουλώντας, στον σχεδιασμό της οροφής περιλαμβάνονται, εκτός από τη δομή, η ακουστική και ο φωτισμός, ενώ οι απαραίτητες συσκευές κρύβονται ανάμεσα στα επίπεδα των ξύλινων πάνελ που σηματοδοτούν την κυκλοφορία προς τον κήπο και τους κοιτώνες.

 

 

Παλέτα υλικών

Η εξοικονόμηση του χρόνου κατασκευής έπαιξε κομβικό ρόλο στη σχεδιαστική προσέγγιση του έργου. Μένοντας μακριά από έτοιμα επιτυχία συστήματα και ακριβά ψυχοκινητικά έπιπλα, η δομή του χώρου σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ενσωματώνει τον σκελετό και την επίπλωση σε μια σειρά πλαισίων από ξυλεία. σε φύλλα πολύστρωτα αντικολλητά. Τα τορνευτά ξύλινα πλαίσια προ-συναρμολογήθηκαν σε ενότητες τριών έως τεσσάρων τμημάτων, μόλις σε λίγες ημέρες, για να μεταφερθούν έπειτα στο οικόπεδο, όπου και ενώθηκαν, δημιουργώντας έναν χώρο σύνδεσης μεταξύ του αλληλεπιδραστικού σχεδιασμού και της παιδείας.

 

Ενδιάμεση ζώνη

Η κατοικία τοποθετείται στην περιοχή της Αργολίδας και συγκεκριμένα στην Ερμιόνη, σε ένα αμφιθεατρικό οικόπεδο με θέα προς τη θάλασσα στα βόρεια και τους ορεινούς όγκους στα ανατολικά. Το ίδιο το πεδίο σχεδιασμού υπέδειξε εξαρχής τον τρόπο με τον οποίο το κτίριο θα αναπτυχθεί, οργανώνοντας μια αρχιτεκτονική χειρονομία που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον δρόμο και το ανοιχτό τοπίο.

 

Χωρική οργάνωση

Το κτίσμα οργανώνεται έτσι ώστε να ορίζει με σαφήνεια τα όρια προς τον δρόμο και τις γειτονικές εκτάσεις, εξασφαλίζοντας την απαιτούμενη ιδιωτικότητα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει ανοιχτό και εξωστρεφές προς τις θεάσεις. Η κατοικία στρέφεται προς τη θάλασσα και το βουνό, με τη χαρακτηριστική καμπύλη στο νοτιοδυτικό της άκρο να αποτυπώνει συμβολικά και λειτουργικά αυτήν την κίνηση, αλλά και τη διαδικασία εισόδου.

Οι εσωτερικοί χώροι διατάσσονται με τρόπο που διασφαλίζει την άμεση οπτική σύνδεση με το περιβάλλον. Στο ισόγειο αναπτύσσονται οι χώροι διημέρευσης, ο ξενώνας και οι βοηθητικές λειτουργίες του υπαίθριου χώρου, ενώ στον όροφο τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, διατηρώντας την ιδιωτικότητα και την ανεμπόδιστη θέα.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Μπροστά από την κατοικία εκτείνεται η πισίνα, της οποίας η γεωμετρία ακολουθεί τη χάραξη του κτιρίου, ενισχύοντας τη συνοχή της σύνθεσης. Το υδάτινο στοιχείο λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη μεταξύ του χτισμένου και του φυσικού τοπίου, πολλαπλασιάζοντας οπτικά τη σχέση με τον ορίζοντα και εδραιώνοντας τη συνομιλία με τη θάλασσα. Η συνολική διαμόρφωση του υπαίθριου χώρου υπογραμμίζει τη συνέχεια εσωτερικού και εξωτερικού, μετατρέποντας την κίνηση σε μια διαδοχή εμπειριών φωτός, σκιάς και θέας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή υλικών, όπως η πέτρα, το ξύλο και οι γήινες αποχρώσεις, ενισχύει τη σχέση με τον τόπο και αγκυρώνει το κτίσμα στο τοπίο της Αργολίδας. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση παραμένει λιτή και δωρική, με καθαρές γεωμετρίες που επιτρέπουν στον χρήστη να βιώσει άμεσα τη σχέση με τη φύση – τη θάλασσα, το βουνό και τη γη.

Μέσα από την ανθρώπινη κλίμακα και τα φυσικά υλικά, διατυπώνεται μια σύγχρονη εκδοχή πολυτέλειας: απλή, ουσιαστική και βαθιά συνδεδεμένη με το περιβάλλον και την εμπειρία του τοπίου.

 

Διάτρητο στοιχείο

Το έργο αφορά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την εσωτερική διαμόρφωση μιας μονάδας boutique ξενοδοχείου στο νησί της Τήνος. Η επιμέρους μονάδα αποτελείται από ισόγειο επιφάνειας 50m2, στο οποίο ενσωματώνεται ένας προθάλαμος, και από πατάρι επιφάνειας 27m2. Παράλληλα, εκπονήθηκε ένα γενικό masterplan ως πρόταση χωροθέτησης 13 μονάδων φιλοξενίας σε έκταση 15 στρεμμάτων.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Η σχεδιαστική σύλληψη αντλεί άμεση έμπνευση από τoυς παραδοσιακούς περιστεριώνες της Τήνου, αναδεικνύοντας την αρχιτεκτονική, ιστορική και πολιτισμική τους αξία. Η πρόταση βασίζεται σε εις βάθος μελέτη της δομικής λογικής, της μορφολογίας και της αρχικής λειτουργίας αυτών των ιδιαίτερων κατασκευών. Οι αναλογίες, ο όγκος και η συνολική μάζα της ξενοδοχειακής μονάδας επαναδιατυπώνουν εκείνες ενός τυπικού περιστεριώνα, μεταφέροντας αρχές της τοπικής αρχιτεκτονικής σε ένα σύγχρονο πλαίσιο φιλοξενίας.

Η μορφολογία του κελύφους παραπέμπει ευθέως στην εικόνα του περιστεριώνα. Η είσοδος ορίζεται από ένα στοιχείο “κλωστρά” – ένα διάτρητο αρχιτεκτονικό φίλτρο με έντονη γεωμετρική έκφραση. Το στοιχείο αυτό αναφέρεται στην παραδοσιακή όψη των περιστεριώνων, που λειτουργούσε ως σημείο εισόδου των πουλιών. Αντιθετικά, οι υπόλοιπες επιφάνειες διαμορφώνονται ως συμπαγείς, δημιουργώντας μια σκόπιμη ένταση ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την περίκλειστη αίσθηση του όγκου.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Οι μονάδες τοποθετούνται σε άμεσο διάλογο με το φυσικό περιβάλλον, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τον προσανατολισμό όσο και την τοπογραφία. Το συγκρότημα ενσωματώνεται στο τοπίο, με θέα προς τη θάλασσα σε απόσταση περίπου 200 μέτρων, στο νότιο τμήμα του νησιού. Καθοριστικό ρόλο στον σχεδιασμό έπαιξε η μορφολογία του τοπίου της Τήνου και ιδιαίτερα οι χαρακτηριστικές ξερολιθιές, οι οποίες επηρέασαν τόσο τη χωρική οργάνωση όσο και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Πέρα από την αναφορά στην αρχιτεκτονική των περιστεριώνων, το έργο επιδιώκει να επανασυνδέσει τον επισκέπτη με τη γη μέσα από μια προσέγγιση αγροτουρισμού. Η καλλιέργεια και η σχέση με το τοπίο αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Το νερό συνιστά επίσης βασικό σχεδιαστικό στοιχείο, σε αναφορά στη χωροθέτηση των περιστεριώνων κοντά σε πηγές ή ρέοντα ύδατα. Οι ιδιωτικές πισίνες εντάσσονται οργανικά στο οικόπεδο, ακολουθώντας τη λογική των ξερολιθιών και αναπτύσσονται σταδιακά στον χώρο.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Το συνολικό εμβαδόν κάθε μονάδας ανέρχεται σε 77m2. Η είσοδος διαχωρίζεται από έναν προθάλαμο, τοποθετημένο ανάμεσα στο διάτρητο στοιχείο κλωστρά και την υαλοστάσια πρόσοψη, εξασφαλίζοντας μια σταδιακή μετάβαση και αυξημένο βαθμό ιδιωτικότητας. Η σκίαση ελέγχεται από τον χρήστη, προσφέροντας ευελιξία ως προς τον φωτισμό και τον βαθμό ανοίγματος προς το περιβάλλον.

Ο εσωτερικός χώρος οργανώνεται ως ενιαίος, όπου οι καμπύλες γραμμές και τα φυσικά υλικά διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα θαλπωρής, σε αρμονία με το φυσικό τοπίο. Στο ισόγειο, ο χώρος καθιστικού λειτουργεί ως κεντρικό σημείο αναφοράς και συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και την κουζίνα. Μια κυκλική κλίμακα οδηγεί στο επίπεδο του παταριού, όπου χωροθετείται το υπνοδωμάτιο, ένα ανοιχτό ντους και ένα WC.

Τα πλευρικά τοιχώματα φέρουν τραχιά υφή, εσοχές και ανοίγματα που επανερμηνεύουν τις λειτουργικές κοιλότητες των παραδοσιακών περιστεριώνων -χώρους που αρχικά φιλοξενούσαν τα πουλιά. Η ενσωμάτωση φυτεύσεων στο εσωτερικό ενισχύει περαιτέρω τη σύνδεση με τη γη και τους φυσικούς κύκλους.

Τέλος, οι μονάδες φιλοξενίας αντιμετωπίζονται ως καταφύγια: χώροι απόσυρσης και ενδοσκόπησης. Προάγουν την αίσθηση απομόνωσης, ηρεμίας και αποστασιοποίησης από την καθημερινότητα, προσφέροντας στους επισκέπτες μια ξεχωριστή χωρική εμπειρία που ευνοεί τη χαλάρωση και την επανασύνδεση με τη φύση και τον εαυτό τους.

Ήρεμο πλαίσιο

Η αρχιτεκτονική αντιμετωπίζεται ως ένα διακριτικό πλαίσιο που εντείνει τη σχέση μεταξύ εσωτερικού χώρου και φυσικού περιβάλλοντος. Αντί να ανταγωνίζεται το τοπίο, το κτίριο λειτουργεί ως μηχανισμός πλαισίωσης, ρυθμίζει το φως και ενίσχυει την αντίληψη των εξωτερικών συνθηκών, τοποθετώντας την κατοικία ως μια ακριβή και συνειδητή ένθεση ανάμεσα στο δάσος, τον ουρανό και το έδαφος.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το έργο χωροθετείται σε περιοχή χαμηλής οικιστικής πυκνότητας κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι ιδιοκτήτες ζήτησαν μια κατοικία που να χαρακτηρίζεται από χωρική σαφήνεια, ιδιωτικότητα και στενή σχέση με το φυσικό τοπίο. Το οικόπεδο βρίσκεται στο όριο της οικιστικής ζώνης και διαθέτει πλούσια βλάστηση, καθώς και μακρινές θέες προς τη θάλασσα. Στη νότια πλευρά εκτείνεται ένας μανταρινόκηπος, ενώ το δυτικό όριο ορίζεται από ένα ώριμο δάσος μπαμπού. Το ήπια επικλινές οικόπεδο έχει έκταση περίπου 5.200m2, με βασική σχεδιαστική πρόκληση την χωροθέτηση της κατοικίας μέσα σε ένα εκτεταμένο και σε μεγάλο βαθμό αδόμητο τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Κεντρικό οργανωτικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η πισίνα, μήκους 20m, πλάτους 5m και μέγιστου βάθους 2.5m. Η πισίνα ορίζει τον κύριο άξονα του έργου και ευθυγραμμίζεται με τον μανταρινόκηπο, καθορίζοντας τη χωρική διάταξη της κατοικίας. Οι κύριοι χώροι οργανώνονται σε άμεση σχέση με αυτό το γραμμικό στοιχείο, εξασφαλίζοντας οπτική συνέχεια σε όλο το οικόπεδο και καθιστώντας την πισίνα τόσο χωρικό όσο και προσανατολιστικό εργαλείο. Η ανακλαστική επιφάνεια του νερού λειτουργεί ως ενδιάμεσο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου και παραμένει ορατή από όλους τους βασικούς εσωτερικούς χώρους.

Η πρόσβαση στην κατοικία σχεδιάζεται ως μια συμπιεσμένη χωρική ακολουθία. Η είσοδος πραγματοποιείται μέσω μιας μερικώς κλειστής πορείας, η οποία οδηγεί σε έναν χαμηλά φωτισμένο μεταβατικό χώρο. Από εκεί, ένα ζεύγος φαρδιών, βαριών θυρών ανοίγει προς τον κύριο χώρο διαβίωσης, αποκαλύπτοντας το πλήρες μήκος της πισίνας και τον οπωρώνα πέρα από αυτήν. Η ακολουθία αυτή, που βασίζεται στην εναλλαγή συμπίεσης και εκτόνωσης του χώρου, αρθρώνεται μέσα από αντιθέσεις στο ύψος, την κλίμακα και την ένταση του φωτισμού και αντλεί από αρχές της παραδοσιακής ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Οι αντιθέσεις αυτές επιλύονται τελικά σε έναν ενιαίο δομικό κάνναβο με σταθερό ύψος 3.5m, ο οποίος προσδίδει συνοχή και ρυθμό στο εσωτερικό.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αίθουσα τσαγιού τοποθετείται στο πιο απομονωμένο σημείο της κάτοψης και διαφοροποιείται σκόπιμα από τους υπόλοιπους χώρους ως προς τη φωτεινότητα και τον βαθμό εγκλεισμού. Ο προσανατολισμός της προς το γειτονικό δάσος μπαμπού ενισχύει τον χαρακτήρα εσωστρέφειας. Ο χώρος επανερμηνεύει το παραδοσιακό “σαλόνι τσαγιού” -όπως φυσικά επιχρίσματα, κορμούς ξύλου με διατηρημένο φλοιό και αναφορές στο έργο του Sen no Rikyū- μέσα από ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό πρίσμα, με έμφαση στην εγκράτεια, την αναλογία και την υλική αίσθηση.

Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από μια κάβα κρασιών, δύο ξενώνες και έναν χώρο άσκησης, οι οποίοι εντάσσονται στην ίδια δομική και υλική λογική. Η περιορισμένη παλέτα υλικών, σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο της λεπτομέρειας, ενισχύει τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του έργου και την καθαρότητα της αρχιτεκτονικής πρόθεσης.

 

 

Προκατασκευασμένα στοιχεία

Το έργο αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σύγχρονης κατοικίας, όπου το κτίριο αντιμετωπίζεται ως οργανικό μέρος του τοπίου, ενώ παράλληλα προωθούνται βιώσιμες κατασκευαστικές πρακτικές και μοντέλα κατοίκησης με σαφή προσανατολισμό στο μέλλον.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κατοικία αναπτύχθηκε σε στενή συνεργασία με τους ιδιοκτήτες και παρουσιάστηκε στο πλαίσιο ενός ευρέως αναγνωρισμένου τηλεοπτικού προγράμματος αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού, σηματοδοτώντας ένα ουσιαστικό βήμα για την ευρύτερη αποδοχή της προκατασκευασμένης κατοικίας στο σύγχρονο αρχιτεκτονικό τοπίο. Η σχεδιαστική και κατασκευαστική διαδικασία βασίστηκε στη σαφήνεια και την προβλεψιμότητα, με την εκτός εργοταξίου κατασκευή να εξασφαλίζει αυστηρό έλεγχο κόστους, υψηλή ακρίβεια και συνέπεια μεταξύ αρχικής σύλληψης και τελικής υλοποίησης. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ένα σύγχρονο πρότυπο αυτοστεγαστικής κατοικίας, όπου η αποδοτικότητα, η ποιότητα και η οικονομική ασφάλεια λειτουργούν συμπληρωματικά.

 

 

Χωρική οργάνωση

Σε ιδιωτικό αγροτικό οικόπεδο, η ισόγεια κατοικία οργανώνεται με γνώμονα τη διαχρονική προσαρμοστικότητα και τη σύγχρονη οικογενειακή διαβίωση. Το λειτουργικό πρόγραμμα αναπτύσσεται σε τέσσερα υπνοδωμάτια, ευρύχωρους ενιαίους χώρους καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, καθώς και σε πιο ιδιωτικές ζώνες, όπως χώρος χαλάρωσης, γραφείο και βοηθητικοί χώροι. Οι συμπληρωματικές χρήσεις στεγάζονται σε ανεξάρτητα βοηθητικά κτίσματα – γκαράζ, γυμναστήριο και εργαστήριο – τα οποία οργανώνονται περιμετρικά διαμορφωμένων κήπων. Η διακριτική περιστροφή της κάτοψης διαμορφώνει διαφορετικούς προσανατολισμούς, ελεγχόμενες οπτικές φυγές και προστατευμένους υπαίθριους χώρους.

 

 

Υλικά & κατασκευή

Το κτιριακό κέλυφος επενδύεται με μαύρη καμένη ξυλεία προέλευσης Ηνωμένου Βασιλείου, επιτρέποντας στο κτίριο να ενσωματώνεται οπτικά στο φυσικό του περιβάλλον. Η επιλογή αυτή συνδυάζει τη μορφολογική διακριτικότητα με μια σύγχρονη αρχιτεκτονική έκφραση, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου.

Η κατοικία υλοποιήθηκε ως σύνολο πέντε προκατασκευασμένων ογκομετρικών μονάδων, οι οποίες συναρμολογήθηκαν επί τόπου μέσα σε μία ημέρα. Η στρατηγική της προκατασκευής συνέβαλε καθοριστικά στην επίτευξη υψηλής κατασκευαστικής ακρίβειας, στον περιορισμό της όχλησης στο περιβάλλον και στη μείωση του ενσωματωμένου άνθρακα. Παράλληλα, η χρήση ξυλείας, η ενσωμάτωση φωτοβολταϊκών συστημάτων και η ελαφριά δομική συναρμολόγηση ενισχύουν τη συνολική περιβαλλοντική απόδοση του έργου, επιβεβαιώνοντας τον βιώσιμο χαρακτήρα του.

 

Ελικοειδής δομή

Το οινοποιείο αποτελεί μέρος μιας οικογενειακής ανάπτυξης οινοτουρισμού στην περιοχή Alto Douro της Πορτογαλίας, η οποία έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Μαζί με το ξενοδοχείο που βρίσκεται υπό κατασκευή, το οινοποιείο εντάσσεται αρμονικά στο τοπίο, συνδυάζοντας την παράδοση με την καινοτομία και τη βιωσιμότητα.

 

Ένταξη στο τοπίο

Ο σχεδιασμός έχει στόχο την ελαχιστοποίηση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος και ως αποτέλεσμα, το έργο αξιοποιεί τις υφιστάμενες υποδομές, προβλέποντας παράλληλα μελλοντικές προσαρμογές. Η καμπυλόγραμμη αρχιτεκτονική του αντλεί έμπνευση από τη ζιγκ-ζαγκ γεωμετρία των αμπελώνων, χωρίς να θυσιάζει τη λειτουργικότητα. Η χρήση τοπικών υλικών, όπως σχιστόλιθος και γρανίτης, μειώνει τις εκπομπές από μεταφορές, ενώ οι ξύλινες κατασκευές αντικαθιστούν, όπου είναι δυνατόν, το σκυρόδεμα, περιορίζοντας τις εκπομπές CO₂. Με την πάροδο του χρόνου, οι ροζ-γκρι, πράσινες και καφέ αποχρώσεις αποκτούν νέες υφές και χρωματικές μεταβολές, ενισχύοντας περαιτέρω την ένταξη του κτιρίου στο φυσικό περιβάλλον.

Η διάταξη του κτιρίου οργανώνεται ως ένα σύνολο αλληλοσυνδεόμενων όγκων που ακολουθούν τις φυσικές κλίσεις του εδάφους, οι οποίες αναπαράγονται και στον εσωτερικό λειτουργικό μηχανισμό του οινοποιείου, όπου η οινοποίηση πραγματοποιείται μέσω βαρύτητας. Το βαρυτικό σύστημα αποτελεί μια παραδοσιακή λύση στις όχθες του ποταμού Douro, και το συγκεκριμένο κελάρι το αναδεικνύει με όλες τις σύγχρονες επιχειρησιακές του δυνατότητες.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η γεωμετρία της στέγης του κελαριού ερμηνεύει τη λαϊκή δίρριχτη στέγη, δομημένη από ξύλο. Η κατασκευή αυτή παραμένει εμφανής στο εσωτερικό του οινοποιείου και μετατρέπεται σε ένα ρευστό, συνεχές και οργανικό γλυπτικό στοιχείο, που διατρέχει τις εφαπτόμενες καμπύλες των αμπελώνων.

Η κύρια είσοδος στεγάζει το κέντρο επισκεπτών, με χώρο υποδοχής και κατάστημα οίνου, το οποίο οδηγεί στην αίθουσα συσκέψεων και στον χώρο γευσιγνωσίας, τοποθετημένο σε μια ευρύχωρη, εξώστη-γκαλερί. Από εκεί, ο επισκέπτης έχει θέα τόσο στον χώρο παλαίωσης των οίνων στον κεντρικό ναό του κτιρίου όσο και στο ευρύτερο τοπίο. Οι χώροι αυτοί συνδέονται με τον αμπελώνα και ένα μικρό παλαιό πέτρινο εκκλησάκι, μέσω μιας μεγάλης βεράντας με θέα στον ποταμό Douro. Εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου οινοτουρισμού μπορούν να φιλοξενηθούν, προβάλλοντας το οινοποιείο και την περιοχή, και γιορτάζοντας τη συνύπαρξη φύσης και αρχιτεκτονικής.

 

 

Βιώσιμος σχεδιασμός & φύτευση

Η ανάπτυξη αξιοποιεί ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και συγκεκριμένα τη γεωθερμία, για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και τη δημιουργία ιδανικών υδροθερμικών συνθηκών τόσο για την παραγωγή κρασιού όσο και για την άνεση των χρηστών. Η ενεργειακή αποδοτικότητα αποτελεί βασική αρχή του σχεδιασμού. Ο βόρειος προσανατολισμός του κτιρίου και η ειδική θερμομόνωση εξασφαλίζουν βέλτιστες συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας στο εσωτερικό, με περιορισμένη χρήση μηχανικών συστημάτων κλιματισμού. Τα λιγοστά ανοίγματα και φεγγίτες πλαισιώνουν το τοπίο και μεγιστοποιούν τη χρήση φυσικού φωτισμού.

Η εξοικονόμηση νερού είναι επίσης κομβικής σημασίας, δεδομένου ότι η περιοχή δεν διαθέτει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης. Το νερό της βροχής συλλέγεται, το πόσιμο νερό αντλείται από αρτεσιανές γεωτρήσεις, ενώ τα λύματα υποβάλλονται σε επεξεργασία και επαναχρησιμοποιούνται για άρδευση, καθαρισμό και πυροπροστασία. Οι διαπερατές διαδρομές επιτρέπουν την επιστροφή του βρόχινου νερού στη γεωργική χρήση, μειώνοντας τις απώλειες και διατηρώντας τους φυσικούς πόρους.

Ο σχεδιασμός του τοπίου αναβιώνει την τοπική χλωρίδα, ενισχύοντας τη βιοποικιλότητα και υποστηρίζοντας οικοσυστήματα που ωφελούν την υγεία των αμπελώνων και προάγουν παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες, συμπληρωματικές της οινοπαραγωγής.

 

Λιθόκτιστη μορφή

Το έργο αφορά μία ιδιωτική κατοικία 120m2, η οποία βρίσκεται στο Ξηρό Χωριό, έναν αγροτικό οικισμό έξω από το Ρέθυμνο, στην Κρήτη. Ενταγμένη εντός ενός ελαιώνα, η κατοικία σχεδιάζεται ως ένα σύγχρονο λιθόκτιστο κτίσμα, το οποίο αντλεί άμεσα από τις αρχές της παραδοσιακής κρητικής αρχιτεκτονικής, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς την υλικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το κτίριο διαμορφώνεται ως ένας συμπαγής, στερεός όγκος, ο οποίος ορίζεται από φέρουσα λιθοδομή. Η χρήση πέτρας με τοπικές αναφορές προσδίδει έντονη τεκτονική παρουσία και αγκυρώνει την κατοικία στο φυσικό και πολιτισμικό της πλαίσιο. Οι παχιοί λιθότοιχοι, τα βαθιά ανοίγματα και οι στρατηγικά τοποθετημένες οπές παραπέμπουν σε παραδοσιακές κατασκευαστικές τεχνικές, ενώ οι ακριβείς λεπτομέρειες και οι καθαρές γραμμές εισάγουν μια σύγχρονη αρχιτεκτονική σαφήνεια. Η γεωμετρία της στέγης ακολουθεί μια απλή δίρριχτη μορφή με παραδοσιακά κεραμίδια, ενισχύοντας το αρχετυπικό περίγραμμα των αγροτικών κρητικών κατοικιών.

 

 

Χωρική οργάνωση

Λεπτές διαφοροποιήσεις στα ύψη και στους όγκους αντανακλούν την εσωτερική χωρική οργάνωση, ιδιαίτερα μέσω της ενσωμάτωσης παταριών σε δύο από τα υπνοδωμάτια. Τα πατάρια αξιοποιούν τη διατομή του κτιρίου, επιτρέποντας στους εσωτερικούς χώρους να αναπτύσσονται κατακόρυφα, ενώ ταυτόχρονα διατηρείται η συμπαγής εξωτερική μορφή. Η κατοικία οργανώνεται ώστε να φιλοξενεί τρία υπνοδωμάτια, με σαφή ιεράρχηση μεταξύ ιδιωτικών και κοινόχρηστων χώρων.

 

 

Υλικά & custom κατασκευές

Τα ανοίγματα τοποθετούνται και διαστασιολογούνται με προσοχή, διαμορφώνοντας έναν ελεγχόμενο διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Στενές κατακόρυφες και οριζόντιες σχισμές πλαισιώνουν τις θέες προς το τοπίο, ρυθμίζουν τον φυσικό φωτισμό και ενισχύουν το αίσθημα εγκλεισμού που χαρακτηρίζει τη λιθόκτιστη αρχιτεκτονική. Τα βαθιά τοποθετημένα κουφώματα υπογραμμίζουν περαιτέρω το πάχος των τοίχων και τη γλυπτική ποιότητα του υλικού.

Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάζονται ως ήρεμα, απτικά περιβάλλοντα, όπου το φυσικό φως αλληλεπιδρά με τις πέτρινες επιφάνειες, ενισχύοντας την αυθεντικότητα των υλικών. Συνολικά, το έργο αποτελεί μία σύγχρονη επανερμηνεία της αγροτικής αρχιτεκτονικής της Κρήτης – μια διακριτική λιθόκτιστη κατοικία που σέβεται τις παραδοσιακές τυπολογίες και ταυτόχρονα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης κατοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι διαχρονικό, γειωμένο και άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο του.

 

Πολυεπίπεδη δομή

Το συγκρότημα κατοικιών αποτελείται από έντεκα ανεξάρτητες μονάδες και οργανώνεται βάσει ενός συστήματος διαδοχικών, ένθετων χωρικών επιπέδων. Στον πυρήνα της σύνθεσης βρίσκεται ο “Void Core”, ο οποίος λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός φυσικού φωτισμού και αερισμού. Γύρω από αυτόν αναπτύσσεται ο κύριος χώρος κατοίκησης (“Space”), ενώ ακολουθεί το “Buffer” – μια ενδιάμεση ζώνη που συγκροτείται από διαδρόμους, κλιμακοστάσια και αποθηκευτικούς χώρους. Το σύστημα ολοκληρώνεται με το “Case”, το εξωτερικό κέλυφος που περικλείει και προστατεύει τους χώρους διαβίωσης.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το οικόπεδο βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με σιδηροδρομική γραμμή, εντός ενός πυκνοδομημένου οικιστικού ιστού. Ο σχεδιασμός κλήθηκε να αντιμετωπίσει αυξημένες απαιτήσεις ιδιωτικότητας και ηχοπροστασίας, διατηρώντας παράλληλα επαρκή φυσικό φωτισμό και αερισμό. Σε αντίθεση με τη συνήθη τυπολογία της μισθωτικής κατοικίας, η οποία συχνά βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες κατόψεις και περιορισμένη ανταπόκριση στο πλαίσιο, το παρόν έργο επιδιώκει τη χωρική διαφοροποίηση, την αισθητική ταυτότητα και την προσαρμοστικότητα στις ιδιαίτερες συνθήκες του τόπου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Οι κύριοι χώροι κατοίκησης – καθιστικό, τραπεζαρία, κουζίνα και υπνοδωμάτια – περιβάλλονται από τη ζώνη του “Buffer”. Η ενδιάμεση αυτή στρώση, που συγκροτείται από διαδρομές κυκλοφορίας, κλιμακοστάσια και βοηθητικούς χώρους, λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ των ιδιωτικών εσωτερικών και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Σε επιλεγμένες μονάδες, οι χώροι διαβίωσης επεκτείνονται προς τα έξω, δημιουργώντας ήπιες μεταβάσεις και οπτικές συνδέσεις με το περιβάλλον. Τα λουτρά τοποθετούνται στρατηγικά μεταξύ των κατοικιών, ενισχύοντας την ακουστική και οπτική απομόνωση και προσφέροντας ένα επιπλέον επίπεδο ιδιωτικότητας.

To “Void Core”, τοποθετείται στο κέντρο του κτιριακού συνόλου, και διοχετεύει φως και αέρα στο εσωτερικό του συγκροτήματος, αναβαθμίζοντας τις συνθήκες διαβίωσης και διαμορφώνοντας ταυτόχρονα τη συνολική ογκοπλασία. Η διάσπαση του συγκροτήματος σε δύο κύριους όγκους δημιουργεί ένα εσωτερικό πέρασμα με χαρακτηριστικά αστικής λωρίδας, επιτρέποντας ακόμη και στις κεντρικές κατοικίες να διατηρούν ενεργή σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον. Η χειρονομία αυτή, σε συνδυασμό με τις προεξοχές και τα στέγαστρα που αρθρώνουν το ισόγειο και τους ανώτερους ορόφους, μειώνει την αντιληπτή κλίμακα του συγκροτήματος και εξασφαλίζει την αρμονική ένταξή του στον περιβάλλοντα χαμηλό δομημένο ιστό.

Σχεδιασμός κλίμακας

Τα κλιμακοστάσια δεν αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως στοιχεία κατακόρυφης κυκλοφορίας, αλλά ως ενεργά χωρικά εργαλεία που μετριάζουν τις επιδράσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ακουστικής, φωτιστικής και θερμικής άνεσης. Στις κατοικίες τύπου μεζονέτας του τρίτου ορόφου, οι κλίμακες υπερβαίνουν τον γραμμικό τους ρόλο και διαμορφώνονται με ενδιάμεσες διευρύνσεις, δημιουργώντας παραρτήματα που λειτουργούν συμπληρωματικά προς τους κύριους χώρους διαβίωσης. Από την εξωτερική όψη, η στρατηγική αυτή αποτυπώνεται μέσω προεξοχών, προσδίδοντας στο συνολικό κτιριακό όγκο αίσθηση ελαφρότητας και δυναμικής κίνησης.

 

Αστική ενέργεια

Το έργο βρίσκεται σε μία από τις πιο εμβληματικές και ζωντανές διασταυρώσεις της πόλης και επαναπροσδιορίζει την έννοια του fast food μέσα από μια τολμηρή, σχεδιαστικά προσανατολισμένη προσέγγιση, που συνδυάζει τη σύγχρονη αισθητική, την αστική ενέργεια και την εταιρική ταυτότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Περισσότερο από έναν προορισμό για λάτρεις του burger, ο χώρος διαμορφώνεται ως μια σύγχρονη, δυναμική και οπτικά έντονη εμπειρία, σε άμεσο διάλογο με τον παλμό και τη ζωτικότητα της πόλης. Προτείνει έναν νέο τρόπο βιωματικής σύνδεσης με την αστική ζωή, όπου ο σχεδιασμός συναντά τη γεύση και η κοινότητα συναντά τον πολιτισμό, μετατρέποντας κάθε επίσκεψη σε μια πρωτότυπη εμπειρία της αργεντίνικης ταυτότητας.

 

 

Υλικά & παλέτα χρωμάτων

Από την πρώτη κιόλας επαφή, ο χώρος αποπνέει μια ζωντανή αλλά ταυτόχρονα φιλόξενη ατμόσφαιρα. Καθαρές αρχιτεκτονικές γραμμές, βιομηχανικά υλικά σε ισορροπία με θερμούς χρωματικούς τόνους και ένας προσεκτικά μελετημένος φωτισμός συνεργάζονται για να αναδείξουν τις υφές και το βάθος του εσωτερικού. Η γυάλινη όψη λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ πόλης και χώρου, προσκαλώντας τους περαστικούς στο εσωτερικό, όπου αποκαλύπτεται μια ανοιχτή και ευρύχωρη διάταξη, οργανωμένη μέσα από μεταλλικές επιφάνειες και τις χαρακτηριστικές κόκκινες πινελιές του brand, που προσδίδουν έντονο και δυναμικό χαρακτήρα.

 

 

Φωτισμός & σήμανση

Ο φωτισμός αποτελεί βασικό εργαλείο διαμόρφωσης της συνολικής εμπειρίας. Πάνελ με διάχυτου φωτισμού σε συνδυασμό με χρυσές neon λεπτομέρειες συνθέτουν μια ατμόσφαιρα ταυτόχρονα αστική και εκλεπτυσμένη, αντλώντας έμπνευση από τον ρυθμό των δρόμων που περιβάλλουν το κτίριο. Κάθε στοιχείο – από τον εξοπλισμό και τη σήμανση έως τα γραφιστικά στοιχεία – συμβάλλει στη συγκρότηση μιας ισχυρής, σύγχρονης και συνεκτικής ταυτότητας, σχεδιασμένης να προσφέρει μια ολοκληρωμένη και αξέχαστη οπτική και αισθητηριακή εμπειρία.

 

Βιώσιμη φιλοξενία

Το Tella Thera επαναπροσδιορίζει τη μεσογειακή φιλοξενία μέσω ενός αρχιτεκτονικού ιδιώματος που βασίζεται στην παράδοση και την ίδια στιγμή είναι προσανατολισμένο στη βιωσιμότητα. Υλοποιημένο ως ένα καταφύγιο έξω από τα Χανιά, το έργο διερευνάcπώς η πολιτισμική μνήμη και ο σύγχρονος σχεδιασμός μπορούν να συγκλίνουνcγια να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο αναγεννητικής φιλοξενίας.

 

Ένταξη στο τοπίο

Σε πλήρη αρμονία με το φυσικό τοπίο, η μελέτη ενσωματώνει φυτεμένα δώματα με ελιές και μεσογειακά δέντρα σε όλα τα κτίρια, ενισχύοντας τη θερμομόνωση, ενθαρρύνοντας παράλληλα τη βιοποικιλότητα και συσχετίζοντας το έργο με το περιβάλλον του. Οι προσόψεις αρθρώνονται μέσα από μια ακολουθία αψίδων -ολόκληρων και μισών μορφών- που αποτελούν αφαιρετικές διατυπώσεις των παραδοσιακών γεωμετριών της ενετικής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής των Χανίων. Αυτό το μοτίβο συνεχίζεται εσωτερικά, όπου οι συνεχόμενες επιφάνειες μικροτσιμέντου ενοποιούν δάπεδα, οροφές και τοίχους.

Η σπηλαιώδης ατμόσφαιρα παραπέμπει σε φυσικά καταφύγια, προσφέροντας μια απτική ηρεμία όπου το φως και η σκιά διαμορφώνουν τη χωρική εμπειρία. Συνολικά, 21 πολυτελείς σουίτες προσφέρουν πανοραμική θέα και μέγιστη ιδιωτικότητα, ενσωματώνοντας τόσο το πολιτιστικό βάθος όσο και την περιβαλλοντική διαχείριση.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η μελέτη του έργου καθοδηγείται από τον οικο-συναισθηματικό σχεδιασμό, μια φιλοσοφία όπου η οικολογική νοημοσύνη και η συναισθηματική απήχηση είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Ο παθητικός σχεδιασμός, ο φυσικός αερισμός και οι μικροκλιματικές στρατηγικές ελαχιστοποιούν την εξάρτηση από μηχανικά συστήματα, ενώ η αναδιαμορφωση του τοπίου διατηρεί και ενισχύει τους ελαιώνες.

 

 

Φωτισμός, υλικά & βιωσιμότητα

Μέσω της διεπιστημονικής συνεργασίας, κάθε πτυχή -από τον φωτισμό έως το branding- συνέβαλλε σε μια ολιστική αφήγηση, ενώ η συμβουλευτική αειφορίας διασφάλισε ότι η περιβαλλοντική ευθύνη και η ποικιλία εμπειριών εξελίχθηκαν ταυτόχρονα.

Το συγκρότημα δεν πατάει απλώς πάνω στο έδαφος, αλλά αναπτύσσεται μέσα από αυτό. Η αρχιτεκτονική του βασίζεται στο “αίσθημα του ανήκειν”, όπου οι επισκέπτες βιώνουν την πολυτέλεια μέσα από την αυθεντικότητα και την οικειότητα με το διαχρονικό τοπίο της Κρήτης.

 

Ειλικρινής γεωμετρία

Η κατοικία αποτελεί μια αρχιτεκτονική χειρονομία που γεννιέται μέσα από το ίδιο το τοπίο. Η μορφή του κτιρίου προκύπτει από μια ενεργή αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον, δημιουργώντας έναν όγκο που ταυτόχρονα δηλώνει με σαφήνεια την παρουσία του και παραμένει ανοιχτός στις συνθήκες του τόπου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Οι καθαρές γραμμές και οι αυστηρά μελετημένες αναλογίες συγκροτούν μια “ειλικρινή” γεωμετρία, η οποία ενισχύεται από την υλικότητα του ανεπίχριστου μπετόν. Ο σχεδιασμός απορρίπτει κάθε μιμητική πρόθεση και υιοθετεί μια στάση αυθεντικότητας και πειθαρχίας. Υλικότητα, μορφή και χώρος αντιμετωπίζονται με συνέπεια, αποδίδοντας μια κατοικία που ισορροπεί ανάμεσα στη μονολιθική μορφή και τη διαφάνεια.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η κατοικία βρίσκεται σε μια απότομη πλαγιά και ξεδιπλώνεται μέσα από μια αλληλουχία συμπαγών και κενών. Τα μεγάλα ορθογώνια ανοίγματα αποδομούν τη στιβαρότητα του βασικού όγκου, λειτουργώντας ως καίρια περάσματα που ενοποιούν τον εσωτερικό χώρο με το φυσικό περιβάλλον. Η κάτοψη διαμορφώνεται σε διαφορετικά επίπεδα και οριζόντιες επιφάνειες, δημιουργώντας διώροφους χώρους και προστατευμένους υπαίθριους πυρήνες. Παράλληλα, δομικά στοιχεία όπως μια κλίμακα από σκυρόδεμα που οδηγεί σε έναν ημιβυθισμένο υπαίθριο χώρο υπογραμμίζουν τη γλυπτική λιτότητα του έργου. Η συνολική διάταξη παραμένει ουσιαστική και χωρικά πολυεπίπεδη, διατηρώντας έναν σταθερό διάλογο ανάμεσα στην περίκλειση και την ανοιχτότητα.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η κατοικία εντάσσεται με ακρίβεια στο φυσικό ανάγλυφο και αναδύεται μέσα από ττο φυσικό τοπίο ως μια καθαρή, γεωμετρική επέμβαση. Αντί να μιμείται το περιβάλλον της, λειτουργεί ως συνειδητός αντιθετικός όγκος: η αυστηρή, συμπαγής μορφή του σκυροδέματος αντιπαραβάλλεται οργανικά με τη ρευστότητα και την πυκνότητα της φυσικής βλάστησης, διαμορφώνοντας μια σχέση ισορροπίας και αλληλεπίδρασης με το τοπίο.

 

Ήπια ατμόσφαιρα

Το έργο αποτελεί ένα ήρεμο, συνεκτικό περιβάλλον κατοίκησης, όπου ο εσωτερικός χώρος ενισχύει την αίσθηση καθαρότητας και οπτικής άνεσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο στόχος ήταν η δημιουργία μιας κατοικίας που αποπνέει αίσθηση ανοικτότητας και ηρεμίας, επιτρέποντας στο φυσικό τοπίο να καθορίζει τη διάθεση των εσωτερικών χώρων. Η προσέγγιση βασίζεται στις καθαρές γραμμές, τις ήπιες μεταβάσεις και μια υποτονική ατμόσφαιρα που ενθαρρύνει τη συγκέντρωση και την άνεση.

Η σύνθεση ενισχύει τη σχέση του σπιτιού με το περιβάλλον. Πιο συγκεκριμένα, η επιμήκης βεράντα λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη που θολώνει τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Πλαισιωμένες θέες, μεγάλες υαλώσεις και προσεκτικός προσανατολισμός εξασφαλίζουν ότι το φυσικό τοπίο παραμένει καθοριστικό στοιχείο της εμπειρίας κατοίκησης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Η κάτοψη αναπτύσσεται κατά μήκος ενός γραμμικού άξονα κίνησης, με όλους τους κύριους χώρους οργανωμένους διαδοχικά. Η διάταξη αυτή υποστηρίζει μια φυσική και διαισθητική ροή, ενώ διατηρεί την οπτική συνέχεια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Μεγάλα ανοίγματα καδράρουν το γύρω τοπίο, επιτρέποντας στο φυσικό φως να μεταβάλλει την ατμόσφαιρα του χώρου στη διάρκεια της ημέρας.

Οι λειτουργίες του σπιτιού συγκεντρώνονται γύρω από έναν κεντρικό διάδρομο που συνδέει την είσοδο με τους κοινόχρηστους και ιδιωτικούς χώρους. Κάθε δωμάτιο είναι σαφώς καθορισμένο, αλλά παραμένει οπτικά συνδεδεμένο, εξασφαλίζοντας ομαλές μεταβάσεις και συνεχή ροή. Η μακριά βεράντα που εκτείνεται σε όλο το μήκος του σπιτιού διευρύνει την καθημερινή ζωή προς τον υπαίθριο χώρο, ενισχύοντας τη σύνδεση με τον κήπο.

 

 

Υλικά & χρώματα

Η συνολική ατμόσφαιρα διαμορφώνεται από φυσικές υφές και μια ήπια, γήινη χρωματική παλέτα. Οι επιφάνειες αποδίδουν ζεστασιά και υλικότητα, καλλιεργώντας αίσθηση γαλήνης. Η ουδέτερη βάση λειτουργεί ως υπόβαθρο που αναδεικνύει το φως, τη σκιά και τα έργα τέχνης, τα οποία συμβάλλουν καθοριστικά στη χωρική εμπειρία.

 

Διάλογος μεταξύ τόπου και αρχιτεκτονικής

Το κτιριακό έργο εκφράζει την πεποίθηση του Νίκου Κτενά ότι η αρχιτεκτονική γεννιέται μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στον τόπο, την αρχιτεκτονική και τον άνθρωπο. Το κτίριο βρίσκεται σε αστικό προάστιο της Αθήνας και διερευνά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιδιωτικότητα της κατοίκησης και το ανοικτό αστικό τοπίο που το περιβάλλει.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία έρευνας, όπου ο σχεδιασμός αντλεί άμεσα από τα χαρακτηριστικά του τόπου και τελικά επιστρέφει στο τοπίο μια νέα κλίμακα και μορφολογική ταυτότητα. Η σύνθεση παραμένει καθαρή, αναδεικνύοντας την ειλικρίνεια των υλικών και αποφεύγοντας κάθε μιμητική ή επιφανειακή χειρονομία. Το ανεπίχριστο μπετόν – δημοφιλές, αλλά συχνά παρεξηγημένο– χρησιμοποιείται εδώ ως υλικό αυθεντικότητας, υπηρετώντας τόσο τη δομική ακεραιότητα όσο και την υλικότητα της κατασκευής.

 

Λειτουργική διάταξη

Η κατοικία αναπτύσσεται κατακόρυφα, οργανώνοντας μια αλληλουχία εσωτερικών και εξωτερικών χώρων που εναλλάσσονται καθώς ο χρήστης κινείται στο κτίριο. Ένας διαφανής κατακόρυφος πυρήνας στην άκρη της όψης στεγάζει το κεντρικό κλιμακοστάσιο, το οποίο λειτουργεί ως κύρια πορεία κίνησης και επιτρέπει φυσικό φως να εισέλθει στο εσωτερικό. Κάθε επίπεδο διαμορφώνει διαφορετικές οπτικές φυγές προς την πόλη, ενισχύοντας την εμπειρία της σχέσης με το αστικό περιβάλλον. Οι όγκοι του σκυροδέματος υποχωρούν στρατηγικά, δημιουργώντας βεράντες, ενδιάμεσους εξώστες και βαθιές εσοχές που προσφέρουν μια κατοίκηση ταυτόχρονα προστατευμένη και ανοιχτή.

 

 

Παλέτα υλικών

Το ανεπίχριστο μπετόν αποτελεί την κεντρική υλική χειρονομία του έργου, με την υφή και την παρουσία του να παραμένουν σκόπιμα εκτεθειμένες. Αντιθετικά, ο γυάλινος όγκος του κλιμακοστασίου εισάγει ελαφρότητα και διαφάνεια, αποδομώντας τη στιβαρότητα της κατασκευής. Στο εσωτερικό, μεταλλικά στοιχεία, ρολά και κιγκλιδώματα προσθέτουν λεπτότητα και ακρίβεια, ενισχύοντας τον σύγχρονο, μοντερνιστικό χαρακτήρα του κτιρίου.

 

Ήσυχο καταφύγιο

Το έργο γεννήθηκε ως μια γαλήνια προέκταση της οικογενειακής κατοικίας, δημιουργώντας έναν χώρο αφιερωμένο στην κίνηση, τη χαλάρωση και τη σιωπηλή απόσυρση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ενταγμένο μέσα σε ώριμα δέντρα, το περίπτερο ισορροπεί ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την προστασία, διαμορφώνοντας μια ατμόσφαιρα όπου κυριαρχούν το φως, η ηρεμία και η σύνδεση με τη φύση. Τοποθετημένο πάνω από την κεκλιμένη πλαγιά, ακουμπά στο έδαφος με διακριτικότητα, στηριζόμενο σε λεπτούς στύλους. Τα υφιστάμενα δέντρα διατηρούνται και ενσωματώνονται στον σχεδιασμό των υπαίθριων χώρων, ενισχύοντας την αίσθηση βύθισης στο φυσικό περιβάλλον.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η νέα κατασκευή λειτουργεί ως συνομιλητής της υπάρχουσας κατοικίας, σχηματίζοντας μια υπαίθρια αυλή που λειτουργεί ως κεντρικός τόπος συνάντησης. Στο εσωτερικό, οι χώροι οργανώνονται γύρω από έναν θερμό, ξύλινο πυρήνα, ενώ οι μεγάλες ανοιγόμενες επιφάνειες επιτρέπουν στο τοπίο να “πλαισιώνει” τις εσωτερικές ζώνες.

Η κατοικία της δεκαετίας του 1970 συνδέεται με το περίπτερο μέσω γέφυρας, οδηγώντας σε χώρους άσκησης, ευεξίας και συναθροίσεων. Η διάταξη περιλαμβάνει χώρο γυμναστικής, σάουνα, μπάνιο και μια ευέλικτη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το υπερυψωμένο deck επεκτείνει τη λειτουργία προς τα έξω, δημιουργώντας επιπλέον ζώνες χαλάρωσης και κοινωνικοποίησης.

Παλέτα υλικών

Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από φυσικούς τόνους και απαλές υφές, επιτρέποντας στο φυσικό φως να καθορίζει την ατμόσφαιρα μέσα στην ημέρα. Τα εμφανή δομικά στοιχεία φιλτράρουν το φως από ψηλά, σχηματίζοντας λεπτές φωτοσκιάσεις που echo την παρουσία του γύρω φυλλώματος. Τα υφιστάμενα δέντρα – κυρίως δρύες και σεκόγια –  διαπερνούν το νέο deck, οργανώνοντας και ορίζοντας τον χώρο με τρόπο εξίσου καθοριστικό με τις ίδιες τις κατακόρυφες επιφάνειες του περιπτέρου.

 

 

Σμιλευμένη Επιδερμίδα

Το κτίριο, μέσω της δομής του, πραγματεύεται την επανεφεύρεση της τυπολογίας της πολυκατοικίας, όπου ο ακάλυπτος προτείνεται ως κεντρικός χώρος εισόδου, καθώς και ως μεταβατικός χώρος μεταξύ της πόλης και των χώρων διαβίωσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο ακάλυπτος συνιστά μια στάση, αλλά ταυτόχρονα και ένα σημείο αλλαγής της πορείας του επισκέπτη, από οριζόντια σε κάθετη, από το δημόσιο προς τον ιδιωτικό χώρο. Η ερμηνεία αυτή του ακάλυπτου χώρου του αστικού οικοδομικού τετραγώνου, του προσδίδει μια ουσιαστική και αναπόσπαστη στο κτίριο χωρική λειτουργία, αποδίδοντάς του εν μέρει την κλασική υπόσταση του αιθρίου, όπου μέσω αυτού, ο επισκέπτης εισέρχεται στους χώρους διαβίωσης, οι οποίοι τον περιβάλλουν και οι οποίοι με τη σειρά τους προβάλλονται προς την πόλη, συμπληρώνοντας την εξωτερική όψη του οικοδομικού τετραγώνου.

 

 

 

Φέρουσα δομή & όψη

Κατά συνέπεια, η φέρουσα δομή του κτιρίου, από εμφανές οπλισμένο σκυρόδεμα περιβάλλει αποκλειστικά τον προαναφερθέντα κεντρικό χώρο του αιθρίου, ενώ ταυτόχρονα φέρει τις πλάκες των ορόφων εν είδει προβόλων. Η δομή αυτή επιτρέπει τη μέγιστη ελευθερία στην διαμόρφωση των κατόψεων των κατοικιών, καθώς και των εξωτερικών όψεων του κτιρίου.

Οι τελευταίες, αυτοφερόμενες, προτείνονται ως μία “σμιλευμένη επιδερμίδα”, η οποία εμπεριέχει κάποιες από τις ζωτικές λειτουργίες των κατοικιών, με θετικούς και αρνητικούς όγκους, έρκερ και πλήρως ανοιγόμενα υαλοστάσια, καθιστώντας το συνολικό όγκου του κτιρίου μονολιθικό, αλλά ταυτόχρονα διαφανή, ενώ, μέσα από τους εσωτερικούς χώρους, πλαισιώνει αποσπασματικά το άμεσο αστικό περιβάλλον.

 

 

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Το τελευταίο επίπεδο του κτιρίου προτείνεται, τέλος, ως ένας “κρεμαστός κήπος”, ο οποίος περιβάλλεται προς το εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου, από ένα συνεχόμενο συμπαγές τοιχίο εμφανούς οπλισμένου σκυροδέματος, ενώ εξωτερικά, προς την πόλη, από την κατάληξη της αυτοφερόμενης όψης του συνόλου. Συνεπώς, στο επίπεδο αυτό, η διαλεκτική σχέση των δύο βασικών αυτών δομικών συντελεστών του κτιρίου, επιτρέπει στους επισκέπτες του ανοιχτού αυτού δωματίου έναν εκ νέου προσανατολισμό της θέσης του κτιρίου σε σχέση με το αστικό σύνολο στο οποίο βρίσκεται.

 

 

Ο Νίκος Κτενάς έγινε ευρύτερα γνωστός χάρη στο “Inside-Ou”, μία από τις πιο εμβληματικές πολυκατοικίες της Αθήνας. Το έργο δεν άλλαξε απλώς το αστικό τοπίο του Νέου Ψυχικού, ξεχωρίζοντας ως μια ριζοσπαστικά σύγχρονη πρόταση, αλλά τιμήθηκε και με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής 2013-2017 του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής. Ως αρχιτεκτονική χειρονομία, το “Inside-Out” κατάφερε να καθιερωθεί ως τοπόσημο, προτείνοντας μια δημιουργική και επίκαιρη ανανέωση της τυπολογίας της πολυκατοικίας, με σαφές αποτύπωμα τόσο στην εσωτερική οργάνωση όσο και στην εξωτερική μορφή του κτιρίου.

Διακριτική παρουσία

“Ένας εξώστης στη θάλασσα, ένα παρατηρητήριο στο πέρασμα.”

Σε έναν ελαιώνα έξι στρεμμάτων, με έντονη κλίση και θέα στο στενό πέρασμα της βόρειας Κέρκυρας, σχεδιάστηκε μια κατοικία με σεβασμό στην Κερκυραϊκή γη και το φυσικό περιβάλλον. Μια κατοικία που καδράρει κάθε πρωί τις πιο συγκλονιστικές ανατολές του ηλίου, με τα πλοία να περνούν αργά μπροστά του, σαν σε φυσικό σκηνικό.
Η πρόκληση ήταν να ενταχθεί διακριτικά στο τοπίο, να σέβεται τον ελαιώνα, να αφουγκράζεται τη γη και τη θάλασσα χωρίς να τα ανταγωνίζεται.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική σύνθεση ακολουθεί τη μορφολογία του εδάφους, με τις ξερολιθιές να οργανώνουν τη ροή και τα επίπεδα. Το τοπίο υπαγόρευσε τους κανόνες και οι ξερολιθιές χάραξαν τα επίπεδα, ο ελαιώνας έθεσε τα όρια, η θάλασσα έδωσε τον ρυθμό. Δύο λευκά δοκάρια αναδύονται από τον βράχο, σαν άξονες προσανατολισμού, συνομιλώντας σιωπηλά με τα καράβια που διέρχονται. Το νερό στις πισίνες, το ξύλο και τα φυτεμένα δώματα διαμορφώνουν ένα ήπιο αποτύπωμα στο τοπίο, αφήνοντας τη φύση να πρωταγωνιστεί, όπως ακριβώς της αξίζει. Μια κατοικία που παραμένει παρούσα αλλά ταυτόχρονα αθέατη, με τον κύριο όγκο της να αναπτύσσεται υπόσκαφα, γεγονός που ελαχιστοποιεί την οπτική παρέμβαση κυρίως από το επίπεδο του δρόμου.

Οι κύριοι όγκοι αναπτύσσονται σταδιακά από την πίσω πλευρά προς τη θέα, τη θάλασσα, την πισίνα και τον περιβάλλοντα χώρο, ακολουθώντας τη φυσική μορφολογία και ενσωματώνοντας στρατηγικά ανοίγματα και προβόλους. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που μοιάζει να αναδύεται από τον βράχο, δίνοντας την αίσθηση αιώρησης πάνω από την πλαγιά, χωρίς να διαταράσσει τη συνέχεια του ελαιώνα. Πλησιάζοντας κανείς την κατοικία από το δρόμο, βλέπει ολόκληρο το δώμα της μαζί με το τοπίο και τη θάλασσα.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα λειτουργική ενότητα και ιδιωτικότητα. Το ανώτερο επίπεδο περιλαμβάνει τον χώρο στάθμευσης, την κεντρική είσοδο, το master bedroom, ιδιωτική πισίνα και βεράντα. Η εκτεταμένη βεράντα γίνεται μια λειτουργική προέκταση του υπνοδωματίου, με συνεχή ροή μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου το οποίο επιτυγχάνεται μέσω συρόμενων υαλοπετασμάτων τα οποία εξαφανίζονται μέσα στις διπλές τοιχοποιίες, δημιουργώντας μια αδιάλειπτη σύνδεση με τους γύρω ελαιώνες και εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.

Στο μεσαίο επίπεδο βρίσκονται οι κύριοι χώροι διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένων του καθιστικού, της κουζίνας, δύο υπνοδωματίων, του ξενώνα και της μεγάλης κρεμαστής σε πρόβολο πισίνας, η οποία δημιουργεί την αίσθηση ότι συγχωνεύεται οπτικά με τον ορίζοντα. Η επιλογή του ανοιχτού σχεδιασμού στην κάτοψη σε συνδυασμό με τα μεγάλων διαστάσεων συρόμενα υαλοστάσια συμβάλλει στην κατάργηση των ορίων μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, μεγιστοποιώντας την οπτική και λειτουργική σύνδεση με το περιβάλλον.

Το υπόγειο φιλοξενεί χώρους αναψυχής, όπως γυμναστήριο με αποδυτήρια, αίθουσα προβολών και μπιλιάρδου. Ο φωτισμός του είναι φυσικός και διαμπερής. Επιτυγχάνεται δε λόγω της μεγάλης γυάλινης πλευράς της πισίνας που επιτρέπει τη διείσδυση φωτός από την πισίνα του ισογείου, καθώς και των υαλοστασίων που αποκαλύπτουν τον εμφανή βράχο στην πίσω υπόσκαφη πλευρά της κατοικίας,  η οποία φωτίζεται φυσικά μέσωskylight. Το εσωτερικό αίθριο στην πίσω πλευρά της κατοικίας μεταξύ του κλιμακοστάσιου και του φωτιζόμενου βράχου, ενισχύει τον φυσικό φωτισμό κι έτσι ενοποιούνται οπτικά όλα τα επίπεδα της κατοικίας.

Η κεντρική πισίνα αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του σχεδιασμού, καθώς είναι κατασκευασμένη σε πρόβολο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι αιωρείται πάνω από τη φυσική πλαγιά. Η προέκτασή της σε πρόβολο πέρα από το κέλυφος της κατοικίας δίνει την αίσθηση της αιωρούμενης υδάτινης επιφάνειας. Το βασικό μορφολογικό στοιχείο της αιώρησης με τους λευκούς προβόλους  χαρακτηρίζει συνολικά την αρχιτεκτονική σύνθεση.

 

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Η επιλογή υλικών αποσκοπεί στη διατήρηση της αισθητικής συνέχειας με το τοπίο, αλλά και στη μακροχρόνια αντοχή και ελαχιστοποίηση των αναγκών συντήρησης. Η τοπική πέτρα, το εμφανές σκυρόδεμα και οι γκρι αποχρώσεις στις τοιχοποιίες ενσωματώνουν την κατοικία στη βραχώδη πλαγιά, ενώ τα εκτεταμένα ξύλινα δάπεδα deck του εξωτερικού χώρου προσδίδουν ζεστασιά στην εξωτερική διαμόρφωση. Η χρήση τοπικής φυσικής πέτρας για τους τοίχους αντιστήριξης και τα μονοπάτια δένει αρμονικά με το τοπίο δίνοντας την αίσθηση της συνέχειας του φυσικού εδάφους, ενώ οι φυτεμένες οροφές συμβάλλουν περαιτέρω στην περιβαλλοντική ενσωμάτωση της κατοικίας στο περιβάλλον του ελαιώνα.

Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της κατοικίας πραγματοποιείται κάτω από το έδαφος, σε συνδυασμό με το σωστό προσανατολισμό και τη χρήση φυτεμένων δωμάτων, παρέχουν φυσική μόνωση στο κτίριο και το καθιστούν μία σύγχρονη βιοκλιματική κατοικία. Παράλληλα, η ενσωμάτωση ηλιοθερμικών συστημάτων παραγωγής ζεστού νερού χρήσης όσο και η κατασκευή βιοκλιματικής πέργκολας στο επίπεδο του πάρκινγκ, εξασφαλίζει πλήρη ενεργειακή αυτονομία, καθιστώντας την κατοικία ενεργειακά αυτάρκη καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, γεγονός το οποίο αποτυπώνεται και στην ενεργειακή κατάταξη του κτιρίου, κατατάσσοντας το στην Α+ ενεργειακή κλάση. Η βιοκλιματική πέργκολα συνολικής επιφάνειας 65m2 με περσιδωτή φωτοβολταϊκή κάλυψη, αποτελείται από 108 τεμάχια μονοκρυσταλλικών φωτοβολταϊκών περσίδων με διαμήκη τοποθέτηση στον άξονα βορρά -νότου. Η ειδική του ενεργειακή κατανάλωση ανέρχεται σε μόλις 4,8 KWh/m2, καθιστώντας το επί της ουσίας Κτίριο Μηδενικής Κατανάλωσης Ενέργειας (Zero Energy Building) ενώ υπάρχει εγκατεστημένη υποδομή τόσο για την τοποθέτηση φορτιστών ηλεκτρικών οχημάτων όσο και για την ενσωμάτωση συστήματος αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας με συσσωρευτές.

 

Διάσπαση όγκων

Το ξενοδοχείο 5 αστέρων βρίσκεται ανάμεσα στα Χανιά και το Ρέθυμνο, στη βόρεια Κρήτη σε οικόπεδο 20 στρεμμάτων, από το οποίο οικοδομούνται τα τέσσερα από αυτά. Βασικό χαρακτηριστικό αλλά και πρόκληση του σχεδιασμού είναι η διάταξη των δωματίων και ο στρατηγικός προσανατολισμός τους στην περιορισμένη αυτή έκταση.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο κτιριακός όγκος του συγκροτήματος τοποθετείται στην εξωτερική πλευρά του οικοδομήσιμου τμήματος του οικοπέδου. Πιο συγκεκριμένα,  η νότια πλευρά λειτουργεί
ως οπτικό και ακουστικό όριο με την εθνική οδό, ενώ το  βορειοδυτικό τμήμα σχεδιάζεται ως “βεντάλια”, αξιοποιώντας την ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα. Ταυτόχρονα, η μελετημένη τοποθέτηση των όγκων δημιουργεί ένα κεντρικό, διαμπερές αίθριο που εξασφαλίζει τον αερισμό και φυσικό φωτισμό των κτιρίων.

 

 

Λειτουργικός σχεδιασμός

Η κάτοψη διαμορφώνεται από μία βασική, κεντρική διαδρομή που οδηγεί στην υποδοχή και τους κοινόχρηστους χώρους -εστιατόριο και πισίνα- και προς την παραλία. Τα δωμάτια στρέφονται προς τη θάλασσα, εξασφαλίζοντας ιδιωτικότητα και αδιάκοπη θέα, ενώ η κεντρική κολυμβητική δεξαμενή λειτουργεί ως πυρήνας της σύνθεσης, καθώς γύρω της αναπτύσσεται το εστιατόριο, οι χώροι διέλευσης και τα δωμάτια.

Η διάσπαση των κτιριακών όγκων και οι διάδρομοι κυκλοφορίας που διαχωρίζονται μεταξύ ιδιωτικών και κοινόχρηστων, βρίσκονται σε συνεχή ροή μεταξύ τους, εξυπηρετώντας τις λειτουργικές απαιτήσεις του καταλύματος, ενώ παράλληλα διαμορφώνουν διαφορετικές πορείες κίνησης εντός του συγκροτήματος. Η είσοδος του ξενοδοχείου αποτελεί σημείο αναφοράς καθώς αναδεικνύεται μέσω μίας χαρακτηριστικής μεταλλικής κατασκευής με εντυπωσιακό διάχυτο φωτισμό, που υπογραμμίζει τις σύνθετες λεπτομέρειες.

 

 

Παλέτα υλικών

Γήινοι τόνοι και φυσικά υλικά, όπως πέτρα, ξύλο και τσιμεντοκονία χρησιμοποιούνται στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, συνθέτοντας μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς και ηρεμίας. Η αρχιτεκτονική γλώσσα σε συνδυασμό με την επιλογή υλικών διαμορφώνει μια μοναδική ταυτότητα, προωθώντας τον χώρο ως ένα σύγχρονο και φιλόξενο ξενοδοχειακό κατάλυμα.

 

 

Ήπια προσαρμογή

Το ξενοδοχείο στη Σαντορίνη, με καθαρές γεωμετρικές μορφές, δίνει την εικόνα ενός διακριτού κτιστού περιβάλλοντος που είναι ενταγμένο στο φυσικό τοπίο και βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του νησιού.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το οικόπεδο, επιφάνειας περίπου 17.000m2, βρίσκεται στην περιοχή Θόλος Οίας, με τη γεωμορφολογία του να παρουσιάζει ήπιες κλίσεις. Ο προσανατολισμός του από την πλευρά της θάλασσας είναι βόρειος και διαθέτει εξαιρετική θέα προς το Αιγαίο Πέλαγος και τα νησιά Ίος, Σίκινος και Φολέγανδρος, ενώ απέχει από την ακτή περίπου 300m. Το σκεπτικό της μελέτης ξεκίνησε λαμβάνοντας ως δεδομένη την ήπια προσαρμογή του συγκροτήματος στο φυσικό τοπίο. Έτσι, όλα τα κτίρια κατασκευάστηκαν ισόγεια, ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους, ενώ οι επιφάνειές τους καλύφθηκαν με έγχρωμο κονίαμα με βάση τη θηραϊκή γη σε απόχρωση κόκκινης ώχρας, αντίστοιχης των ερυθρών ηφαιστειακών πετρωμάτων της περιοχής. Δεύτερη παράμετρος που καθόρισε τον σχεδιασμό ήταν το κάθε δωμάτιο να έχει ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα και ταυτόχρονα οι όγκοι να δημιουργούν μια προστασία από τους έντονους, βόρειους ανέμους που είναι συνήθεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Επομένως, οι παραπάνω απαιτήσεις καθόρισαν τον τρόπο τοποθέτησης και προσανατολισμού των κτιρίων στο οικόπεδο.

 

 

Χωρική διαμόρφωση

Το σύνολο εμφανίζει την εικόνα μιας σύνθετης γεωμετρίας, με στροφές των αξόνων και γωνιώδεις απολήξεις, θυμίζοντας την πυκνότητα και τη δομή ενός παραδοσιακού οικισμού με στενά σοκκάκια και κτίρια σφιχτά δεμένα μεταξύ τους, σε σύγχρονη, όμως, απόδοση. Τα δωμάτια, όλα με ιδιωτικές πισίνες, είναι 52, εκ των οποίων τα τέσσερα είναι σουίτες και δύο είναι διαμορφωμένα για διαμονή ΑμεΑ. Εσωτερικά επικρατούν οι μοντέρνες, μεγάλες επιφάνειες από κεραμικά δάπεδα και τσιμεντοκονία σε γήινες αποχρώσεις, ενώ επιλεγμένοι τονισμοί με φυσικό ξύλο δρυός προσδίδουν στους χώρους αίσθηση ζεστασιάς. Ανάγλυφα γραφικά μοτίβα στους τοίχους πίσω από τα κρεβάτια είναι μια σύγχρονη ερμηνεία της τοπικής παράδοσης, ακολουθώντας το πνεύμα του συνολικού σχεδιασμού. Στην ενότητα των κοινοχρήστων χώρων περιλαμβάνονται χώροι υποδοχής, εστιατόριο, καταστήματα και spa.

 

 

Φύτευση & σχεδιασμός πισίνας

Εξωτερικά φιλοξενείται η κοινόχρηστη κεντρική πισίνα, με εκτεταμένο ξύλινο deck ηλιοθεραπείας που μετατρέπεται σε “πλατεία“ και σημείο αναφοράς ολόκληρου του συγκροτήματος. Στον υπαίθριο χώρο χαράχθηκαν διαδρομές με στόχο την άνετη κυκλοφορία, με έμφαση στα άτομα με κινητικές δυσκολίες. Προβλέφθηκε η εύκολη πρόσβαση με αυτοκίνητο, καθώς και επαρκής χώρος στάθμευσης των οχημάτων των φιλοξενούμενων. Για τη φύτευση προτιμήθηκαν φυτά χαμηλού ύψους από το τοπίο της Σαντορίνης, ώστε να μην παρεμποδίζουν τη θέα, καθώς και μία γκάμα αρωματικών φυτών όπως η λεβάντα, τα οποία συμβάλλουν σε μια ευχάριστη εμπειρία διαμονής.

 

Δύο εποχές, ένας διάλογος

To εμβληματικό ξενοδοχείο Grace La Margna, στην κεντρική οδό του St. Moritz, άνοιξε ξανά τις πόρτες του μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνιση και επέκταση. Το έργο δίνει νέα ζωή σε ένα ιστορικό τοπόσημο του 1906, σχεδιασμένο από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Nicolaus Hartmann, συνδυάζοντας το παρελθόν του με τη σύγχρονη αισθητική. Ο Hartmann αρχικά σχεδίασε το κτίριο ισορροπώντας ανάμεσα στο Art Nouveau και το παραδοσιακό ύφος “Heimastil“, αναδεικνύοντας την αυθεντικότητα και την τοπική χειροτεχνία, σε μια περίοδο που το αρχιτεκτονικό τοπίο του St. Moritz χαρακτηριζόταν από τον εκλεκτικισμό.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το ξενοδοχείο, στρατηγικά τοποθετημένο στην πλαγιά της κοιλάδας Engadin, βρίσκεται δίπλα στον ιστορικό σιδηροδρομικό σταθμό του οικισμού -μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco- προσφέροντας μοναδική θέα προς τους γύρω παγετώνες και το αλπικό τοπίο. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση σέβεται και αναδεικνύει την ιστορική αξία του ξενοδοχείου, διαμορφώνοντας παράλληλα μια ριζικά ανανεωμένη ταυτότητα. Το έργο αποτελείται από δύο πτέρυγες: το προσεκτικά ανακαινισμένο αρχικό κτίριο και τη νέα επέκταση, που συνδέονται μέσω μιας μεγάλης βεράντας στη βάση τους. Η συνύπαρξη των δύο εποχών δημιουργεί έναν δυναμικό διάλογο, με τη νέα πτέρυγα, που επενδύεται με μπεζ ασβεστόλιθο Moleanos, να ακολουθεί αισθητικά τις γραμμές του ιστορικού κτιρίου και τη ρυθμική διάταξη των αρχικών παραθύρων.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι κοινόχρηστοι χώροι, στο επίπεδο της βεράντας, εξυπηρετούν τις δύο εισόδους του ξενοδοχείου, προσφέροντας ομαλή μετάβαση από το ιστορικό στο σύγχρονο περιβάλλον. Στην είσοδο του αρχικού κτιρίου, οι επισκέπτες συναντούν μια γλυπτική υποδοχή από γρανίτη και μπρούντζο, με φόντο τον προσεκτικά αποκατεστημένο ξύλινο διάκοσμο. Το κοινόχρηστο σαλόνι διατηρεί πλήθος αυθεντικών στοιχείων, όπως τα παράθυρα με θέα τη λίμνη του St. Moritz, πολυελαίους, τζάκια από μάρμαρο και χαλιά εμπνευσμένα από το ArtNouveau. Το bar “no. 5“ είναι κομβικό σημείο της κοινωνικής ζωής του ξενοδοχείου, όπου ξεχωρίζουν ο εντυπωσιακός πάγκος εξυπηρέτησης από μάρμαρο Carrara και οι bespoke βελούδινες καρέκλες.

 

Custom κατασκευές & υλικά

Τα έπιπλα και οι ειδικές επεξεργασίες, όπως η τοπική παραδοσιακή τεχνική “sgraffito“ στους τοίχους, τονίζουν την έμφαση στη λεπτομέρεια και την κατασκευαστική δεξιοτεχνία. Οι χώροι εστίασης διαμορφώνονται με έμπνευση από το τοπίο της περιοχής. Το εστιατόριο The View, κυκλικό με πανοραμικά παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή, συμβολίζει τον ήλιο του St. Moritz με μια ιδιαίτερη ξύλινη οροφή που παραπέμπει σε ακτίνες. Στον κάτω όροφο, το εστιατόριο The Stack φιλοξενεί μια φωτεινή brasserie θαλασσινών δίπλα σε ένα steakhouse με πιο σκοτεινή, ατμοσφαιρική αίσθηση, δίνοντας έμφαση στην υλικότητα και τα vintage στοιχεία.

Ο χώρος ευεξίας εμπνέεται από τη γεωλογική μορφολογία της περιοχής, με το μοναδικό σχήμα της οροφής του να αντανακλά την κορυφογραμμή των βουνών της κοιλάδας Engadin. Τέλος, τα 74 δωμάτια των δύο πτερύγων σχεδιάζονται με διαρκείς αναφορές στο αλπικό περιβάλλον. Τα παραδοσιακά υλικά με Art Nouveau λεπτομέρειες στην ιστορική πτέρυγα συνδιαλέγονται αρμονικά με τη σύγχρονη αισθητική της νέας επέκτασης, προσφέροντας άνετους χώρους σε απόλυτη σύνδεση με το μοναδικό τοπίο του St. Moritz.

 

Ιστορική συνέχεια

Το παραδοσιακό κατάλυμα φιλοξενείται σε ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της Παλιάς Πόλης των Χανίων, το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 16ου-αρχές του 17ου αιώνα και αποκαταστάθηκε με σχολαστικότητα για να διατηρηθούν και να αναδειχθούν τα ιστορικά χαρακτηριστικά του. Με αναγνωρίσιμο στοιχείο της ιστορικές κολόνες της όψης, το Aisha προσφέρει μια ξεχωριστή γοητεία, με ένα μείγμα αρχιτεκτονικών επιρροών που αντικατοπτρίζει το πλούσιο παρελθόν της περιοχής.

 

Λειτουργική οργάνωση

Στο ξενοδοχείο φιλοξενούνται επτά σουίτες -πέντε στο ισόγειο και δύο στον όροφο- με την καθεμία να παίρνει το όνομά της από τον σκοπό που εξυπηρετούσε ο αντίστοιχος χώρος στο αρχικό κτίριο. Ο επιλογές της νέας διαμόρφωσης στηρίζονται στα φυσικά υλικά όπως πέτρα, ξύλο, μάρμαρο και μέταλλο, ενώ η χρωματική παλέτα παραμένει γήινη και ουδέτερη, ώστε τα δωμάτια να παραμένουν φωτεινά και άνετα. Η φιλοσοφία πίσω από τη δημιουργία του ξενοδοχείου αντλεί έμπνευση από την αρμονική συνύπαρξη του παλιού και του καινούριου. Ο σχεδιασμός εστιάζει στην επιθυμία να αιχμαλωτίσει την αίσθηση της νοσταλγίας, δημιουργώντας έναν χώρο που συνδυάζει την παράδοση με τις σύγχρονες ανέσεις.

Στρατηγική επανάχρησης

Στο πλαίσιο αυτό, έγινε επανάχρηση και αποκατάσταση υλικών που βρέθηκαν στο κτίριο, όπως τα τσιμεντένια παραδοσιακά πλακάκια της αυλής και ένας μαρμάρινος νεροχύτης που μετατράπηκε σε νιπτήρα. Παράλληλα, ανακατασκευάστηκαν και διατηρήθηκαν στην αρχική τους μορφή στοιχεία όπως ο ξύλινος τσατμάς στο διάδρομο του πρώτου ορόφου, το παλιό τζάκι στο δωμάτιο ‘’Fournos’’ και η πέτρινη σκάφη πλυσίματος, η οποία επίσης μετατράπηκε σε νιπτήρα. Οι εργασίες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τοπικούς τεχνίτες, οι οποίοι συνέβαλαν με την τέχνη και την τεχνογνωσία τους.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η συνολική διαμόρφωση επικεντρώνεται σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε αντιθέσεις, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που είναι ταυτόχρονα ζεστή και φιλόξενη. Κάθε στοιχείο, από τα έπιπλα μέχρι τα διακοσμητικά αξεσουάρ, έχει επιλεγεί με προσοχή ώστε να προσφέρει μια συνεκτική εμπειρία, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη χαλάρωση και τη σύνδεση με το παρελθόν. Στόχος ήταν οι επισκέπτες του Aisha Hotel να έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια μοναδική διαμονή, περιτριγυρισμένοι από την ομορφιά και την παράδοση της Παλιάς Πόλης.

 

Διάλογος σε μικροκλίμακα

Το έργο αφορά ένα συγκρότημα δύο κατοικιών στην Κηφισιά, στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Το οικόπεδο περιβάλλεται από σύγχρονες πολυκατοικίες, οι οποίες συνυπάρχουν με χαμηλότερης κλίμακας μονοκατοικίες και δημόσιους χώρους πρασίνου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κύριος στόχος της μελέτης υπήρξε η εξασφάλιση της αυτονομίας και της ιδιωτικότητας κάθε κατοικίας, μέσα από τη διαμόρφωση μιας κατασκευής που βρίσκεται σε διάλογο με τη μικροκλίμακα της γειτονιάς. Η βασική συνθετική χειρονομία επικεντρώνεται στη διαμόρφωση ενός ενιαίου και συνεκτικού όγκου, εναρμονισμένου με την κλίμακα του περιβάλλοντος αστικού ιστού. Παράλληλα, μέσω επιλεκτικών αφαιρέσεων από την αρχική κτιριακή μάζα, διαμορφώνονται υπαίθριοι χώροι εκτόνωσης, οι οποίοι συμβάλλουν στη χωρική ποιότητα των κατοικιών. Η αξιοποίηση τμήματος του ισογείου ως αυλή, σε συνδυασμό με την απόληξη του όγκου σε επικλινή στέγη – τυπολογικά στοιχεία χαρακτηριστικά της γειτονιάς – διαμόρφωσαν το τελικό συνθετικό αποτέλεσμα.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η πρώτη κατοικία τοποθετήθηκε στο ισόγειο, ενώ η δεύτερη καταλαμβάνει τους δύο ανώτερους ορόφους, υποχωρώντας από το περίγραμμα της βάσης, με στόχο την ενίσχυση της χωρικής ποικιλομορφίας. Και οι δύο κατοικίες ενσωματώνουν στεγασμένους υπαίθριους χώρους με διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά, οπτικές διασυνδέσεις και δυναμικές εναλλαγές φωτός και σκιάς, ενώ σχεδιαστικές αρχές τόσο του κτιρίου όσο και του περιβάλλοντος χώρου λήφθηκαν υπόψη για τη βελτίωση του μικροκλίματος.

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Η μελέτη λαμβάνει υπόψη τον προσανατολισμό του οικοπέδου και τις ανάγκες ιδιωτικότητας, ορίζοντας στρατηγικά τις δημόσιες και ιδιωτικές ζώνες εντός κάθε κατοικίας. Τα ανοίγματα τοποθετούνται με τρόπο ώστε να ευνοείται ο διαμπερής αερισμός, η μέγιστη αξιοποίηση του φυσικού φωτός και η οπτική σύνδεση με τον περιβάλλοντα χώρο πρασίνου.

 

Υδάτινη σύνθεση

Το ξενοδοχείο, χτισμένο μέσα σε ένα φυσικό τοπίο λίγο έξω από την τοποθεσία Πλάνος στη Ζάκυνθο, συνδυάζει αρμονικά την κομψότητα και τη λειτουργικότητα, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία φιλοξενίας.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το συγκρότημα κατασκευάστηκε σε μια έκταση επιφάνειας 24.237m2 η οποία χαρακτηρίζεται από τις έντονες κλίσεις. Με αφετηρία τη φυσική μορφολογία του εδάφους, δημιουργήθηκαν διαφορετικά επίπεδα, ενσωματώνοντας έτσι τους όγκους στο τοπίο.

Το κεντρικό κτίριο, οι βίλλες και τα bungalows τοποθετήθηκαν με τέτοιον τρόπο ώστε να ενισχύσουν τη σύνδεση των επισκεπτών με το περιβάλλον, προσφέροντας πανοραμική θέα και φυσική σκιά. Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του σχεδιασμού είναι η χρήση του νερού ως κυρίαρχου στοιχείου της σύνθεσης. Μεγάλες υδάτινες επιφάνειες, είτε ως κολυμβητικές δεξαμενές είτε ως διακοσμητικά στοιχεία, τοποθετούνται στρατηγικά. Ακολουθώντας τη φυσική κλίση του εδάφους, οι επιφάνειες αυτές, όχι μόνο προσφέρουν οπτική ηρεμία, αλλά συνδυάζονται με τους υπόλοιπους χώρους, ενισχύοντας την αίσθηση γαλήνης και πολυτέλειας για τους επισκέπτες. Το νερό γίνεται το συνδετικό στοιχείο που ενσωματώνει τη φύση στο δομημένο περιβάλλον, δημιουργώντας μια αρμονική εμπειρία.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το κεντρικό κτίριο αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, με τη λειτουργικότητα να είναι βασική παράμετρος στον σχεδιασμό των κοινόχρηστων χώρων. Η είσοδος γίνεται μέσω μιας εντυπωσιακής στοάς που επιτρέπει την ανεμπόδιστη θέα και την άμεση πρόσβαση στο σύνολο των χώρων του ξενοδοχείου. Η ροή της κίνησης είναι φυσική και απρόσκοπτη, ενισχύοντας τις οπτικές συνδέσεις.

Το ισόγειο περιλαμβάνει τη reception και το κεντρικό bar, ενώ στη συνέχεια το εστιατόριο και η βιβλιοθήκη προσφέρουν άνεση και πολυτέλεια, διατηρώντας παράλληλα έναν ζεστό και φιλόξενο χαρακτήρα. Κάθε δωμάτιο του συγκροτήματος έχει σχεδιαστεί με προσοχή, εξασφαλίζοντας από όλες τις γωνίες την πανοραμική θέα προς τη θάλασσα.

 

 

Παλέτα υλικών

Η χρήση φυσικών υλικών, όπως η τοπική πέτρα και οι γήινες αποχρώσεις στις όψεις, ενισχύει τη σύνδεση με το περιβάλλον, δημιουργώντας έναν ολιστικό σχεδιασμό που αγκαλιάζει τη φύση.

 

Δημιουργική αναβίωση

Το νέο ξενοδοχείο και swim club στο θαλάσσιο μέτωπο της Γλυφάδας δημιουργήθηκε με τη ριζική ανακαίνιση ενός συγκροτήματος από τη δεκαετία του ’70, διατηρώντας τον ξεχωριστό χαρακτήρα της εποχής του, αλλά και εξασφαλίζοντας τα πιο απαιτητικά πρότυπα φιλοξενίας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Δίνοντας έμφαση στον πλούτο και τη ζωντάνια της σύγχρονης αθηναϊκής δημιουργικής σκηνής και εντάσσοντας στους χώρους του εμβληματικά κομμάτια διεθνούς τέχνης και design, το ξενοδοχείο δεν υποδέχεται μόνο τους επισκέπτες του αλλά επιπλέον μετατρέπεται σε προορισμό και σημείο αναφοράς για τους μόνιμους κατοίκους της πόλης. Το κτίριο αποτελείται από δύο συνδεδεμένες πτέρυγες διαφορετικού ύψους, στις οποίες πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη στατική, λειτουργική και ενεργειακή αναβάθμιση, με στόχο τη βελτίωση της ασφάλειας, της ενεργειακής απόδοσης και της προσβασιμότητας για άτομα με μειωμένη κινητικότητα.

Ο εσωτερικός σχεδιασμός ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία, προσαρμόζοντας όλους τους χώρους ώστε να εξισορροπούν την άνεση, τη λειτουργικότητα και τη σχεδιαστική συνοχή. Οι κοινόχρηστοι χώροι περιλαμβάνουν ένα ευρύχωρο lobby και εστιατόριο στο ισόγειο, εξωτερική πισίνα με pool bar, cafe και εκθεσιακό χώρο, καθώς και rooftop bar, δεύτερο εστιατόριο και πισίνα στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου. Το lobby, κοινόχρηστος χώρος κομβικής σημασίας, λειτουργεί τόσο ως περιοχή συνάθροισης όσο και ως γκαλερί τέχνης, συνδυάζοντας τη μπρουταλιστική αισθητική του κτιρίου με μια σύγχρονη μοντερνιστική προσέγγιση.

 

 

Υλικά, φωτισμός & επίπλωση

Η χρήση τοπικών υλικών, όπως το μάρμαρο Διονύσου, το ξύλο και τα κεραμικά πλακίδια, συνδέει το ξενοδοχείο με την πόλη της Αθήνας. Ο χώρος διατηρεί καθαρές γραμμές και γεωμετρικές φόρμες, σε συνέχεια με την αρχική εντύπωση του κτιρίου, ενώ ενσωματώνει νέα στοιχεία, όπως λεπτομέρειες από ακατέργαστο χαλκό και custommade δάπεδα από terrazzo.

Ο φωτισμός είναι τόσο λειτουργικός όσο και ανάδειξης, προσδίδοντας δυναμισμό στην κατά τα άλλα λιτή και μετρημένη διαμόρφωση. Τα 120 δωμάτια έχουν σχεδιαστεί σε μινιμαλιστικές γραμμές, αντλώντας στοιχεία από τις εμβληματικές αρχές του μοντερνισμού. Με έμπνευση από τα εσωτερικά του Le Corbusier, η διάταξη δίνει έμφαση στη λειτουργικότητα, διατηρώντας παράλληλα μια άνετη αίσθηση.

Επιπλωμένα με custom made κομμάτια που συνδυάζουν τη σύγχρονη αισθητική με διακριτικές αναφορές στο ελληνικό design των μέσων του 20ού αιώνα, τα δωμάτια διαθέτουν επιπλέον χτιστά έπιπλα, δάπεδα από terrazzo και μια μετρημένη χρωματική παλέτα που αναδεικνύει τα υλικά και τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες.

 

 

Σχεδιασμός πισίνας & υπαίθριου χώρου

Οι σουίτες προσφέρουν πρόσθετες ανέσεις, όπως wet bars, ενώ στο εσωτερικό τους ξεχωρίζουν κατά παραγγελία τοιχογραφίες, προσφέροντας μια διαφορετική εμπειρία χωρίς να απομακρύνονται από τη συνολική φιλοσοφία του σχεδιασμού. Οι υπαίθριοι χώροι του ξενοδοχείου, όπως οι βεράντες και η περιοχή της πισίνας, ακολουθούν την κεντρική ιδέα της διατήρησης του αρχικού χαρακτήρα του κτιρίου, ενσωματώνοντας τις σύγχρονες τάσεις.

Ένα νέο στοιχείο νερού και μια πέργκολα σκίασης βοηθούν τον φυσικό αερισμό και δροσισμό, εξασφαλίζοντας άνεση για τους επισκέπτες. Ο χώρος της πισίνας παραπέμπει στη μεσογειακή κουλτούρα αναψυχής της δεκαετίας του ‘70, με ήπιους χρωματισμούς, λαδοπράσινες ξαπλώστρες και φωτεινές κίτρινες ομπρέλες. Ο απλός αλλά κομψός σχεδιασμός δημιουργεί ένα χαλαρό περιβάλλον, βοηθώντας την αρχιτεκτονική να ενταχθεί αβίαστα στο περιβάλλον της Αθηναϊκής Ριβιέρας.

 

Χαμηλό προφίλ

Η κατοικία βρίσκεται κοντά στην ακτογραμμή του North Berwick στη Σκωτία και εντάσσεται αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει. Το χαμηλό της προφίλ περιορίζει την οπτική της παρουσία στο τοπίο, ενώ ο προσανατολισμός της εξασφαλίζει ιδανική ηλιοφάνεια και απρόσκοπτες θέες προς τη θάλασσα. Οι υπαίθριοι χώροι – οι προστατευμένες αυλές και ο κεντρικός περίβολος – επεκτείνουν τη ζωή προς το ύπαιθρο, δημιουργώντας μια συνεχόμενη εμπειρία κατοίκησης μέσα στο τοπίο. Το έργο αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή της παραθαλάσσιας κατοικίας: μια αρχιτεκτονική ριζωμένη στο τοπικό πλαίσιο, προσαρμοσμένη στο κλίμα και διαχρονική μέσα από την απλότητά της.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύνθεση διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, το τοπίο και τη διαρκή μεταβολή του παράκτιου περιβάλλοντος. Η κατοικία, χαμηλή και προστατευμένη, σχεδιάστηκε με γνώμονα τις ιδιαιτερότητες του τόπου – τον προσανατολισμό, τους ανέμους και το φυσικό φως. Ο σχεδιασμός επιδιώκει να συνδυάσει την αίσθηση της προστασίας με την εμπειρία της ανοιχτότητας: να προσφέρει πλαίσια θέας προς τη θάλασσα, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζει ιδιωτικότητα και προφύλαξη από τις κλιματικές συνθήκες.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία οργανώνεται γύρω από μια κεντρική αυλή, που λειτουργεί ως ο κοινωνικός και κλιματικός πυρήνας της σύνθεσης. Ο χώρος αυτός μεσολαβεί ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ενώ η κυκλοφορία αναπτύσσεται περιμετρικά του, συνδέοντας τα διαφορετικά πτερύγια του σπιτιού. Η εναλλαγή στενών και ανοιχτών χώρων δημιουργεί έναν ρυθμό κίνησης και εμπειρίας, όπου το φως, η σκιά και η θέα εναλλάσσονται διαρκώς.

Η κάτοψη οργανώνεται σε τρεις βασικές ζώνες: τους χώρους διημέρευσης, τα υπνοδωμάτια και τους βοηθητικούς χώρους. Οι ζώνες αυτές συνδέονται οπτικά και λειτουργικά μέσω διαφανών διαδρόμων, που διατηρούν την αίσθηση της συνέχειας χωρίς να διαταράσσουν την άνεση. Οι ενιαίοι χώροι καθιστικού και τραπεζαρίας ανοίγουν προς τις βεράντες, προσφέροντας ευελιξία και εναλλαγές χρήσης ανάλογα με την εποχή. Η καθαρότητα της μορφής και η αυστηρή γεωμετρική δομή εξασφαλίζουν σαφήνεια και λειτουργικότητα.

 

 

Υλικά και βιωσιμότητα

Επιλέχθηκε μια εκλεπτυσμένη παλέτα φυσικών υλικών που εναρμονίζει το κτίριο με το τοπίο. Το φυσικό ξύλο, η πέτρα και οι εκτεταμένες υαλόφρακτες επιφάνειες συνδυάζονται ώστε να επιτυγχάνεται ισορροπία ανάμεσα στη στιβαρότητα και τη διαφάνεια. Η θερμή υφή του ξύλου αντιπαρατίθεται στην ακρίβεια των μεταλλικών λεπτομερειών, ενώ η πέτρινη βάση “εδραιώνει” το κτίσμα στο έδαφος. Η βιωσιμότητα αποτέλεσε θεμελιώδη παράμετρο του σχεδιασμού: χρησιμοποιήθηκαν υλικά τοπικής προέλευσης, υψηλής απόδοσης θερμομόνωση και παθητικά συστήματα ελέγχου του ηλιασμού, με στόχο την ενεργειακή αποδοτικότητα και τη μακροχρόνια αντοχή της κατασκευής.

 

Ήσυχος μινιμαλισμός

Το διαμέρισμα βρίσκεται σε συγκρότημα κατοικιών στο Χαλάνδρι, αποτελούμενο από δύο πανομοιότυπα κτίρια με κοινόχρηστο πολυλειτουργικό χώρο στο ισόγειο, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ιωάννη Βικέλα το 1972. Παρότι ο εσωτερικός του χώρος αναδιαμορφώθηκε, η σύνθεση διατήρησε την φιλοσοφία της αρχικής κάτοψης.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες των ιδιοκτητών, αφαιρέθηκαν τα περισσότερα εσωτερικά χωρίσματα και αντικαταστάθηκαν με νέα. Ωστόσο, ο σχεδιασμός επιδίωξε να διατηρήσει τη λογική της αρχικής διάταξης. Ο πυρήνας του διαμερίσματος παραμένει ο κεντρικός διάδρομος που συνδέει την είσοδο με το καθιστικό και την τραπεζαρία, ενώ οι υπόλοιποι χώροι οργανώνονται συμμετρικά εκατέρωθεν αυτού. Τα υπνοδωμάτια και το μπάνιο βρίσκονται στη βόρεια πλευρά, ενώ η κουζίνα, το WC και ο βοηθητικός χώρος τοποθετούνται στη νότια.

Ο υφιστάμενος διάδρομος στένεψε ελαφρώς και μετατράπηκε σε χωλ, με τον επιπλέον χώρο να αξιοποιείται για τη δημιουργία αποθηκευτικών επιφανειών, εντοιχισμένων ντουλαπών και επίπλων εισόδου με ενσωματωμένο κάθισμα, καθώς και για τη χωροθέτηση ενός WC. Στη νότια πλευρά, ο πρώην βοηθητικός χώρος αφαιρέθηκε ώστε να επεκταθεί η κουζίνα, δημιουργώντας περιοχή για καφέ και μικρό τραπέζι. Η ζώνη των υπνοδωματίων επανασχεδιάστηκε ώστε κάθε δωμάτιο να διαθέτει το δικό του μπάνιο, εντοιχισμένες ντουλάπες και χώρο εργασίας ή τουαλέτα μακιγιάζ.

 

 

Χωρική οργάνωση & φωτισμός

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του διαμερίσματος είναι η αίσθηση ευρυχωρίας και φωτεινότητας. Οι χώροι καθιστικού και τραπεζαρίας είναι ανοιχτοί και φωτεινοί, με διπλό προσανατολισμό –βόρειο και νότιο– και μπαλκόνια και στις δύο όψεις που ενισχύουν τον φυσικό αερισμό. Η κουζίνα, λουσμένη από το νότιο φως, αποτελεί το πρώτο χώρο που αντικρίζει κανείς με την είσοδο, καθώς ανοίγεται προς τον διάδρομο. Αντίθετα, ένα μικρό ενδιάμεσο χωλ διαχωρίζει τα υπνοδωμάτια από τους κοινόχρηστους χώρους, προσφέροντας ιδιωτικότητα και ηρεμία.

 

 

Υλικά & ειδικές κατασκευές

Η αισθητική προσέγγιση βασίστηκε σε μια ήρεμη, μινιμαλιστική λογική, με έμφαση στην καθαρότητα των γραμμών και τη συνέπεια της υλικής παλέτας. Οι εντοιχισμένες ντουλάπες, οι κρυφές πόρτες και τα ξυλουργικά στοιχεία διαμορφώθηκαν στην ίδια υπόλευκη απόχρωση με τους τοίχους, δημιουργώντας μια ενιαία και ομοιογενή εικόνα. Το ξύλο δρυός χρησιμοποιήθηκε επιλεκτικά σε στοιχεία που επιδιώκονταν να αναδειχθούν -όπως η νησίδα και το bar της κουζίνας, τα έπιπλα εισόδου και η κύρια πόρτα- προσδίδοντας θερμότητα και υφή.

Το δάπεδο του διαμερίσματος, εκτός από τα μπάνια, καλύφθηκε με ανοιχτόχρωμο laminate δρυός, ενοποιώντας οπτικά τους χώρους. Στην κουζίνα, το μπεζ χαλαζιακό υλικό συμπληρώνει την γήινη παλέτα, ενώ στη σουίτα του κυρίως υπνοδωματίου το ύφος αυτό συνεχίζεται με πλακίδια σε απόχρωση τραβερτίνης. Το δεύτερο υπνοδωμάτιο διαφοροποιείται με έντονα μπλε στοιχεία τόσο στα ξυλουργικά όσο και στο μπάνιο. Υαλότουβλα χρησιμοποιήθηκαν στα μπάνια και το WC, επιτρέποντας στο φυσικό φως να διαχέεται σε αυτούς τους εσωτερικούς χώρους χωρίς παράθυρα. Τέλος, οι καμπύλοι τοίχοι που αντικατέστησαν τις ευθείες γραμμές προσδίδουν μια πιο απαλή αισθητική και ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας και συνοχής σε όλο το διαμέρισμα.

 

Κινήσεις εδάφους

Η κατοικία βρίσκεται σε επικλινές οικόπεδο στην περιοχή Κεφαλοκρεμμύνος στη Λεμεσό, σε ένα σημείο όπου το φυσικό ανάγλυφο και οι θέες προς τη θάλασσα καθορίζουν τον χαρακτήρα του τόπου. Το έργο επιχειρεί να εναρμονίσει την αρχιτεκτονική με το τοπίο, διαμορφώνοντας έναν χώρο κατοίκησης που αναδύεται οργανικά μέσα από τη γη.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύνθεση βασίστηκε στην ένταξη της αρχιτεκτονικής στον φυσικό περίγυρο, με στόχο τη δημιουργία μιας κατοικίας που ακολουθεί την τοπογραφία και αγκαλιάζει το τοπίο. Ο σχεδιασμός προσεγγίζει την έννοια της κατοικίας ως καταφυγίου, όπου η σχέση εσωτερικού και εξωτερικού γίνεται αδιάκοπη, επιτρέποντας στον κάτοικο να βιώνει τη φύση σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας. Η μορφή και οι χαράξεις προκύπτουν από τις κινήσεις του εδάφους, μεταφράζοντας τη φυσική ροή του τόπου σε αρχιτεκτονική χειρονομία.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η διάταξη οργανώνεται σε επίπεδα που ανταποκρίνονται στην κλίση του εδάφους, επιτρέποντας την ομαλή ροή μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Η κατοικία εκμεταλλεύεται τις οπτικές προς τη θάλασσα, ενώ προστατεύεται από τον άνεμο και τον ήλιο μέσω προσεκτικά τοποθετημένων στοών και ημιυπαίθριων περιοχών. Οι στοές και οι ημιυπαίθριοι χώροι λειτουργούν ως φίλτρα που προστατεύουν από τον ήλιο και τον άνεμο, προσφέροντας ταυτόχρονα σκίαση και διαβαθμίσεις ιδιωτικότητας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή των υλικών – σκυρόδεμα, πέτρα και ξύλο – αντικατοπτρίζει τη σχέση του κτιρίου με το φυσικό περιβάλλον, συνδυάζοντας ανθεκτικότητα και απλότητα. Η κατοικία αποτυπώνει τη σύγχρονη κυπριακή αρχιτεκτονική μέσα από τη σύνθεση καθαρών όγκων και την αίσθηση γαλήνης που προσφέρει.

 

Κατασκευή από τη γη

Ενσωματωμένη στο κυπριακό τοπίο, η κατοικία ανταποκρίνεται στο κλίμα και στο πολιτισμικό της πλαίσιο. Η στιβαρή τοιχοποιία προσφέρει θερμομόνωση, ενώ οι σκιασμένες αυλές και τα ανοίγματα υποστηρίζουν τον φυσικό αερισμό. Αντλώντας από την τοπική οικοδομική παράδοση και επανερμηνεύοντάς την, το σπίτι εντάσσεται αρμονικά στο περιβάλλον του, αποτελώντας μια δήλωση συνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο ξεκινά από τη γη, νοημένο ως ένα σπίτι βαθιά ριζωμένο στον τόπο του. Το όραμα ήταν να επανερμηνευθεί η μεσογειακή τυπολογία της αυλής μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα, αγκαλιάζοντας το τοπίο ενώ ταυτόχρονα πλαισιώνονται χώροι ιδιωτικότητας και συνάθροισης. Πρόκειται για μια κατοικία όπου οι παραδοσιακές μορφές συναντούν τον μινιμαλισμό, και όπου η στιβαρότητα των μονολιθικών τοίχων αποπνέει προστασία και γαλήνη.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Το σπίτι οργανώνεται γύρω από μια κεντρική αυλή, ενισχύοντας τόσο την εσωστρέφεια όσο και την ανοιχτότητα. Οι χώροι διημέρευσης στρέφονται προς το εσωτερικό για να δημιουργήσουν οικειότητα, ενώ τα ανοίγματα πλαισιώνουν στρατηγικά θέες προς το γύρω τοπίο. Η κάτοψη καθιερώνει έναν ρυθμό ανάμεσα σε κλειστούς και ανοιχτούς χώρους, καθοδηγώντας την κίνηση μέσα από ακολουθίες φωτός και σκιάς.

Το λειτουργικό πρόγραμμα συνδυάζει με σαφήνεια τους κοινωνικούς και ιδιωτικούς χώρους. Οι κοινόχρηστες ζώνες τοποθετούνται γύρω από την αυλή, ενθαρρύνοντας την αλληλεπίδραση, ενώ τα υπνοδωμάτια και οι ιδιωτικοί χώροι παραμένουν απομονωμένοι. Η κυκλοφορία είναι προσεκτικά χορογραφημένη, επιτρέποντας ομαλές μεταβάσεις ανάμεσα στη συλλογική ζωή και την ατομική απομόνωση.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλική στρατηγική βασίζεται σε φυσικές και απτικές επιφάνειες: σοβατισμένους τοίχους από τοιχοποιία, εμφανές σκυρόδεμα και ζεστές λεπτομέρειες από ξύλο. Αυτές οι επιλογές αντανακλούν τόσο τη διάρκεια όσο και τη σύνδεση με την παράδοση. Ο μονολιθικός χαρακτήρας της κατασκευής τονίζει τη μονιμότητα, ενώ οι εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες εισάγουν άνεση και σύγχρονη ευαισθησία.

 

Συλλογική στέγαση

Το Illa Glòries σχεδιάστηκε ως μοντέλο συλλογικής κατοίκησης που δίνει προτεραιότητα στην κοινότητα, τη βιωσιμότητα και την προσαρμοστικότητα. Ο σχεδιασμός στοχεύει στην επανερμηνεία της τυπολογίας του οικοδομικού τετραγώνου της Βαρκελώνης, μετατρέποντάς το σε ένα ζωντανό πλαίσιο όπου συνυπάρχουν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί τομείς. Το όραμα δίνει έμφαση στην ένταξη, την οικολογική υπευθυνότητα και τη δημιουργία μιας σύγχρονης αστικής ταυτότητας, παραμένοντας παράλληλα ριζωμένο στην κληρονομιά της πόλης.

 

Χωρική οργάνωση

Το συγκρότημα κατοικιών οργανώνεται γύρω από ένα διαπερατό οικοδομικό τετράγωνο, όπου οι διαδρομές κυκλοφορίας και οι ανοιχτοί χώροι λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι και όχι ως όρια. Η διάταξη των όγκων πλαισιώνει εσωτερικές αυλές και συλλογικές ταράτσες, εξασφαλίζοντας οπτική συνέχεια και κοινές εμπειρίες μεταξύ των κατοίκων. Οι ανοιχτές στοές και οι κοινόχρηστοι χώροι ενισχύουν την αίσθηση κοινότητας, ενώ παράλληλα προσφέρουν ευελιξία προσαρμογής σε εξελισσόμενους τρόπους ζωής.

Η κάτοψη ισορροπεί ανάμεσα στην αποδοτικότητα και την ποικιλία. Τα διαμερίσματα έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα τη μοναδοποίηση (modularity), επιτρέποντας διαφορετικές διαμορφώσεις και καλύπτοντας ποικίλες οικογενειακές δομές. Οι κοινόχρηστες παροχές, όπως οι αίθουσες συγκέντρωσης, οι κήποι στις ταράτσες και οι χώροι συνεργασίας (co-working), ενισχύουν τη συνεργασία και την κοινωνική ανταλλαγή. Οι χώροι κυκλοφορίας δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως διάδρομοι, αλλά ως επεκτάσεις του οικιακού περιβάλλοντος.

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Η επιλογή των υλικών αντανακλά την ισορροπία ανάμεσα στη μακροχρόνια ανθεκτικότητα, την οικονομία και την περιβαλλοντική απόδοση. Η χρήση τοπικά παραγόμενου τούβλου και προκατασκευασμένων στοιχείων από σκυρόδεμα εξασφαλίζει στιβαρότητα, ενώ οι ξύλινες λεπτομέρειες προσθέτουν θερμότητα και υφή. Η εφαρμογή παθητικών στρατηγικών σχεδιασμού -όπως ο φυσικός αερισμός, οι σκίαστρες και η θερμική μάζα- μειώνει τη ζήτηση ενέργειας, ενσωματώνοντας τη βιωσιμότητα στον πυρήνα του έργου.

 

 

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Το έργο, τοποθετημένο στην περιοχή Glòries της Βαρκελώνης, ενισχύει τον αστικό ιστό επαναδραστηριοποιώντας ένα οικόπεδο με νέες στεγαστικές δυνατότητες. Ο σχεδιασμός διατηρεί τη συνέχεια με το πλέγμα της πόλης, ενώ εισάγει σύγχρονες προσεγγίσεις που ανταποκρίνονται στις τρέχουσες κοινωνικές και οικολογικές προκλήσεις. Το κτίριο δεν παρέχει απλώς κατοικίες, αλλά καλλιεργεί συλλογική ταυτότητα, εδραιώνοντας τον ρόλο του ως καταλύτη για την αστική ανανέωση και τη βιώσιμη κοινοτική διαβίωση.

 

Κατοικώντας τα επίπεδα

Στο San Miguel de Allende, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η κατοικία αναγνωρίζει τον πολιτιστικό και περιβαλλοντικό πλούτο του τόπου. Η αρχιτεκτονική της ανοίγει έναν διάλογο με το γεωλογικό και το αστικό τοπίο, δημιουργώντας ένα σπίτι που είναι ταυτόχρονα ριζωμένο στο περιβάλλον του και στραμμένο στο μέλλον. Μέσα από τη σύνδεση γεωλογίας, μνήμης και αρχιτεκτονικής, το έργο μετατρέπεται σε μια σύγχρονη έκφραση του ανήκειν.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κατοικία αντιμετωπίζεται ως μία ζωντανή κατασκευή που αναδύεται από το έδαφος. Η έμπνευση προέρχεται από τη στρωματογραφία της γης, όπου ο χρόνος, η μνήμη και η υλική καθίζηση συνθέτουν την παρουσία της. Αντί να επιβάλλεται στο τοπίο, το σπίτι μοιάζει να αναδύεται οργανικά μέσα από αυτό, σβήνοντας τα όρια ανάμεσα στο φυσικό και το δομημένο περιβάλλον.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η διάρθρωση του χώρου βασίζεται σε μια ακολουθία οριζόντιων στρωμάτων που ορίζουν τόσο τη λειτουργία όσο και την εμπειρία του. Αυτά τα στρώματα κατευθύνουν την κίνηση, πλαισιώνουν τις θέες και οδηγούν τους κατοίκους και τους επισκέπτες σε ένα ταξίδι ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την προστασία. Κάθε επίπεδο προσαρμόζεται στην τοπογραφία και τον προσανατολισμό του οικοπέδου, επιτυγχάνοντας αρμονική ενσωμάτωση με τον χώρο. Το πρόγραμμα οργανώνεται σε διακριτές αλλά αλληλοσυμπληρούμενες ζώνες: οι δημόσιοι χώροι επεκτείνονται προς το τοπίο, ενώ οι ιδιωτικοί αποσύρονται σε πιο προστατευμένα στρώματα της κατοικίας. Ο σχεδιασμός ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συλλογικότητα, προσφέροντας ευελιξία χρήσεων καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα της κατοικίας αναδεικνύει τη συνέχεια με τη γη. Οι τοίχοι από συμπιεσμένο χώμα παραπέμπουν σε γεωλογικές διεργασίες, ενώ το εμφανές σκυρόδεμα και ο χάλυβας προσφέρουν σαφήνεια και δυναμική αντίθεση. Οι υφές, οι πυκνότητες και οι αποχρώσεις των υλικών ενισχύουν την αίσθηση της κατοίκησης μέσα σε ένα ζωντανό στρώμα της γης.

 

Βαθμιδωτή ανάπτυξη

Το συγκρότημα κατοικιών που βρίσκεται ανατολικά του ιστορικού κέντρου της Λεμεσού, είναι ένα εναλλακτικό μοντέλο οριζόντιας ανάπτυξης, με αναφορές στην παραδοσιακή κυπριακή τυπολογία χαμηλής δόμησης. Με κεντρική ιδέα έναν κοινόχρηστο κήπο, το έργο υιοθετεί τον υπαίθριο μεσογειακό τρόπο ζωής και συνδυάζει τα χαρακτηριστικά της κατοικίας με τις απαιτήσεις της φιλοξενίας.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το συγκρότημα αποτελείται από τέσσερα διακριτά κτίρια, δύο εκ των οποίων βρίσκονται υπό κατασκευή. Σε οικόπεδο δίπλα στον ποταμό Άμαθο, περίπου μισό χιλιόμετρο μακριά από το θαλάσσιο μέτωπο, βρίσκεται το κτίριο Α, το οποίο περιλαμβάνει 68 μονάδες με 11 ρετιρέ διαμερίσματα, κατανεμημένα σε 7 επίπεδα. Τα κτίρια Β και Γ αποτελούνται από πέντε ορόφους, συμπεριλαμβανομένου του roof garden, ενώ φιλοξενούν 44 και 29 μονάδες αντίστοιχα. Τα τρία κτίρια οργανώνονται γύρω από έναν κεντρικό κήπο και βρίσκονται μέσα σε έναν διαμορφωμένο δασώδη χώρο που προσφέρει ιδιωτικότητα στις κατοικίες, παρέχοντας παράλληλα θέα στα βουνά προς τα βόρεια και στη Μεσόγειο προς τα νότια.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Αντλώντας έμπνευση από το θαλάσσιο περιβάλλον και τους κυματοειδείς λόφους κατά μήκος του ορίζοντα, η κατασκευή του κεντρικού κτιρίου Α κατεβαίνει από το ψηλότερο σημείο με απαλές επίπεδες βαθμίδες σε ένα καταπράσινο επίπεδο τοπίο. Φαρδιές οριζόντιες ζώνες σχηματίζουν συνεχή στηθαία που περιβάλλουν τις μονάδες και εκτείνονται σε μήκος άνω των 300m. Μεγάλες στεγασμένες βεράντες τονίζουν την οριζόντια φύση της ανάπτυξης ελαχιστοποιώντας παράλληλα τις επιπτώσεις του θερμού μεσογειακού κλίματος.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Ακτινωτά μονοπάτια οδηγούν τους κατοίκους μέσα από τους κεντρικούς κήπους σε μια βεράντα στο μεσαίο επίπεδο, με πλούσια φυτεμένους χώρους, καθιστικά και τμήματα γκαζόν, που τονίζονται με ελαιόδεντρα και εσπεριδοειδή. Η ποικιλία των χώρων προσφέρει ευκαιρίες για ψυχαγωγία, ανεπίσημες συναντήσεις και περισυλλογή, επιτρέποντας έτσι στο κτίριο να λειτουργεί περισσότερο ως καταλύτης για τη δημιουργία μικρο-κοινοτήτων παρά ως ένα τυποποιημένο συγκρότημα κατοικιών.

 

Ομαλή ενσωμάτωση

Η κατοικία διαθέτει δομημένη επιφάνεια 300 m² σε οικόπεδο 200 m². Το σχέδιο διαμορφώθηκε για έναν κοινωνικό τρόπο ζωής, με ρευστούς εσωτερικούς χώρους και έντονη ενσωμάτωση με τη φύση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Βρισκόμενη σε δρόμο γεμάτο πράσινο στο Jardim Paulistano, η κατοικία αντιπροσωπεύει την καλοσχεδιασμένη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Η έντονη αντίθεση μεταξύ των ορόφων καθορίζει την αρχιτεκτονική αισθητική της: ενώ το ισόγειο χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και χωρική ρευστότητα, ο επάνω όροφος εμφανίζεται ως διακριτός μονολιθικός όγκος. Ο πρώτος όροφος περιβάλλεται από κάθετα στοιχεία που λειτουργούν ως κινητά σκίαστρα, κρύβοντας τις δομικές επιφάνειες και ρυθμίζοντας το ηλιακό φως. Αυτή η στρατηγική υπερβαίνει την αισθητική, εξασφαλίζοντας θερμική ισορροπία, ιδιωτικότητα και μια μοναδική ταυτότητα.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Στο ισόγειο, ένας μεγάλος ενιαίος κοινωνικός χώρος ενώνει την κουζίνα με το καθιστικό, ανοίγοντας στον κήπο μέσω γενναιόδωρων ανοιγμάτων. Στον πρώτο όροφο, δύο ευρύχωρες σουίτες εξασφαλίζουν ιδιωτικότητα και άνεση. Το ρετιρέ περιλαμβάνει έναν ευέλικτο χώρο και ένα ηλιόλουστο κατάστρωμα, προσφέροντας θέα στις κορυφές των δέντρων και βύθιση στη φύση μέσα στο αστικό περιβάλλον. Στοιχεία προσβασιμότητας, όπως φαρδιές διόδους και ανελκυστήρας, επιτρέπουν τη μακροχρόνια χρήση.

 

 

Παλέτα υλικών & βλάστηση

Η ανθεκτικότητα και η χαμηλή συντήρηση καθοδήγησαν τις επιλογές υλικών. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν πορσελάνινες πλάκες στο ισόγειο, ενώ οι εξωτερικοί τοίχοι και τα δάπεδα επενδύθηκαν με φυσική πέτρα. Επιπλέον, το ξύλο κυριάρχησε στο εσωτερικό, χρησιμοποιούμενο για τα σκίαστρα, τα πάνελ και τις ξυλουργικές κατασκευές.

Τέλος, η διαμόρφωση του τοπίου διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Τροπική βλάστηση περιβάλλει την κατοικία, δημιουργώντας ιδιωτικότητα και μια ζεστή ατμόσφαιρα. Μια διατηρημένη Pitangueiras tree στο γκαράζ προσφέρει σκιά και σεβασμό στη φυσική κληρονομιά, ενώ άλλα είδη ενισχύουν την ένταξη της κατοικίας στο αστικό τοπίο.

 

Διαδραστική μεμβράνη

Το κτίριο μεικτής χρήσης αναπτύσσεται σε δεκαέξι επίπεδα στο κέντρο της Λευκωσίας, σε μια από τις σημαντικότερες οδικές αρτηρίες, τη Λεωφόρο Θεμιστοκλή Δέρβη, σε οικόπεδο με ιδιαίτερα γεωμετρικά χαρακτηριστικά.

 

Λειτουργική οργάνωση

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εμπορικούς χώρους στο ισόγειο και το μεσοπάτωμα, έξι επίπεδα με γραφεία, ένα για κοινόχρηστο χώρο αναψυχής με καφετέρια και γυμναστήριο, έξι με διαμερίσματα και ένα ημιστεγασμένο επίπεδο roof garden με πισίνα στην οροφή. Οι ανάγκες σε χώρους στάθμευσης εξυπηρετούνται από τέσσερα υπόγεια επίπεδα, με είσοδο στην οδό Νικοκρέοντος και έξοδο στη Λεωφόρο Θεμιστοκλή Δέρβη.

Η μεικτή χρήση ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας για κτίρια, ειδικά στα αστικά κέντρα, των οποίων η λειτουργία δεν είναι αυστηρά καθορισμένη, αλλά γίνονται πολυχρηστικά κύτταρα μέσα στον αστικό οργανισμό. Αποτέλεσμα της επιλογής αυτής είναι η συνεχής αλληλεπίδραση του έργου με το αστικό του περιβάλλον. Αντίθετα με αυτό που συμβαίνει συνήθως, με εμπορικά κτίρια που παραμένουν κλειστά τη νύκτα και οικιστικά αδρανή τη ημέρα, το Nice Dream διατηρεί μια αδιάκοπη λειτουργία και σχέση με την πόλη.

Σχεδιασμός όψης

Αυτή η σχέση ενισχύεται με τον λεπτομερή σχεδιασμό του κελύφους, μια εξωτερική στρώση μεσολάβησης μεταξύ του κτιρίου και του περιβάλλοντός του, που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με τις δραστηριότητες των ενοίκων, καθιστώντας την κάθε όψη μια ενεργή, διαδραστική επικοινωνιακή μεμβράνη. Στο κέλυφος χρησιμοποιούνται διαβαθμίσεις διαφάνειας και αντιπαραβολές υλικών για να δημιουργήσουν μια λεπτή και μεταβαλλόμενη αίσθηση του χώρου, της κίνησης και του φωτός. Στόχος αυτού του σχεδιασμού είναι η δημιουργία μιας ιδιαίτερης ατμοσφαίρας, τόσο για τους χώρους εργασίας όσο και για τους χώρους κατοίκησης.

 

 

Παλέτα υλικών

Το κέλυφος κατασκευάστηκε από κάθετα πάνελ αλουμινίου, ενταγμένα στη διάτμηση του στατικού κανάβου και των επιπέδων του κτιρίου, άλλα συμπαγή και άλλα διάτρητα και περιστρεφόμενα, που ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με τις συνθήκες που επιθυμεί ο χρήστης. Τη μέρα μπορεί να είναι απόλυτα κλειστό, προστατεύοντας από την έντονη ηλιοφάνεια, χωρίς να χάνεται η οπτική επαφή χάρη στη διάτρητη επιφάνεια. Εξωτερικά, ανάλογα με το άνοιγμα και το κλείσιμο των περσίδων, η όψη αλλάζει, δημιουργώντας ένα παιχνίδι διαφάνειας και διαμπερότητας. Τις νύχτες, όταν το φως διαχέεται από μέσα προς τα έξω, ο όγκος σχεδόν χάνει την υλικότητά του.

 

Έμφαση στη βιοποικιλότητα

Περιτριγυρισμένο από την πλούσια βλάστηση του Ατλαντικού Δάσους, στις ακτές του Ρίο ντε Τζανέιρο, το έργο συνοδεύει την κατασκευή μιας νέας παραθαλάσσιας κατοικίας αναψυχής με προνομιακή θέα στο αρχιπέλαγος του Άνγκρα ντος Ρέις. Το οικόπεδο, συνολικής έκτασης 7.000m2, διατηρεί σχεδόν ανέπαφο το φυσικό του περιβάλλον, με αιωνόβια δέντρα, αυτοφυή τροπική βλάστηση και εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Αναπόσπαστο κομμάτι του αρχιτεκτονικού συνόλου, ο σχεδιασμός του τοπίου ακολουθεί μια νατουραλιστική προσέγγιση. Στόχος είναι να αποδοθεί η αυθόρμητη αίσθηση της φύσης, να ενισχυθεί η βιοποικιλότητα και να ανακληθούν τα χαρακτηριστικά οικοσυστήματα του Ατλαντικού Δάσους -σαν τα νέα φυτεύματα να βρίσκονταν εκεί ανέκαθεν. Εμπνευσμένη από ιαπωνική φιλοσοφία εμβύθισης, η μελέτη βασίζεται σε πέντε θεμελιώδεις αρχές: να παραμένει ανεξήγητη, χωρίς ανάγκη λογικής δικαιολόγησης· ατελής, βρίσκοντας την ομορφιά στην ασυμμετρία και την ακανόνιστη μορφή· διαισθητική, καθοδηγούμενη από την ευαισθησία αντί της λογικής· συναρπαστική, προκαλώντας περιέργεια· και απρόβλεπτη, αντικατοπτρίζοντας τη ζωντανή και διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση της ζωής.

 

 

Σχεδιασμός τοπίου

Οι αρχές αυτές εκφράζονται σε δύο διακριτές ενότητες. Η πρώτη, στη βάση του βουνού, είναι εσωστρεφής και ενσωματώνεται στη δασώδη βλάστηση. Η δεύτερη είναι ανοιχτή και φωτεινή, διαμορφωμένη σε ξέφωτο που ευνοεί την κοινωνικότητα και τη θέαση του ωκεανού και των νησιών στον ορίζοντα.

Η πρόσβαση στην κατοικία γίνεται είτε από τη θάλασσα, μέσω ιδιωτικής αποβάθρας που εκτείνεται στα γαλήνια νερά, είτε από ξηράς, μέσω ελικοειδούς δρόμου που ανηφορίζει στο βουνό, οδηγώντας στην ανώτερη είσοδο. Στο υψηλότερο σημείο, ένας καταπράσινος κήπος υποδέχεται τον επισκέπτη και προετοιμάζει την εμπειρία που ακολουθεί. Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά είδη συναντώνται η Calathea lutea (Maranta charuto), το Philodendronundulatum (Φιλόδενδρο-ονδουλάτουμ), η Chamaedorea erumpens (Φοίνικας-μπαμπού) και η Maranta burle-marxii.

Η αρχιτεκτονική, ελαφρώς υπερυψωμένη από το έδαφος, «μαλακώνει» με φυτεύσεις Philodendron bipinnatifidum(Γκουαϊμπέ), που καλύπτουν τις πέτρινες τοιχοποιίες και δημιουργούν την εντύπωση ότι η κατοικία αναδύεται φυσικά από το τοπίο. Η βλάστηση λειτουργεί επίσης ως φυσικό φίλτρο ανάμεσα στη βεράντα και τον χλοοτάπητα, ενώ οι μεγάλες πέτρες διατηρούν τον αυθεντικό χαρακτήρα του τόπου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η εναλλαγή υψών, όγκων και υφών εξασφαλίζει ομαλή μετάβαση από τη θαμνώδη βλάστηση μέχρι το δασικό θόλο. Η καμπυλόμορφη πισίνα, που ακολουθεί τις φυσικές γραμμές του εδάφους, λειτουργεί ως οπτικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο κτίσμα και το περιβάλλον. Από το ξέφωτο, λιθόστρωτα μονοπάτια καθοδηγούν τους κατοίκους μέσα από μια εναλλασσόμενη ακολουθία εμπειριών -από ανοιχτούς, ηλιόλουστους χώρους έως δροσερά περάσματα βυθισμένα στο φύλλωμα.

Δίπλα στην πισίνα, ένα μεγάλο αυτοφυές δέντρο σκιάζει έναν άνετο υπαίθριο χώρο καθιστικού, ενώ στο ανώτερο επίπεδο ο διάδρομος που συνδέει τα υπνοδωμάτια ανοίγεται προς το πίσω τμήμα του οικοπέδου, αποκαλύπτοντας την τοπογραφία και τη βιοποικιλότητα. Από τα μπαλκόνια, στραμμένα προς τη θάλασσα, ο κήπος εκτείνεται χαμηλότερα σαν φυσική συνέχεια του δάσους.

 

Άγρια ομορφιά

H κατοικία, τριγυρισμένη από το γαλανό πανόραμα του Αιγαίου σε αρμονική συνύπαρξη με το φυσικό τοπίο της Σαντορίνης, αφηγείται την άγρια ομορφιά του τόπου που τη φιλοξενεί και τη σχέση του με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η υπόσκαφη κατασκευή, που φωλιάζει στο γεωλογικό στρώμα της μινωικής τέφρας, χαρακτηρίζεται από την ανεπιτήδευτη ομορφιά των παραδοσιακών κατοικιών της Σαντορίνης, προσφέροντας παράλληλα όλες τις ανέσεις που απαιτεί η σύγχρονη διαβίωση και ελαχιστοποιώντας το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα.

Η πρόσβαση πραγματοποιείται μέσω μιας ευρύχωρης βεράντας με γραμμική πισίνα υπερχείλισης, υποβαθμισμένα καθιστικά και jacuzzi. Με σεβασμό στην ακατέργαστη γοητεία του άγονου βραχώδους τοπίου και της καταγάλανης θάλασσας, η όψη αναδύεται ως ο μοναδικός ορατός όγκος και επενδύεται με τοπική μαύρη ηφαιστειακή σιδηρόπετρα. Κατά μήκος της εκτείνεται μια επιβλητική πέργκολα από φυσικό ιρόκο και λυγαριά που προστατεύει από τον έντονο δυτικό ήλιο, δημιουργώντας ένα καταφύγιο για χαλάρωση με θέα το Αιγαίο.

 

 

Υλικά και λειτουργική οργάνωση

Ανθρακί και πορφυρά ηφαιστειακά πετρώματα ντύνουν τις επιφάνειες ενώ οι φυτεύσεις περιλαμβάνουν μεσογειακή χλωρίδα από φρύγανα και υπεραιωνόβιες ελιές. Η κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα. Στο ισόγειο, οι κοινόχρηστοι χώροι -καθιστικό, κουζίνα και τραπεζαρία- πλαισιώνονται από δύο en-suite υπνοδωμάτια και ένα βοηθητικό wc.

Τα μεγάλα δυτικά ανοίγματα εξασφαλίζουν την αδιάλειπτη συνέχεια με το εξωτερικό, χαρίζοντας φυσικό αερισμό και φωτισμό. Στο κάτω επίπεδο, ένα δεύτερο καθιστικό οδηγεί σε τρία επιπλέον en-suite υπνοδωμάτια, αίθουσα μασάζ και γυμναστήριο. Όλα τα δωμάτια είναι σε επαφή με το καταπράσινο εσωτερικό αίθριο, γεμάτο με αναρριχώμενα φυτά που καλύπτουν τους σοβατισμένους τοίχους και δημιουργούν ένα μικροκλίμα. Το άφθονο φυσικό φως τονίζει τις ήπιες καμπύλες του κελύφους, δημιουργώντας ένα παιχνίδι με τις σκιές, προσδίδοντας σε όλους τους χώρους μία διάχυτη αίσθηση γαλήνης.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η φιλοσοφία του σχεδιασμού, η οποία στηρίζεται σε μια αλληλουχία καμπυλόμορφων στοιχείων, ισορροπεί ανάμεσα στις τοπικές αναφορές και τις σύγχρονες σχεδιαστικές γραμμές. Οι ψηλοτάβανοι θολωτοί λευκοί χώροι και το εντυπωσιακό σταυροθόλιο της τραπεζαρίας προσδίδουν άνεση και ηρεμία στη διαβίωση σε ένα σύγχρονο υπόσκαφο, ενώ τα μεγάλα ανοίγματα φέρνουν στο εσωτερικό το πανόραμα του Αιγαίου.

Τα υλικά που έχουν επιλεχθεί είναι όλα φυσικά, με μαύρα πετρώματα στα δάπεδα, δρύινη ξυλεία σε σκούρες αποχρώσεις και μαρμάρινες επιφάνειες. Τη νύχτα ο χώρος γίνεται ατμοσφαιρικός, με τον ήπιο φωτισμό να αναδεικνύει τα μοναδικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.

 

Γραμμή στο τοπίο

Οι δύο ενοικιαζόμενες παραθεριστικές κατοικίες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει κοινόχρηστο χώρο διαβίωσης, τρία υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά και ευρύχωρες υπαίθριες διαμορφώσεις με πισίνα, βρίσκονται σε επίμηκες επικλινές οικόπεδο σε εκτός σχεδίου περιοχή στην Κίσσαμο Χανίων, με δυτικό προσανατολισμό και θέα προς τη γνωστή τουριστικά αναπτυσσόμενη παραλία Φαλάσαρνα.

 

Ένταξη στο έδαφος

Η μεγάλη κλίση του εδάφους και το επιβλητικό τοπίο, οδήγησαν στην κεντρική σχεδιαστική ιδέα της ένταξης των κατοικιών στο έδαφος, παράλληλα στην ακτογραμμή, με απρόσκοπτη θέα προς τη θάλασσα. Οι όγκοι των δύο κατοικιών καλύπτονται από φυτεμένο δώμα και μεταξύ τους διαχωρίζονται από μια ζώνη φυσικού εδάφους με πυκνή βλάστηση, προκειμένου να επιτευχθεί η μέγιστη ιδιωτικότητα των υπαίθριων χώρων και να ελαχιστοποιηθεί η παρέμβαση στο τοπίο. Η τελική εικόνα του συμπλέγματος από την ακτογραμμή προς το βουνό είναι η ελάχιστη οριζόντια επιφάνεια από σκυρόδεμα και γυαλί της δυτικής όψης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Οι κατόψεις έχουν γραμμική διάταξη, με τη διαδοχή των χώρων να μεταβαίνει από τους υπαίθριους στους μερικώς καλυμμένους και τους πλήρως στεγασμένους υπόσκαφους. Η ανατολική πλευρά και οι οροφές των κατοικιών ενσωματώνονται στο έδαφος, ενώ η δυτική όψη ανοίγει προς τη θέα. Αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως φεγγίτες στην οροφή και μικρές αυλές-αίθρια μέσα στο έδαφος στην ανατολική πλευρά, προσφέρουν διαμπερότητα, επιτρέποντας τον φυσικό φωτισμό και αερισμό των εσωτερικών.

Οι δύο κατοικίες αξιοποιούν τη φυσική προστασία που παρέχει το έδαφος, προφυλάσσοντας το κέλυφος από τις κλιματικές συνθήκες, την έντονη ηλιακή ακτινοβολία και τους ανέμους, ενώ εκμεταλλεύονται τη σταθερή θερμοκρασία του εδάφους, εξασφαλίζοντας χαμηλότερες απαιτήσεις σε δροσισμό ή θέρμανση και επομένως μειωμένη κατανάλωση ενέργειας. Τα μεγάλα ανοίγματα των δυτικών όψεων σε συνδυασμό με τα ανοίγματα των αιθρίων στην ανατολική πλευρά εξασφαλίζουν τον φυσικό αερισμό των κατοικιών ενώ τα ανοίγματα στην οροφή επιτρέπουν τον αερισμό με κατακόρυφο ελκυσμό.

 

Παλέτα υλικών

Η χρήση σύγχρονων τεχνολογιών στα ανοίγματα, στα υλικά και στις μεθόδους δόμησης συνεισφέρει επίσης στην εξοικονόμηση ενέργειας και στο χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα της κατασκευής. Τα υλικά -σκυρόδεμα και γυαλί- επιλέχθηκαν με στόχο μια απλή και εναρμονισμένη με το τοπίο αρχιτεκτονική χειρονομία, με ελάχιστη επίδραση και μέγιστη προσαρμογή στο φυσικό περιβάλλον. Η αδρή και μινιμαλιστική προσέγγιση της επεξεργασίας των υλικών προσδίδει έναν ανεπίσημο χαρακτήρα στην κατοίκηση, σε σύνδεση με τον τόπο και τη φύση.

 

 

Υπόγεια διαβίωση

Η υπόσκαφη κατοικία, αξιοποιώντας το ήπιο ανάγλυφο του εδάφους, βρίσκεται κρυμμένη στη θέση Βολίμες της Ζακύνθου, μέσα σε ένα τοπίο χαμηλής βλάστησης δίπλα στη θάλασσα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Βασική αρχή του σχεδιασμού ήταν η ενσωμάτωση του κτιρίου στην ιδιαίτερη μορφολογία του εδάφους, χωρίς να προκαλείται οποιαδήποτε αλλοίωσή της. Ο σχεδιασμός είχε ως κύριο στόχο την απόλυτη εκμετάλλευση της θέας προς τη θάλασσα από όλους τους χώρους της κατοικίας. Οι χώροι οργανώνονται κατά παράταξη με προσανατολισμό τη θέα, ενώ τα μεγάλα ανοίγματα ενισχύουν την οπτική επαφή με τη θάλασσα, την πισίνα αλλά και τον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο.

 

 

Υπόσκαφη κατασκευή

Η τομή του εδάφους στην πίσω πλευρά του κτιρίου ενισχύει τη βιοκλιματική λειτουργία καθώς επίσης και τον φυσικό φωτισμό και αερισμό του. Η πισίνα, το υγρό στοιχείο της οποίας εκτείνεται σε μικρότερο βάθος μέχρι το σαλόνι, φιλοξενώντας στο εσωτερικό της ένα μικρό καθιστικό, βρίσκεται σε οπτική συνέχεια με τη θάλασσα.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή της πέτρας ως κυρίαρχο υλικό συμβάλλει στην ενσωμάτωση του κτιρίου στο τοπίο, αποτελώντας ταυτόχρονα σημαντικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής άρθρωσης των όγκων, ώστε να τονίζεται το οριζόντιο λευκό επίπεδο της οροφής σε σχέση με τους κατακόρυφους πέτρινους τοίχους. Το δάπεδο του εσωτερικού συνεχίζει στον εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο της πισίνας χωρίς υψομετρική διαφορά, διατηρώντας το ίδιο υλικό και σε συνδυασμό με τα μεγάλα ανοίγματα του κτιρίου, δημιουργεί μία οπτική και λειτουργική ενότητα στο σύνολο της χτισμένης επιφάνειας. Η ιδέα της ενότητας ακολουθείται και στην κατασκευή της οροφής, όπου τα κουφώματα, οι κουρτίνες, οι μηχανισμοί του κλιματισμού και τα φωτιστικά εγκιβωτίζονται ώστε το επίπεδό της να είναι ενιαίο.

 

Τομή στο έδαφος

Η κατοικία είναι τοποθετημένη σε μια ήρεμη πλαγιά μέσα σε ελαιώνα, στα νότια της Πελοποννήσου. Κύριο χαρακτηριστικό του έργου είναι η πράσινη στέγη του σε σχήμα ύψιλον, που λειτουργεί ως προέκταση του κήπου, ενώ πλαισιώνει τη μοναδική θέα από μέσα προς τα έξω, στο ισόγειο.

 

Χωρική διάταξη

Η κυκλοφορία ανάμεσα, γύρω και πάνω από την οροφή της κατοικίας δημιουργεί ένα συνεχόμενο χώρο περιπάτου, που συνδέει τις διάφορες εσωτερικές και εξωτερικές δραστηριότητες. Η διάταξη αυτή επιτρέπει τη χρήση και την απόλαυση όλης της περιφέρειας της κατοικίας, της οποίας το εξωτερικό ύψος δεν ξεπερνά αυτό των ελαιόδεντρων, καθιστώντας δυνατή την ομαλή ενσωμάτωσή της με την τοπογραφία και το τοπίο. Τα διακλαδιζόμενα μονοπάτια της στέγης οριοθετούν τρεις ισόγειες αυλές ως ευδιάκριτα ημισφαίρια. Εκεί λαμβάνουν χώρα συγκεκριμένες δραστηριότητες ανάλογα με την πορεία του ήλιου, καθώς η στέγη σχεδιάστηκε ειδικά προσανατολισμένη ώστε να δημιουργεί σκίαση σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Η δυτική αυλή, που περιλαμβάνει την κύρια είσοδο της κατοικίας, βρίσκεται στη σκιά ως το μεσημέρι, επιτρέποντας στους χρήστες να παίρνουν εκεί το πρωινό τους, ενώ το βράδυ λειτουργεί ως υπαίθριος κινηματογράφος.

 

 

Αρχιτεκτονικά στοιχεία

Στην όψη αυτή ένας, μεγάλης διατομής, διάτρητος τοίχος, προστατεύει το εσωτερικό από τον απογευματινό ήλιο, επιτρέποντας παράλληλα το διαμπερή αερισμό και δροσισμό της κατοικίας το βράδυ. Η ανατολική αυλή, που βρίσκεται στη σκιά από το μεσημέρι κι έπειτα, χρησιμοποιείται ως χώρος μεσημεριανού φαγητού και απογευματινής χαλάρωσης. Η νότια αυλή χρησιμοποιείται όλη τη μέρα για κολύμβηση στην πισίνα, καθώς και ως χώρος δείπνου το βράδυ. Η 12m μήκους πισίνα ενσωματωμένη στη νότια αυλή, σχεδιάστηκε με μια ρηχή κλίση, η οποία τη μετατρέπει σε τεχνητή παραλία. Η νότια περίμετρος της πισίνας σχηματίζει μια μεσογειακή πεζούλα, απ’ όπου κυλά το νερό της υπερχείλισης.

Πιο δίπλα, ο χώρος με τις ξαπλώστρες προσφέρει απαράμιλλη θέα στη θάλασσα και το νησί Σχίζα. Οι εσωτερικοί χώροι οργανώνονται σε δύο τμήματα: ένα ιδιωτικό με τρία υπνοδωμάτια και δύο λουτρά, που βλέπουν ανατολικά και ένα κοινόχρηστο, που βλέπει στα νότια και περιλαμβάνει τον ενιαίο χώρο καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, με άμεση πρόσβαση και στις τρεις αυλές. Η καμπυλόγραμμη ξύλινη οροφή του καθιστικού ενσωματώνει το φωτισμό και λειτουργεί ως ηχοαπορροφητική ψευδοροφή. Μια βιβλιοθήκη λειτουργεί ως διαχωριστικό μεταξύ των ιδιωτικών και των κοινόχρηστων χώρων. Οι διατρήσεις της κινούν την περιέργεια, ενώ παρέχουν μια αίσθηση οικειότητας στους λουόμενους. Μια σειρά από σταθερά παράθυρα ειδικής κατασκευής, από θερμοδιαμορφωμένες λωρίδες Corian, εμπεριέχουν διατρήσεις για φυσικό αερισμό, καθώς και ατμοφαιρικό φωτισμό το βράδυ.

 

 

Φιλοσοφία κατασκευής

Για να κατασκευαστεί ο διπλής καμπυλότητας ξυλότυπος για το κέλυφος από σκυρόδεμα, καθώς κανένας ντόπιος εργολάβος δεν τον αναλάμβανε, αγοράστηκε μια εργαλειομηχανή CNC. Το γεγονός αυτό διευκόλυνε να παραχθούν επίσης τα ειδικής κατασκευής φωτιστικά για την οροφή του καθιστικού, τα σταθερά παράθυρα ειδικής κατασκευής, η βιβλιοθήκη – διαχωριστικό και τα περισσότερα ειδικής κατασκευής έπιπλα από ξύλο και μάρμαρο. Τα πάντα σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να μπορούν να συναρμολογηθούν επί τόπου από ανειδίκευτους εργάτες, με τα σχέδια να χρησιμοποιούνται απευθείας ως οδηγίες κατασκευής. Η κατάλληλη προετοιμασία από πριν και η περιορισμένη χρήση σχεδίων μείωσαν το χρόνο κατασκευής κατά περίπου 7 μήνες, χωρίς να υπερβεί ο προϋπολογισμός και χωρίς να υπάρξουν επιπτώσεις στην ποιότητα του έργου.