Διαφανής θόλος

Στο βορειοανατολικό άκρο της πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου Κύπρου στη Λευκωσία, ένας τεχνητός λόφος αναδύεται από το έδαφος, συμπληρώνοντας το φυσικό τοπίο που διαμορφώνουν ο λόφος της Αρόνας και ο ποταμός Καλογήρου. Απόλυτα ενταγμένος στο περιβάλλον του, μοιάζει λιγότερο με αρχιτεκτονική επέμβαση και περισσότερο με μια ήσυχη γεωλογική αναγκαιότητα – μια χειρονομία που δίνει την αίσθηση ότι υπήρχε ανέκαθεν εκεί.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κάτω από αυτή τη διαμορφωμένη τοπογραφία στεγάζονται το Κέντρο Πληροφόρησης και η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κύπρου, που φέρει το όνομα του Στέλιου Ιωάννου, σε αναγνώριση της καθοριστικής δωρεάς της συζύγου του, Έλλης Ιωάννου, χάρη στην οποία υλοποιήθηκε ένα όραμα πολλών ετών. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ένας χώρος αποθήκευσης γνώσης, αλλά ένα τοπόσημο που επαναπροσδιορίζει τη σχέση αρχιτεκτονικής και τοπίου.

Σχεδιασμένο από τον βραβευμένο με Pritzker Jean Nouvel, το συγκρότημα εκφράζει τη διαχρονική του προσήλωση στο φως, τη υλικότητα και την ένταξη στο εκάστοτε περιβάλλον. Αντί να επιβάλει ένα μνημειακό αντικείμενο στον χώρο της πανεπιστημιούπολης, ο Nouvel συνέλαβε μια κατασκευή 15.700 τ.μ. που “διαλύεται” μέσα στη γη. Το κτίριο αναπτύσσεται σε πέντε επίπεδα, εκ των οποίων τα δύο είναι υπόγεια, ενώ τα υπόλοιπα τρία στεγάζονται εντός του τεχνητού λόφου πλάτους 40 μέτρων.

Ειδική κατασκευή

Η “θολωτή μεμβράνη” που περιβάλλει το κτίριο αποδίδεται σε μια αφαιρετική σύνθεση φυσικών αποχρώσεων, ενισχύοντας τον διάλογό της με το κυπριακό τοπίο. Διαφανής αλλά τεχνολογικά εξελιγμένη, επιτρέπει τη διείσδυση του φυσικού φωτός σε βάθος στους εσωτερικούς χώρους, ενώ ενσωματώνει προηγμένα συστήματα ηλιοπροστασίας που ενισχύουν τον βιοκλιματικό χαρακτήρα του έργου. Το αποτέλεσμα είναι μια αρχιτεκτονική ταυτόχρονα διακριτική και περιβαλλοντικά ευαίσθητη.

Κομβικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής αποτελεί ο ηλιοστάτης: μια κωνική κατασκευή ύψους 24 μέτρων και πάχους 5 μέτρων, επενδεδυμένη με περσίδες. Λειτουργώντας ως μηχανισμός συλλογής και ανακατεύθυνσης του ηλιακού φωτός, διοχετεύει το φως στον πυρήνα του κτιρίου, φτάνοντας ακόμη και στα χαμηλότερα επίπεδα. Το γλυπτικό αυτό στοιχείο ενισχύει τη βιοκλιματική λογική του έργου, ενώ ταυτόχρονα δραματοποιεί την εσωτερική χωρική εμπειρία.

Η δυναμική αυτή αποτυπώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην αίθουσα ανάγνωσης στο επίπεδο του εδάφους. Κατά μήκος της περιμέτρου του κεντρικού αιθρίου αναπτύσσονται 31 υάλινες «κύβοι» μελέτης, που λειτουργούν ως αυτόνομες νησίδες συγκέντρωσης μέσα σε έναν συλλογικό χώρο. Λουσμένοι στο φιλτραρισμένο φυσικό φως, συγκροτούν έναν ρυθμικό αστερισμό διαφανών όγκων – ήσυχα καταφύγια μελέτης μέσα σε ένα ανοιχτό, κοινόχρηστο περιβάλλον.

Ένταξη στο τοπίο

Το κτίριο έχει ήδη καθιερωθεί ως σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική στην Κύπρο, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές. Η επιλογή του τεχνητού λόφου αντί μιας συμβατικής φυτεμένης στέγης συνιστά συνειδητή απομάκρυνση από προβλέψιμα “πράσινα” στερεότυπα. Αντίθετα, το έργο προτείνει μια πιο ουσιαστική ενοποίηση αρχιτεκτονικής και τόπου, όπου το κέλυφος, η τοπογραφία και το κλίμα λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα.

Ως θεσμός, η Βιβλιοθήκη φιλοξενεί μια εκτενή συλλογή που καλύπτει όλο το φάσμα της επιστημονικής γνώσης, με περίπου 600.000 τόμους, 40.000 ψηφιακούς τίτλους και 10.000 οπτικοακουστικά τεκμήρια. Συνιστά μια σύγχρονη κιβωτό γνώσης – προστατευτική αλλά και ανοιχτή – όπου το έντυπο και το ψηφιακό συνυπάρχουν σε ένα χωρικό πλαίσιο που ορίζεται από το φως και τη γη.

Οι εσωτερικοί χώροι αντανακλούν επιπλέον τη διαχρονική σχέση της οικογένειας Ιωάννου με την τέχνη. Σημαντικά έργα που αναδεικνύουν τη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου συνδιαλέγονται με δημιουργίες σύγχρονων Κυπρίων καλλιτεχνών, ενσωματώνοντας τη συλλογική μνήμη στην αρχιτεκτονική αφήγηση. Μέσα από αυτή τη σύνθεση τοπίου, τεχνολογίας, γνώσης και τέχνης, η Βιβλιοθήκη Στέλιος Ιωάννου υπερβαίνει τον θεσμικό της ρόλο, διατυπώνοντας ένα χωρικό μανιφέστο για τη μάθηση στο μεσογειακό πλαίσιο.

The post Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Κύπρου was originally published on ek magazine | Architectural Publications | ek magazine – Architectural Publications.

Η αρχική ιδέα του σχεδιασμού της κατοικίας πηγάζει μέσα από τις ανάγκες των ιδιοκτητών της. Η εσωστρέφεια και η ιδιωτικότητα ήταν οι δύο βασικές προϋποθέσεις του σχεδιασμού. Έτσι, δημιουργήθηκε ένας χώρος που χρησιμοποιείται καθημερινά από μια οικογένεια, προσδιορίζοντας διάφορες νοητές ζώνες, οι οποίες θα υλοποιούνται μέσα από φυσικά αλλά και αντιληπτικά όρια.

Όψη από ανεπίχριστο σκυρόδεμα

Ο μεγάλος τοίχος από ανεπίχριστο σκυρόδεμα στην πρόσοψη υλοποιεί αυτό ακριβώς το φυσικό όριο που διαχωρίζει το εσωτερικό της κατοικίας από τον δημόσιο χώρο. Σφραγίζει πίσω του την ιδιωτικότητα της κατοικίας, την ίδια στιγμή που τα επιλεκτικά ανοίγματα που γίνονται σε αυτόν προσφέρουν ελεγχόμενες εισόδους, με διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας. Η δομή ενός κάστρου επαναδιατυπώνεται εδώ με διαφορετικό λεξιλόγιο, αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα. Το γυμνό σανιδωτό μπετόν, ως ένα υλικό απλό, γήινο, με εσωτερική δομή ανάλογη της πέτρας, λειτουργεί προστατευτικά, ενώ ταυτόχρονα ορίζει τη συνολική αισθητική της κατοικίας.

Παραδοσιακή αρχιτεκτονική σε σύγχρονη απόδοση

Οι αναφορές στην παραδοσιακή κυπριακή αρχιτεκτονική είναι έντονες. Η έννοια της εσωτερικής αυλής και της αδιαπέραστης όψης, αναλύονται και αναδομούνται με σύγχρονους όρους και λεξιλόγιο σε ένα νέο αστικό τοπίο, διαφορετικής μεν αισθητικής, πιστό δε ως προς τον χαρακτήρα της δομής και τη φύση των υλικών.

Οργάνωση της κάτοψης

Εσωτερικά, η κατοικία στο ισόγειο οργανώνεται ως ένας οpen plan χώρος που ενοποιεί το σαλόνι και την τραπεζαρία, ζεστός και καθημερινός, εν μέρει διαχωρισμένος με ένα φυσικό όριο από την κουζίνα. Τέλος, ο εσωστρεφής χαρακτήρας της κατοικίας ολοκληρώνεται με το αντιδιαμετρικό -ως προς την πρόσοψη- άνοιγμα ολόκληρης της πίσω όψης προς τον εξωτερικό πίσω χώρο της αυλής.

The post Μονοκατοικία στη Λευκωσία was originally published on ek magazine | Architectural Publications | ek magazine – Architectural Publications.