Τοποθετημένη σε μια κοιλάδα στους πρόποδες μιας δασωμένης πλαγιάς, η κατοικία εντάσσεται σε ένα τοπίο που συχνά καλύπτεται από σκιά, προστατευμένο από την κλίση του εδάφους και τη βλάστηση. Το έργο αναδύεται μέσα από αυτή τη συνθήκη chiaroscuro, προτείνοντας την αποκατάσταση της υφιστάμενης δομής σε συνδυασμό με την προσθήκη μιας επέκτασης σε πρόβολο – μιας επέμβασης που χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και μια νέα σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Το υφιστάμενο κτίσμα, μια κατασκευή με ιδιαίτερο χαρακτήρα, αποκαταστάθηκε προσεκτικά μέσα από μια διαδικασία αφαίρεσης και όχι μετασχηματισμού. Εσωτερικά χωρίσματα και περιττές επιστρώσεις αφαιρέθηκαν, επιτρέποντας στη χωρική συνέχεια να επανεμφανιστεί, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε η αυθεντική ξύλινη δομή. Οι επιχρίσεις απομακρύνθηκαν, αποκαλύπτοντας την υλικότητα της πέτρας και των ενσωματωμένων θραυσμάτων πυριτόλιθου, ενώ τα υφιστάμενα υαλοστάσια καθαρίστηκαν και επανατοποθετήθηκαν.

Η προσέγγιση αυτή επαναφέρει την πρωταρχική υλική έκφραση της κατοικίας και ενισχύει την ένταξή της στο τοπίο του Vexin. Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλει μια νέα ταυτότητα, αλλά αποσαφηνίζει και αναδεικνύει ό,τι προϋπήρχε, επιτρέποντας στο κτίσμα να επανασυνδεθεί με το ιστορικό και υλικό του υπόβαθρο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Σε αντίθεση με τη συμπαγή, ορυκτή παρουσία του αρχικού όγκου, η επέκταση υιοθετεί μια σαφώς ελαφρύτερη αρχιτεκτονική γλώσσα. Τοποθετημένη κάθετα στο υφιστάμενο κτίσμα, εκτείνεται πέρα από τη σκιασμένη επιφάνειά του ώστε να αξιοποιεί στο μέγιστο το φυσικό φως. Ανασηκωμένη τρία μέτρα πάνω από το φυσικό έδαφος, η νέα κατασκευή συνομιλεί άμεσα με την κλίση και τη γύρω βλάστηση, διαμορφώνοντας έναν δυναμικό διάλογο μεταξύ εδάφους και φυλλώματος.

Μια λεπτή γέφυρα, κατασκευασμένη από ξύλο και επενδυμένη με γυαλισμένο ανοξείδωτο χάλυβα, συνδέει τους δύο όγκους, καδράροντας τη θέα προς το δάσος και αντανακλώντας τον ουρανό. Το στοιχείο αυτό ενισχύει τη βιωματική ακολουθία μεταξύ παλαιού και νέου, σκιάς και φωτός, εσωτερικού και εξωτερικού.

 

 

Υλικότητα & δομή

Η επέκταση εδράζεται σε θεμέλια από εμφανές σκυρόδεμα με αδρανή πυριτόλιθου, δημιουργώντας μια άμεση σύνδεση με τις τοπικές κατασκευαστικές πρακτικές και τα διαθέσιμα υλικά. Πάνω σε αυτή τη βάση αναπτύσσεται ένας τριγωνικός φέρων οργανισμός από πεύκο, ο οποίος, μέσα από έναν λεπτό και ρυθμικό κάνναβο, διαμορφώνει τη χαρακτηριστική ελαφριά και αιωρούμενη μορφή του έργου.

Το δομικό αυτό σύστημα, ταυτόχρονα ακριβές και εκφραστικό, υποστηρίζει μια αρχιτεκτονική που ισορροπεί ανάμεσα στη σταθερότητα και την ανάρτηση. Η συνύπαρξη της αποκατεστημένης μάζας με την ελαφριά προσθήκη συγκροτεί μια ενιαία σύνθεση, διερευνώντας αντιθέσεις μεταξύ βαρύτητας και ελαφρότητας, αδιαφάνειας και διαφάνειας, σκιάς και φωτός.

Μεταξύ αγκύρωσης και αιώρησης, το έργο διαμορφώνει μια λεπτοδουλεμένη αρχιτεκτονική απάντηση στο περιβάλλον του, προτείνοντας μια κατοικία που είναι ταυτόχρονα ενταγμένη στο τοπίο και ανοιχτή στη μεταβολή μέσα στον χρόνο.

 

Αντανάκλαση της πόλης

Το νέο κτίριο της Εθνικής Πινακοθήκης, περιλαμβάνοντας πλέον τη σημαντική επέκταση και μουσειολογική αναβάθμιση των εκθεσιακών του χώρων, αποτελεί σημαντικό τοπόσημο στο σύγχρονο αστικό τοπίο της Αθήνας: στο προϋπάρχον κτίριο των 9.720m², που είναι κηρυγμένο νεώτερο μνημείο, προστέθηκαν επιπλέον 11.040m², υπερδιπλασιάζοντας τους λειτουργικούς χώρους στα 20.760m² συνολικά.  

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Μέσω της νέας πρότασης, υλοποιήθηκαν προσθήκες μεταξύ των δύο ενοτήτων του ιστορικού κτιρίου (“κτίριο Α“ προς την οδό Βασιλίσσης Σοφίας και “κτίριο Β’” προς την οδό Μιχαλακοπούλου), στο σημείο που αυτά συνδέονται μέσω γέφυρας πάνω από την τοποθεσία της κοίτης του Ιλισού, ενώ επίσης διανοίχθηκαν υπόγειοι χώροι (“κτίριο Γ”), όπου το επιτρέπει ο υδροφόρος ορίζοντας. Το εσωτερικό του συνόλου επανασχεδιάστηκε συνολικά.

Οι νέοι κτιριακοί όγκοι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τις μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, ξεχωρίζουν με σαφήνεια από την αρχιτεκτονική του διατηρητέου κτιρίου, με τον εμφανή σκελετό από οπλισμένο σκυρόδεμα και τα στοιχεία πλήρωσης από λευκό μάρμαρο. Στην ενότητα επί της οδού Μιχαλακοπούλου, η νέα Εθνική Πινακοθήκη απέκτησε έναν επιπλέον όροφο, ενώ στο κενό ανάμεσα στις δύο παλιές πτέρυγες προστέθηκε επιπλέον βάθος τριών επιπέδων.

Στον κήπο που δημιουργείται νότια της ιστορικής κεντρικής πύλης, η Πινακοθήκη αποκτά ανεξάρτητη είσοδο, ενώ η διαμόρφωση του περιβάλλοντος υπενθυμίζει την ύπαρξη του Ιλισού, με τη δημιουργία ενός υδάτινου καναλιού και την επέκταση του πρασίνου. Το μουσείο διαθέτει, επίσης, ράμπες κυκλοφορίας των επισκεπτών με θέα στον ορίζοντα της πόλης, ασανσέρ και κλιμακοστάσια, πλήρη προσβασιμότητα για ΑμεΑ και σύγχρονα συστήματα ασφάλειας.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η υποδοχή στο κτιριακό συγκρότημα γίνεται μέσω ενός πολυλειτουργικού χώρου 910 m², όπου πέραν του ελέγχου, των πληροφοριών και εξυπηρετήσεων, παρέχεται η δυνατότητα της πολλαπλής ψηφιακής πληροφόρησης για το έργο, τις συλλογές και τις δραστηριότητες της Πινακοθήκης.

Εκεί βρίσκεται και το κύριο πωλητήριο της Πινακοθήκης, με προθήκες πολλαπλών δυνατοτήτων. Από τον χώρο υποδοχής δίνεται η δυνατότητα κίνησης του επισκέπτη προς τους εκθεσιακούς χώρους των μoνίμων συλλογών ή προς τους χώρους των περιοδικών εκθέσεων, καθώς και προς το αμφιθέατρο 350 θέσεων ή την καφετέρια.

Η αρχιτεκτονική των εσωτερικών και η μουσειογραφική μελέτη διαμόρφωσε τους χώρους που είναι προσβάσιμοι κατά τις διαδρομές των επισκεπτών. Τον μουσειολογικό πυρήνα της Εθνικής Πινακοθήκης αποτελούν οι αίθουσες των μονίμων εκθέσεων στον πρώτο και δεύτερο όροφο του κτιρίου Β, όπου παρουσιάζεται η μόνιμη συλλογή της ελληνικής ζωγραφικής και χαρακτικής του 19ου και 20ου αιώνα, η αίθουσα της μόνιμης έκθεσης στο δεύτερο υπόγειο του κτιρίου Γ, όπου παρουσιάζεται η μόνιμη συλλογή της Δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής και χαρακτικής, καθώς και οι αίθουσες των εναλλασσόμενων εκθέσεων στον τρίτο όροφο του κτιρίου Β, όπου παρουσιάζονται με εναλλασσόμενο πρόγραμμα οι συνεχώς εμπλουτιζόμενες συλλογές της Σύγχρονης Τέχνης (20ου και 21ου αιώνα).

Στις αίθουσες των μονίμων εκθέσεων, η οργάνωση του χώρου γίνεται κατά κύριο λόγο με την τοποθέτηση σταθερών εκθεσιακών πανό, τα οποία αναπτύσσονται σε όλο το ύψος του χώρου, συμβάλλοντας στην αφηγηματική συνέχεια των εκθεμάτων. Με τη χρήση των συγκεκριμένων πανό σχεδιάζεται η πορεία του βλέμματος με την αποκάλυψη και απόκρυψη του βάθους του χώρου, ενώ επίσης δημιουργούνται κατευθύνσεις και οπτικές φυγές ευνοώντας τις πολλαπλές συσχετίσεις και αναγνώσεις των εκθεμάτων, ενώ σχηματίζονται κεντρικές διαμορφώσεις ως θεματικές εστίες.

 

 

Μουσειογραφία και συστήματα έκθεσης

Στις αίθουσες αυτές έχουν τοποθετηθεί ψευδοροφές γενικού και ειδικού φωτισμού με διαφώτιστη ελαστική ηχοαπορροφητική μεμβράνη, ενώ οι εκθεσιακοί τοίχοι και τα εκθεσιακά πανό με τελική επιφάνεια ινογυψοσανίδας επιτρέπουν την ανάρτηση των έργων.

Τα εκθεσιακά πανό στηρίζονται στο δάπεδο και στον σκελετό της διαφώτιστης οροφής, ώστε να είναι δυνατή η όδευση καλωδίων στο εσωτερικό τους από τις καλωδιώσεις της οροφής. Ανάλογα, οδεύσεις καλωδίων στους περιμετρικούς τοίχους γίνονται στην επάνω απόληξή τους. Ο εκθεσιακός χώρος, πέρα από τις εκθεσιακές επιφάνειες, εξοπλίζεται με εκθεσιακές προθήκες, ώστε να εμπλουτισθεί το εκθεσιακό υλικό με σχέδια, υδατογραφίες, χαρακτικά, ενώ τα συστήματα ασφαλείας των έργων δίνουν τη δυνατότητα ταυτοποίησης του κάθε έργου ξεχωριστά και άμεσου ελέγχου κάθε αλλαγής της κατάστασής του.

Στις αίθουσες των εναλλασσόμενων εκθέσεων, για την αντιμετώπιση των ειδικών απαιτήσεων, υλοποιήθηκε ένα σύστημα ψευδοροφής με το οποίο εξασφαλίζεται ο ενιαίος γενικός φωτισμός, η ισότροπη κατανομή του ειδικού φωτισμού των εκθεμάτων, καθώς και η δυνατότητα στήριξης εκθεσιακών πανό και ανάρτησης εκθεμάτων ή προβολικών συστημάτων. Εκτός από τις αίθουσες έκθεσης των μόνιμων συλλογών, στο δεύτερο υπόγειο του κτιρίου Γ λειτουργεί η αίθουσα των περιοδικών εκθέσεων, όπου για την επίτευξη ενός υποβάθρου υποστήριξής τους έχει επεκταθεί η εφαρμογή του συστήματος ψευδοροφής-φωτισμού-ανάρτησης των εναλλασσόμενων εκθέσεων της μόνιμης συλλογής.

Στις αρθρώσεις των αιθουσών έκθεσης με τις περιοχές της οριζόντιας και κατακόρυφης κυκλοφορίας του κτιρίου, ορίζονται κόμβοι κυκλοφορίας, σήμανσης και πληροφορίας, που σημαίνονται με ξυλεπένδυση των τοίχων και των οροφών. Η διαδρομή του επισκέπτη συγκροτείται ως μια αλληλουχία αιθουσών έκθεσης και κόμβων κυκλοφορίας, στους οποίους μπορεί να προσανατολιστεί και να επανασχεδιάσει την πορεία του, να πληροφορηθεί με ψηφιακά μέσα για το περιεχόμενο της κάθε αίθουσας έκθεσης και να δει σε ειδικά διαμορφωμένες προθήκες πρόσθετο εκθεσιακό υλικό σχετικό με το περιεχόμενο των αιθουσών.

Συνολικά, οι επεκτάσεις και ανακατασκευές περιλαμβάνουν νέους εκθεσιακούς χώρους 2.230 m², σύγχρονες αποθήκες έργων τέχνης 1.645 m² και χώρο εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το νέο μουσείο εξοπλίζεται με υπερσύγχρονα εργαστήρια συντήρησης, γραφεία διοίκησης, καθώς και βιβλιοθήκη η οποία αναπτύσσεται σε δυο ορόφους. Διαθέτει, επίσης, δυο καφέ-εστιατόρια, με το δεύτερο, στο τελευταίο επίπεδο του κτιρίου, να προσφέρει πανοραμική θέα προς την Ακρόπολη, τον λόφο του Λυκαβηττού και τον κόλπο του Σαρωνικού. Στο νέο κτίριο μπορούν να εκτεθούν 1.000 έργα ως μόνιμη συλλογή, ενώ προηγουμένως στο παλιό κτίριο ο αριθμός δε μπορούσε να ξεπεράσει τα 400 έργα. Η νέα αίθουσα των περιοδικών εκθέσεων προσεγγίζει τα 2000 m², ενώ οι αποθηκευτικοί χώροι μπορούν να στεγάσουν 10.000 έργα.

Ρευστά πεδία γνώσης

Η πρόταση βασίζεται σε μια φυσική φιλοσοφία που προσεγγίζει τον σχεδιασμό ως διαμόρφωση ενός ενιαίου ρέοντος πεδίου γνώσης, μνήμης και συλλογικότητας. Εμπνεόμενη από την ιδέα μιας “πολιτισμικής δομής” – εκείνων των διαχρονικών χωρικών σχέσεων που καθιστούν έναν τόπο μοναδικό – η προσέγγιση αναγνωρίζει το ιστορικό κτίριο ως συμμέτοχο στη συνεχή ροή και ανανέωση της τοπικής παράδοσης. Η μεταφορά των “συγκοινωνούντων δοχείων” μεταφράζει ακριβώς αυτή την επιδίωξη: για ένα ανοιχτό σύστημα όπου η γνώση, ως ρευστό, διανέμεται ισόρροπα, φέρνοντας το παρελθόν σε δημιουργικό διάλογο με το παρόν και το μέλλον.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η πρόταση εστιάζει στη μέθεξη του παλιού και του νέου, αξιοποιώντας το εργαλείο της μίμησης ως μέσο για έναν αρχιτεκτονικό διάλογο. Εδώ η μίμηση δεν νοείται ως πιστή αντιγραφή του παλιού, αλλά ως μηχανισμός αναγνώρισης αυτών των αμετάβλητων αρχιτεκτονικών στοιχείων που μπορούν μέσω μίας αφαιρετικής διεργασίας να ενσωματωθούν στη νέα έκφραση της επέκτασης της Καρραδείου. Τα υφιστάμενα και τα νέα στοιχεία συντονίζονται σε μια αρχιτεκτονική ισορροπίας, αμοιβαιότητας και εξέλιξης. Οι χώροι σχεδιάζονται ως ένα ανοιχτό και πορώδες σύστημα, όπου η γνώση δεν περιορίζεται σε κλειστούς χώρους αλλά διαχέεται σε διαδρόμους, περάσματα και υπαίθριους χώρους, ενθαρρύνοντας τυχαίες συναντήσεις και ανταλλαγές.

Το νεοκλασικό κτίριο, ως αυθεντικό δείγμα της χαρακτηριστικής “χιακής αστικής κατοικίας” με επιρροές από τη Σμύρνη, θεωρείται σημείο υποδοχής και δημόσιας παρουσίας. Η αποκατάστασή του ακολουθεί τις αρχές της ολοκληρωμένης διατήρησης, σεβόμενη την ιστορική του ταυτότητα ενώ το επαναπροσδιορίζει ως ενεργό δημόσιο χώρο στην καθημερινότητα του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Η νέα επέκταση προκύπτει ως συνέχεια και εξέλιξη αυτού του πλαισίου, διαμορφώνοντας έναν χώρο που λειτουργεί ως μέσο φυσικής, κοινωνικής και πνευματικής καλλιέργειας.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η σχέση των δύο κτιρίων υλοποιείται μέσω πολλαπλών στρατηγικών. Τα δύο κτίρια συνδέονται με μια εσωτερική ράμπα προστατευμένη με συνεχές υαλοστάσιο και μια στεγασμένη γέφυρα (δώμα) που τα ενώνει στο επίπεδο του πρώτου ορόφου. Αυτό δημιουργεί μια λειτουργική συνέχεια, επιτρέποντας, για παράδειγμα, στην φοιτητική λέσχη να επεκτείνεται από το νέο κτίριο στο ισόγειο του νεοκλασικού (εντευκτήριο). Παράλληλα, τα υπόγεια σχηματίζουν έναν ενιαίο πυρήνα εξυπηρετήσεων και βοηθητικών χώρων. Η δομή της πρότασης ενισχύει τη σχέση συνέχειας. Το εντευκτήριο στο νεοκλασικό επικοινωνεί άμεσα με τη λέσχη σίτισης στο νέο. Τα γραφεία του δεύτερου ορόφου και των δύο κτιρίων συνδέονται μέσω της υπάρχουσας βεράντας και της επέκτασής της. Οι χρήσεις επαυξάνονται αμοιβαία, δημιουργώντας ένα ενιαίο λειτουργικό σύνολο.

Με τη μονολιθική της μορφή, η επέκταση σέβεται την πολυφωνία του αστικού περιβάλλοντος και ταυτόχρονα εγκαθιδρύει μια σχέση μορφολογικής συνέχειας με το νεοκλασικό, μέσω της αφαιρετικής επανερμηνείας των βασικών του γεωμετρικών και αναλογικών αρχών. Αυτή η δομή εντοπίζεται στις βαθιές, μη-γραμμικές χωρικές σχέσεις του νεοκλασικού και στις μορφολογικές του αρχές που αφηγούνται έναν τρόπο ζωής.

Τέλος, το γεωμετρικό σύστημα των εννέα τετραγώνων της κάτοψης του παλιού κτιρίου χρησιμοποιείται ως δομικό εργαλείο για τη σύνθεση του νέου, επεκτεινόμενο και περιστρεφόμενο για να δημιουργήσει νέες γεωμετρίες. Μορφολογικά στοιχεία (βεράντες, ημιυπαίθριοι χώροι) επανεμφανίζονται με αφαιρετικό τρόπο. Η διπλή δίριχτη στέγη του νέου κτιρίου, πέρα από τη μείωση της όψης μάζας, εδράζεται στη μορφολογική παράδοση και δημιουργεί ένα σύγχρονο τοπόσημο που συνδέεται με την ιστορία.

Στρατηγική αποκατάστασης & υλικά

Ενώ το νεοκλασικό αποκαθίσταται με σεβασμό στην υφιστάμενη υλικότητά του (ξύλινες επενδύσεις, τοιχογραφίες, τζάκι), η υλικότητα της επέκτασης εμπνέεται από την τοπική παράδοση χωρίς να την αντιγράφει. Η κύρια πρόσοψη επενδύεται με κεραμικά πλακίδια τοπικής παραγωγής, που αναφέρονται στην παραγωγή δομικών κεραμικών της Χίου. Το δάπεδο του νέου κτιρίου θα είναι ένα μωσαϊκό από αδρανή και κεραμίδια που προέρχονται από κατεδαφισμένα στοιχεία του οικοπέδου και από το παλιό κτίριο, ενσωματώνοντας συμβολικά τη μνήμη του παλιού στο νέο, υλοποιώντας πρακτικά την ιδέα των “συγκοινωνούντων δοχείων”.

Μεγάλα ανοίγματα, ειδικά στη νότια όψη του νέου κτιρίου και το διαμπερές υαλοστάσιο της σύνδεσης, διασφαλίζουν οπτική επαφή και συνέχεια μεταξύ των κτιρίων και με τον κήπο. Ο υπαίθριος χώρος αποτελεί τον ενιαίο συνδετικό ιστό του συγκροτήματος και υλοποιεί τη βασική φυσική φιλοσοφία ως μέσο καλλιέργειας της κοινότητας και του τόπου. Συγκεκριμένα, διατηρεί το μέγιστο δυνατό ποσοστό πρασίνου, επηρεάζοντας καθοριστικά τη μορφολογία της νέας επέκτασης και επανενεργοποιεί υδάτινα στοιχεία (πηγάδι, ιστορική δεξαμενή, ρυάκι) ως τριπλό υδάτινο ίχνος που βελτιώνει το μικροκλίμα και επαναφέρει τη μνήμη του τόπου.

 

Δύο εποχές, ένας διάλογος

To εμβληματικό ξενοδοχείο Grace La Margna, στην κεντρική οδό του St. Moritz, άνοιξε ξανά τις πόρτες του μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνιση και επέκταση. Το έργο δίνει νέα ζωή σε ένα ιστορικό τοπόσημο του 1906, σχεδιασμένο από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Nicolaus Hartmann, συνδυάζοντας το παρελθόν του με τη σύγχρονη αισθητική. Ο Hartmann αρχικά σχεδίασε το κτίριο ισορροπώντας ανάμεσα στο Art Nouveau και το παραδοσιακό ύφος “Heimastil“, αναδεικνύοντας την αυθεντικότητα και την τοπική χειροτεχνία, σε μια περίοδο που το αρχιτεκτονικό τοπίο του St. Moritz χαρακτηριζόταν από τον εκλεκτικισμό.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το ξενοδοχείο, στρατηγικά τοποθετημένο στην πλαγιά της κοιλάδας Engadin, βρίσκεται δίπλα στον ιστορικό σιδηροδρομικό σταθμό του οικισμού -μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco- προσφέροντας μοναδική θέα προς τους γύρω παγετώνες και το αλπικό τοπίο. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση σέβεται και αναδεικνύει την ιστορική αξία του ξενοδοχείου, διαμορφώνοντας παράλληλα μια ριζικά ανανεωμένη ταυτότητα. Το έργο αποτελείται από δύο πτέρυγες: το προσεκτικά ανακαινισμένο αρχικό κτίριο και τη νέα επέκταση, που συνδέονται μέσω μιας μεγάλης βεράντας στη βάση τους. Η συνύπαρξη των δύο εποχών δημιουργεί έναν δυναμικό διάλογο, με τη νέα πτέρυγα, που επενδύεται με μπεζ ασβεστόλιθο Moleanos, να ακολουθεί αισθητικά τις γραμμές του ιστορικού κτιρίου και τη ρυθμική διάταξη των αρχικών παραθύρων.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι κοινόχρηστοι χώροι, στο επίπεδο της βεράντας, εξυπηρετούν τις δύο εισόδους του ξενοδοχείου, προσφέροντας ομαλή μετάβαση από το ιστορικό στο σύγχρονο περιβάλλον. Στην είσοδο του αρχικού κτιρίου, οι επισκέπτες συναντούν μια γλυπτική υποδοχή από γρανίτη και μπρούντζο, με φόντο τον προσεκτικά αποκατεστημένο ξύλινο διάκοσμο. Το κοινόχρηστο σαλόνι διατηρεί πλήθος αυθεντικών στοιχείων, όπως τα παράθυρα με θέα τη λίμνη του St. Moritz, πολυελαίους, τζάκια από μάρμαρο και χαλιά εμπνευσμένα από το ArtNouveau. Το bar “no. 5“ είναι κομβικό σημείο της κοινωνικής ζωής του ξενοδοχείου, όπου ξεχωρίζουν ο εντυπωσιακός πάγκος εξυπηρέτησης από μάρμαρο Carrara και οι bespoke βελούδινες καρέκλες.

 

Custom κατασκευές & υλικά

Τα έπιπλα και οι ειδικές επεξεργασίες, όπως η τοπική παραδοσιακή τεχνική “sgraffito“ στους τοίχους, τονίζουν την έμφαση στη λεπτομέρεια και την κατασκευαστική δεξιοτεχνία. Οι χώροι εστίασης διαμορφώνονται με έμπνευση από το τοπίο της περιοχής. Το εστιατόριο The View, κυκλικό με πανοραμικά παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή, συμβολίζει τον ήλιο του St. Moritz με μια ιδιαίτερη ξύλινη οροφή που παραπέμπει σε ακτίνες. Στον κάτω όροφο, το εστιατόριο The Stack φιλοξενεί μια φωτεινή brasserie θαλασσινών δίπλα σε ένα steakhouse με πιο σκοτεινή, ατμοσφαιρική αίσθηση, δίνοντας έμφαση στην υλικότητα και τα vintage στοιχεία.

Ο χώρος ευεξίας εμπνέεται από τη γεωλογική μορφολογία της περιοχής, με το μοναδικό σχήμα της οροφής του να αντανακλά την κορυφογραμμή των βουνών της κοιλάδας Engadin. Τέλος, τα 74 δωμάτια των δύο πτερύγων σχεδιάζονται με διαρκείς αναφορές στο αλπικό περιβάλλον. Τα παραδοσιακά υλικά με Art Nouveau λεπτομέρειες στην ιστορική πτέρυγα συνδιαλέγονται αρμονικά με τη σύγχρονη αισθητική της νέας επέκτασης, προσφέροντας άνετους χώρους σε απόλυτη σύνδεση με το μοναδικό τοπίο του St. Moritz.

 

Αντίστροφος σχεδιασμός

Η Γεωργιανή διατηρητέα κατοικία, βρίσκεται στην προστατευόμενη περιοχή Portobello του Εδιμβούργου, και λειτουργούσε επί δεκαετίες ως οδοντιατρείο, πριν αποκτηθεί από ένα νεαρό ζευγάρι με την επιθυμία να το επαναφέρουν στη χρήση του ως οικογενειακή κατοικία.

 

Στρατηγική Ανακαίνισης

Η αρχική κατοικία είχε δεχθεί επεκτάσεις στο πίσω και στο πλάι, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε έναν κατακερματισμένο και ασύνδετο εσωτερικό χώρο. Παρότι η προηγούμενη χρήση του σπιτιού είχε ως αποτέλεσμα τη διατήρηση πολλών από τα αυθεντικά χαρακτηριστικά, αυτά παρέμεναν κρυμμένα κάτω από στρώσεις δαπέδων, χρωμάτων και επενδύσεων τοίχου. Η πρόθεση ήταν να αφαιρεθούν οι αταίριαστες προσθήκες και να αποκατασταθεί η αρχική μορφή του σπιτιού, ενώ θα ενσωματώνονταν διακριτικά σύγχρονα στοιχεία, ώστε να προκύψει μια πρακτική και φωτεινή κατοικία.

 

 

Στρατηγική Επέκτασης

Η επέμβαση περιλαμβάνει έναν κοινωνικό χώρο κουζίνας και τραπεζαρίας στο πίσω μέρος του σπιτιού, με άμεση επαφή με τον κήπο. Για τον σκοπό αυτό αφαιρέθηκε μια παλιά βοηθητική προσθήκη, η οποία αντικαταστάθηκε από έναν νέο, έντονα διαφανή χώρο τραπεζαρίας, στην ίδια κάτοψη. Ο χώρος που πιθανόν να λειτουργούσε αρχικά ως κουζίνα επεκτάθηκε, μέσω της ενοποίησής του με παρακείμενη αποθήκη και με τη νέα επέκταση. Κατά την αφαίρεση παλιών επιστρώσεων, αποκαλύφθηκε ένα αυθεντικό πέτρινο δάπεδο, το οποίο καθαρίστηκε και επανατοποθετήθηκε με προσοχή. Μεγάλα ξύλινα κουφώματα και συρόμενες πόρτες ενισχύουν τη σύνδεση του εσωτερικού με τον κήπο, οπτικά και λειτουργικά.

Ένα υπερυψωμένο παρτέρι, γεμάτο βότανα και εδώδιμα φυτά, τοποθετήθηκε μπροστά από ένα μεγάλο σταθερό υαλοστάσιο, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ο εσωτερικός χώρος “βυθίζεται” στον κήπο. Η νέα διαρρύθμιση του ισογείου περιλαμβάνει λουτρό με ντους, το οποίο διαμορφώθηκε μέσω της ανύψωσης του δαπέδου σε μια παλιά πλευρική επέκταση. Οι βοηθητικές λειτουργίες, όπως το πλυντήριο, ο λέβητας και η αποθήκευση, έχουν ενσωματωθεί πίσω από πόρτες πλήρους ύψους. Το ιδιωτικό λουτρό του κυρίως υπνοδωματίου είναι διακριτικά ενσωματωμένο στην ειδικά κατασκευασμένη ντουλάπα.

Κατά την ανακαίνιση αποκαλύφθηκαν και αποκαταστάθηκαν πολλά ιστορικά χαρακτηριστικά, όπως το αυθεντικό γείσο στο σαλόνι και το υπνοδωμάτιο, η σιδερένια κουπαστή, καθώς και οι πέτρινες σκάλες και τα δάπεδα. Στρώματα από εμπορικά πάνελ, παχιές βαφές και επενδύσεις αφαιρέθηκαν προσεκτικά. Επαναχρησιμοποιήθηκαν τα αυθεντικά παντζούρια, τα τζάκια καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκαν, ενώ τα ξύλινα στοιχεία -πάνελ, σοβατεπιά και κορνίζες- επιδιορθώθηκαν με σεβασμό στην ιστορική κατασκευή.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Η ενεργειακή απόδοση της κατοικίας βελτιώθηκε με τη διακριτική ενσωμάτωση θερμομόνωσης: μεταξύ των δοκών δαπέδου, στη στέγη, και -όπου δεν υπήρχαν διακοσμητικά γείσα- στους εσωτερικούς τοίχους που εφάπτονται σε εξωτερικούς. Τα υφιστάμενα υαλοστάσια με φύλλα τύπου sash στο μπροστινό μέρος της κατοικίας ήταν μη επισκευάσιμα και αντικαταστάθηκαν με υψηλής απόδοσης λεπτοκαίρεια διπλής υάλωσης, ειδικά σχεδιασμένα ώστε να αναπαράγουν τα αρχικά προφίλ. Αντιθέτως, στο πίσω μέρος διατηρήθηκαν τα πρωτότυπα κουφώματα, με προσθήκη νέων συστημάτων στεγανοποίησης για την αποτροπή εισροής αέρα.