Η κατοικία βρίσκεται στη Λακατάμια, ένα προάστιο στα περίχωρα της Λευκωσίας. Από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού, τέθηκαν ορισμένα ουσιώδη ζητήματα που καθόρισαν τις βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής πρότασης. Πρώτον, η ανάγκη για διακριτική ιδιωτικότητα, η οποία όμως να μη στρέφει την πλάτη στον αστικό ιστό, αλλά να διατηρεί μια στοιχειώδη ευαισθησία προς αυτόν. Δεύτερον, ζητούμενο αποτέλεσε η καλλιέργεια μιας άμεσης, σχεδόν απτικής σχέσης με την “ιδιωτική” φύση. Επιπλέον, διατυπώθηκε η επιθυμία για αφθονία φυσικού φωτός σε όλους τους χώρους του σπιτιού, ενώ καθοριστική υπήρξε και η πρόβλεψη για τη φιλοξενία της συλλογής έργων τέχνης των ιδιοκτητών, η οποία απαιτούσε κατάλληλες συνθήκες ανάδειξης.

Η κατοικία επιχειρεί να αποτυπώσει χωρικά τη συνάντηση μνήμης και λήθης, έχοντας γεννηθεί μέσα από τα βιώματα του τόπου, εκεί όπου το παιχνίδι των παιδικών χρόνων μετουσιώθηκε σε υλική πρόθεση. Μια αρχιτεκτονική χειρονομία ριζωμένη στο φως, στον αέρα, στο άυλο και στη σιωπή της μεσογειακής ενδοχώρας. Το έργο βρίσκεται στην Κάτω Δευτερά, στα προάστια της Λευκωσίας, σε περιοχή με ήπιο ξηροθερμικό μικροκλίμα και μορφολογία χαμηλών κοιλάδων και πεδιάδων. Η γεωργική χρήση του τοπίου επιβιώνει και συνομιλεί με τη νέα δόμηση. Η κατοικία δεν εισβάλλει, αλλά ενσωματώνεται, ενώ ο τόπος παραμένει πρωταγωνιστής. Η συνθετική διαδικασία ξεκινά από την κάτοψη, η οποία οργανώνει τη λογική της κατοίκησης μέσα από έναν αυστηρό, τυπολογικά συμπαγή πυρήνα. Δύο καθαροί ισόγειοι όγκοι -τοποθετημένοι παράλληλα- ορίζουν ένα ενδιάμεσο αίθριο, το οποίο λειτουργεί ως χωρικός και βιωματικός πυρήνας.

Τα νέα γραφεία στεγάζονται σε ένα βιομηχανικό κέλυφος επιφάνειας 1.200m2, όπου κυριαρχούν μεταλλικά ράφια αποθήκευσης καλωδίων από το δάπεδο έως την οροφή. Η κεντρική ιδέα της διαμόρφωσης αφορά στην κατάλληλη χωροθέτηση “container εργασίας”, με σκοπό να φιλοξενήσουν τα γραφεία του προσωπικού. Η μορφή του container επιλέχθηκε ως χαρακτηριστικό της βιομηχανικής ταυτότητας και της περιβαλλοντικής ευθύνης της εταιρείας. Όπως τα προϊόντα της παράγονται με σκοπό να είναι πλήρως ανακυκλώσιμα, έτσι και το container, ως μέσο αποθήκευσης και μεταφοράς τους, μετασχηματίζεται και αποκτά νέα χρήση ως χώρος γραφείων. Δημιουργούνται δύο εστίες εκατέρωθεν του κεντρικού χώρου αποθήκευσης και συσκευασίας προϊόντων, ώστε να μην εμποδίζεται η ομαλή κίνηση μηχανημάτων και προσωπικού.

Το συγκρότημα βρίσκεται στο παραθαλάσσιο χωριό Μάταλα, στην νότια Κρήτη, και περιβάλλεται από τους χαρακτηριστικούς βραχώδεις σχηματισμούς της περιοχής, που διαμορφώνουν μία αγκαλιά γύρω από το οικόπεδο. Βασική αφετηρία του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία μιας συστάδας μικρών κτιρίων που αναφέρονται σε ένα κοινό κεντρικό αίθριο, εν είδει προστατευμένης πλατείας ενός μικρού χωριού. Μια σαφής μνεία στις αξίες και την κληρονομιά στο “μαζί” και την κοινοτική ζωή στα Μάταλα, το έργο επαναπροσδιορίζει την παραδοσιακή, ελληνική, νησιώτικη γειτονιά, δημιουργώντας ένα σύγχρονο κατάλυμα του σήμερα.

Το Tella Thera επαναπροσδιορίζει τη μεσογειακή φιλοξενία μέσω ενός αρχιτεκτονικού ιδιώματος που βασίζεται στην παράδοση και την ίδια στιγμή είναι προσανατολισμένο στη βιωσιμότητα. Υλοποιημένο ως ένα καταφύγιο έξω από τα Χανιά, το έργο διερευνάcπώς η πολιτισμική μνήμη και ο σύγχρονος σχεδιασμός μπορούν να συγκλίνουνcγια να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο αναγεννητικής φιλοξενίας. Σε πλήρη αρμονία με το φυσικό τοπίο, η μελέτη ενσωματώνει φυτεμένα δώματα με ελιές και μεσογειακά δέντρα σε όλα τα κτίρια, ενισχύοντας τη θερμομόνωση, ενθαρρύνοντας παράλληλα τη βιοποικιλότητα και συσχετίζοντας το έργο με το περιβάλλον του. Οι προσόψεις αρθρώνονται μέσα από μια ακολουθία αψίδων -ολόκληρων και μισών μορφών- που αποτελούν αφαιρετικές διατυπώσεις των παραδοσιακών γεωμετριών της ενετικής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής των Χανίων. Αυτό το μοτίβο συνεχίζεται εσωτερικά, όπου οι συνεχόμενες επιφάνειες μικροτσιμέντου ενοποιούν δάπεδα, οροφές και τοίχους.

Η τοποθεσία του έργου πάνω σε έναν από τους σημαντικούς εμπορικούς άξονες της Λεμεσού, κοντά σε κόμβο πρωταρχικής σημασίας, έθεσε εξαρχής τον στόχο για τη δημιουργία ενός κτιρίου-σημείου αναφοράς για την περιοχή της Μέσα Γειτονιάς. Το δεδομένο αυτό, σε συνάρτηση με τη μακρόστενη γεωμετρία του οικοπέδου, καθόρισε από πολύ αρχικά στάδια την ιδιαίτερη ογκοπλασία του κτιρίου. Για να επιτευχθεί ο στόχος, επιλέχθηκε η δημιουργία ενός γραμμικού, οργανικού όγκου κατά μήκος της λεωφόρου, ώστε αφενός να σηματοδοτείται η παρουσία του συγκροτήματος και αφετέρου να διατηρείται η γραμμική ροή και ο παλμός του εμπορικού άξονα.

Σε μία περιοχή της πόλης με έντονο βιομηχανικό χαρακτήρα κοντά στην Εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, ένα προϋπάρχον κτίσμα, που δεν ολοκληρώθηκε, ανακατασκευάστηκε με στόχο το νέο κτίριο να διατηρεί μεν τον φέροντα οργανισμό του υφιστάμενου, παράλληλα δε να καλύπτει ένα νέο διευρυμένο κτιριολογικό πρόγραμμα, αυξημένης επιφάνειας γραφειακών χώρων. Προϋπόθεση για τον σχεδιασμό, ήταν η δημιουργία ενός νέου συστήματος κατασκευής, το οποίο θα προσαρμόζεται στην υφιστάμενη δομή του κτιρίου, αλλά ταυτοχρόνως θα την οργανώνει, θα διαμορφώνει μία ενιαία εικόνα και ταυτότητα, ικανοποιώντας παράλληλα τις βιοκλιματικές ανάγκες ενός σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος. Έτσι το νέο κέλυφος, το οποίο αποκτά πάχος, έρχεται σε επαφή ή βρίσκεται σε απόσταση από αυτό, ενοποιώντας τους κλειστούς χώρους με τους υπαίθριους, τα δώματα και τους εξώστες.

Η κατοικία ακολουθούσε τη συμβατική τυπολογία της εποχής της, όπου η οργάνωση συγκροτείται γύρω από τρεις κυρίως άξονες: Έναν πρώτο χώρο, ο οποίος συναντάται κατά την είσοδο, έναν κεντρικό -αναφερόμενο και ως «ηλιακό»- ο οποίος διαθέτει νότιο προσανατολισμό και θεωρείται εξωτερικός και μια δίχωρη αίθουσα αριστερά του, η οποία χωρίζεται στη μέση με χαρακτηριστική καμάρα. Δεξιά του ηλιακού παρατίθεται ένας επιπλέον χώρος παρόμιου μεγέθους. Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης τυπολογίας είναι η συνεχόμενη αλληλουχία χώρων ως ο μόνος τρόπος κίνησης εντός της κατοικίας, καθώς και η απουσία προκαθορισμένων χρήσεων, με το κάθε δωμάτιο να φιλοξενεί πολλαπλά γεγονότα.

Έμπνευση για τη συνθετική διαδικασία στάθηκε ένα χωρικό αρχέτυπο: Το μορφικό αποτύπωμα του καταφυγίου, ανέκαθεν συνδεδεμένο με το «κατοικείν», αποδεικνύεται διαχρονικά πως επηρεάζει τη χωρική προτίμηση του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας τις «κληρονομικές» προδιαθέσεις του. Η κατοικία στον Διόνυσο προτείνει, υπό όρους σύγχρονης αρχιτεκτονικής γραφής, μια συμβολική και χωρική μεταγραφή του ιδιαίτερου αυτού αρχετύπου -μια πρόθεση που αποβλέπει στην ενθύμηση και εντέλει στην επιστροφή στο αυθεντικό, το πρωτογενές, το διαρκές.

Η πρόσοψη σχεδιάζεται με τρεις ημιυπαίθριους χώρους, οι οποίοι καθορίζουν τον χαρακτήρα του εξωτερικού. Ο ένας, με επίπεδη, μοντέρνα στέγη, καταλήγει στην πισίνα. Ο δεύτερος, θολωτός, ακολουθεί τον τοπικό χαρακτήρα σηματοδοτώντας την κεντρική είσοδο, ενώ ο τρίτος γεννιέται ως μορφολογικό στοιχείο σύγχρονης αρχιτεκτονικής, μέσω του πειραματισμού: Ένα ασυνήθιστο είδος οξυκόρυφου θόλου που συναντιέται στη Σαντορίνη με το όνομα «διπλοκούμπασος» τέμνεται κάθετα με έναν ημικυκλικό, δημιουργώντας ένα νέο αρχιτεκτονικό στοιχείο.

Στόχος του σχεδιασμού είναι η επαναχρησιμοποίηση του δομικού σκελετού ώστε να διαμορφωθεί μια κατοικία με χαμηλό ύψος και κήπο εντός ενός πυκνού αστικού περιβάλλοντος. Κατά την κατασκευή, ο φέρων οργανισμός και τα θεμέλια διατηρούνται, ενώ το κεντρικό μέρος της πλάκας αφαιρείται και σχηματίζεται χώρος διπλού ύψους. Στο υφιστάμενο κτίριο προστίθεται ένας επιπλέον όροφος ο οποίος πλαισιώνεται από ενισχυμένο μεταλλικό σκελετό και αντιλυγισμικούς συνδέσμους δυσκαμψίας για την αντιμετώπιση της υψηλής σεισμικής δραστηριότητας στην περιοχή.

Ο σχεδιασμός του νέου κελύφους αποσκοπεί στην αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση του υφιστάμενου κτιρίου, ενώ αφορμή για τη διαμόρφωση των τριγωνικών προεξοχών της μπροστινής όψης αποτέλεσε η αναζήτηση της βέλτιστης δυνατής θέας των δωματίων προς το λιμάνι και τη θάλασσα. Η μελέτης της χωρικής οργάνωσης του παλιού αποστακτηρίου της ποτοποιίας Μεταξά ήταν ο βασικός άξονας σχεδιασμού του ισογείου, στο οποίο φιλοξενούνται ο χώρος υποδοχής, το εστιατόριο και οι απαιτούμενοι βοηθητικοί χώροι για τη λειτουργία του ξενοδοχείου. Η κυκλοφορία του επισκέπτη στους κοινόχρηστους χώρους χαρακτηρίζεται από τα διαδοχικά περάσματα κάτω από τις λεπτομερώς σχεδιασμένες ξύλινες καμάρες, οι οποίες οριοθετούν τις ξεχωριστές χρήσεις και την ίδια στιγμή ενοποιούν αισθητικά τον χώρο.

Η μορφολογία του κτιρίου αντανακλά την αρμονία του αρχαιοελληνικού κλασικισμού και τη στιβαρότητα της βυζαντινής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Η απλότητα και η λιτότητα των όγκων, εμπνευσμένη από την παράδοση των Κυκλάδων, σε συνδυασμό με τη χρήση τοπικών υλικών και μορφολογιών, διασφαλίζει ότι το resort ενσωματώνεται αρμονικά στο φυσικό και χτισμένο περιβάλλον του.

Η κάτοψη διακρίνεται σε δύο οριζόντια παρατεταγμένες ζώνες -στεγασμένη και υπαίθρια- οι οποίες τοποθετούνται σε επίπεδα με μικρή υψομετρική διαφορά. Η πρόσβαση στην εξωτερική ζώνη πραγματοποιείται είτε από την κεντρική είσοδο με έναν υπαίθριο διάδρομο στα δεξιά της, είτε μέσα από το εσωτερικό του εστιατορίου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη αυλή, χαρακτηριστικό της οποίας είναι ένα μεταλλικό κέλυφος φτιαγμένο σαν πλέγμα σχήματος Π, το οποίο σε συνδυασμό με τη φύτευση δημιουργεί μια «κορνίζα» για το πέτρινο bar που δεσπόζει στο βάθος του χώρου. Τραπεζοκαθίσματα σε σκούρα απόχρωση και ένα φωτισμένο δέντρο συμπληρώνουν το ατμοσφαιρικό σκηνικό που δημιουργούν τα μεταλλικά και πέτρινα στοιχεία.

Ο χώρος βιώνεται κατά την κίνηση του επισκέπτη ως διαδρομή με φυτεύσεις, βράχους και εναλλαγές της αντίληψης μέσα από ένα σύστημα πολλαπλών πολυαισθητηριακών εμπειριών, με τη γέφυρα του ενδιάμεσου επιπέδου να αιωρείται ανάμεσα σε δύο καμπύλες επιφάνειες από μεταλλικά στοιχεία, πάνω στα οποία γίνεται η ανάρτηση των εκθεμάτων.

Ο σχεδιασμός συγκεντρώνει στο ίδιο σημείο όλες τις δημοτικές υπηρεσίες, οι οποίες προηγουμένως ήταν διάσπαρτες. Τα γραφεία της Διοίκησης, του Ληξιαρχείου και της Πολεοδομίας συνδυάζονται με χώρους που εμπλουτίζουν το κτιριολογικό πρόγραμμα -έναν διάδρομο με πανοραμική θέα, ένα πολυχρηστικό δώμα-αίθριο ανοιχτό στον ουρανό, σκιασμένους εξωτερικούς χώρους και μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για εκδηλώσεις εκτός ωραρίου. Στόχος ήταν η ένταξη του συγκροτήματος σε έναν δημοκρατικό δημόσιο χώρο, διαπερατό από τους πεζούς ώστε να ενισχύονται οι ανταλλαγές -κυριολεκτικά και μεταφορικά. Παράλληλα, αναπτύχθηκε μια στρατηγική παθητικού σχεδιασμού για την παροχή πρακτικών λύσεων βιωσιμότητας, συμβατών με το κλίμα της νότιας Μεσογείου, μέσα σε ένα μοναδικό ιστορικό κέντρο εντός των τειχών.

Το πρώτο ειδικά σχεδιασμένο αστεροσκοπείο της Κύπρου θα είναι ανοιχτό στο κοινό και ταυτόχρονα θα χρησιμοποιείται ως κέντρο επιστημονικής έρευνας. Καθώς βρίσκεται σε μια απόμακρη περιοχή της υπαίθρου, μια από τις επιθυμίες για το έργο ήταν να δημιουργηθεί ένα αρχιτεκτονικό τοπόσημο με θετικό αντίκτυπο στη γύρω περιοχή, το οποίο να είναι ταυτοχρόνως ένας προορισμός παγκόσμιας κλίμακας που να εμπνέει τις επόμενες γενιές εξερευνητών. Έτσι, η αρχιτεκτονική σχεδιάστηκε με ισχυρή ταυτότητα η οποία κινεί το ενδιαφέρον για το κτίριο από μακριά, με την ανθρώπινη εμπειρία να γίνεται συναρπαστική.