Διάτρητο στοιχείο

Το έργο αφορά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την εσωτερική διαμόρφωση μιας μονάδας boutique ξενοδοχείου στο νησί της Τήνος. Η επιμέρους μονάδα αποτελείται από ισόγειο επιφάνειας 50m2, στο οποίο ενσωματώνεται ένας προθάλαμος, και από πατάρι επιφάνειας 27m2. Παράλληλα, εκπονήθηκε ένα γενικό masterplan ως πρόταση χωροθέτησης 13 μονάδων φιλοξενίας σε έκταση 15 στρεμμάτων.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Η σχεδιαστική σύλληψη αντλεί άμεση έμπνευση από τoυς παραδοσιακούς περιστεριώνες της Τήνου, αναδεικνύοντας την αρχιτεκτονική, ιστορική και πολιτισμική τους αξία. Η πρόταση βασίζεται σε εις βάθος μελέτη της δομικής λογικής, της μορφολογίας και της αρχικής λειτουργίας αυτών των ιδιαίτερων κατασκευών. Οι αναλογίες, ο όγκος και η συνολική μάζα της ξενοδοχειακής μονάδας επαναδιατυπώνουν εκείνες ενός τυπικού περιστεριώνα, μεταφέροντας αρχές της τοπικής αρχιτεκτονικής σε ένα σύγχρονο πλαίσιο φιλοξενίας.

Η μορφολογία του κελύφους παραπέμπει ευθέως στην εικόνα του περιστεριώνα. Η είσοδος ορίζεται από ένα στοιχείο “κλωστρά” – ένα διάτρητο αρχιτεκτονικό φίλτρο με έντονη γεωμετρική έκφραση. Το στοιχείο αυτό αναφέρεται στην παραδοσιακή όψη των περιστεριώνων, που λειτουργούσε ως σημείο εισόδου των πουλιών. Αντιθετικά, οι υπόλοιπες επιφάνειες διαμορφώνονται ως συμπαγείς, δημιουργώντας μια σκόπιμη ένταση ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την περίκλειστη αίσθηση του όγκου.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Οι μονάδες τοποθετούνται σε άμεσο διάλογο με το φυσικό περιβάλλον, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τον προσανατολισμό όσο και την τοπογραφία. Το συγκρότημα ενσωματώνεται στο τοπίο, με θέα προς τη θάλασσα σε απόσταση περίπου 200 μέτρων, στο νότιο τμήμα του νησιού. Καθοριστικό ρόλο στον σχεδιασμό έπαιξε η μορφολογία του τοπίου της Τήνου και ιδιαίτερα οι χαρακτηριστικές ξερολιθιές, οι οποίες επηρέασαν τόσο τη χωρική οργάνωση όσο και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Πέρα από την αναφορά στην αρχιτεκτονική των περιστεριώνων, το έργο επιδιώκει να επανασυνδέσει τον επισκέπτη με τη γη μέσα από μια προσέγγιση αγροτουρισμού. Η καλλιέργεια και η σχέση με το τοπίο αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Το νερό συνιστά επίσης βασικό σχεδιαστικό στοιχείο, σε αναφορά στη χωροθέτηση των περιστεριώνων κοντά σε πηγές ή ρέοντα ύδατα. Οι ιδιωτικές πισίνες εντάσσονται οργανικά στο οικόπεδο, ακολουθώντας τη λογική των ξερολιθιών και αναπτύσσονται σταδιακά στον χώρο.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Το συνολικό εμβαδόν κάθε μονάδας ανέρχεται σε 77m2. Η είσοδος διαχωρίζεται από έναν προθάλαμο, τοποθετημένο ανάμεσα στο διάτρητο στοιχείο κλωστρά και την υαλοστάσια πρόσοψη, εξασφαλίζοντας μια σταδιακή μετάβαση και αυξημένο βαθμό ιδιωτικότητας. Η σκίαση ελέγχεται από τον χρήστη, προσφέροντας ευελιξία ως προς τον φωτισμό και τον βαθμό ανοίγματος προς το περιβάλλον.

Ο εσωτερικός χώρος οργανώνεται ως ενιαίος, όπου οι καμπύλες γραμμές και τα φυσικά υλικά διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα θαλπωρής, σε αρμονία με το φυσικό τοπίο. Στο ισόγειο, ο χώρος καθιστικού λειτουργεί ως κεντρικό σημείο αναφοράς και συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και την κουζίνα. Μια κυκλική κλίμακα οδηγεί στο επίπεδο του παταριού, όπου χωροθετείται το υπνοδωμάτιο, ένα ανοιχτό ντους και ένα WC.

Τα πλευρικά τοιχώματα φέρουν τραχιά υφή, εσοχές και ανοίγματα που επανερμηνεύουν τις λειτουργικές κοιλότητες των παραδοσιακών περιστεριώνων -χώρους που αρχικά φιλοξενούσαν τα πουλιά. Η ενσωμάτωση φυτεύσεων στο εσωτερικό ενισχύει περαιτέρω τη σύνδεση με τη γη και τους φυσικούς κύκλους.

Τέλος, οι μονάδες φιλοξενίας αντιμετωπίζονται ως καταφύγια: χώροι απόσυρσης και ενδοσκόπησης. Προάγουν την αίσθηση απομόνωσης, ηρεμίας και αποστασιοποίησης από την καθημερινότητα, προσφέροντας στους επισκέπτες μια ξεχωριστή χωρική εμπειρία που ευνοεί τη χαλάρωση και την επανασύνδεση με τη φύση και τον εαυτό τους.

Παιγνιώδης φωτισμός

Το έργο αφορούσε την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 70 τ.μ. στον δεύτερο όροφο, κοντά στον Λυκαβηττό. Ο σχεδιασμός βασίστηκε σε μια ανοιχτή κάτοψη, επιτρέποντας στο φυσικό φως να διαχέεται σε βάθος στο εσωτερικό. Για την οργάνωση του ενιαίου χώρου, δόθηκε έμφαση στις μεταβατικές ζώνες μέσω της χρήσης έντονων χρωμάτων και υφών. Η κουζίνα αντιμετωπίστηκε ως ένα ενσωματωμένο έπιπλο, ενώ μεταλλικά διαχωριστικά και πόρτες σχεδιάστηκαν ώστε να εξυπηρετούν διαφορετικά σενάρια καθημερινής χρήσης. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της δεκαετίας του ’70 διατηρήθηκαν και συνδυάστηκαν με πιο ζωντανά και βιομηχανικά στοιχεία, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο κολάζ υλικών.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Η βασική παρέμβαση ήταν η μεταφορά της κουζίνας, με στόχο τη βέλτιστη χωρική οργάνωση του διαμερίσματος. Στην αρχική της θέση, η κουζίνα παρεμπόδιζε την είσοδο, δεν είχε οπτική και λειτουργική σύνδεση με τους υπόλοιπους χώρους και παρουσίαζε έλλειψη φυσικού φωτισμού και περιορισμένο μέγεθος. Η νέα της θέση επέτρεψε τη δημιουργία ενός επιμήκους διαδρόμου εισόδου και ενός ευρύχωρου, πολυλειτουργικού αποθηκευτικού στοιχείου που ενσωματώνει πάγκο εισόδου, ντουλάπα, πλυντήριο και γενικούς αποθηκευτικούς χώρους. Η κουζίνα σχεδιάστηκε ως λειτουργικό αντικείμενο και όχι ως ξεχωριστός χώρος – ενταγμένη στην ανοιχτή κάτοψη και διακριτικά προσαρμοσμένη στις ανάγκες της καθημερινότητας. Συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και τοποθετείται απέναντι από την μπαλκονόπορτα, ώστε να αξιοποιείται καλύτερα το φυσικό φως.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Το διαμέρισμα οργανώνεται σε τρεις διακριτές ζώνες. Η πρώτη ζώνη, που περιλαμβάνει τους μεταβατικούς χώρους όπως ο διάδρομος και οι αποθηκευτικοί χώροι, λειτουργεί ως ένα χρωματικό πλαίσιο για τους πιο ήπιους και λιτούς κύριους χώρους. Μια καθοριστική παρέμβαση αποτέλεσε η καθαίρεση του τοίχου μεταξύ υπνοδωματίου και καθιστικού, αποκαλύπτοντας τα φέροντα στοιχεία του κτιρίου, όπως την κεντρική κολόνα και τις δοκούς. Στη θέση του αρχικού διαχωριστικού, τοποθετήθηκε τετράφυλλη μεταλλική πόρτα με ραβδωτό γυαλί, ως αναφορά στα παραδοσιακά ξύλινα συρόμενα χωρίσματα με υαλοπίνακες που συναντώνται σε αθηναϊκά διαμερίσματα. Το ραβδωτό γυαλί ενισχύει την αισθητική της δεκαετίας του ’70, επιτρέποντας παράλληλα τη διάχυση του φωτός στον χώρο και προσφέροντας ιδιωτικότητα όταν απαιτείται.

 

 

Παλέτα υλικών

Το αρχικό μωσαϊκό δάπεδο, το οποίο αποκαλύφθηκε αλλά είχε υποστεί εκτεταμένες φθορές από προηγούμενες παρεμβάσεις, αντικαταστάθηκε με ψηφίδες σε turquoise απόχρωση, ενισχύοντας την αντανάκλαση του φωτός στους ενδιάμεσους και πιο σκοτεινούς χώρους. Για τις ξυλουργικές κατασκευές επιλέχθηκε καπλαμάς σημύδας, με έντονα νερά και θερμή κιτρινωπή απόχρωση, ενώ το κατώφλι της εισόδου τονίζεται με μπορντό χρώμα.

Η δεύτερη ζώνη περιλαμβάνει τους κύριους χώρους διαβίωσης – καθιστικό, τραπεζαρία και υπνοδωμάτιο – όπου το υφιστάμενο δρύινο παρκέ επισκευάστηκε και διατηρήθηκε. Τα υπόλοιπα στοιχεία σχεδιάστηκαν ώστε να αναδεικνύουν τη θερμότητα του ξύλου μέσω αντιθέσεων, με τη χρήση βιομηχανικών υλικών όπως εμφανές σκυρόδεμα, μεταλλικά στοιχεία (συρόμενες πόρτες και ράφια), γυαλί και χρωματιστές λεπτομέρειες σε φωτιστικά και πόμολα.

Η τρίτη ζώνη, που περιλαμβάνει την κουζίνα και το λουτρό, χαρακτηρίζεται από τη χρήση μαρμάρου Διονύσου ως κυρίαρχου υλικού, σε αναφορά στα υλικά που προϋπήρχαν στο διαμέρισμα. Στην κουζίνα, το μάρμαρο εφαρμόστηκε στον πάγκο και την πλάτη, δημιουργώντας έντονες αντανακλάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τα ματ, λευκά λακαριστά ντουλάπια. Στο λουτρό, επιλέχθηκαν μαρμάρινες πλάκες διαστάσεων 40×40 εκ., προσδίδοντας μια πιο παιχνιδιάρικη εκδοχή σε αυτό το διαχρονικό υλικό.

 

Σχηματικές αντιθέσεις

Στον κεντρικό δρόμο της περιοχής της Αβάνας, η οποία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τα καταστήματα εστίασης, δημιουργείται μια νέα σύγχρονη ιταλική trattoria, με έμφαση στη διαλλακτική σχέση μεταξύ υλικοτήτων και σχημάτων.

 

Υπαίθριος σχεδιασμός & διάταξη

Κατά μήκος του πεζοδρομίου συναντάται η υπαίθρια πρώτη σάλα του εστιατορίου. Τους θερινούς μήνες, η μεταλλική πέργκολα ανοίγει, με τα μεγάλα πλατάνια του πεζοδρομίου να προσφέρουν σκίαση κατά τη διάρκεια της μέρας, χωρίς να αποκρύπτουν τον ουρανό το βράδυ. Η περιμετρική φύτευση λειτουργεί ως φυσικό φίλτρο από τους περαστικούς και την κίνηση του δρόμου, σε συνδυασμό με τα πανέλα κόντρα πλακέ θαλάσσης που, μελετημένα ως προς τον σχεδιασμό και την τοποθέτησή τους, επιτρέπουν στο φυσικό φως να εισχωρήσει στον χώρο, δημιουργώντας δραματικές σκιές και ατμόσφαιρα.

Η κύρια αίθουσα συνυπάρχει με την ανοιχτή κουζίνα, με τη χαμηλή μπάρα μπροστά στον πάγκο των chef να ενισχύει την αμεσότητα και το ανεπιτήδευτο ύφος, αρχές που βρίσκονταν στο πνεύμα του σχεδιασμού. Οι αναπαυτικοί καναπέδες από ξύλο παλίσανδρου αναπτύσσονται περιμετρικά και στρέφονται προς την καρδιά του εστιατορίου, την κουζίνα, δίνοντας την αίσθηση ενός μεγάλου καθιστικού. Τραπέζια για μικρότερες και μεγαλύτερες παρέες εναλλάσσονται στον χώρο. Η υπάρχουσα κεντρική κολώνα, δεσπόζον στοιχείο της αίθουσας, αγκαλιάστηκε από ένα ειδικής κατασκευής μαρμάρινο τραπέζι και αποτέλεσε τη βάση για τη μεταλλική εναέρια ζαρντινιέρα.

Παλέτα υλικών

Το εσωτερικό επενδύθηκε με συμμετρικά διάτρητα πάνελ από ξυλεία δρυός και παλίσανδρου, τα οποία ‘’ντύθηκαν’’ με κρυφό φωτισμό, χρωματίζοντας τον χώρο με τις αντανακλάσεις των ξύλων. Τα υφάσματα των καθισμάτων είναι εμπνευσμένα από την ιταλική φινέτσα, τόσο ως προς τον συνδυασμό τους όσο και ως προς τη ραφή τους. Οι τοίχοι με τον τραβηχτό σοβά παίρνουν λάμψη από τους χωνευτούς διάσπαρτους καθρέπτες, ενώ η αντίθεση των υλικών ενισχύεται με τις σανίδες οικοδομής στο δάπεδο και την μπρούτζινη επένδυση όλων των βιομηχανικών inox μηχανημάτων της κουζίνας. Συνολικά, ο διάλογος απλών υλικών, όπως αυτός των σανίδων οικοδομής και του σοβά, με πιο εκλεπτυσμένα υλικά, όπως το μάρμαρο και ο ορείχαλκος, πετυχαίνουν μία ισορροπία που αντικατοπτρίζει το πνεύμα του εστιατορίου.

 

 

Μορφολογίες & χρωματισμοί

Στη σύνθεση κυριαρχούν κυκλικά στοιχεία και καμπύλες, τόσο στην κάτοψη, όσο και στον επιμέρους σχεδιασμό, από το σχήμα των τραπεζιών, των φωτιστικών, αλλά και των οπών στις ξύλινες επενδύσεις. Ο κύκλος χρησιμοποιήθηκε σε επανάληψη δημιουργώντας ένα κυρίαρχο μοτίβο, ενώ το τετράγωνο πλακίδιο που καλύπτει τους χώρους των παρασκευαστηρίων και ο εμφανής πράσινος αρμός επιλέχθηκαν ώστε να δημιουργηθεί σχηματική αντίθεση.

Στη χρωματική παλέτα κυριαρχούν το πράσινο -στην πόρτα, στα τραπέζια, σε μερικούς τοίχους, στα καθίσματα και στους αρμούς των πλακιδίων- και το κίτρινο -στους καναπέδες και στους τόνους του ξύλου- με λεπτομέρειες σε τόνους ορείχαλκου, όπως στην επένδυση του bar και σε κάποια φωτιστικά.

 

Συντηρητική αποκατάσταση

In the heart of Corso Italia in Milan, a small yet highly significant interior within Casa Sissa – a residential building by Gio Ponti and Emilio Lancia – has bee

Στην καρδιά της Corso Italia στο Μιλάνο, ένας μικρός αλλά ιδιαίτερα σημαντικός εσωτερικός χώρος εντός της Casa Sissa – μιας πολυκατοικίας των Gio Ponti και Emilio Lancia – έχει αποκτήσει νέα ζωή και σαφή λειτουργικό προσανατολισμό. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου ισορροπεί ανάμεσα στον Ρασιοναλισμό, τον εκλεκτικισμό και το κίνημα Novecento, εκφράζοντας με χαρακτηριστικό τρόπο την ιταλική αρχιτεκτονική της περιόδου. Η επέμβαση προσεγγίζει τη συντηρητική αποκατάσταση με ακρίβεια, ενσωματώνοντας με διακριτικό τρόπο νέες χρήσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης επαγγελματικής πρακτικής.

 

Χωρική οργάνωση

Ο χώρος γραφείου καταλαμβάνει μία πτέρυγα του κτιρίου με πρόσοψη προς την Corso Italia. Η κάτοψη οργανώνεται γύρω από έναν χώρο εισόδου με εντοιχισμένες αποθηκευτικές μονάδες πλήρους ύψους, ο οποίος οδηγεί σε έναν ευρύ και φωτεινό ενιαίο χώρο εργασίας. Το σύνολο συμπληρώνεται από μια πιο ιδιωτική αίθουσα συσκέψεων με θέα στον εσωτερικό κήπο, έναν χώρο καφέ, ένα λουτρό με προθάλαμο, καθώς και τεχνικές ζώνες ενσωματωμένες με τρόπο διακριτικό. Η αρχική διάταξη του διαμερίσματος διατηρείται και αναδεικνύεται: δίφυλλες υαλοστάσιες πόρτες, ανακατασκευασμένες βάσει των αρχικών, συνδέουν τους κύριους χώρους, ενώ επενδύσεις από καπνιστή δρυ διαμορφώνουν τον χώρο εισόδου, προσδίδοντας αίσθηση βάθους και υλικής θερμότητας.

 

Παλέτα υλικών

Κάθε σχεδιαστική απόφαση προέκυψε μέσα από άμεση και ουσιαστική επαφή με το υφιστάμενο κτιριακό απόθεμα. Τα αυθεντικά δάπεδα από δρυ, τοποθετημένα σε ψαροκόκαλο στην αίθουσα συσκέψεων και σε ρόμβους διαστάσεων 40×40cm στον κύριο χώρο εργασίας, αποξηλώθηκαν, αποκαταστάθηκαν και επανατοποθετήθηκαν, ενσωματώνοντας όπου απαιτήθηκε νέες τεχνικές υποδομές. Ο σπάνιος αυτός τύπος δαπέδου, που αποκαλύφθηκε κάτω από μεταγενέστερες επιστρώσεις, συντηρήθηκε με ιδιαίτερη επιμέλεια. Σε άλλες επιφάνειες, διατηρήθηκαν μαύρες τσιμεντόπλακες (cementine) που μιμούνται το Belgian Black μάρμαρο· όπου η αντικατάσταση δεν ήταν εφικτή, η συνέχεια εξασφαλίστηκε με πλάκες αυθεντικού μαρμάρου, επιλεγμένες με ακρίβεια ως προς τον τόνο και το φινίρισμα.

Οι τοίχοι αντιμετωπίστηκαν με σχεδόν αρχαιολογική προσέγγιση. Αυθεντικοί σοβάδες και διακοσμητικά φινιρίσματα της δεκαετίας του 1930, καλυμμένα από διαδοχικές μεταγενέστερες στρώσεις, αποκαλύφθηκαν, στερεώθηκαν και συμπληρώθηκαν όπου υπήρχαν φθορές. Στην αίθουσα συσκέψεων, η πράσινη χρωματική απόδοση παραπέμπει άμεσα στην παλέτα της εποχής. Παράλληλα, παράθυρα, χειρολαβές και μεντεσέδες αποκαταστάθηκαν μεμονωμένα: κάθε μεταλλικό στοιχείο αποσυναρμολογήθηκε, καθαρίστηκε και, όπου κρίθηκε απαραίτητο, ανακατασκευάστηκε μέσω καλουπιών, αποκαλύπτοντας την ποικιλία των αρχικών φινιρισμάτων από ορείχαλκο και σίδηρο. Οι λεπτομέρειες αυτές, τοποθετημένες στο μεταίχμιο μεταξύ Μοντερνισμού και Novecento, συνθέτουν ένα σύνολο όπου η τεχνική ακρίβεια συνυπάρχει με την εκλεπτυσμένη υλικότητα.

 

 

Επίπλωση και πρακτικές αποκατάστασης

Τα εντοιχισμένα έπιπλα, σχεδιασμένα ειδικά για τον χώρο, οργανώνουν τις επιμέρους λειτουργίες με διακριτικότητα. Αποθηκευτικές μονάδες, κονσόλες και τραπέζια εργασίας από λευκασμένη τέφρα εντάσσονται στο εσωτερικό χωρίς να διαταράσσουν την ιστορική αναγνωσιμότητα των χώρων. Η είσοδος της πολυκατοικίας αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα της συνολικής μελέτης. Αν και δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί, διατηρεί την αυθεντική επένδυση τοίχων από μάρμαρο Palissandro Blu – ένα σπάνιο ιταλικό υλικό προέλευσης Πιεμόντε – τοποθετημένο σε ρόμβους, μοτίβο που επανεμφανίζεται και στο δάπεδο του γραφείου.

Στα αξιοσημείωτα στοιχεία συγκαταλέγονται επίσης η ριγωτή οροφή από σοβά, ένα φωτιστικό ενσωματωμένο κάτω από μαρμάρινο πάγκο και ένα μεγάλο υαλοστάσιο που πλημμυρίζει το κλιμακοστάσιο με φυσικό φως. Όλα συνδιαλέγονται με την αισθητική του Novecento και του Μοντερνισμού, συνθέτοντας μια επέμβαση που λειτουργεί ταυτόχρονα ως πράξη φροντίδας του ιστορικού κελύφους και ως σαφής δήλωση μεθοδολογικής προσέγγισης.

 

Μία αστική καντίνα

Το Tanpopo είναι η ιαπωνική λέξη για το φυτό ταραξάκο και ο τίτλος μιας καλτ ιαπωνικής ταινίας του 1985 που ακολουθεί την ιστορία μιας νεαρής μητέρας που παίρνει μαθήματα από έναν οδηγό φορτηγού για το πώς να φτιάξει το τέλειο ramen. Είναι επίσης, ένας ιδιότυπος χώρος πίσω από την πλατεία Κλαυθμώνος, όπου προσφέρεται ιαπωνικό φαγητό σε μια casual ατμόσφαιρα που θυμίζει καντίνα, ακουμπισμένη στο πεζοδρόμιο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Σχεδιαστική πρόθεση ήταν να θολώσουν τα όρια δημόσιου και ιδιωτικού, φέρνοντας τη δράση της μαγειρικής σε συνεχή αλληλεπίδραση με τους περαστικούς. Χωρικά, αυτό μεταφράστηκε με την τοποθέτηση του χώρου παρασκευής φαγητού στην όψη, στον πυρήνα της ροής του κόσμου από και προς το εσωτερικό. Η περιμετρικά ανοιχτή κουζίνα εντάσσεται σε ένα μεταλλικό στερεό το οποίο αναπτύσσεται σε διπλό ύψος, ενώ ενσωματώνεται στη δομή χωρίς στήριξη από τα υπάρχοντα δομικά στοιχεία, προσφέροντας ακόμα και τη δυνατότητα μεταφοράς του.

 

 

Χωρική οργάνωση

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η λειτουργία της κουζίνας προσομοιάζει με αυτή ενός ανεξάρτητου σύμπαντος που έχει τον δικό του ρυθμό και τους δικούς του κανόνες. Η ανεμπόδιστη ορατότητα όλων των διαδικασιών προετοιμασίας του φαγητού ενισχύει το αίσθημα αμεσότητας, μεταφέροντας ταυτόχρονα τον παλμό της κουζίνας στους επισκέπτες. Σημεία διάδρασης και συνάντησης των δύο κόσμων, παρασκευής και κατανάλωσης, αποτελούν οι πάγκοι φαγητού στους οποίους ο μάγειρας προσφέρει το ράμεν, απευθείας.

 

 

Παλέτα υλικών

Οι υλικότητες που επιλέχθηκαν για να ντύσουν το γρήγορο και εφήμερο eat and go concept είναι αδρές, με το μέταλλο να κυριαρχεί. Οι inox επιφάνειες, στο εσωτερικό της κουζίνας, συνδυάζονται και δημιουργούν μια αίσθηση ροής με τις κυριαρχούσες γκρι αποχρώσεις και τις λεπτομέρειες από μάρμαρο Αλιβερίου στη σάλα του καθιστικού. Η ποικιλία στις υφές και η μετάβαση από το λείο του inox στο αδρό του σοβά των τοίχων και του επεξεργασμένου χτυπητού μαρμάρου, διαφοροποιεί απτικά ό,τι οι αποχρώσεις ενοποιούν οπτικά, θέτοντας παρασκευή και κατανάλωση σε μια συνεχή διαπραγμάτευση των ορίων και των διαφορών τους.

Τον σχεδιασμό συμπληρώνουν ξύλινοι πάγκοι που φέρουν μνήμες από παραδοσιακές καντίνες, κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο οικεία, διευκολύνοντας παράλληλα τη λειτουργικότητα και τη ροή της κίνησης. Η ιδιαίτερη έμφαση στην αρμονική σύμπραξη υλικών και δομών στοχεύει στο να εμπλουτίσει το εκάστοτε concept, αναδεικνύοντας την αυθεντικότητα του brand.

 

 

Στοά του γλυκού

Κεντρικό ζητούμενο για τον ισόγειο χώρο ενός κτιρίου της δεκαετίας του ’60 στην περιοχή της Μητρόπολης ήταν η δημιουργία μιας «Στοάς του γλυκού»: ενός καταστήματος πολλών ταχυτήτων που θα έπρεπε να περιλαμβάνει εργαστήριο-παρασκευαστήριο, τμήμα λιανεμπορίου και ένα εστιατόριο γλυκών.

 

Πολιτιστικό πλαίσιο

Η σκέψη που γεννήθηκε κατά την επεξεργασία του θέματος, ήταν αυτή της αθηναϊκής στοάς. Ο τύπος-υπόδειγμα στεγασμένου, ελεύθερου χώρου που συνδέει αβίαστα χρήσεις εμπορίου, συνάθροισης και ψυχαγωγίας. Η πρώτη στοά επί αθηναϊκού εδάφους, στην πλατεία Καπνικαρέας, οικοδομήθηκε το 1883 σε σχέδια του Ernst Ziller, στο τετραώροφο νεοκλασικό μέγαρο Μελά, “μετά της υαλοσκεπούς διόδου“ στα πρότυπα των παρισινών galeries, κατασκευασμένων από μέταλλο και γυαλί.

Από τους ζωτικότερους τόπους της εμπορικής ζωής, οι στοές ήταν κυρίως θεματικές, αποτελώντας πιάτσα δραστηριοτήτων ή καταστημάτων πώλησης συγκεκριμένων αντικειμένων. Οικοδομήθηκαν ως χώροι συγκέντρωσης εμπορευμάτων και κατέληξαν “να εξυπηρετήσουν την αναζήτηση της απόλαυσης στην πόλη, μέσω περιπάτων και άλλων ψυχαγωγιών“.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Με έμπνευση την εμπορική στοά και κίνητρο τη συμπεριληπτική ζωτικότητα της, το ζαχαροπλαστείο σχεδιάζεται πρωτίστως με μέταλλο και γυαλί· διαρθρώνεται δε ως μια σειρά τριών διακριτών χωρικών ενοτήτων (καταστήματα), το καθένα από τα οποία έχει την δική του όψη (βιτρίνα) προς έναν επιμήκη, κεντρικό, κοινό χώρο (στοά).

Η λαδοπράσινη στοά των 9x3m, με το παλαιό μωσαϊκό δάπεδο, σχηματίζει σε όλο το εύρος του εξωτερικού της άκρου την κεντρική, δίδυμη είσοδο. Μια επιμήκης, ψηλόλιγνη κατασκευή τοποθετημένη κατά τον άξονα, οργανώνει κινήσεις, προσφέρει χρηστική επιφάνεια πάγκου και φέρει κρεμαστή φωτιζόμενη φύτευση η οποία εντείνει την αίσθηση δημόσιου ανοικτού χώρου. Εκατέρωθεν της εισόδου και στο βάθος, από μέταλλο και ανάγλυφο γυαλί, βρίσκονται οι βιτρίνες των τριών καταστημάτων και η δίοδος προς τους χώρους υγιεινής.

 

 

Οργάνωση & υλικά

Το εμπορικό κατάστημα αριστερά και το εστιατόριο δεξιά βρίσκονται πίσω από δύο αντικριστές μεταλλικές αψίδες που λειτουργούν ως ανοίγματα στις αντίστοιχες ενότητες. Στην πρώτη, μια κατάφωτη κεντρική τράπεζα λευκού μαρμάρου φέρει την έκθεση των προϊόντων, δίπλα στον φωτεινό τοίχο από υαλότουβλα που φιλτράρει την αέναη κίνηση του εργαστηρίου. Στη δεύτερη, το θερμό πορτοκαλί πλακάκι, τα ξύλινα τραπέζια και ο διακριτικός φωτισμός δημιουργούν μια φιλόξενη σάλα για το à la carte γλυκό. Στο βάθος, πίσω από ένα ανασυρόμενο διαχωριστικό, βρίσκεται το παρασκευαστήριο. Το τελευταίο ανοίγει τα φώτα και το παράθυρό του μετά το μεσημέρι, όταν ο σεφ, ορατός πια στο κοινό, ετοιμάζει τα γλυπτικά πιάτα, τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της Στοάς του Γλυκού.

 

Χειροποίητη αισθητική

Κατά τον σχεδιασμό του εστιατορίου επιχειρήθηκε η δημιουργία ενός αντισυμβατικού χώρου ο οποίος να κάνει τους επισκέπτες ενεργούς συμμέτοχους σε μία εμπειρία που αναδεικνύει τις αξίες της τέχνης, του design και της γαστρονομίας, μεταφράζοντάς τες σε απτές μορφές, υλικά και υφές.

 

Λειτουργική οργάνωση

Το υφιστάμενο εστιατόριο διαθέτει χαρακτηριστικό διπλό ύψος με πατάρι και ελικοειδή σκάλα, ενώ οι όψεις επενδύονται με μεγάλα μεταλλικά ανοίγματα που προσφέρουν πλήρη ορατότητα σε όλα τα μέρη του εσωτερικού. Κατά την είσοδο, συναντάται η κεντρική ζώνη με τα τραπεζοκαθίσματα σε open plan διάταξη, το bar με τον πάγκο, και η ανοιχτή κουζίνα στην πίσω ζώνη που επιτρέπει στους επισκέπτες να παρακολουθούν τη διαδικασία προετοιμασίας των προϊόντων.

Με έμφαση στη λεπτομέρεια, σχεδιάζονται τα custom made μαρμάρινα τραπέζια και οι καρέκλες από ανοξείδωτο ατσάλι και μαξιλάρι από εύκαμπτο gel που προσδίδει μια ασυνήθιστη, μαλακή υφή. Το δάπεδο είναι καλυμμένο με μωσαϊκό από διάφορα ελληνικά μαρμάρινα κομμάτια και κατά παραγγελία κεραμικά πλακίδια του καλλιτέχνη Βασίλη Παπαγεωργίου.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Ενώ με μια πρώτη ματιά το υλικό που φαίνεται να κυριαρχεί είναι το ξύλο σε φυσική απόχρωση, στον σχεδιασμό εντάσσονται και υλικά πιο αδρής αισθητικής, όπως ο ανοξείδωτος χάλυβας και το μάρμαρο, τα οποία απορροφούνται απρόσκοπτα από την απαλότητα του ξύλου.

Κεντρικό στοιχείο αποτελεί ένας γλυπτικός φωτιστικός σωλήνας που εκτείνεται μέχρι την οροφή και μαγνητίζει το βλέμμα από όλες τις κατευθύνσεις, ακόμη και εξωτερικά του εστιατορίου. Ένα χειροποίητο χαλί από μαλλί και μετάξι του καλλιτέχνη Γιάννη Βαρελά διακοσμεί τον τοίχο μπροστά από τη φωτεινή στήλη, ενώ η ποικιλία των χρωμάτων του το καθιστά επίκεντρο του χώρου. Ο συνδυασμός αυτών των δύο βασικών στοιχείων αναδεικνύει μια αίσθηση ζεστασιάς και άνεσης, που συμπληρώνεται εξαιρετικά από τον περιβάλλοντα φωτισμό με μικρότερα κρεμαστά φωτιστικά και απλίκες τοίχου.

 

 

Σχεδιασμός σκάλας

Η ανοξείδωτη σκάλα στο πίσω μέρος δημιουργεί μια μοναδική γεωμετρία στον χώρο και οδηγεί τον επισκέπτη στο πατάρι, το οποίο επενδύεται με ξύλινες επιτοίχιες βιβλιοθήκες κρασιού. Η ίδια χρήση επεκτείνεται και στο υπόγειο, η είσοδος στο οποίο μοιάζει με ένα ξύλινο τούνελ, το οποίο φωτίζεται από ένα σωλήνα 90ο ως συνέχεια της στήλης του ισογείου.

 

Κάθετη σύνθεση

Η προσεκτικά επιλεγμένη παλέτα υλικών και χρωμάτων διατρέχει ολόκληρο το διαμέρισμα, ενοποιώντας αρμονικά τη μορφή, τη λειτουργία και την αισθητική. Το αποτέλεσμα είναι ένας εσωτερικός χώρος που συνδυάζει τον σύγχρονο χαρακτήρα με τη διαχρονική κομψότητα.

 

Λειτουργική Διάταξη

Το διαμέρισμα προέκυψε από την ενοποίηση δύο ανεξάρτητων κατοικιών, οι οποίες συνδέθηκαν κάθετα ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία, ολοκληρωμένη κατοικία. Η νέα σύνθεση εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα, με διακριτούς αλλά συμπληρωματικούς ρόλους – λειτουργικούς και αισθητικούς. Το κάτω επίπεδο στεγάζει τις ιδιωτικές ζώνες: την κύρια κρεβατοκάμαρα με το μπάνιο και τη γκαρνταρόμπα, τον χώρο ευεξίας και ένα βοηθητικό μπάνιο. Το άνω επίπεδο φιλοξενεί τους κοινόχρηστους χώρους – το ενιαίο καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα, ένα WC επισκεπτών, καθώς και τον χώρο της βιβλιοθήκης.

Κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η εσωτερική σκάλα, που σχεδιάστηκε ως γλυπτικό αντικείμενο και λειτουργεί ως χωρικός άξονας γύρω από τον οποίο οργανώνονται όλοι οι χώροι και η κυκλοφορία. Η μετάβαση από τον δημόσιο χαρακτήρα του άνω επιπέδου (με την κύρια είσοδο) στον ιδιωτικό χαρακτήρα του κάτω επιπέδου, γίνεται ομαλά μέσα από αυτό το αρχιτεκτονικό σημείο αναφοράς.

Η διάταξη των χώρων ανταποκρίνεται και στη μοναδική γεωγραφική θέση του διαμερίσματος, κοντά στη θάλασσα. Οι βασικές λειτουργίες –όπως το καθιστικό και ο χώρος ευεξίας– τοποθετούνται προς τη νοτιοανατολική όψη, ώστε να αξιοποιούν τη φυσική θέα, τον φωτισμό και τον αερισμό. Αντίστοιχα, οι βοηθητικοί χώροι μεταφέρονται στη βορειοδυτική πλευρά, με προσανατολισμό προς τα πίσω μέρη των γειτονικών κτιρίων. Ένα μεγάλο άνοιγμα στο κεντρικό κλιμακοστάσιο επιτρέπει στο φως να διεισδύσει από τον πίσω όγκο και ταυτόχρονα πλαισιώνει τη μετάβαση ανάμεσα στα δύο επίπεδα.

 

 

Υλικά & φωτισμός

Η αισθητική προσέγγιση βασίζεται σε μία ενιαία γλώσσα, που εκτείνεται τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, διαμορφώνοντας μια ισορροπημένη και εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα. Φυσικά υλικά, όπως το μάρμαρο και το ξύλο, συνδυάζονται με τεχνολογικά εξελιγμένα βιομηχανικά στοιχεία, όπως κεραμικά πλακίδια, HPL πάνελ, μεταλλικές κατασκευές και γυαλί. Μέσα από την προσεκτική επιλογή υλικών, υφών και αποχρώσεων, αλλά και τον σχεδιασμό ειδικά διαμορφωμένων γεωμετρικών επιφανειών, διαμορφώνεται μια αρχιτεκτονική αφήγηση που αντλεί αναφορές από τα αστικά διαμερίσματα των δεκαετιών του ’60 (μαρμάρινα δάπεδα, ξυλουργικές λεπτομέρειες, σκάλες) και από τη φυσική ταυτότητα της Φρεαττύδας – την άμμο, τη θάλασσα και το φως.

Το μάρμαρο Σινά, σε γήινους τόνους και με ημι-τραχιά υφή, λειτουργεί ως βασική επιφάνεια πάνω στην οποία αναπτύσσονται όλα τα εσωτερικά στοιχεία. Η χρωματική του συγγένεια με την άμμο της περιοχής ενισχύει την οπτική συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον, μέσω των μεγάλων ανοιγμάτων της πρόσοψης. Περιμετρικά, ένας ψηλός σοβατεπί από το ίδιο μάρμαρο (ύψους 35cm) ενισχύει τον ορισμό των επιμέρους χώρων. Οι τοίχοι βάφονται σε θερμή απόχρωση λευκού, λειτουργώντας ως φόντο που αναδεικνύει λεπτομέρειες από πράσινο μάρμαρο, ξύλινες κατασκευές από αμερικανική καρυδιά, μεταλλικά διαχωριστικά με ραβδωτό γυαλί και φυσικά υφάσματα. Η ήρεμη αυτή παλέτα χρωμάτων και υφών τονίζεται από τη δυναμική παρουσία του μαύρου όγκου της κουζίνας, η οποία σχεδιάζεται ως αυτόνομο γλυπτικό στοιχείο και αναδεικνύει το μαρμάρινο νησί που την πλαισιώνει.

 

 

Ειδικές κατασκευές

Η εσωτερική σκάλα δεν αποτελεί μόνο μέσο σύνδεσης μεταξύ των δύο επιπέδων, αλλά αποτυπώνει και την αισθητική φιλοσοφία του διαμερίσματος. Επενδυμένη εξολοκλήρου με μάρμαρο Σινά, διαθέτει χειροποίητο, σκαλιστό χειρολισθήρα από συμπαγές ξύλο, φιλοτεχνημένο επιτόπου από εξειδικευμένους τεχνίτες, ακολουθώντας με ακρίβεια την καμπυλότητα της κατασκευής.

Ο χώρος της βιβλιοθήκης συνεχίζει αισθητικά τον τόνο της κουζίνας, υιοθετώντας την ίδια έντονη, σκοτεινή χρωματική παλέτα. Ο φωτισμός επιλέγεται με βάση τις καθαρές του γραμμές, τις ποιοτικές λεπτομέρειες και το ζεστό φως, προσδίδοντας βάθος στις υφές και τα υλικά κάθε χώρου.

 

Αθηναϊκοί στοχασμοί

Στο κέντρο του εμπορικού τριγώνου, στον πολυσύχναστο πεζόδρομο της Ερμού, μία στοά ξετρυπάει τα συνεχόμενα μέτωπα των κτιρίων, αποκαλύπτοντας σταδιακά το κτίριο 18. Η αυθεντική σπειροειδής δομή του κλιμακοστασίου, οδηγεί στο διαμέρισμα Νο9.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Πρόκειται για την ανακαίνιση ενός στενόμακρου κελύφους, μόλις 36m2, για τη στέγαση ενός ξενοδοχειακού τύπου studio, που στοχεύει στην διατήρηση της ιδιαίτερης σχέσης με την ταυτότητα του παρελθόντος, μέσα από αντανακλάσεις μιας άλλοτε αθηναϊκής γοητείας. Η ύπαρξη ενός μοναδικού αλλά εντυπωσιακού ανοίγματος στον χώρο, δημιούργησε την ανάγκη μίας ενιαίας διάταξης, επιτρέποντας στο φως να διαπεράσει όλο το βάθος του. Για την οργάνωση αυτή θέτονται νοητά όρια, βοηθώντας στον επιμερισμό των ενοτήτων κύριας και δευτερεύουσας χρήσης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Βασικό στοιχείο αποτελεί ο μαρμάρινος όγκος, που τοποθετείται εμβόλιμα της μακράς διάστασης, διαχωρίζοντάς την σε δύο άνισα σκέλη. Προκύπτει έτσι, μία ακολουθία μεταβάσεων από το μικρότερο τμήμα στο μεγαλύτερο, ενισχύοντας την σταδιακή αποκάλυψη του βασικού πυρήνα διημέρευσης. Στην πίσω ζώνη διαμορφώνεται ένας προθάλαμος, ο οποίος κρύβει βοηθητικές λειτουργίες, όπως το wc, αποθηκευτικούς χώρους αλλά και ένα μικρό σημείο στάσης.

Στον λευκό αυτό καμβά, η μαρμάρινη κορνίζα του κύβου πλαισιώνει ένα πέρασμα που ξετρυπά τη μάζα του, αφήνοντας το βλέμμα να φτάσει ως την πόλη. Το ύψος χαμηλώνει, εντείνοντας την αίσθηση χωρικής μετάβασης. Η εντύπωση της σπηλιάς ενισχύεται από την ιδιαίτερη υλικότητα, καθώς επενδύεται εξ΄ ολοκλήρου με ένα κοκκινωπό ελληνικό μάρμαρο, που στο άγγιγμα της ματ υφής του ζωντανεύει το φυσικό του αποτύπωμα, δημιουργώντας ένα αίσθημα οικειότητας, γείωσης αλλά και πολυτέλειας. Πίσω από τις ραβδωτές γυάλινες επιφάνειες των διαχωριστικών κρύβεται ο χώρος του ντους.

Ανάμεσα τους γεννιέται μία ημικυκλική στήλη, που αγκαλιάζει συμπληρωματικά ένα χαμηλό έπιπλο. Η γεωμετρία αυτή αντικατοπτρίζεται αντιδιαμετρικά του διαδρόμου στους καθρέφτες των συρόμενων φύλλων μίας αποθηκευτικής ζώνης, μαρτυρώντας γωνιές του χώρου, που διαδέχεται αυτή την ενδιάμεση ογκοπλασία. Το ύψος επανέρχεται, ενώ δημιουργείται στους πλευρικούς τοίχους ένα πλέγμα από μεταλλικούς σωλήνες, που βοηθούν στον ορισμό μίας άτυπης δομής για την τοποθέτηση κινητών επίπλων και βοηθητικών σταθερών κατασκευών, όπως τα κομοδίνα και ο φωτισμός.

 

 

Παλέτα υλικών

Την υλική ταυτότητα του χώρου, ολοκληρώνει το πέτρινο δάπεδο, από πλάκες βουρτιστού, λεπτόκοκκου μωσαϊκού, που ορθώνονται σε σοβατεπί ύψους 60 εκατοστών. Το αγυάλιστο μάρμαρο, η αδρή πέτρα, το απαλό άγγιγμα του ξύλου και οι μεταλλικές λεπτομέρειες συγκροτούν μια σύνθεση φυσικών υλικών που δομούν τα βασικά στοιχεία του χώρου. Αυτός ο χαρακτήρας επεκτείνεται και σε άλλα γνωρίσματα, όπως η χειροποίητη κεραμική απλίκα τοίχου, καθώς και τα κεραμικά σερβίτσια, που υλοποιήθηκαν επί τούτου, σε μία προσπάθεια ολιστικής προσέγγισης σχεδιασμού. Ο χώρος καταλήγει σε μία ελεύθερη μαρμάρινη μπανιέρα, που τοποθετείται μπροστά στο άνοιγμα και λειτουργεί συνδυαστικά με το καθιστικό.

 

Μεταβαλλόμενες επιφάνειες

Το έργο αφορά ένα all‑day bar‑restaurant που βρίσκεται στη λίμνη της Εύβοιας, στην Ελλάδα. Ο εσωτερικός του σχεδιασμός συνδυάζει κλασικά και σύγχρονα στοιχεία, αναδεικνύοντας τον νεοκλασικό χαρακτήρα του κτιρίου.

 

Λειτουργική διάταξη

Ο εσωτερικός χώρος διαμορφώνεται γύρω από το κεντρικά τοποθετημένο μπαρ, ενώ τα μεγάλα ανοίγματα της πρόσοψης προσφέρουν ανεμπόδιστη θέα προς τη λίμνη. Η αρχική μορφή του κτιρίου καθόρισε την κατανομή των καθισμάτων, προσφέροντας πολυμορφία επιλογών: από γραμμικά καθίσματα και booths έως ένα κεντρικό στοιχείο καναπέ, αλλά και ελεύθερες καρέκλες, συνοδευόμενες από ειδικά σχεδιασμένα μαρμάρινα τραπέζια με ξύλινη βάση. Στον εξωτερικό χώρο συνυπάρχουν σφυρήλατες σιδερένιες καρέκλες, ριγέ μαξιλάρια καναπέδων και ξύλινα τραπέζια, συνθέτοντας ένα αρμονικό σκηνικό.

 

 

Σχεδιαστική φιλοσοφία

Από την αρχή, στόχος του σχεδιασμού ήταν να δημιουργηθεί ένας ζεστός και φιλόξενος χώρος που ξυπνά μνήμες του παρελθόντος. Η κεντρική ιδέα αντλεί έμπνευση από την Art Deco εποχή, αποδίδοντάς την με αφαιρετική και μοντέρνα προσέγγιση. Σημαντικό στοιχείο που ταξιδεύει τον επισκέπτη στα ευρωπαϊκά κέντρα της δεκαετίας του ’20 αποτελεί το κλασικό δάπεδο από ασπρόμαυρο μαρμάρινο μωσαϊκό, συνδυασμένο με μαρμάρινα σοβατεπί. Το χαρακτηριστικό μοτίβο, μαζί με τη φωτεινότητα των λευκών μαρμάρων, ξυπνά την αίσθηση των παρισινών μπιστρό.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Το μάρμαρο χρησιμοποιείται επιλεκτικά στο δάπεδο του μπαρ, προσδίδοντας κομψότητα και οριοθετώντας διακριτικά το πέρασμα από το μπαρ στην αίθουσα εστίασης. Οι ξύλινες επιφάνειες, οι ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις των τοίχων και των δαπέδων, οι σκούρες πράσινες πινελιές του καναπέ και της οροφής, οι μπρούτζινες λεπτομέρειες των φωτιστικών σωμάτων και τα πολύχρωμα βιτρό συνθέτουν μια φρέσκια παλέτα αντιθέσεων. Ο χώρος χαρακτηρίζεται από συνεχείς εναλλαγές μεταξύ λείων και ανάγλυφων επιφανειών, αιχμηρών και καμπύλων μορφών, συμπαγών και διάφανων στοιχείων. Παράλληλα, φυσικά φυτά ενσωματώθηκαν στην κεντρική κατασκευή του καναπέ, προσδίδοντας μία καλοκαιρινή και ζωντανή αίσθηση στο εσωτερικό.

 

 

Χρυσός Χορηγός: Marmyk Iliopoulos

Ασημένιος Χορηγός: GEBERIT

Χορηγοί: Apticon,  el greco,  Halo,  Textures and Tiles,  Vitex

Υποστηρικτές: Dionyssomarble,  Furniture Gallery,  HUB Lighting & Innovation by Kafkas,  Hatzaki Marbles,  John Papagiannoulis Bros,  Kolligas Wood Essence,  Pnevmatikos Marble,  Prodea,  Xalkis sa

Cocktail Event Sponsor: Kanelli

Media Sponsor: NEWS247

 

Μεταλλικό κουτί

Ζώντας μέσα στην ταχεία αστική ανάπτυξη της Μπανγκόκ, με τα ψηλά κτίρια και τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, προβάλλει η ερώτηση: Πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε ώστε να ζούμε με ηρεμία και ιδιωτικότητα μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον σε διαδικασία τόσο ραγδαίας αλλαγής; Επίσης, πώς μπορούμε να απολαμβάνουμε τα πλεονεκτήματα της φύσης χωρίς να χάνουμε τις ανέσεις που παρέχει η mega-city;

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο προτείνει μια εναλλακτική λύση που συμβιβάζει το πρόβλημα, σχεδιάζοντας το συγκρότημα κτιρίων και γραφείων “THE Haute”, έναν αυτόνομο οργανισμό κατοικίας και εργασίας, ως ιδέα για τη νέα γενιά αστικής ανάπτυξης στην Ταϊλάνδη. Η σύνθεση του κτιρίου ξεκινά από την απλή ιδέα των στοιβαγμένων όγκων, ως “κουτιά” από μαύρη πέτρα και αλουμίνιο. Τα δύο “κουτιά” στεγάζουν τις δύο κύριες λειτουργίες, κατοικία και εργασία. Τα ανοιγόμενα παράθυρα σχεδιάζονται ώστε να μην βλέπουν το ένα το άλλο, για λόγους ιδιωτικότητας.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός είναι σημαντική παράμετρος στη γενική ιδέα της “ιδιωτικής όασης”, ως άμεση ανταπόκριση στο τροπικό κλίμα της Μπανγκόκ. Προτείνεται μια καινοτόμος λύση, σχεδιάζοντας όλες τις μονάδες ως κατοικίες δίπλα στη φύση, που δανείζονται τη θέα των φυτών από τις γειτονικές τους, χωρίς να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Κατασκευάζεται ένα πενταώροφο κτίριο με κατακόρυφους κήπους που αποδίδονται στους κατοίκους και τη γειτονιά. Δέντρα φυτεύονται σε κάθε πιθανό χώρο του κτιρίου, προσδίδοντας έναν φυσικό πράσινο χαρακτήρα στο κέλυφος. Ενώ το έργο σχεδιάζεται ώστε να μεγιστοποιεί τόσο την ωφέλιμη επιφάνεια όσο και τους ανοιχτούς φυτεμένους χώρους, η σχέση μεταξύ τους διευκολύνει τον φυσικό αερισμό, που είναι ιδιαίτερα σημαντικός στο τροπικό κλίμα. Τέλος, οι εσωτερικοί χώροι βλέπουν σε ιδιωτικούς κήπους.

 

 

Σχεδιασμός όψεων

Οι όψεις των χώρων διημέρευσης και των υπνοδωματίων ακολουθούν χαρακτηριστική επεξεργασία: χρησιμοποιώντας μία δεύτερη επιδερμίδα, διάτρητα πάνελ αλουμινίου βοηθούν τον φυσικό δροσισμό ενώ επιτρέπουν να εισέρχεται το φως και ο αέρας. Κατά την εποχή της ζέστης, οι 39 βαθμοί του εξωτερικού γίνονται μόλις 26 στο εσωτερικό. Η όψη επιπλέον παρέχει πλήρη ιδιωτικότητα μέσα στην πυκνοχτισμένη συνοικία, ενώ με την εικόνα της μετατρέπει το κτίριο σε τοπόσημο.

 

Περιφραγμένο συγκρότημα

Το εξοχικό καταφύγιο για μία εκτεταμένη οικογένεια με μέλη διαφορετικής ηλικίας, είναι χτισμένο στο απόμακρο, ορεινό τοπίο της Μάνης. Το οικόπεδο βρίσκεται σε μία ψηλή πλαγιά και απολαμβάνει εντυπωσιακή θέα προς τη θάλασσα και τον οικισμό που απλώνεται χαμηλότερα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου να μπορεί να συγκεντρώνεται ολόκληρη η οικογένεια, αφήνοντας όμως σε κάθε μέλος της τη δυνατότητα να απομονώνεται μέσα στο συγκρότημα. Εξαιτίας της απομακρυσμένης τοποθεσίας, η ασφάλεια ήταν σημαντικός παράγοντας στον σχεδιασμό. Επίσης, επιθυμία της οικογένειας ήταν να δημιουργηθεί ένα δωμάτιο διαλογισμού, καθώς τα μέλη της είναι Βουδιστές. Έτσι, η ιδέα για το κτίριο είχε ως αναφορά τα πολλά μοναστήρια που βρίσκονται στην Ελλάδα.

 

 

Οργάνωση χώρου

Ένα περιτειχισμένο συγκρότημα με ανεξάρτητες ενότητες στο εσωτερικό του, το οποίο προσφέρει στους κατοίκους του τον απαραίτητο ιδιωτικό χώρο, όσο και το αίσθημα ασφάλειας. Το εσωτερικό σχεδιάστηκε ώστε να προσφέρει μια ανοιχτή αίσθηση που έρχεται σε απροσδόκητη αντίθεση με τον εξωτερικό τοίχο. Κάθε επιμέρους ενότητα έχει πρόσβαση μόνο μέσα από υπαίθριες διαδρομές. Η καρδιά του συγκροτήματος είναι μία κλιμακωτή αυλή που ορίζεται από τα επιμέρους κτίρια και μία πισίνα στο χαμηλότερο επίπεδο, από όπου ανοίγονται θέες προς τη θάλασσα και το τοπίο χωρίς να χάνεται η εντύπωση του περίκλειστου χώρου.

 

 

Παλέτα υλικών

Καθώς οι ιδιοκτήτες αγαπούσαν εξίσου τα παραδοσιακά πέτρινα κτίρια με κεραμίδια όσο και τα μοντέρνα με επίπεδη στέγη και μινιμαλιστική αισθητική, η αρχιτεκτονική του κτιρίου συνδυάζει τα δύο στυλ. Από τη μία, το μοντέρνο, με μεγάλες επιφάνειες από πατητή τσιμεντοκονία και ορθογώνια ανοίγματα με μεταλλικά πλαίσια, χαρακτηρίζει τους ιδιωτικούς χώρους -υπνοδωμάτια και κουζίνα. Ταυτόχρονα, το παραδοσιακό, με πέτρινους τοίχους και ξύλινα κουφώματα, προσδίδει χαρακτήρα στο κοινόχρηστο κτίριο, το οποίο φιλοξενεί καθιστικό στον όροφο και δωμάτιο διαλογισμού στη χαμηλότερη στάθμη.

Το αποτέλεσμα μοιάζει ριζωμένο στο ορεινό τοπίο και ταυτόχρονα σύγχρονο. Με οδηγό την ιδέα του μοναστηριού, ο σχεδιασμός ισορροπεί ανάμεσα στις ανοιχτές διαδρομές και την προστασία των περιμετρικών τοίχων. Συνδυάζοντας μοντέρνα και παραδοσιακή αρχιτεκτονική, το έργο ξεχωρίζει στην ευρύτερη περιοχή και μετατρέπεται σε οικογενειακή εστία με ιδιαίτερη φυσιογνωμία.

 

Το νέο γλυπτό-νιπτήρας για την antoniolupi

Η πρωταρχική δύναμη της φύσης εκφράζεται ως μια καλλιτεχνική χειρονομία, ικανή να μεταμορφώσει το μάρμαρο σε ένα σύγχρονο αρχέτυπο του design.

Με το Neolitico, ο Paolo Ulian συνεχίζει τη βαθιά του αναζήτηση για το νόημα των ρωγμών και των σημαδιών πάνω στην ύλη, δημιουργώντας για την antoniolupi ένα ελεύθερης τοποθέτησης μαρμάρινο νιπτήρα που υμνεί τη συνάντηση της ανθρώπινης παρέμβασης με τη δύναμη της φύσης.

Η ομορφιά γεννιέται από ένα σπάσιμο, μια ατέλεια, μια ρωγμή που μετατρέπεται σε μορφή, σε αφήγηση, σε γλυπτική έκφραση. Η λεκάνη του νιπτήρα σμιλεύεται στο χέρι, μιμούμενη τη χρονοβόρα, αλλά αδιάκοπη, δράση του νερού πάνω στην πέτρα: σταγόνα τη σταγόνα, αυλάκι το αυλάκι.

Το αποτέλεσμα είναι μια ωμή, έντονη επιφάνεια που αποκαλύπτει την εσωτερική φύση του μαρμάρου -σε έντονη αντίθεση με τον τέλεια λείο, κυλινδρικό εξωτερικό όγκο, τονισμένο αποκλειστικά από τις φυσικές φλέβες της πέτρας. Μια αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στον έλεγχο και το απρόβλεπτο, την ακρίβεια και τον αυθορμητισμό.

Το όνομα Neolitico παραπέμπει σκόπιμα στις απαρχές της δημιουργίας, τότε που ο άνθρωπος, διαμορφώνοντας εργαλεία και αντικείμενα για την κάλυψη βασικών αναγκών, άρχισε να αφήνει το αποτύπωμά του στην Ιστορία. Ο νιπτήρας αυτός εκφράζει μια επιστροφή στην ουσία -στην καθαρότητα του υλικού και στη δύναμη της γλυπτικής πράξης.

“Μετέφερα σε αυτόν τον νιπτήρα το συναίσθημα που βιώνω όταν περπατώ στα βουνά”, λέει ο Paolo Ulian.

“Όταν συναντώ φυσικά κοιλώματα, σμιλεμένα στο βράχο από το πέρασμα του χρόνου και της τύχης. Όταν βρέχει, γεμίζουν με νερό και για μένα γίνονται ο ιδανικός φυσικός νιπτήρας -γιατί η πέτρα έχει την ικανότητα να με αναζωογονεί. Είναι μια παρουσία που κατοικεί στο DNA μας από την αυγή του χρόνου”.

“Επέλεξα ένα γεωμετρικό σχήμα απλό και τέλειο: τον κύλινδρο”, συνεχίζει ο Ulian. “Ένα σχήμα που εναρμονίζεται ιδανικά με την ακανόνιστη, φυσική μορφή της χειροποίητα σμιλευμένης λεκάνης. Οι δύο αντιτιθέμενες υφές ενώνονται σε μια σχεδιαστική σύντηξη τόσο αυθόρμητη, που καθίσταται ακριβώς γι’ αυτό… τέλεια”.

Το Neolitico του Paolo Ulian για την antoniolupi είναι ένα αληθινό μανιφέστο συναισθηματικού design -μια σύμπραξη τέχνης, φύσης και καινοτομίας. Ένα διαχρονικό αντικείμενο που αφηγείται την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης μέσα από τη μεταμόρφωση της πέτρας.

 

Διαστάσεις: cm ø 45 x 85

Υλικά:

• Μάρμαρο: Bianco Carrara, Nero Marquinia, Verde Alpi, Calacatta Viola, Rosso Levanto, Port Laurent, Emperador Grigio Lavico, Bardiglio Nuvolato, Bianco Silver, Collemandina, Grigio Imperiale
• Πέτρα: Pietra Luna

Εκσυγχρονίζοντας την παράδοση

Η αρχιτεκτονική του μικρού συγκροτήματος εμπνέεται από τα ξεμόνια, τους λιτούς, λιθόκτιστους, αυστηρά γεωμετρικούς πύργους ή τα μικρά οικιστικά σύνολα με αμυντικό και συχνά πολεμικό χαρακτήρα, που έστεκαν μοναχικά στο τραχύ τοπίο της Μάνης, λειτουργώντας ως παρατηρητήρια ή καταφύγια. Από μακριά τα ξεμόνια μοιάζουν να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του τόπου, σαν μονολιθικές εξάρσεις του εδάφους.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύνθεση αποτελείται από δύο σύγχρονα πυργόσπιτα που βρίσκονται σε άμεση σχέση με το φυσικό ανάγλυφο, στα πρότυπα της παραδοσιακής μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Οι δύο κατοικίες δεν αναπτύσσονται ανεξάρτητα μέσα στο οικόπεδο αλλά ως ένα αδιάσπαστο, οργανικό σύνολο, δίνοντας μια μοντέρνα επανερμηνεία των παραδοσιακών ξεμονιών. Οι μονόλιθοι οργανώνονται βάσει μιας αδρής χάραξης, μιας δυναμικής τεθλασμένης γραμμής που οριοθετεί αυστηρά τις θέσεις, τις εισόδους, τους χώρους στάθμευσης και τον περιβάλλοντα χώρο τους. Η πέτρινη μάζα τους συμμετέχει αποφασιστικά, δομικά και σχεδιαστικά στη διαμόρφωση των υψομετρικών διαβαθμίσεων και των ζωνών που αποτελούν τους χώρους διημέρευσης. Η σύνθεση ολοκληρώνεται με δυο δυναμικές εξάρσεις που εκφράζονται με τη μορφή πύργων που στέκονται να εποπτεύουν τον Μεσσηνιακό κόλπο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Πρόκειται για το σημείο αναφοράς κάθε κατοικίας αλλά και μια αναφορά στον μανιάτικο πύργο, που, συμπυκνώνοντας όλη την κοινωνική ζωή της οικογένειας και αποτελώντας συγχρόνως σύμβολο δύναμης και εξουσίας, κατείχε πρωταρχικό ρόλο όχι μόνο στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική αλλά και στην καθημερινή ζωή της Μάνης. Εξίσου συμβολικά, κάθε πύργος των Μονόλιθων φιλοξενεί στο ισόγειο τους ζωτικούς κύριους χώρους υποδοχής και διημέρευσης, με καθιστικό που ενοποιείται με τον εξωτερικό χώρο, ενώ στον όροφο βρίσκεται το κύριο υπνοδωμάτιο.

Σχεδιάζονται διαμπερείς κατοικίες που μπορούν να ζουν τόσο “μέσα” όσο και “έξω”, διαθέτοντας εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους ίδιας δυναμικής. Προσφέρεται η δυνατότητα η ζωή να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου σε μια αυλή που αποτελείται από ένα σύνολο χώρων με διαφορετικές ποιότητες και οι οποίοι μπορούν να παραλάβουν ποικίλες χρήσεις μέσα στη μέρα, όπως πέργκολες–σκιερά και στεγανά καταφύγια, προστατευμένες γωνιές για απομόνωση και περισυλλογή, καθιστικά και πισίνες υπερχείλισης που μπλέκουν τα όρια του ορίζοντα και του ουρανού, δημιουργώντας το σκηνικό για τη θέα που τις πλαισιώνει.

 

 

Παλέτα υλικών

Επιλέγονται υλικά απολύτως φυσικά που φέρουν τα σημάδια του χρόνου, της επεξεργασίας και της προέλευσής τους. Η πέτρα χαρακτηρίζει τον τόπο και την αρχιτεκτονική της Μάνης καθώς βρίσκεται τόσο στο έδαφος όσο και στις παραδοσιακές κατασκευές, εξυπηρετώντας το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο της μονολιθικότητας, της λιτότητας, των αυστηρών γραμμών και της γεωμετρικής ογκοπλασίας. Το σκυρόδεμα έρχεται να συμπληρώσει την υλικότητα, δημιουργώντας μικρότερους τεχνητούς λίθους γήινων αποχρώσεων και αδρής υφής. Το ξύλο δημιουργεί μαλακές, ζεστές και καθαρές επιφάνειες και συμπληρώνει τον όγκο με καφασωτά σκούρα. Τα υλικά εναλλάσσονται στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εντείνοντας την οπτική διάσταση της κατοικίας, συνθέτοντας μια φυσική αλλά αυστηρή χειρονομία στο Μεσσηνιακό τοπίο.

 

 

Επίπλωση και χρωματισμοί

Ο εσωτερικός σχεδιασμός είχε ως στόχο να ακολουθήσει την αρχιτεκτονική γραμμή των δύο κτιρίων, εμπνευσμένος από τη λιτή παράδοση, το επιβλητικό τοπίο της Μάνης και τα υλικά που βρίσκει κανείς σε αυτή τη γη. Σκοπός ήταν να δημιουργηθούν, μέσα στους πέτρινους όγκους, χώροι που να δίνουν έναν ζεστό χαρακτήρα ο οποίος όμως να θυμίζει πάντα πως βρίσκεσαι “εκεί”, στον τόπο αυτό. Να νιώθεις μέρος μιας διαφορετικής, δωρικής ζωής. Το μεγαλύτερο κομμάτι της επίπλωσης σχεδιάστηκε ειδικά για το έργο, τονίζοντας την αίσθηση της μοναδικότητας και μία άχρονη σχεδιαστική γραμμή η οποία στόχο έχει να φέρει σε διάλογο το τοπίο με το design. Οι φόρμες κρατήθηκαν απλές και όλες οι ειδικές κατασκευές φέρουν αναφορές στην απλοποιημένη κλασικότητα. Στα υλικά δόθηκε έμφαση στη χρήση ξύλου δρυός σε δύο αποχρώσεις, το οποίο συνδυάστηκε με πετρώματα σε κοντινούς χρωματισμούς. Τα υφάσματα και τα χαλιά ακολούθησαν φυσικούς, γήινους, τόνους, καταπραΰνοντας τις άγριες υφές της μανιάτικης πέτρας και των ξύλων, ισορροπώντας τους εσωτερικούς χώρους με το μοναδικό περιβάλλον τοπίο.

 

Νέα ταυτότητα

Πρόκειται για τη ριζική ανακαίνιση ενός υπάρχοντος ξενοδοχείου δυναμικότητας 23 δωματίων, στην οδό Νίκης, σε μία περιοχή κοντά στην Πλάκα που αντικατοπτρίζει τα πολλά δυναμικά πρόσωπα της σύγχρονης πρωτεύουσας, πρόσωπα που κρύβουν για τον επισκέπτη αντιθέσεις και εκπλήξεις.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κεντρική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια νέα αισθητική ταυτότητα για το ξενοδοχείο, η οποία γεννήθηκε μέσα από ένα κράμα διαφορετικών στοιχείων, στυλ και αναφορών, έτσι ώστε να προσομοιάζει στο ζωντανό μωσαϊκό της πόλης των Αθηνών. Το concept προήλθε από το όραμα των ιδιοκτητών, οι οποίοι, έχοντας ζήσει σε διάφορες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήθελαν να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στον νέο αυτό χώρο.

 

 

Έπιπλα & custom κατασκευές

Τα υλικά επενδύσεων, οι χρωματισμοί και τα διακοσμητικά στοιχεία άλλαξαν, ενώ η δομή των χώρων διατηρήθηκε ως είχε. Στους κοινόχρηστους χώρους επιλέχθηκε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει ένα “twisted” κλασικό boutique ξενοδοχείο. Γυαλιστερές σκούρες μπουαζερί συνυπάρχουν με μπρούτζινες λεπτομέρειες, βιομηχανικά στοιχεία, iconic κομμάτια design και στοιχεία pop κουλτούρας. Όλες οι επιλογές χαρακτηρίζονται από μία “noir” και δραματική διάθεση που προκύπτει από την παλέτα των σκούρων υλικών.

 

 

Παλέτα υλικών

Μία παλέτα που υιοθετήθηκε πρωτίστως χάρη στο δάπεδο του χώρου του εστιατορίου από μάρμαρο neromarquina, το οποίο προϋπήρχε και κρατήθηκε ανέπαφο ως κομμάτι του παρελθόντος. Αντίθετα, στους πιο ιδιωτικούς χώρους των δωματίων και των σουιτών επικρατεί μία πιο φωτεινή και ανάλαφρη διάθεση. Εδώ, οι λευκοί τοίχοι διακόπτονται από λεπτομέρειες σε αποχρώσεις του χαλκού, ενώ φιλοξενούν τις δρύινες customκατασκευές των κεφαλαριών και των ανοιχτών ντουλαπών. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των δωματίων αποτελούν τα ημιδιάφανα μπάνια με τον σιδερένιο κάναβο και το ρετρό γυαλί, τα οποία σχεδιάστηκαν με σκοπό την έλευση του φυσικού φωτός στο σύνολο του χώρου.

 

Πολιτιστικός επαναπροσδιορισμός

Ο εμβληματικός ελληνικός οίκος μόδας Parthenis ιδρύθηκε το 1970, όταν ο Δημήτρης Παρθένης άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στην Αθήνα. Το 1978 ακολούθησε η μπουτίκ στη Μύκονο, η οποία ήταν πηγή έμπνευσης όσο και εφαλτήριο για διεθνή φήμη. Τα μινιμαλιστικά, μονοχρωματικά σχέδια του οίκου είχαν παγκόσμια αναγνώριση για τη διαχρονική τους κομψότητα, την υψηλή τους ποιότητα και τα κολακευτικά τους περιγράμματα. Με επικεφαλής την Ορσαλία Παρθένη, κόρη του ιδρυτή, ο οίκος συνεχίζει την ισχυρή διεθνή του παρουσία στον κόσμο της μόδας και του design.

 

Στόχος του έργου

Το κατάστημα της Μυκόνου μετατρέπεται σε πολυχώρο, όπου οι επισκέπτες μπορούν να αποκτήσουν κλασικά κομμάτια του οίκου και να χαλαρώσουν με ένα ποτό ή ελαφρύ γεύμα, όπου έμπνευση είναι ο αυθεντικός τρόπος ζωής των Κυκλάδων. Δίπλα στους φημισμένους ανεμόμυλους του νησιού, το café απλώνεται σε μία αυλή με θέα τη Μικρή Βενετία και το διάσημο ηλιοβασίλεμά της.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κατά τη διάρκεια του έργου οργανώθηκε, κατασκευάστηκε και επιμελήθηκε κάθε στάδιο της δημιουργίας του Parthenis Café, από τη φιλοσοφία του χώρου μέχρι το interior design, όπου περιλαμβάνονται custom-made έπιπλα και φωτιστικά. Έμπνευση του σχεδιασμού είναι τα αιώνια στοιχεία του Ελληνικού καλοκαιριού: φως, ενέργεια και απλότητα. Το αποτέλεσμα συμβαδίζει με τα καθαρά σχήματα της Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής και την ανεπιτήδευτη, απογυμνωμένη αισθητική του οίκου Parthenis.

 

 

Παλέτα υλικών

Υλικά όπως το μάρμαρο, το ξύλο και το μέταλλο χρησιμοποιούνται με σύγχρονο αλλά διαχρονικό τρόπο. Γλυπτικές μαρμάρινες και μεταλλικές απλίκες, ένας μαρμάρινος πάγκος και ένα bar που επενδύεται με ξύλινα πάνελ, τριγωνικά σκαμπό και τραπεζάκια που τοποθετούνται με διάφορους τρόπους μπροστά από πάγκους με ριγέ μαξιλάρια, συμπληρώνουν τις καθαρές γραμμές της συλλογής Parthenis. Τα ρούχα κρέμονται από ράγες αναρτημένες στο ταβάνι, σε ελεύθερη διάταξη μέσα στον χώρο.

 

Σκηνογραφική προσέγγιση

Το έργο αφορά στην αποκατάσταση ενός συμπλέγματος τριών λιθόκτιστων κτιρίων στην Καλυβιανή Χανίων για τη φιλοξενία πέντε υπνοδωματίων με άνετους χώρους διημέρευσης. Οι κτιριακοί όγκοι συντάσσονται γύρω από μια εσωτερική αυλή με κεντρικό στοιχείο το νερό, ενώ το ενετικό αποτύπωμα στην κρητική αρχιτεκτονική έδωσε έμπνευση για τη δημιουργία χώρων μέσα από μια σκηνογραφική προσέγγιση, που προσφέρει νέες συναισθηματικές εμπειρίες.

 

Φιλοσοφία ανακαίνισης

Το διώροφο κτίσμα είναι το πρώτο από τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Βασική παρέμβαση υπήρξε η διάνοιξη εσωτερικού ανοίγματος για τη σύνδεση του υπνοδωματίου με το ισόγειο, η οποία επισημαίνεται με ένα μεταλλικό πλαίσιο στη μεσόπορτα. Για την κατακόρυφη σύνδεση των ορόφων τοποθετήθηκε μεταλλική σπειροειδής σκάλα από διάτρητη λαμαρίνα, προσδίδοντας μια αίσθηση πλαστικότητας στον χώρο. Το κέλυφος ενισχύθηκε με ενέματα τσιμέντου. Εξωτερικά ο παλαιός σοβάς αντικαταστάθηκε με νέο φυσικό κονίαμα το οποίο, σημειακά, αποκαλύπτει κάποιες πέτρες στις όψεις του κτιρίου. Αντίθετα, στο εσωτερικό διατηρήθηκε η λιθοδομή εμφανής. Η χρήση πατητής τσιμεντοκονίας στο δάπεδο σε συνδυασμό με την όψη του πέτρινου τοίχου επιτυγχάνει μια πολύ δυνατή οπτική αντίστιξη.

 

 

Αισθητικές παρεμβάσεις

Στο δεύτερο κτίσμα, που βρίσκεται στο επίπεδο της πισίνας, δημιουργούνται έντονες οπτικές εναλλαγές, τόσο μεταξύ εμφανούς πέτρας και σοβά, όσο και μεταξύ πλήρους- κενού. Με το σενάζ οπλισμένου σκυροδέματος που διατρέχει και ενώνει τους πέτρινους τοίχους, επισημαίνεται η πρόθεση ανάδειξης των ενεργειών στατικής ενίσχυσης ως μέρους της σύνθεσης. Η ηρεμία του σοβά συνδυάζεται με τη λιτή ομορφιά του φυσικού travertino στο δάπεδο, που απλώνεται στο εσωτερικό του κτιρίου, επεκτείνεται στην αυλή αγκαλιάζοντας την πισίνα, ενώ εισχωρεί ακόμη και στον χώρο της κουζίνας του διώροφου. Στο τρίτο κτίριο οδηγεί μεταλλική εξωτερική σκάλα καθώς αυτό βρίσκεται σε πιο ψηλό επίπεδο.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Εσωτερικά, το παλιό τζάκι επαναχρησιμοποιείται ως φωταγωγός του νέου υπνοδωματίου. Για το δάπεδο, επιλέχθηκε φυσικό cotto που συνεχίζεται στην αυλή. Μεταλλική πέργκολα με πλήρωση από καλαμωτή σκιάζει την υπερυψωμένη αυλή, δημιουργώντας χώρο συνάθροισης. Το ευρύτερο σύνολο συμπληρώνει η επιλογή ροϊκών μορφών σε έπιπλα και φωτιστικά που συνδιαλέγονται με το στιβαρό περίγραμμα του υφιστάμενου συνόλου. Μέταλλο, ξύλο, ύφασμα, ραβδωτό γυαλί και γύψος συνεργάζονται αρμονικά με τις επιφάνειες με τις οποίες έρχονται σε επαφή, επισημαίνοντας τη σύγχρονη προσθήκη σε ένα έργο αποκατάστασης το οποίο σέβεται την ιστορικότητα και τη φυσική φθορά του κτιρίου.

 

Ροϊκή εμπειρία

Το έργο αφορά στη δημιουργία ενός σύγχρονου πολυχώρου ευεξίας που οργανώνεται σε δύο επίπεδα. Στόχος της πρότασης είναι η άρθρωση διαφορετικών χρήσεων σε μια ενιαία αρχιτεκτονική εμπειρία μέσω της ροϊκής διαμόρφωσης του εσωτερικού, που εκφράζεται με την αλληλεπίδραση των υλικών στοιχείων και του φωτός.

 

Οργάνωση χρήσεων

Η είσοδος γίνεται σε χώρο διπλού ύψους με κρεμαστά φωτιστικά, όπου μια ημικυκλική καμπύλη επιφάνεια από πολυκαρβονικά φύλλα υποδεικνύει την κατεύθυνση προς το εσωτερικό. Στην περιοχή του καταστήματος, οι επιμήκεις πάγκοι, τα γραμμικά φωτιστικά στην οροφή και τα ράφια που τρέχουν σε όλο το μήκος του τοίχου, ενισχύουν την οριζοντιότητα, προσδίδοντας κίνηση και βάθος. Στο τέλος της αίθουσας ο χώρος πλαταίνει μέσω μιας ακόμη καμπύλης, για να περιλάβει το καθιστικό και την κουζίνα. Εκεί, το φυσικό φως εισέρχεται. μέσα από φεγγίτες στην επικλινή μεταλλική στέγη, ενώ μια κολώνα επενδυμένη με καθρέπτη διαταράσσει ελαφρώς το οπτικό πεδίο, ώστε να εξασφαλιστεί η εντύπωση της χωρικής συνέχειας.

Χρωματική παλέτα & υλικά

Το χρώμα που επικρατεί είναι το φωτεινό λευκό. Η επιλογή των υλικών έγινε με τρόπο τολμηρό, δημιουργώντας ομαλές διαβαθμίσεις στους τόνους αλλά έντονες αντιθέσεις στις υφές. Στιλπνά υλικά, όπως η εποξειδική βαφή και το ανοξείδωτο ατσάλι εναλλάσσονται με τραχιές επιφάνειες, όπως το χώμα και ο σοβάς, καθώς η ελαφριά, κυματοειδής πλαστική επιφάνεια αντιπαρατίθεται στον λείο και βαρύ μαρμάρινο όγκο.

 

 

Φυσικό φως

Το φως αντανακλάται, διαθλάται ή απορροφάται σε ποικίλους συνδυασμούς, καθώς το φυσικό στοιχείο κατά μήκος των ορίων της αίθουσας μαλακώνει διακριτικά την περίμετρο και εντείνει τη σχέση μεταξύ συνθετικού και οργανικού.

 

Κτιριακή εναρμόνιση

Το One Kleomenous αποτελεί μια ιδιαίτερη προσέγγιση στο σχεδιασμό κατοικίας. Τεχνικές υψηλής τεχνολογίας χρησιμοποιήθηκαν τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα που συνδυάζει την υψηλή αισθητική με τη λειτουργικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η θέση του οικοπέδου στα όρια του πυκνού οικιστικού ιστού της πόλης με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο του λόφου του Λυκαβηττού, δημιούργησε το πλαίσιο μέσα στο οποίο όφειλε να κινηθεί η μελέτη. Το κτίριο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αρθρώνεται τόσο με το τεχνητό περιβάλλον, με τα μοντερνιστικά αστικά μέτωπα της περιοχής, με τα υλικά και τις μορφές τους, όσο και με τη φυσική υλικότητα του τοπίου, με το έδαφος και τη βλάστηση. Να είναι λειτουργικά και κατασκευαστικά σύγχρονο και ταυτόχρονα να αφομοιώνεται από το περιβάλλον. Η μελέτη επέλεξε λοιπόν μια υβριδική σχεδιαστική γλώσσα, για να εκφράσει μια καινοτόμο κτιριακή τυπολογία.

 

 

Ένταξη στον αστικό ιστό

Η θέση του κτιρίου εξετάστηκε προσεχτικά, καθώς και ο προσανατολισμός και οι λειτουργίες του, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η στρατηγική της πρόσοψης. Στην πλευρά του οικοπέδου που βλέπει στον οικιστικό ιστό, η κάθετη γειτνίαση με ένα υπάρχον κτίριο οδήγησε τη μορφή του καινούριου κτίσματος σε μια απλή επίπεδη επιφάνεια. Η γειτνίαση με τον ιστό της πόλης υπηρετήθηκε ακόμη περισσότερο με τη χρήση απλού σοβά, ένα από τα δημοφιλέστερα αθηναϊκά υλικά. Στην πλευρά του οικοπέδου που συνορεύει με το δάσος, η μελέτη έπρεπε να διαχειριστεί γεωμετρικά τους τραχείς όγκους των προεξεχόντων εξωστών, που σχεδόν ακουμπούν τα δέντρα και τη δασική χλωρίδα, ώστε να προσαρμοστούν στις ρέουσες μορφές του λόφου. Επιπλέον, η νοτιοανατολική πλευρά του κτιρίου χρειαζόταν ένα σύστημα επένδυσης ώστε να φιλτράρει τον άμεσο ηλιασμό.

Ένας παλιός τοπογραφικός χάρτης της περιοχής υπήρξε η έμπνευση του γεωμετρικού χειρισμού. Η αισθητική των ισοϋψών καμπυλών του χάρτη αποτέλεσε την πηγή της αρχιτεκτονικής τους μεταφοράς. Δημιουργήθηκε ψηφιακά ένα τοπίο πρόσοψης με την ανάθεση όγκων φυσικής μορφικής μετάβασης ανάμεσα στις κυβικές μορφές των εξωστών. Έπειτα, το τοπίο αυτό τεμαχίστηκε σε πολλαπλές τομές σε ακολουθία, οι οποίες αποτέλεσαν τα τμήματα του συστήματος επένδυσης. Χωρίς επιπλέον πρόσθεση όγκων στο κτίριο, αλλά με την ένωση των υπαρχόντων, δημιουργήθηκε μια γεωμετρία που φαίνεται φυσική.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή του μαρμάρου Travertino ήταν πολύ λογική, καθώς ταιριάζει χρωματικά με τις χαρακτηριστικές μπεζ πέτρες που χρησιμοποιούνται σε όλους τους τοίχους αντιστήριξης στο Λυκαβηττό. Από την αρχή του έργου, η έντονη οπτική σχέση του κτιρίου με την Ακρόπολη οδήγησε στην επιλογή του μαρμάρου ως το πλέον κατάλληλο υλικό κατασκευής. Είναι κι αυτό πέτρα, αλλά με περισσότερη ευελιξία διαχείρισης.

Το Travertino εκτός από τη χρωματική συνοχή του, επικοινωνεί πολύ έντονα τη μη τεχνητή του υπόσταση λόγω της πορώδους επιφάνειάς του. Παράλληλα, έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς στον περίγυρο, στις πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’70, όπως άλλωστε και στο γειτονικό κτίριο που συνδέει το One Kleomenous με τον οικιστικό ιστό. Το χρώμα του εσωτερικού περιβλήματος του κτιρίου επιλέχθηκε προσεχτικά ώστε να ταιριάζει με το χρώμα του εδάφους.

Τα γυάλινα στηθαία επιλέχθηκαν ώστε να αντανακλούν τα στοιχεία του γύρω φυσικού τοπίου. Γενικότερα, η παλέτα υλικών του όλου κτιρίου σχεδιάστηκε σαν αναφορά στην αισθητική του εγγενούς αττικού τοπίου. Ο συνδυασμός της σχεδιαστικής γλώσσας και της επιλογής των υλικών στο κτίριο δείχνει πως απέφερε το ζητούμενο αποτέλεσμα, να είναι δηλαδή μια φυσική συνέχεια του ενοποιημένου αστικού όγκου, ένα τελικό σύνορο, συνειρμικό της ανέγγιχτης γης δίπλα του, έτσι ώστε η μετάβαση από το ένα στο άλλο να περνά σχεδόν απαρατήρητη. Ως αποτέλεσμα, το One Kleomenous αποτελεί παράδειγμα κτιριακής εναρμόνισης με τον περιβάλλοντα χώρο του.

 

Αρχιτεκτονική εκδήλωση για το μάρμαρο και την πέτρα 

 

Η 6η αρχιτεκτονική εκδήλωση της σειράς “Material Matters”, σε διοργάνωση του ek magazine, θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2025, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Στόχος των εκδηλώσεων Material Matters είναι η ανάδειξη της σημασίας μιας σειράς σύγχρονων και παραδοσιακών υλικών και των εφαρμογών τους στην αρχιτεκτονική, μέσα από τις θεωρητικές προσεγγίσεις και το έργο Ελλήνων αρχιτεκτόνων. Με αφετηρία την ιστορία του κάθε υλικού και τα κατασκευαστικά ή εκφραστικά του χαρακτηριστικά, οι παρουσιάσεις εστιάζουν στις δυνατότητες αξιοποίησής του με σύγχρονους όρους, όπως αυτοί διαμορφώνονται από τις οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις.

Το Material Matters Vol.6 είναι αφιερωμένο σε μία οικογένεια υλικών με σταθερή σημασία για την ελληνική αρχιτεκτονική: Μάρμαρο και πετρώματα.
Οι αρχαίοι Έλληνες ανέδειξαν τη διαχρονική ομορφιά και αντοχή του μαρμάρου, δημιουργώντας μνημεία παγκόσμιας φήμης.

Η χρήση της μεγάλης ποικιλίας ελληνικών μαρμάρων όπως και άλλων τοπικών πετρωμάτων συνέβαλε στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ταυτότητας που αντανακλά τη σχέση με το φυσικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Στη σύγχρονη εποχή, το μάρμαρο και τα πετρώματα συνεχίζουν να προσδίδουν κύρος, αισθητική και αυθεντικότητα σε έργα μικρής και μεγάλης κλίμακας.
Δέκα ομιλητές από τον χώρο της αρχιτεκτονικής και του design θα αναλύσουν τον ρόλο του μαρμάρου και των πετρωμάτων στην αρχιτεκτονική, τόσο στο έργο τους όσο και σε επιλεγμένα έργα άλλων αρχιτεκτόνων, σε ενδιαφέρουσες 10λεπτες παρουσιάσεις.

 

Επιβεβαιωμένοι ομιλητές στη φετινή εκδήλωση είναι οι:
– Δημήτρης Τσίγκος | Omniview Design
– Στέλλα Πιερή | Pieris architects
– Νίκη και Ζωή Μοσκόφογλου | On entropy
– Διονύσης Σοτοβίκης | Workshop Dionisis Sotovikis
– Ήρα Δεσύπρη, Αριστείδης Μισιάρης | Desypri-Misiaris Architecture
– Ελένη Τσιγαρίδα | Etsi Architects
– Βαγγέλης Μπόνιος | Studio Bonarchi
– Νατάσσα Δεληγιάννη, Γιώργος Σπυρίδωνος | React Architects
– Πάνος Ηλιόπουλος | μέλος Δ.Σ. του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Μαρμάρου
– ΤΒΑ

 

Χρυσός Χορηγός: Marmyk Iliopoulos

Χορηγοί: Apticon, Halo, Vitex

Υποστηρικτές: Furniture Gallery, Kolligas Wood Essence, Texture and Tiles

Cocktail Event Sponsor: Kanelli

Βαθμιδωτές βεράντες

Το έργο πρόκειται για την ανακαίνιση μιας υφιστάμενης κατοικίας 240 m² και τον σχεδιασμό του εξωτερικού της χώρου 600 m², η οποία βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πεντέλη. Ο σχεδιασμός αφηγείται την ιστορία ενός περιπλανώμενου Ελληνοκαναδού αρχιτέκτονα που αναζητά να ανακαλύψει και να μάθει τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, αντικειμένων και τοπίων.

 

Σχεδιασμός τοπίου

Οι βαθμιδωτές βεράντες ενσωματώνουν τις ρομαντικές αρχές της εξερεύνησης και της ανακάλυψης χρησιμοποιώντας την έννοια του ταξιδιού ως σχεδιαστικό εργαλείο. Μία νέα πορεία, που ξεφεύγει από την γραμμικότητα και τα στενά όρια του προηγούμενου σχεδιασμού, προσφέρει μία ανανεωμένη, πρωτότυπη διαδρομή. Παρά το μικρό μέγεθος της αυλής, η νέα αυτή παρέμβαση, σε συνδυασμό με τα οπτικά εμπόδια, επιτρέπουν στο τοπίο να βιώνεται τμηματικά, ενισχύοντας την ιδέα της συνεχούς ανακάλυψης.

 

Αρχιτεκτονικά στοιχεία

Η εικόνα στο σύνολό είναι σουρεαλιστική, καθώς ο εξωτερικός χώρος περιβάλλεται από κολώνες, υπερμεγέθη παγκάκια, μικροσκοπικά παράθυρα καθώς και έναν μοναδικό καταρράκτη. Οι σκάλες και οι ταράτσες είναι από σφυρήλατο λευκό μπετόν με θρυμματισμένο τοπικό αδρανές, ως μία αναφορά στις κοίτες των ποταμών αλλά και στο ιστορικό πεντελικό μάρμαρο που βρίσκεται κοντά.  Οι ασβεστωμένοι κάθετοι τοίχοι  λειτουργούν ως καμβάδες για το τοπίο και για τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρο στον κήπο.

 

Ανοιχτή κάτοψη

Οι λειτουργείες οργανώνονται σε ανοιχτή κάτοψη σχήματος ‘Γ’, και περιλαμβάνουν το σαλόνι, ένα καθιστικό, την τραπεζαρία και το γραφείο, ενώ στον πρώτο όροφο τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, επιπλέον γραφεία και τα λουτρά, δημιουργώντας έναν αρμονικό διαχωρισμό ιδιωτικών και κοινόχρηστων χώρων.

Η έκθεσή εστιάζει στη διάδοση και ενίσχυση της Τηνιακής Μαρμαρογλυπτικής μέσω του Σύγχρονου Design και πραγματοποιείται στο πλαίσιο ενός διετούς προγράμματος με τον ίδιο τίτλο, το οποίο, σε συνεργασία με το ατελιέ μαρμάρου on.entropy και υπό την επιμέλεια της Maria Christina Didero, αναδεικνύει την κοινωνική διάσταση της μαρμαροτεχνίας στην Τήνο, μέσω και της συνομιλίας της με τον σύγχρονο πολιτισμό.

Η μαρμαρογλυπτική στον ελλαδικό χώρο ενέχει ιστορική σημασία ως μια τέχνη που ασκείται αδιάκοπα για χιλιετίες και έχει συνυφανθεί με την πολιτιστική μας κληρονομιά. Παράλληλα, αποτελεί έναν εν δυνάμει ερευνητικό πρόγραμμα μέσα στο οποίο εντάσσεται η εν λόγω έκθεση-κιναισθητική γνώση, έτσι όπως αυτή τέχνη της μαρμαρογλυπτικής μπορεί να συμβάλει στην ενδυνάμωση της του νησιού και, κατ’ επέκταση, στη περίοδο εντατικής τουριστικοποίησης.

Η παρουσίαση του «A Future for the Past» στο Μουσείο Μπενάκη –μετά από μια ανάλογη εγκατάσταση στο διεθνές «design hub» του Μιλάνου κι ενώ έπεται μια συνάντηση-γιορτή με ποικίλες δράσεις και εργαστήρια στην Τήνο– προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να συνομιλήσουν τα εκθέματα από μάρμαρο της συλλογής νεότερου ελληνικού πολιτισμού του Μουσείου με δημιουργίες Τηνιακών μαρμαρογλυπτών, οι οποίες με τη σειρά τους συνδιαλέγονται με ένα γλυπτικό αντικείμενο σύγχρονου design από μάρμαρο της Τήνου.

Πρόκειται για μια καινοφανή συνέργεια του τοπικού με το διεθνές και του παραδοσιακού με το σύγχρονο στο συγκεκριμένο πεδίο χειροτεχνικής εργασίας, συνέργεια που έχει ως στόχο να συμβάλλει στο μέλλον τόσο του σύγχρονου σχεδιασμού σε μάρμαρο όσο και της μαρμαρογλυπτικής παράδοσης, καθιστώντας την Τήνο αναγνωρίσιμο κόμβο πολιτιστικού πλούτου.

Minimal αισθητική

Η πρόταση αφορά τη δημιουργία κέντρων αισθητικής λεύκανσης δοντιών, στα οποία οι πελάτες με περιορισμένο χρόνο απολαμβάνουν τις προσφερόμενες υπηρεσίες στα διαλείμματα των υποχρεώσεών τους και των απαιτητικών προγραμμάτων τους.

 

Παλέτα υλικών

Η minimal αισθητική του χώρου και η λιτή πολυτέλεια ενισχύονται μέσα από την επιλογή και χρήση φυσικών υλικών, όπως ξύλο σημύδας, λευκό μάρμαρο και γρανιτοπλακάκια με πετρώδη υφή, την τοποθέτηση πρωτότυπων έργων τέχνης από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες και την κατασκευή χειροποίητων φωτιστικών και επίπλων.

 

 

Custom κατασκευές

Στη μοναδικότητα της ταυτότητας του χώρου συντελεί ο σχεδιασμός των λεπτομεριών των επιφανειών και των κρυφών αποθηκευτικών χώρων, ο οποίος συμβάλλει επίσης στη διατήρηση της minimal αισθητικής, αποτρέποντας την ακατάστατη εναπόθεση αντικειμένων.

 

Σχεδιαστικά δίπολα

Το κτίριο, που ακουμπά στην πλαγιά του λόφου και προσαρμόζεται στις τοπογραφικές καμπύλες, ακολουθώντας τη μορφολογία του εδάφους, βρίσκεται στη θέση Λουριά, στο νότιο τμήμα της Πάρου. Το οικόπεδο έχει νοτιοδυτικό προσανατολισμό στη μεγάλη πλευρά, με θέα προς τη θάλασσα, τον κόλπο της Αλυκής και την Αντίπαρο.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η είσοδος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του οικοπέδου και το υψηλότερο σημείο λειτουργεί σαν πύλη στην κατοικία. Όλα κρύβονται πίσω από έναν άσπρο τοίχο με ελάχιστα ανοίγματα, ο οποίος υποδέχεται τον επισκέπτη αποκρύβοντας την εσωτερική διάταξη, καθώς και τις μπροστινές αυλές. Η σύνθεση λειτουργεί με σχεδιαστικά και λειτουργικά δίπολα: Κρυμμένοι χώροι και εκτεθειμένοι στο μάτι του επισκέπτη, προστατευμένες αυλές με καθιστικά και αυλές ανοιχτές στη θέα, εσωτερική κλειστή διαδρομή και πορεία ανάμεσα στα κατώφλια, κλειστή είσοδος και ανοιχτή πορεία, κατοίκηση στο τοπίο και αιώρηση των όγκων στη δύση. Μεγάλοι εγκάρσιοι τοίχοι διεισδύουν στην πλαγιά έχοντας ως γενέτειρα την κατοικία. Οι τοίχοι αυτοί διαμορφώνουν τις πίσω αυλές και δίνουν συνέχεια στο εσωτερικό του σπιτιού προς το τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Ανάμεσα στους τοίχους δημιουργούνται θεματικές ενότητες, άλλοτε η είσοδος, άλλοτε ο κήπος, άλλοτε το στοιχείο του νερού και άλλοτε η προστατευμένη αυλή. Οι χώροι αυτοί διαρρέουν από το εσωτερικό και διαμορφώνονται από τους τοίχους που δεσπόζουν στην πρόταση. Οι τοίχοι είναι εμφανείς μόνο από το πίσω τμήμα του οικοπέδου, ως εκ τούτου το σενάριο κατοίκησης αποκαλύπτεται με την είσοδο στην κατοικία. Μια εγκάρσια πορεία τους διαπερνά, συνδέοντας τις θεματικές ενότητες.

H πορεία εξελίσσεται παράλληλα με τη διαδρομή στο εσωτερικό του σπιτιού, διαμορφώνοντας οπτικές προς τις θέες και τους χώρους διημέρευσης. Οι όγκοι της κατοικίας αναπτύσσονται προς την πλαγιά και προς τη θέα, ενώ προβάλλουν πάνω σε έναν χαμηλό πέτρινο τοίχο διαμορφώνοντας μια όψη στη δύση. Από τη μία βρίσκονται σφιχτά γαντζωμένοι στο έδαφος και από την άλλη μοιάζουν να αιωρούνται προς τη θέα και το φυσικό ανάγλυφο. Το ίδιο μοτίβο ακολουθούν και οι ενδιάμεσες και οι μπροστινές αυλές-μπαλκόνια που στοχεύουν τη θάλασσα. Οι τοίχοι άλλοτε γίνονται κτίριο και άλλοτε δημιουργούν αυλές προσαρμοσμένες στο έδαφος και στο περιβάλλον. Ο μεγάλος όγκος ενός ενιαίου κτίσματος διασπάται σε μικρότερους, άμεσα προσαρμοσμένους στο έδαφος.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η “πέμπτη όψη“, από ψηλά, γίνεται κυρίαρχη ακουμπώντας στην πλαγιά του λόφου. Η αρχιτεκτονική ακροβατεί στο επικλινές έδαφος. Το τοπίο και το ανάγλυφο διαμορφώνουν το πεδίο πάνω στο οποίο η σχεδιαστική γλώσσα μετουσιώνεται σε χωρικές ενότητες και καταστάσεις στην προσπάθεια να ορισθεί το πλαίσιο της παραθεριστικής κατοίκησης. Το έντονο κυκλαδικό φως σκηνοθετεί περίτεχνα όλα τα πιθανά σενάρια και μεταμορφώνει, στη διάρκεια της μέρας, τη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική αγκαλιάζει την ανθρώπινη δραστηριότητα, δημιουργώντας μια οικειότητα με τον χώρο και τον τόπο.

 

 

Μετά από τρία χρόνια έρευνας και ανάπτυξης, η σειρά RUINS, μια αποκλειστική ανάθεση της Carwan Gallery, επιτέλους παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2021.

Η Carwan Gallery, σε συνεργασία με το IN Residence και τη Fonderia Artistica Battaglia, είναι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει το RUINS, ένα σώμα δουλειάς από τον Roberto Sironi. Σε συνεχή ανάπτυξη από το 2017 και το αποτέλεσμα τεσσάρων χρόνων έρευνας, το πρότζεκτ εμπλουτίζεται με μια νέα σειρά έργων που ολοκληρώνουν τη συλλογή.

Το Ruins περιλαμβάνει μια σειρά από έργα τα οποία επανασημειοδοτούν αρχιτεκτονικά θραύσματα που ανήκουν σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους, και τα οποία αναφέρονται στους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της λεκάνης της Μεσογείου.

Το πρότζεκτ συσχετίζει δομικά στοιχεία από την κλασική περίοδο, όπως κολώνες, κιονόκρανα και τμήματα αμφιθεάτρων, με σπαράγματα της βιομηχανικής εποχής, όπως οι δοκοί με διατομή Η, δικτυωτά δομικά στοιχεία και αυλακωτά φύλλα μετάλλου, τα οποία ανασχηματιζονται σύμφωνα με μια νέα αισθητική προοπτική.

Η συλλογή βασίζεται στη σύλληψή της ως μια σειρά από σύγχρονα ερείπια, ελεύθερα αποδομημένα και επαναδομημένα, φανταστικά ομοιώματα, προγραμματισμένα τεχνάσματα, όπου τα υλικά και οι τεχνικές εκτέλεσης δεν αντιστοιχούν στο πρωτότυπο αλλά αποκτούν μια λειτουργικότητα σε σχέση με το μετα-αρχαιολογικό μήνυμα που μεταφέρεται, εκπέμποντας ένα αίσθημα «αόριστου χρόνου» το οποίο γίνεται υποθετικό, φευγαλέο, αιωρούμενο.

Ο Roberto Sironi είχε την ευκαιρία να αναπτύξει το RUINS χάρη στην επιλογή του διεθνούς προγράμματος φιλοξενίας IN Residence Design, σε επιμέλεια Barbara Brondi και Marco Rainò, αλλά και να παράξει τα έργα μαζί με ειδικούς στον μπρούντζο στη Fonderia Artistica Battaglia και τον Simone Desirò του Marmi Artificiali di Rima.

Το πρότζεκτ εικονογραφείται και με μια μονογραφία σε επιμέλεια Barbara Brondi και Marco Rainò, η οποία κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις NERO Editions το 2020.

Διάρκεια: 3 Ιουνίου – 28 Αυγούστου, 2021.