Ανάδειξη του κανάβου

Το Διοικητικό Μέγαρο του ΟΤΕ στην Αθήνα είναι η υλοποιημένη αρχιτεκτονική μελέτη ενός πολυώροφου κτιρίου γραφείων, σχήματος “αστέρος εν κατόψει“, σύμφωνα με την πρόταση που πήρε το δεύτερο βραβείο ανάμεσα σε δώδεκα επιλεγμένους μελετητές. Το έργο αφορά στην ανακαίνιση και ανακατασκευή γραφειακών και κοινόχρηστων χώρων από τον 2ο έως και τον 13ο όροφο, η οποία αποφασίστηκε το 2019 στο πλαίσιο εκσυγχρονισμού και ενεργειακής αναβάθμισης του κτιριακού κελύφους.  

 

Ιστορία και δομή του κτιρίου

Η κατασκευή του αρχικού όγκου ξεκίνησε το 1974, με μερικές τροποποιήσεις επί αρχικών σχεδίων, ενώ τελικά το κτίριο τέθηκε σε λειτουργία τη δεκαετία του ’80, συγκεντρώνοντας όλες τις υπηρεσίες του “Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας“. Σε οικόπεδο εμβαδού 52 στρεμμάτων υλοποιήθηκε κτίριο συνολικής δόμησης 65.000m2.

Η νέα πρόταση εσωτερικής διαμόρφωσης των γραφειακών χώρων ακολούθησε τις χαράξεις της κατασκευαστικής δομής του υφιστάμενου κελύφους. Η ανωδομή συγκροτείται από τρεις πτέρυγες ορθογωνικής κάτοψης, συνδεδεμένες μέσω ενός κεντρικού κυκλικού πυρήνα κατακόρυφων κινήσεων.

Η κάθε πτέρυγα των 13 ορόφων είχε μελετηθεί σε κατακόρυφο κατασκευαστικό κάναβο 1,25×1,25m, που αποτυπώνεται στις όψεις με εξωτερικά -μη δομικά- οριζόντια και κάθετα τοιχοπετάσματα οπλισμένου σκυροδέματος. Αντίστοιχα έχει αντιμετωπιστεί και ο κυκλικός πυρήνας, όπου τα τοιχοπετάσματα είναι μόνο κατακόρυφα και σε τοξωτή διάταξη. Κάθε πτέρυγα “χωρίστηκε“ σε τρεις επιμήκεις ζώνες, σε κάθε μία εκ των οποίων αντιστοιχούν έξι ανοίγματα των 1,25m, με συνολικό πλάτος 7,50m εκάστη.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Με αυτόν τον τρόπο επεξεργάστηκαν εναλλακτικές ενότητες εργασίας (modules) σε πλήρη αντιστοιχία με τον κατασκευαστικό κάναβο του κτιρίου. Στις δυο πλαϊνές ζώνες κάθε πτέρυγας χωροθετήθηκαν ανοιχτοί και κλειστοί γραφειακοί χώροι, καθώς και ειδικές αίθουσες συσκέψεων. Σε αυτά τα μέρη που απολαμβάνουν το προνόμιο φυσικού φωτισμού και απεριόριστης θέας, η διάταξη των θέσεων σε δύο ομάδες των τεσσάρων δημιούργησε τη μέγιστη ενότητα των οκτώ θέσεων εργασίας.

Οι τέσσερις γωνιακές περιοχές κάθε πτέρυγας έκλεισαν με μόνιμα χωρίσματα, αποκτώντας ειδικές χρήσεις, με εναλλαγή κατά περίπτωση γραφείων διευθυντών, χώρων εργασίας, συνεργασίας, συναντήσεων, ανάπαυσης, δημιουργικότητας, ξεκούρασης και απομόνωσης των εργαζομένων.

Κινητά, ευέλικτα ή μόνιμα χωρίσματα για ενοποίηση, επανάληψη ή διαχωρισμό, μπορούν να καλύψουν με μηχανική πειθαρχία όλες τις δυνατές συνθήκες ευελιξίας, λειτουργικότητας και προσαρμοστικότητας. Στην κεντρική ζώνη και σύμφωνα με τον κατασκευαστικό κάναβο, αναπτύσσονται τα δωμάτια συσκέψεων, υγιεινής και διημέρευσης.

 

 

Σχεδιαστικές επεμβάσεις

Όπως meeting rooms & areas, wc, κλειστή κουζίνα, χώροι εκτύπωσης και αντιγραφής, ημιανοικτά meeting booths για ιδιωτικές συζητήσεις και ελεύθεροι ανοικτοί χώροι συνάθροισης και εκτόνωσης. Μεγάλο τμήμα καταλαμβάνει ο κεντρικός υφιστάμενος πυρήνας με τους Η/Μ χώρους και το κλιμακοστάσιο διαφυγής, ενώ ένα ειδικό project/meeting room στην απόληξη και ο ιδιαίτερος σχεδιασμός και επιλογή υλικών της περιοχής εισόδου, ολοκληρώνουν την κεντρική ζώνη. Βασική χρήση του κεντρικού κυκλικού πυρήνα είναι η κίνηση και επικοινωνία και δευτερευόντως οι βοηθητικές χρήσεις wc και αποθηκών.

Οι επεμβάσεις ήταν οι ελάχιστες δυνατές, με επεξεργασία των υφιστάμενων υλικών επενδύσεων ή τοπική προσθήκη νέων, σχεδιασμό και αλλαγή φωτισμού και οροφών και προσθήκη ειδικών κατασκευών και επιλεγμένων τεμαχίων επίπλωσης στις ακτινωτές καμπύλες περιοχές ανάπαυσης ή διαλείμματος ανάμεσα στις πτέρυγες.

 

Σε μία από αυτές, ο ανοικτός χώρος υγειονομικού ενδιαφέροντος (κυλικείο) αναβαθμίστηκε πλήρως βάσει προδιαγραφών, με νέα στοιχεία, φωτισμό και εξοπλισμό. Ομοίως, αναβαθμίστηκαν τα wc με αντικατάσταση χωρισμάτων, επενδύσεων και ειδών υγιεινής.

 

 

Παλέτα υλικών

Βασικές παράμετροι στη διαδικασία σχεδιασμού, επιλογής και μεθόδων εφαρμογής υλικών ήταν η τήρηση των προδιαγραφών των συστημάτων πιστοποίησης κτιριακών εγκαταστάσεων Leed και Well Building Standard.

Τα υλικά κατασκευής ακολουθούν τη λογική μιας κεντρικής σχεδιαστικής χάραξης με σταθερή επιλογή δαπέδων, ηχοαπορροφητικών οροφών και φωτισμού, αλλά με δεκάδες εναλλαγές σε επενδύσεις, υφές, χρώματα, διακριτικές αποχρώσεις ή ποιότητες και εξοπλισμό επίπλωσης, ώστε κάθε πτέρυγα και όροφος να συγκροτεί μια τόσο διακριτή όσο και μοναδική οπτική ταυτότητα, ένα ολοκληρωμένο συνθετικό και αισθητικό αποτέλεσμα σύμφωνα με το νέο concept της μελέτης.

Η αρχιτεκτονική μελέτη των νέων εσωτερικών διαμορφώσεων του διοικητικού μεγάρου και της ελαφράς οπτικής διαφοροποίησής του στην όψη (με αλλαγή των κουφωμάτων αλουμινίου), ολοκληρώνει αισθητικά την ταυτότητα, υλοποιώντας πλήρως τις απαιτήσεις των συστημάτων πιστοποίησης, με σεβασμό στο υφιστάμενο κέλυφος και την καταξίωση στην αστική συνείδηση ενός μεγάλου οργανισμού.

 

Λειτουργίες ενοποίησης

Το έργο αποτελεί μια επέμβαση επανάχρησης ενός λιτού βικτωριανού βοηθητικού κτίσματος στον βορειοδυτικό Λονδίνο, το οποίο επανανοηματοδοτείται ως ένας υβριδικός χώρος κατοίκησης και κοινωνικής δραστηριότητας για έναν συλλέκτη τέχνης και ερασιτέχνη DJ. Σχεδιασμένο ταυτόχρονα ως χώρος αποθήκευσης και ως περιβάλλον αναψυχής, το έργο ενοποιεί διαφορετικές λειτουργίες – αρχειοθέτηση, έκθεση, συνάθροιση και άθληση – μέσα από μια συνεκτική αρχιτεκτονική χειρονομία που εκτείνεται από το εσωτερικό προς το τοπίο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται ένα συνεχές γραμμικό έπιπλο, το οποίο λειτουργεί ως μια σύγχρονη “καμπίνα θαυμάτων”. Ξεκινώντας από το εσωτερικό του ανακαινισμένου κελύφους και επεκτεινόμενο στον κήπο, το στοιχείο αυτό φιλοξενεί ένα ευρύ φάσμα χρήσεων: αποθήκευση και έκθεση έργων τέχνης, ράφια για βιβλία και δίσκους βινυλίου, DJ booth, τηλεόραση και προσωπικά αντικείμενα. Καθώς εκτείνεται στον υπαίθριο χώρο, ενσωματώνει λειτουργίες αναψυχής, όπως τραπέζι πινγκ-πονγκ, βάρη και παιχνίδια κήπου, διατηρώντας τη χωρική συνέχεια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού.

Το έπιπλο περιβάλλεται από ένα διάτρητο περίβλημα ανοξείδωτου χάλυβα και ταλαντεύεται μεταξύ διαφάνειας και αδιαφάνειας. Η επιφάνειά του αντανακλά και φιλτράρει το φως, παράγοντας διαρκώς μεταβαλλόμενες οπτικές συνθήκες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτή η διττότητα επιτρέπει την ταυτόχρονη αποκάλυψη και απόκρυψη του περιεχομένου, ενισχύοντας τον ρόλο του ως φορέα αποθήκευσης αλλά και ως χωρικού διαμεσολαβητή.

 

 

Δομική λογική

Το γραμμικό αυτό στοιχείο λειτουργεί όχι μόνο ως αποθηκευτικός μηχανισμός αλλά και ως δομικό σύστημα, υποστηρίζοντας το στέγαστρο που εκτείνεται στον υπαίθριο χώρο. Η μεταξύ τους σχέση εισάγει μια σκόπιμη ένταση, αντλώντας έμπνευση από τις εύθραυστες ισορροπίες των συνθέσεων των Fischli & Weiss. Αντί να ακολουθεί τη συμβατική δομική λογική, η πρόταση αφαιρεί ένα αναμενόμενο υποστύλωμα, αναδιανέμοντας τις δυνάμεις μέσω ενός συστήματος αντιστάθμισης.

Η ισορροπία αυτή επιτυγχάνεται μέσω μιας μάζας μαρμάρου υψηλής ακρίβειας, ενσωματωμένης σε δοκό τύπου Ι από γαλβανισμένο χάλυβα, σε συνδυασμό με μια ράβδο εφελκυσμού που αγκυρώνεται σε υπόγειο όγκο σκυροδέματος. Η σύνθεση διαμορφώνει μια ευανάγνωστη αλλά μη συμβατική δομική αφήγηση, όπου η ισορροπία εκλαμβάνεται ως δυναμική και εν δυνάμει μεταβαλλόμενη.

 

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Το στέγαστρο συγκροτείται από διαστρωματωμένα υλικά – μάρμαρο, χάλυβα και πολυκαρβονικό – τα οποία οργανώνονται σε μια σαφή τεκτονική ιεραρχία. Η επένδυση του γραμμικού στοιχείου με ανοξείδωτο χάλυβα καθρεφτίζει τη βλάστηση του κήπου, ενώ τα ημιδιαφανή στοιχεία της οροφής διαχέουν το φυσικό φως στον χώρο.

Η υλικότητα κινείται μεταξύ του αδρού και του εκλεπτυσμένου, εδραιώνοντας το έργο τόσο στην ακρίβεια της βιομηχανικής κατασκευής όσο και στην περιβαλλοντική του απόκριση. Μέσω της αντανάκλασης, της διαφάνειας και της χωρικής επέκτασης, το περίπτερο διαλύει τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Μετατρέπεται σε ένα εργαλείο παρατήρησης των εποχιακών και ημερήσιων μεταβολών, όπου το φως, η βλάστηση και η κατασκευή συνδιαλέγονται διαρκώς, συγκροτώντας έναν χώρο όπου δομή, αποθήκευση και τοπίο βρίσκονται σε συνεχή και αντιληπτή διάδραση.

 

Χωρική σκηνογραφία

Στόχος του έργου αποτελεί την πλήρη μετατροπή μιας κατοικίας που είχε σχεδιαστεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον αρχιτέκτονα Ν. Βαλσαμάκη. Το κτίριο, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, φιλοξενεί πλέον τη Siskou Derma Clinic, ένα σύγχρονο δερματολογικό κέντρο που επιχειρεί να αναδιαμορφώσει την τυπολογία του ιατρικού χώρου στην Ελλάδα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον οικείο και εκλεπτυσμένο, μακριά από τα στερεότυπα του συμβατικού ιατρείου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχική κατοικία αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του μοντέρνου κινήματος στην πόλη, με καθαρές γεωμετρικές συνθέσεις, ισορροπημένους όγκους και λευκό επίχρισμα που αναδεικνύει την πλαστικότητα της μορφής. Η επέμβαση επιδίωξε να διατηρήσει την αρχιτεκτονική ταυτότητα του αρχικού σχεδιασμού, ενσωματώνοντας νέες παρεμβάσεις που εξασφαλίζουν λειτουργική αναβάθμιση και χωρική συνοχή.

Η σχεδιαστική στρατηγική εστίασε στην επαναδιατύπωση της εμπειρίας ενός ιατρικού περιβάλλοντος, αντλώντας αναφορές από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική κλινικών. Μέσα από λεπτές επεμβάσεις και προσεκτική διαχείριση των υλικών και των αναλογιών, το έργο επιτυγχάνει να ισορροπήσει ανάμεσα στον σεβασμό προς το υπάρχον κτίσμα και την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου λειτουργικού προγράμματος.

 

 

Οργάνωση & υλικά

 

Το εσωτερικό περιβάλλον οργανώνεται γύρω από την ιδέα της οικείας άνεσης, δημιουργώντας χώρους που μεταδίδουν ηρεμία και εμπιστοσύνη στους επισκέπτες. Η αισθητική του χώρου αντλεί στοιχεία από τον εκλεπτυσμένο μοντερνισμό και την παράδοση του mid-century design, με υλικά και αντικείμενα που λειτουργούν ως βασικοί φορείς της ατμόσφαιρας.

Οι δρύινες επενδύσεις τοίχων, οι βελούδινες πολυθρόνες και τα επιλεγμένα φωτιστικά σώματα συγκροτούν μια παλέτα υλικών και υφών που αποπνέει διακριτική πολυτέλεια. Η σύνθεση παραμένει αυστηρά μινιμαλιστική, επιτρέποντας στα υλικά να αναδεικνύονται μέσα από την υφή και τη φυσική τους παρουσία, χωρίς περιττές μορφολογικές χειρονομίες. Κάθε αντικείμενο τοποθετείται με προσοχή μέσα στον χώρο, συμβάλλοντας σε μια συνολική εμπειρία καθαρών γραμμών και ισορροπημένης αισθητικής.

 

 

Μελέτη φωτισμού

Η σκηνογραφία του εσωτερικού χώρου οργανώνεται μέσα από εναλλαγές φωτός, υφών και οπτικών εστιάσεων που καθοδηγούν την κίνηση του επισκέπτη. Ο φωτισμός λειτουργεί ως βασικό εργαλείο διαμόρφωσης της ατμόσφαιρας.

Η μελέτη φωτισμού ενισχύει την αίσθηση ιδιωτικότητας και άνεσης, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τις αρχιτεκτονικές επιφάνειες και τις λεπτομέρειες του εσωτερικού σχεδιασμού. Μέσα από διακριτικές φωτιστικές παρεμβάσεις δημιουργείται μια ισορροπία μεταξύ λειτουργικότητας και αισθητικής εμπειρίας.

Την τελική εικόνα του χώρου συμπληρώνει η παρουσία επιλεγμένων έργων τέχνης που εντάσσονται οργανικά στο αρχιτεκτονικό αφήγημα του έργου.

 

Οπτική ροή

Από την πρώτη επίσκεψη στο διαμέρισμα των 98 τ.μ. στο Σάο Πάολο, οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες ένιωσαν μια βαθιά σύνδεση με την ιστορία του χώρου. Η εμφανής κατασκευή από σκυρόδεμα –με εκτεθειμένους στύλους, δοκούς και πλάκες σε ακατέργαστη υφή– έφερε ανεξίτηλα τα ίχνη του χρόνου, αποπνέοντας αυθεντικότητα και χαρακτήρα. Ωστόσο, η παλαιωμένη υποδομή και η αυστηρή διαρρύθμιση απαιτούσαν μια ριζική αναδιαμόρφωση, ικανή να διατηρήσει την ταυτότητα του χώρου, προσαρμόζοντάς τον στις σύγχρονες απαιτήσεις.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κύριος στόχος του σχεδιασμού ήταν η ενοποίηση των χώρων, ώστε να προκύψει μια φυσική και οπτική ροή που θα ενισχύει την αλληλεπίδραση στην καθημερινότητα. Για το ζευγάρι, που εργάζεται από το σπίτι, η παραδοσιακή λύση ενός απομονωμένου γραφείου δεν ταίριαζε στον τρόπο ζωής τους. Αντιθέτως, επιθυμούσαν έναν ανοιχτό και ευέλικτο χώρο, που θα ευνοεί τη σύνδεση μεταξύ δραστηριοτήτων και ανθρώπων.

Η αρχική κάτοψη περιλάμβανε δύο υπνοδωμάτια και διακριτούς τομείς μεταξύ κοινωνικών, υπηρεσιακών και ιδιωτικών χώρων. Στην ανακαίνιση, σχεδόν όλοι οι εσωτερικοί τοίχοι καταργήθηκαν, πλην εκείνων του WC και του κύριου υπνοδωματίου. Η νέα οργάνωση βασίζεται πλέον σε έπιπλα και εντοιχισμένες κατασκευές, οι οποίες ορίζουν τις λειτουργίες χωρίς να διακόπτουν τη ροή του χώρου.

Η σύνθεση βασίζεται σε τρία βασικά υλικά: το εμφανές σκυρόδεμα, διατηρημένο ως φόρος τιμής στην ιστορία του κτιρίου· τη λευκή βαφή στους τοίχους από τοιχοποιία, η οποία ενισχύει τη διάχυση του φυσικού φωτός από τα μεγάλα ανοίγματα· και τις ξύλινες σανίδες στο δάπεδο, που διατρέχουν ενιαία όλους τους χώρους – εκτός των λουτρών.

 

 

Ειδικές κατασκευές & επίπλωση

Στην είσοδο, μια εντυπωσιακή κατασκευή από ξύλο Freijó σε σχήμα L εξυπηρετεί δύο βασικές λειτουργίες. Από τη μία πλευρά, διαμορφώνεται ένας λειτουργικός πάγκος εργασίας για το home office, με ράφια στην ίδια απόχρωση –στερεωμένα με μεταλλικά στηρίγματα τύπου γαλλικού– που φιλοξενούν τη βιβλιοθήκη του ζευγαριού και προσδίδουν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Στην απέναντι πλευρά, η ίδια κατασκευή στεγάζει πικάπ και ηχεία, κατασκευασμένα από τον ιδιοκτήτη, ως φόρος τιμής στο πάθος του ζευγαριού για τη μουσική και τα βινύλια.

Το καθιστικό, στο πίσω μέρος του διαμερίσματος, αποπνέει ισορροπία μεταξύ παλιού και νέου. Τον χώρο πλαισιώνουν ένα πόστερ από τη Νέα Υόρκη και άλλα κλασικά έπιπλα. Για να αντιμετωπιστεί η ασυμμετρία των προβόλων, που αποκαλύφθηκαν μετά την αποξήλωση των τοίχων, σχεδιάστηκαν μεταλλικά ράφια που καλύπτουν τις κατασκευαστικές ατέλειες. Η τοποθέτηση φυτών σε αυτά τα ράφια φέρνει μια δόση φυσικότητας στο εσωτερικό.

Στην κουζίνα, τα έπιπλα με φινίρισμα Freijó ενισχύουν τη συνέχεια του σχεδιασμού. Οι μαρμάρινοι πάγκοι προσδίδουν κομψότητα, ενώ το κεντρικό νησί– με στρογγυλεμένες γωνίες και επένδυση από τερακότα πλακίδια –εισάγει μια απαλή αντίστιξη στην αυστηρή γεωμετρία της αρχιτεκτονικής. Παράλληλα, λειτουργεί ως πρακτικός σταθμός για πρόχειρα γεύματα μέσα στη μέρα. Η τραπεζαρία συνδέεται απευθείας με την κουζίνα, ενισχύοντας τη διαδραστικότητα μεταξύ μαγειρέματος και φιλοξενίας.

 

 

Φωτισμός & Υλικά

Ο φωτισμός του διαμερίσματος επιτυγχάνεται μέσω ηλεκτροδοτούμενων ραγών, που φωτίζουν διακριτικά το εμφανές σκυρόδεμα, χωρίς να διαταράσσουν την αισθητική του. Στο υπνοδωμάτιο, η ουδέτερη χρωματική παλέτα προάγει την ηρεμία και τη χαλάρωση. Οι λευκοί τοίχοι και τα ξύλινα φινιρίσματα συνεχίζουν τη ζεστή ατμόσφαιρα των κοινόχρηστων χώρων, ενώ η σουίτα υιοθετεί την ίδια γήινη απόχρωση για συνοχή. Στο μπάνιο, κεραμικά πλακίδια δημιουργούν μια ευαίσθητη χρωματική μετάβαση –από την τερακότα στη βάση μέχρι το λευκό στο επάνω μέρος– προσδίδοντας βάθος και υφή στον χώρο. Ο νιπτήρας στην ίδια απόχρωση και το ξύλινο έπιπλο ολοκληρώνουν μια αρμονική σύνθεση.

 

Χώροι μετάβασης

Η ιδιωτική εξοχική κατοικία βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Αντιπάρου, μπροστά στη θάλασσα, με απρόσκοπτη θέα προς την Πάρο.

 

Σχεδιαστική προσέγγιση

Η Αντίπαρος έχει περιορισμένη έκθεση στον μαζικό τουρισμό και το κοινό επισκεπτών στο οποίο απευθύνεται επιθυμεί η εποχιακή του διαβίωση εκεί να είναι αντίστοιχη των ανέσεων που απολαμβάνει τον υπόλοιπο χρόνο, στα αστικά κέντρα. Ταυτοχρόνως, στο οικόπεδο ισχύουν αυστηροί πολεοδομικοί κανονισμοί σχετικά με τη μορφή και τα υλικά των νέων κτιρίων, λόγω της γειτνίασής του με το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής.

 

Εσωτερική & εξωτερική οργάνωση

Το κτίριο αναπτύσσεται σε ένα μόνο επίπεδο, δίνοντας έμφαση στη συνύπαρξη των κατοίκων με το μοναδικό κυκλαδίτικο τοπίο. Τα δάπεδα επεκτείνονται ενοποιώντας απρόσκοπτα το εσωτερικό με το εξωτερικό, στοιχείο το οποίο τονίζεται επιπλέον με τον σχεδιασμό μεταβατικών χώρων ανάμεσα στο κλειστό και το ανοιχτό, οι οποίοι βρίσκονται στεγασμένοι κάτω από πέργκολες.

Τα ανοίγματα, περιορισμένης επιφάνειας λόγω των τοπικών κανονισμών, προσφέρουν θέα όσο και υπαίθρια εκτόνωση σε όλους τους κύριους χώρους του εσωτερικού, ενώ προστατεύονται με ξύλινα σκούρα στην εσωτερική πλευρά τους, σύμφωνα με την τοπική παράδοση. Το καθιστικό, η κουζίνα και το master bedroom αναπτύσσονται κατά μήκος της θέας, όπως επίσης και οι υπαίθριοι χώροι διημέρευσης με την πισίνα.

 

Υλικά & φωτισμός

Εσωτερικά, όλες οι επιφάνειες των τοίχων βάφονται σε μία ιδιαίτερη απόχρωση του γκρι, ενώ στρατηγικά τοποθετημένες οπές στη λευκή οροφή φέρνουν στο εσωτερικό άπλετο φυσικό φως, το οποίο τονίζει την αδρότητα της επεξεργασίας των τοίχων, κάνοντας μοναδική την αίσθησή τους ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Η χρωματική παλέτα της επίπλωσης περιλαμβάνει τους αντιθετικούς τόνους του λευκού και του μαύρου, ενώ συμπληρώνεται με ξύλο και ψάθα σε φυσική απόχρωση. Το “σκληρό” δάπεδο, που κάνει αισθητή την αντίθεσή του με το φυσικό πρανές, είναι από πατητή τσιμεντοκονία. Η επιλογή της αριστοτεχνικά επιμελημένης τοπικής πέτρας στους ανεπίχριστους εξωτερικούς τοίχους, της ιδιαίτερης τεχνοτροπίας βαφής στους εσωτερικούς χώρους, μαζί με την ευαίσθητη και διακριτική φύτευση συνθέτουν μια αρχιτεκτονική πρόταση πιστή στις προσταγές της παραδοσιακής νησιώτικης αρχιτεκτονικής.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το έργο ήταν το πάντρεμα του σύγχρονου με το παραδοσιακό, της υψηλής αρχιτεκτονικής αισθητικής και των μηχανολογικών εγκαταστάσεων τελευταίας τεχνολογίας με το λιτό κυκλαδίτικο τοπίο, τα παραδοσιακά υλικά και τον νησιώτικο τρόπο ζωής.