Μεταλλικό κουτί

Ζώντας μέσα στην ταχεία αστική ανάπτυξη της Μπανγκόκ, με τα ψηλά κτίρια και τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, προβάλλει η ερώτηση: Πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε ώστε να ζούμε με ηρεμία και ιδιωτικότητα μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον σε διαδικασία τόσο ραγδαίας αλλαγής; Επίσης, πώς μπορούμε να απολαμβάνουμε τα πλεονεκτήματα της φύσης χωρίς να χάνουμε τις ανέσεις που παρέχει η mega-city;

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο προτείνει μια εναλλακτική λύση που συμβιβάζει το πρόβλημα, σχεδιάζοντας το συγκρότημα κτιρίων και γραφείων “THE Haute”, έναν αυτόνομο οργανισμό κατοικίας και εργασίας, ως ιδέα για τη νέα γενιά αστικής ανάπτυξης στην Ταϊλάνδη. Η σύνθεση του κτιρίου ξεκινά από την απλή ιδέα των στοιβαγμένων όγκων, ως “κουτιά” από μαύρη πέτρα και αλουμίνιο. Τα δύο “κουτιά” στεγάζουν τις δύο κύριες λειτουργίες, κατοικία και εργασία. Τα ανοιγόμενα παράθυρα σχεδιάζονται ώστε να μην βλέπουν το ένα το άλλο, για λόγους ιδιωτικότητας.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός είναι σημαντική παράμετρος στη γενική ιδέα της “ιδιωτικής όασης”, ως άμεση ανταπόκριση στο τροπικό κλίμα της Μπανγκόκ. Προτείνεται μια καινοτόμος λύση, σχεδιάζοντας όλες τις μονάδες ως κατοικίες δίπλα στη φύση, που δανείζονται τη θέα των φυτών από τις γειτονικές τους, χωρίς να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Κατασκευάζεται ένα πενταώροφο κτίριο με κατακόρυφους κήπους που αποδίδονται στους κατοίκους και τη γειτονιά. Δέντρα φυτεύονται σε κάθε πιθανό χώρο του κτιρίου, προσδίδοντας έναν φυσικό πράσινο χαρακτήρα στο κέλυφος. Ενώ το έργο σχεδιάζεται ώστε να μεγιστοποιεί τόσο την ωφέλιμη επιφάνεια όσο και τους ανοιχτούς φυτεμένους χώρους, η σχέση μεταξύ τους διευκολύνει τον φυσικό αερισμό, που είναι ιδιαίτερα σημαντικός στο τροπικό κλίμα. Τέλος, οι εσωτερικοί χώροι βλέπουν σε ιδιωτικούς κήπους.

 

 

Σχεδιασμός όψεων

Οι όψεις των χώρων διημέρευσης και των υπνοδωματίων ακολουθούν χαρακτηριστική επεξεργασία: χρησιμοποιώντας μία δεύτερη επιδερμίδα, διάτρητα πάνελ αλουμινίου βοηθούν τον φυσικό δροσισμό ενώ επιτρέπουν να εισέρχεται το φως και ο αέρας. Κατά την εποχή της ζέστης, οι 39 βαθμοί του εξωτερικού γίνονται μόλις 26 στο εσωτερικό. Η όψη επιπλέον παρέχει πλήρη ιδιωτικότητα μέσα στην πυκνοχτισμένη συνοικία, ενώ με την εικόνα της μετατρέπει το κτίριο σε τοπόσημο.

 

Περιφραγμένο συγκρότημα

Το εξοχικό καταφύγιο για μία εκτεταμένη οικογένεια με μέλη διαφορετικής ηλικίας, είναι χτισμένο στο απόμακρο, ορεινό τοπίο της Μάνης. Το οικόπεδο βρίσκεται σε μία ψηλή πλαγιά και απολαμβάνει εντυπωσιακή θέα προς τη θάλασσα και τον οικισμό που απλώνεται χαμηλότερα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου να μπορεί να συγκεντρώνεται ολόκληρη η οικογένεια, αφήνοντας όμως σε κάθε μέλος της τη δυνατότητα να απομονώνεται μέσα στο συγκρότημα. Εξαιτίας της απομακρυσμένης τοποθεσίας, η ασφάλεια ήταν σημαντικός παράγοντας στον σχεδιασμό. Επίσης, επιθυμία της οικογένειας ήταν να δημιουργηθεί ένα δωμάτιο διαλογισμού, καθώς τα μέλη της είναι Βουδιστές. Έτσι, η ιδέα για το κτίριο είχε ως αναφορά τα πολλά μοναστήρια που βρίσκονται στην Ελλάδα.

 

 

Οργάνωση χώρου

Ένα περιτειχισμένο συγκρότημα με ανεξάρτητες ενότητες στο εσωτερικό του, το οποίο προσφέρει στους κατοίκους του τον απαραίτητο ιδιωτικό χώρο, όσο και το αίσθημα ασφάλειας. Το εσωτερικό σχεδιάστηκε ώστε να προσφέρει μια ανοιχτή αίσθηση που έρχεται σε απροσδόκητη αντίθεση με τον εξωτερικό τοίχο. Κάθε επιμέρους ενότητα έχει πρόσβαση μόνο μέσα από υπαίθριες διαδρομές. Η καρδιά του συγκροτήματος είναι μία κλιμακωτή αυλή που ορίζεται από τα επιμέρους κτίρια και μία πισίνα στο χαμηλότερο επίπεδο, από όπου ανοίγονται θέες προς τη θάλασσα και το τοπίο χωρίς να χάνεται η εντύπωση του περίκλειστου χώρου.

 

 

Παλέτα υλικών

Καθώς οι ιδιοκτήτες αγαπούσαν εξίσου τα παραδοσιακά πέτρινα κτίρια με κεραμίδια όσο και τα μοντέρνα με επίπεδη στέγη και μινιμαλιστική αισθητική, η αρχιτεκτονική του κτιρίου συνδυάζει τα δύο στυλ. Από τη μία, το μοντέρνο, με μεγάλες επιφάνειες από πατητή τσιμεντοκονία και ορθογώνια ανοίγματα με μεταλλικά πλαίσια, χαρακτηρίζει τους ιδιωτικούς χώρους -υπνοδωμάτια και κουζίνα. Ταυτόχρονα, το παραδοσιακό, με πέτρινους τοίχους και ξύλινα κουφώματα, προσδίδει χαρακτήρα στο κοινόχρηστο κτίριο, το οποίο φιλοξενεί καθιστικό στον όροφο και δωμάτιο διαλογισμού στη χαμηλότερη στάθμη.

Το αποτέλεσμα μοιάζει ριζωμένο στο ορεινό τοπίο και ταυτόχρονα σύγχρονο. Με οδηγό την ιδέα του μοναστηριού, ο σχεδιασμός ισορροπεί ανάμεσα στις ανοιχτές διαδρομές και την προστασία των περιμετρικών τοίχων. Συνδυάζοντας μοντέρνα και παραδοσιακή αρχιτεκτονική, το έργο ξεχωρίζει στην ευρύτερη περιοχή και μετατρέπεται σε οικογενειακή εστία με ιδιαίτερη φυσιογνωμία.

 

Το νέο γλυπτό-νιπτήρας για την antoniolupi

Η πρωταρχική δύναμη της φύσης εκφράζεται ως μια καλλιτεχνική χειρονομία, ικανή να μεταμορφώσει το μάρμαρο σε ένα σύγχρονο αρχέτυπο του design.

Με το Neolitico, ο Paolo Ulian συνεχίζει τη βαθιά του αναζήτηση για το νόημα των ρωγμών και των σημαδιών πάνω στην ύλη, δημιουργώντας για την antoniolupi ένα ελεύθερης τοποθέτησης μαρμάρινο νιπτήρα που υμνεί τη συνάντηση της ανθρώπινης παρέμβασης με τη δύναμη της φύσης.

Η ομορφιά γεννιέται από ένα σπάσιμο, μια ατέλεια, μια ρωγμή που μετατρέπεται σε μορφή, σε αφήγηση, σε γλυπτική έκφραση. Η λεκάνη του νιπτήρα σμιλεύεται στο χέρι, μιμούμενη τη χρονοβόρα, αλλά αδιάκοπη, δράση του νερού πάνω στην πέτρα: σταγόνα τη σταγόνα, αυλάκι το αυλάκι.

Το αποτέλεσμα είναι μια ωμή, έντονη επιφάνεια που αποκαλύπτει την εσωτερική φύση του μαρμάρου -σε έντονη αντίθεση με τον τέλεια λείο, κυλινδρικό εξωτερικό όγκο, τονισμένο αποκλειστικά από τις φυσικές φλέβες της πέτρας. Μια αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στον έλεγχο και το απρόβλεπτο, την ακρίβεια και τον αυθορμητισμό.

Το όνομα Neolitico παραπέμπει σκόπιμα στις απαρχές της δημιουργίας, τότε που ο άνθρωπος, διαμορφώνοντας εργαλεία και αντικείμενα για την κάλυψη βασικών αναγκών, άρχισε να αφήνει το αποτύπωμά του στην Ιστορία. Ο νιπτήρας αυτός εκφράζει μια επιστροφή στην ουσία -στην καθαρότητα του υλικού και στη δύναμη της γλυπτικής πράξης.

“Μετέφερα σε αυτόν τον νιπτήρα το συναίσθημα που βιώνω όταν περπατώ στα βουνά”, λέει ο Paolo Ulian.

“Όταν συναντώ φυσικά κοιλώματα, σμιλεμένα στο βράχο από το πέρασμα του χρόνου και της τύχης. Όταν βρέχει, γεμίζουν με νερό και για μένα γίνονται ο ιδανικός φυσικός νιπτήρας -γιατί η πέτρα έχει την ικανότητα να με αναζωογονεί. Είναι μια παρουσία που κατοικεί στο DNA μας από την αυγή του χρόνου”.

“Επέλεξα ένα γεωμετρικό σχήμα απλό και τέλειο: τον κύλινδρο”, συνεχίζει ο Ulian. “Ένα σχήμα που εναρμονίζεται ιδανικά με την ακανόνιστη, φυσική μορφή της χειροποίητα σμιλευμένης λεκάνης. Οι δύο αντιτιθέμενες υφές ενώνονται σε μια σχεδιαστική σύντηξη τόσο αυθόρμητη, που καθίσταται ακριβώς γι’ αυτό… τέλεια”.

Το Neolitico του Paolo Ulian για την antoniolupi είναι ένα αληθινό μανιφέστο συναισθηματικού design -μια σύμπραξη τέχνης, φύσης και καινοτομίας. Ένα διαχρονικό αντικείμενο που αφηγείται την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης μέσα από τη μεταμόρφωση της πέτρας.

 

Διαστάσεις: cm ø 45 x 85

Υλικά:

• Μάρμαρο: Bianco Carrara, Nero Marquinia, Verde Alpi, Calacatta Viola, Rosso Levanto, Port Laurent, Emperador Grigio Lavico, Bardiglio Nuvolato, Bianco Silver, Collemandina, Grigio Imperiale
• Πέτρα: Pietra Luna

Εκσυγχρονίζοντας την παράδοση

Η αρχιτεκτονική του μικρού συγκροτήματος εμπνέεται από τα ξεμόνια, τους λιτούς, λιθόκτιστους, αυστηρά γεωμετρικούς πύργους ή τα μικρά οικιστικά σύνολα με αμυντικό και συχνά πολεμικό χαρακτήρα, που έστεκαν μοναχικά στο τραχύ τοπίο της Μάνης, λειτουργώντας ως παρατηρητήρια ή καταφύγια. Από μακριά τα ξεμόνια μοιάζουν να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του τόπου, σαν μονολιθικές εξάρσεις του εδάφους.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύνθεση αποτελείται από δύο σύγχρονα πυργόσπιτα που βρίσκονται σε άμεση σχέση με το φυσικό ανάγλυφο, στα πρότυπα της παραδοσιακής μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Οι δύο κατοικίες δεν αναπτύσσονται ανεξάρτητα μέσα στο οικόπεδο αλλά ως ένα αδιάσπαστο, οργανικό σύνολο, δίνοντας μια μοντέρνα επανερμηνεία των παραδοσιακών ξεμονιών. Οι μονόλιθοι οργανώνονται βάσει μιας αδρής χάραξης, μιας δυναμικής τεθλασμένης γραμμής που οριοθετεί αυστηρά τις θέσεις, τις εισόδους, τους χώρους στάθμευσης και τον περιβάλλοντα χώρο τους. Η πέτρινη μάζα τους συμμετέχει αποφασιστικά, δομικά και σχεδιαστικά στη διαμόρφωση των υψομετρικών διαβαθμίσεων και των ζωνών που αποτελούν τους χώρους διημέρευσης. Η σύνθεση ολοκληρώνεται με δυο δυναμικές εξάρσεις που εκφράζονται με τη μορφή πύργων που στέκονται να εποπτεύουν τον Μεσσηνιακό κόλπο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Πρόκειται για το σημείο αναφοράς κάθε κατοικίας αλλά και μια αναφορά στον μανιάτικο πύργο, που, συμπυκνώνοντας όλη την κοινωνική ζωή της οικογένειας και αποτελώντας συγχρόνως σύμβολο δύναμης και εξουσίας, κατείχε πρωταρχικό ρόλο όχι μόνο στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική αλλά και στην καθημερινή ζωή της Μάνης. Εξίσου συμβολικά, κάθε πύργος των Μονόλιθων φιλοξενεί στο ισόγειο τους ζωτικούς κύριους χώρους υποδοχής και διημέρευσης, με καθιστικό που ενοποιείται με τον εξωτερικό χώρο, ενώ στον όροφο βρίσκεται το κύριο υπνοδωμάτιο.

Σχεδιάζονται διαμπερείς κατοικίες που μπορούν να ζουν τόσο “μέσα” όσο και “έξω”, διαθέτοντας εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους ίδιας δυναμικής. Προσφέρεται η δυνατότητα η ζωή να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου σε μια αυλή που αποτελείται από ένα σύνολο χώρων με διαφορετικές ποιότητες και οι οποίοι μπορούν να παραλάβουν ποικίλες χρήσεις μέσα στη μέρα, όπως πέργκολες–σκιερά και στεγανά καταφύγια, προστατευμένες γωνιές για απομόνωση και περισυλλογή, καθιστικά και πισίνες υπερχείλισης που μπλέκουν τα όρια του ορίζοντα και του ουρανού, δημιουργώντας το σκηνικό για τη θέα που τις πλαισιώνει.

 

 

Παλέτα υλικών

Επιλέγονται υλικά απολύτως φυσικά που φέρουν τα σημάδια του χρόνου, της επεξεργασίας και της προέλευσής τους. Η πέτρα χαρακτηρίζει τον τόπο και την αρχιτεκτονική της Μάνης καθώς βρίσκεται τόσο στο έδαφος όσο και στις παραδοσιακές κατασκευές, εξυπηρετώντας το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο της μονολιθικότητας, της λιτότητας, των αυστηρών γραμμών και της γεωμετρικής ογκοπλασίας. Το σκυρόδεμα έρχεται να συμπληρώσει την υλικότητα, δημιουργώντας μικρότερους τεχνητούς λίθους γήινων αποχρώσεων και αδρής υφής. Το ξύλο δημιουργεί μαλακές, ζεστές και καθαρές επιφάνειες και συμπληρώνει τον όγκο με καφασωτά σκούρα. Τα υλικά εναλλάσσονται στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εντείνοντας την οπτική διάσταση της κατοικίας, συνθέτοντας μια φυσική αλλά αυστηρή χειρονομία στο Μεσσηνιακό τοπίο.

 

 

Επίπλωση και χρωματισμοί

Ο εσωτερικός σχεδιασμός είχε ως στόχο να ακολουθήσει την αρχιτεκτονική γραμμή των δύο κτιρίων, εμπνευσμένος από τη λιτή παράδοση, το επιβλητικό τοπίο της Μάνης και τα υλικά που βρίσκει κανείς σε αυτή τη γη. Σκοπός ήταν να δημιουργηθούν, μέσα στους πέτρινους όγκους, χώροι που να δίνουν έναν ζεστό χαρακτήρα ο οποίος όμως να θυμίζει πάντα πως βρίσκεσαι “εκεί”, στον τόπο αυτό. Να νιώθεις μέρος μιας διαφορετικής, δωρικής ζωής. Το μεγαλύτερο κομμάτι της επίπλωσης σχεδιάστηκε ειδικά για το έργο, τονίζοντας την αίσθηση της μοναδικότητας και μία άχρονη σχεδιαστική γραμμή η οποία στόχο έχει να φέρει σε διάλογο το τοπίο με το design. Οι φόρμες κρατήθηκαν απλές και όλες οι ειδικές κατασκευές φέρουν αναφορές στην απλοποιημένη κλασικότητα. Στα υλικά δόθηκε έμφαση στη χρήση ξύλου δρυός σε δύο αποχρώσεις, το οποίο συνδυάστηκε με πετρώματα σε κοντινούς χρωματισμούς. Τα υφάσματα και τα χαλιά ακολούθησαν φυσικούς, γήινους, τόνους, καταπραΰνοντας τις άγριες υφές της μανιάτικης πέτρας και των ξύλων, ισορροπώντας τους εσωτερικούς χώρους με το μοναδικό περιβάλλον τοπίο.

 

Νέα ταυτότητα

Πρόκειται για τη ριζική ανακαίνιση ενός υπάρχοντος ξενοδοχείου δυναμικότητας 23 δωματίων, στην οδό Νίκης, σε μία περιοχή κοντά στην Πλάκα που αντικατοπτρίζει τα πολλά δυναμικά πρόσωπα της σύγχρονης πρωτεύουσας, πρόσωπα που κρύβουν για τον επισκέπτη αντιθέσεις και εκπλήξεις.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κεντρική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια νέα αισθητική ταυτότητα για το ξενοδοχείο, η οποία γεννήθηκε μέσα από ένα κράμα διαφορετικών στοιχείων, στυλ και αναφορών, έτσι ώστε να προσομοιάζει στο ζωντανό μωσαϊκό της πόλης των Αθηνών. Το concept προήλθε από το όραμα των ιδιοκτητών, οι οποίοι, έχοντας ζήσει σε διάφορες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήθελαν να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στον νέο αυτό χώρο.

 

 

Έπιπλα & custom κατασκευές

Τα υλικά επενδύσεων, οι χρωματισμοί και τα διακοσμητικά στοιχεία άλλαξαν, ενώ η δομή των χώρων διατηρήθηκε ως είχε. Στους κοινόχρηστους χώρους επιλέχθηκε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει ένα “twisted” κλασικό boutique ξενοδοχείο. Γυαλιστερές σκούρες μπουαζερί συνυπάρχουν με μπρούτζινες λεπτομέρειες, βιομηχανικά στοιχεία, iconic κομμάτια design και στοιχεία pop κουλτούρας. Όλες οι επιλογές χαρακτηρίζονται από μία “noir” και δραματική διάθεση που προκύπτει από την παλέτα των σκούρων υλικών.

 

 

Παλέτα υλικών

Μία παλέτα που υιοθετήθηκε πρωτίστως χάρη στο δάπεδο του χώρου του εστιατορίου από μάρμαρο neromarquina, το οποίο προϋπήρχε και κρατήθηκε ανέπαφο ως κομμάτι του παρελθόντος. Αντίθετα, στους πιο ιδιωτικούς χώρους των δωματίων και των σουιτών επικρατεί μία πιο φωτεινή και ανάλαφρη διάθεση. Εδώ, οι λευκοί τοίχοι διακόπτονται από λεπτομέρειες σε αποχρώσεις του χαλκού, ενώ φιλοξενούν τις δρύινες customκατασκευές των κεφαλαριών και των ανοιχτών ντουλαπών. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των δωματίων αποτελούν τα ημιδιάφανα μπάνια με τον σιδερένιο κάναβο και το ρετρό γυαλί, τα οποία σχεδιάστηκαν με σκοπό την έλευση του φυσικού φωτός στο σύνολο του χώρου.

 

Πολιτιστικός επαναπροσδιορισμός

Ο εμβληματικός ελληνικός οίκος μόδας Parthenis ιδρύθηκε το 1970, όταν ο Δημήτρης Παρθένης άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στην Αθήνα. Το 1978 ακολούθησε η μπουτίκ στη Μύκονο, η οποία ήταν πηγή έμπνευσης όσο και εφαλτήριο για διεθνή φήμη. Τα μινιμαλιστικά, μονοχρωματικά σχέδια του οίκου είχαν παγκόσμια αναγνώριση για τη διαχρονική τους κομψότητα, την υψηλή τους ποιότητα και τα κολακευτικά τους περιγράμματα. Με επικεφαλής την Ορσαλία Παρθένη, κόρη του ιδρυτή, ο οίκος συνεχίζει την ισχυρή διεθνή του παρουσία στον κόσμο της μόδας και του design.

 

Στόχος του έργου

Το κατάστημα της Μυκόνου μετατρέπεται σε πολυχώρο, όπου οι επισκέπτες μπορούν να αποκτήσουν κλασικά κομμάτια του οίκου και να χαλαρώσουν με ένα ποτό ή ελαφρύ γεύμα, όπου έμπνευση είναι ο αυθεντικός τρόπος ζωής των Κυκλάδων. Δίπλα στους φημισμένους ανεμόμυλους του νησιού, το café απλώνεται σε μία αυλή με θέα τη Μικρή Βενετία και το διάσημο ηλιοβασίλεμά της.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κατά τη διάρκεια του έργου οργανώθηκε, κατασκευάστηκε και επιμελήθηκε κάθε στάδιο της δημιουργίας του Parthenis Café, από τη φιλοσοφία του χώρου μέχρι το interior design, όπου περιλαμβάνονται custom-made έπιπλα και φωτιστικά. Έμπνευση του σχεδιασμού είναι τα αιώνια στοιχεία του Ελληνικού καλοκαιριού: φως, ενέργεια και απλότητα. Το αποτέλεσμα συμβαδίζει με τα καθαρά σχήματα της Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής και την ανεπιτήδευτη, απογυμνωμένη αισθητική του οίκου Parthenis.

 

 

Παλέτα υλικών

Υλικά όπως το μάρμαρο, το ξύλο και το μέταλλο χρησιμοποιούνται με σύγχρονο αλλά διαχρονικό τρόπο. Γλυπτικές μαρμάρινες και μεταλλικές απλίκες, ένας μαρμάρινος πάγκος και ένα bar που επενδύεται με ξύλινα πάνελ, τριγωνικά σκαμπό και τραπεζάκια που τοποθετούνται με διάφορους τρόπους μπροστά από πάγκους με ριγέ μαξιλάρια, συμπληρώνουν τις καθαρές γραμμές της συλλογής Parthenis. Τα ρούχα κρέμονται από ράγες αναρτημένες στο ταβάνι, σε ελεύθερη διάταξη μέσα στον χώρο.

 

Σκηνογραφική προσέγγιση

Το έργο αφορά στην αποκατάσταση ενός συμπλέγματος τριών λιθόκτιστων κτιρίων στην Καλυβιανή Χανίων για τη φιλοξενία πέντε υπνοδωματίων με άνετους χώρους διημέρευσης. Οι κτιριακοί όγκοι συντάσσονται γύρω από μια εσωτερική αυλή με κεντρικό στοιχείο το νερό, ενώ το ενετικό αποτύπωμα στην κρητική αρχιτεκτονική έδωσε έμπνευση για τη δημιουργία χώρων μέσα από μια σκηνογραφική προσέγγιση, που προσφέρει νέες συναισθηματικές εμπειρίες.

 

Φιλοσοφία ανακαίνισης

Το διώροφο κτίσμα είναι το πρώτο από τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Βασική παρέμβαση υπήρξε η διάνοιξη εσωτερικού ανοίγματος για τη σύνδεση του υπνοδωματίου με το ισόγειο, η οποία επισημαίνεται με ένα μεταλλικό πλαίσιο στη μεσόπορτα. Για την κατακόρυφη σύνδεση των ορόφων τοποθετήθηκε μεταλλική σπειροειδής σκάλα από διάτρητη λαμαρίνα, προσδίδοντας μια αίσθηση πλαστικότητας στον χώρο. Το κέλυφος ενισχύθηκε με ενέματα τσιμέντου. Εξωτερικά ο παλαιός σοβάς αντικαταστάθηκε με νέο φυσικό κονίαμα το οποίο, σημειακά, αποκαλύπτει κάποιες πέτρες στις όψεις του κτιρίου. Αντίθετα, στο εσωτερικό διατηρήθηκε η λιθοδομή εμφανής. Η χρήση πατητής τσιμεντοκονίας στο δάπεδο σε συνδυασμό με την όψη του πέτρινου τοίχου επιτυγχάνει μια πολύ δυνατή οπτική αντίστιξη.

 

 

Αισθητικές παρεμβάσεις

Στο δεύτερο κτίσμα, που βρίσκεται στο επίπεδο της πισίνας, δημιουργούνται έντονες οπτικές εναλλαγές, τόσο μεταξύ εμφανούς πέτρας και σοβά, όσο και μεταξύ πλήρους- κενού. Με το σενάζ οπλισμένου σκυροδέματος που διατρέχει και ενώνει τους πέτρινους τοίχους, επισημαίνεται η πρόθεση ανάδειξης των ενεργειών στατικής ενίσχυσης ως μέρους της σύνθεσης. Η ηρεμία του σοβά συνδυάζεται με τη λιτή ομορφιά του φυσικού travertino στο δάπεδο, που απλώνεται στο εσωτερικό του κτιρίου, επεκτείνεται στην αυλή αγκαλιάζοντας την πισίνα, ενώ εισχωρεί ακόμη και στον χώρο της κουζίνας του διώροφου. Στο τρίτο κτίριο οδηγεί μεταλλική εξωτερική σκάλα καθώς αυτό βρίσκεται σε πιο ψηλό επίπεδο.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Εσωτερικά, το παλιό τζάκι επαναχρησιμοποιείται ως φωταγωγός του νέου υπνοδωματίου. Για το δάπεδο, επιλέχθηκε φυσικό cotto που συνεχίζεται στην αυλή. Μεταλλική πέργκολα με πλήρωση από καλαμωτή σκιάζει την υπερυψωμένη αυλή, δημιουργώντας χώρο συνάθροισης. Το ευρύτερο σύνολο συμπληρώνει η επιλογή ροϊκών μορφών σε έπιπλα και φωτιστικά που συνδιαλέγονται με το στιβαρό περίγραμμα του υφιστάμενου συνόλου. Μέταλλο, ξύλο, ύφασμα, ραβδωτό γυαλί και γύψος συνεργάζονται αρμονικά με τις επιφάνειες με τις οποίες έρχονται σε επαφή, επισημαίνοντας τη σύγχρονη προσθήκη σε ένα έργο αποκατάστασης το οποίο σέβεται την ιστορικότητα και τη φυσική φθορά του κτιρίου.

 

Ροϊκή εμπειρία

Το έργο αφορά στη δημιουργία ενός σύγχρονου πολυχώρου ευεξίας που οργανώνεται σε δύο επίπεδα. Στόχος της πρότασης είναι η άρθρωση διαφορετικών χρήσεων σε μια ενιαία αρχιτεκτονική εμπειρία μέσω της ροϊκής διαμόρφωσης του εσωτερικού, που εκφράζεται με την αλληλεπίδραση των υλικών στοιχείων και του φωτός.

 

Οργάνωση χρήσεων

Η είσοδος γίνεται σε χώρο διπλού ύψους με κρεμαστά φωτιστικά, όπου μια ημικυκλική καμπύλη επιφάνεια από πολυκαρβονικά φύλλα υποδεικνύει την κατεύθυνση προς το εσωτερικό. Στην περιοχή του καταστήματος, οι επιμήκεις πάγκοι, τα γραμμικά φωτιστικά στην οροφή και τα ράφια που τρέχουν σε όλο το μήκος του τοίχου, ενισχύουν την οριζοντιότητα, προσδίδοντας κίνηση και βάθος. Στο τέλος της αίθουσας ο χώρος πλαταίνει μέσω μιας ακόμη καμπύλης, για να περιλάβει το καθιστικό και την κουζίνα. Εκεί, το φυσικό φως εισέρχεται. μέσα από φεγγίτες στην επικλινή μεταλλική στέγη, ενώ μια κολώνα επενδυμένη με καθρέπτη διαταράσσει ελαφρώς το οπτικό πεδίο, ώστε να εξασφαλιστεί η εντύπωση της χωρικής συνέχειας.

Χρωματική παλέτα & υλικά

Το χρώμα που επικρατεί είναι το φωτεινό λευκό. Η επιλογή των υλικών έγινε με τρόπο τολμηρό, δημιουργώντας ομαλές διαβαθμίσεις στους τόνους αλλά έντονες αντιθέσεις στις υφές. Στιλπνά υλικά, όπως η εποξειδική βαφή και το ανοξείδωτο ατσάλι εναλλάσσονται με τραχιές επιφάνειες, όπως το χώμα και ο σοβάς, καθώς η ελαφριά, κυματοειδής πλαστική επιφάνεια αντιπαρατίθεται στον λείο και βαρύ μαρμάρινο όγκο.

 

 

Φυσικό φως

Το φως αντανακλάται, διαθλάται ή απορροφάται σε ποικίλους συνδυασμούς, καθώς το φυσικό στοιχείο κατά μήκος των ορίων της αίθουσας μαλακώνει διακριτικά την περίμετρο και εντείνει τη σχέση μεταξύ συνθετικού και οργανικού.

 

Κτιριακή εναρμόνιση

Το One Kleomenous αποτελεί μια ιδιαίτερη προσέγγιση στο σχεδιασμό κατοικίας. Τεχνικές υψηλής τεχνολογίας χρησιμοποιήθηκαν τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα που συνδυάζει την υψηλή αισθητική με τη λειτουργικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η θέση του οικοπέδου στα όρια του πυκνού οικιστικού ιστού της πόλης με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο του λόφου του Λυκαβηττού, δημιούργησε το πλαίσιο μέσα στο οποίο όφειλε να κινηθεί η μελέτη. Το κτίριο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αρθρώνεται τόσο με το τεχνητό περιβάλλον, με τα μοντερνιστικά αστικά μέτωπα της περιοχής, με τα υλικά και τις μορφές τους, όσο και με τη φυσική υλικότητα του τοπίου, με το έδαφος και τη βλάστηση. Να είναι λειτουργικά και κατασκευαστικά σύγχρονο και ταυτόχρονα να αφομοιώνεται από το περιβάλλον. Η μελέτη επέλεξε λοιπόν μια υβριδική σχεδιαστική γλώσσα, για να εκφράσει μια καινοτόμο κτιριακή τυπολογία.

 

 

Ένταξη στον αστικό ιστό

Η θέση του κτιρίου εξετάστηκε προσεχτικά, καθώς και ο προσανατολισμός και οι λειτουργίες του, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η στρατηγική της πρόσοψης. Στην πλευρά του οικοπέδου που βλέπει στον οικιστικό ιστό, η κάθετη γειτνίαση με ένα υπάρχον κτίριο οδήγησε τη μορφή του καινούριου κτίσματος σε μια απλή επίπεδη επιφάνεια. Η γειτνίαση με τον ιστό της πόλης υπηρετήθηκε ακόμη περισσότερο με τη χρήση απλού σοβά, ένα από τα δημοφιλέστερα αθηναϊκά υλικά. Στην πλευρά του οικοπέδου που συνορεύει με το δάσος, η μελέτη έπρεπε να διαχειριστεί γεωμετρικά τους τραχείς όγκους των προεξεχόντων εξωστών, που σχεδόν ακουμπούν τα δέντρα και τη δασική χλωρίδα, ώστε να προσαρμοστούν στις ρέουσες μορφές του λόφου. Επιπλέον, η νοτιοανατολική πλευρά του κτιρίου χρειαζόταν ένα σύστημα επένδυσης ώστε να φιλτράρει τον άμεσο ηλιασμό.

Ένας παλιός τοπογραφικός χάρτης της περιοχής υπήρξε η έμπνευση του γεωμετρικού χειρισμού. Η αισθητική των ισοϋψών καμπυλών του χάρτη αποτέλεσε την πηγή της αρχιτεκτονικής τους μεταφοράς. Δημιουργήθηκε ψηφιακά ένα τοπίο πρόσοψης με την ανάθεση όγκων φυσικής μορφικής μετάβασης ανάμεσα στις κυβικές μορφές των εξωστών. Έπειτα, το τοπίο αυτό τεμαχίστηκε σε πολλαπλές τομές σε ακολουθία, οι οποίες αποτέλεσαν τα τμήματα του συστήματος επένδυσης. Χωρίς επιπλέον πρόσθεση όγκων στο κτίριο, αλλά με την ένωση των υπαρχόντων, δημιουργήθηκε μια γεωμετρία που φαίνεται φυσική.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή του μαρμάρου Travertino ήταν πολύ λογική, καθώς ταιριάζει χρωματικά με τις χαρακτηριστικές μπεζ πέτρες που χρησιμοποιούνται σε όλους τους τοίχους αντιστήριξης στο Λυκαβηττό. Από την αρχή του έργου, η έντονη οπτική σχέση του κτιρίου με την Ακρόπολη οδήγησε στην επιλογή του μαρμάρου ως το πλέον κατάλληλο υλικό κατασκευής. Είναι κι αυτό πέτρα, αλλά με περισσότερη ευελιξία διαχείρισης.

Το Travertino εκτός από τη χρωματική συνοχή του, επικοινωνεί πολύ έντονα τη μη τεχνητή του υπόσταση λόγω της πορώδους επιφάνειάς του. Παράλληλα, έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς στον περίγυρο, στις πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’70, όπως άλλωστε και στο γειτονικό κτίριο που συνδέει το One Kleomenous με τον οικιστικό ιστό. Το χρώμα του εσωτερικού περιβλήματος του κτιρίου επιλέχθηκε προσεχτικά ώστε να ταιριάζει με το χρώμα του εδάφους.

Τα γυάλινα στηθαία επιλέχθηκαν ώστε να αντανακλούν τα στοιχεία του γύρω φυσικού τοπίου. Γενικότερα, η παλέτα υλικών του όλου κτιρίου σχεδιάστηκε σαν αναφορά στην αισθητική του εγγενούς αττικού τοπίου. Ο συνδυασμός της σχεδιαστικής γλώσσας και της επιλογής των υλικών στο κτίριο δείχνει πως απέφερε το ζητούμενο αποτέλεσμα, να είναι δηλαδή μια φυσική συνέχεια του ενοποιημένου αστικού όγκου, ένα τελικό σύνορο, συνειρμικό της ανέγγιχτης γης δίπλα του, έτσι ώστε η μετάβαση από το ένα στο άλλο να περνά σχεδόν απαρατήρητη. Ως αποτέλεσμα, το One Kleomenous αποτελεί παράδειγμα κτιριακής εναρμόνισης με τον περιβάλλοντα χώρο του.

 

Minimal αισθητική

Η πρόταση αφορά τη δημιουργία κέντρων αισθητικής λεύκανσης δοντιών, στα οποία οι πελάτες με περιορισμένο χρόνο απολαμβάνουν τις προσφερόμενες υπηρεσίες στα διαλείμματα των υποχρεώσεών τους και των απαιτητικών προγραμμάτων τους.

 

Παλέτα υλικών

Η minimal αισθητική του χώρου και η λιτή πολυτέλεια ενισχύονται μέσα από την επιλογή και χρήση φυσικών υλικών, όπως ξύλο σημύδας, λευκό μάρμαρο και γρανιτοπλακάκια με πετρώδη υφή, την τοποθέτηση πρωτότυπων έργων τέχνης από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες και την κατασκευή χειροποίητων φωτιστικών και επίπλων.

 

 

Custom κατασκευές

Στη μοναδικότητα της ταυτότητας του χώρου συντελεί ο σχεδιασμός των λεπτομεριών των επιφανειών και των κρυφών αποθηκευτικών χώρων, ο οποίος συμβάλλει επίσης στη διατήρηση της minimal αισθητικής, αποτρέποντας την ακατάστατη εναπόθεση αντικειμένων.

 

Σχεδιαστικά δίπολα

Το κτίριο, που ακουμπά στην πλαγιά του λόφου και προσαρμόζεται στις τοπογραφικές καμπύλες, ακολουθώντας τη μορφολογία του εδάφους, βρίσκεται στη θέση Λουριά, στο νότιο τμήμα της Πάρου. Το οικόπεδο έχει νοτιοδυτικό προσανατολισμό στη μεγάλη πλευρά, με θέα προς τη θάλασσα, τον κόλπο της Αλυκής και την Αντίπαρο.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η είσοδος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του οικοπέδου και το υψηλότερο σημείο λειτουργεί σαν πύλη στην κατοικία. Όλα κρύβονται πίσω από έναν άσπρο τοίχο με ελάχιστα ανοίγματα, ο οποίος υποδέχεται τον επισκέπτη αποκρύβοντας την εσωτερική διάταξη, καθώς και τις μπροστινές αυλές. Η σύνθεση λειτουργεί με σχεδιαστικά και λειτουργικά δίπολα: Κρυμμένοι χώροι και εκτεθειμένοι στο μάτι του επισκέπτη, προστατευμένες αυλές με καθιστικά και αυλές ανοιχτές στη θέα, εσωτερική κλειστή διαδρομή και πορεία ανάμεσα στα κατώφλια, κλειστή είσοδος και ανοιχτή πορεία, κατοίκηση στο τοπίο και αιώρηση των όγκων στη δύση. Μεγάλοι εγκάρσιοι τοίχοι διεισδύουν στην πλαγιά έχοντας ως γενέτειρα την κατοικία. Οι τοίχοι αυτοί διαμορφώνουν τις πίσω αυλές και δίνουν συνέχεια στο εσωτερικό του σπιτιού προς το τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Ανάμεσα στους τοίχους δημιουργούνται θεματικές ενότητες, άλλοτε η είσοδος, άλλοτε ο κήπος, άλλοτε το στοιχείο του νερού και άλλοτε η προστατευμένη αυλή. Οι χώροι αυτοί διαρρέουν από το εσωτερικό και διαμορφώνονται από τους τοίχους που δεσπόζουν στην πρόταση. Οι τοίχοι είναι εμφανείς μόνο από το πίσω τμήμα του οικοπέδου, ως εκ τούτου το σενάριο κατοίκησης αποκαλύπτεται με την είσοδο στην κατοικία. Μια εγκάρσια πορεία τους διαπερνά, συνδέοντας τις θεματικές ενότητες.

H πορεία εξελίσσεται παράλληλα με τη διαδρομή στο εσωτερικό του σπιτιού, διαμορφώνοντας οπτικές προς τις θέες και τους χώρους διημέρευσης. Οι όγκοι της κατοικίας αναπτύσσονται προς την πλαγιά και προς τη θέα, ενώ προβάλλουν πάνω σε έναν χαμηλό πέτρινο τοίχο διαμορφώνοντας μια όψη στη δύση. Από τη μία βρίσκονται σφιχτά γαντζωμένοι στο έδαφος και από την άλλη μοιάζουν να αιωρούνται προς τη θέα και το φυσικό ανάγλυφο. Το ίδιο μοτίβο ακολουθούν και οι ενδιάμεσες και οι μπροστινές αυλές-μπαλκόνια που στοχεύουν τη θάλασσα. Οι τοίχοι άλλοτε γίνονται κτίριο και άλλοτε δημιουργούν αυλές προσαρμοσμένες στο έδαφος και στο περιβάλλον. Ο μεγάλος όγκος ενός ενιαίου κτίσματος διασπάται σε μικρότερους, άμεσα προσαρμοσμένους στο έδαφος.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η “πέμπτη όψη“, από ψηλά, γίνεται κυρίαρχη ακουμπώντας στην πλαγιά του λόφου. Η αρχιτεκτονική ακροβατεί στο επικλινές έδαφος. Το τοπίο και το ανάγλυφο διαμορφώνουν το πεδίο πάνω στο οποίο η σχεδιαστική γλώσσα μετουσιώνεται σε χωρικές ενότητες και καταστάσεις στην προσπάθεια να ορισθεί το πλαίσιο της παραθεριστικής κατοίκησης. Το έντονο κυκλαδικό φως σκηνοθετεί περίτεχνα όλα τα πιθανά σενάρια και μεταμορφώνει, στη διάρκεια της μέρας, τη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική αγκαλιάζει την ανθρώπινη δραστηριότητα, δημιουργώντας μια οικειότητα με τον χώρο και τον τόπο.