Ένα ανεξάρτητο εργαστήριο κεραμικής στο West Seattle

Στο Δυτικό Seattle, το Ceramics Studio από τους GO’C σχεδιάζεται ως ένα νέο ανεξάρτητο εργαστήριο και χώρος μαθημάτων, αδειοδοτημένο ως DADU, δηλαδή ως ανεξάρτητη βοηθητική κατοικία. Το κτίριο τοποθετείται σε ένα αστικό οικόπεδο και προσφέρει εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους για τη διαμόρφωση και το ψήσιμο κεραμικών, διατηρώντας παράλληλα τη δυνατότητα μελλοντικής κατοίκησης.

Το έργο ανατέθηκε από μια δημιουργό χρηστικών κεραμικών, της οποίας η δουλειά συνδέεται βαθιά με το τοπίο και τη μνήμη του Northern Saskatchewan. Η πρόκληση για την ομάδα σχεδιασμού ήταν να δημιουργήσει έναν χώρο που θα υποστήριζε την πρακτική της, θα ανταποκρινόταν στην ήρεμη δύναμη των αντικειμένων της και θα λειτουργούσε ως περιβάλλον έμπνευσης για τη διδασκαλία της κεραμικής.

Χώρος παραγωγής, διδασκαλίας και συνάντησης

Η εύρεση κατάλληλου χώρου για κεραμική στο Seattle είναι δύσκολη και συχνά ιδιαίτερα δαπανηρή, ειδικά για ένα εξελισσόμενο ατελιέ που χρειάζεται χώρο για πλάσιμο, ψήσιμο, αποθήκευση, μαθήματα και pop-up shops. Έχοντας κατοικήσει για αρκετά χρόνια στο υπάρχον σπίτι, η ιδιοκτήτρια αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο εργαστήριο, απόλυτα συντονισμένο με τις λειτουργικές της ανάγκες και την αισθητική της.

Η νέα κατασκευή δεν σχεδιάστηκε μόνο ως χώρος εργασίας, αλλά και ως ένας ευέλικτος πυρήνας της γειτονιάς. Από την ολοκλήρωσή της, έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαστήριο κεραμικής, αίθουσα μαθημάτων, χώρος εορταστικού pop-up shop, χώρος προετοιμασίας φαγητού, τόπος κοινών δείπνων και, στο loft, ως γραφείο και ξενώνας.

 

 

Το φως ως εργαλείο εργασίας

Το φυσικό φως αποτελεί βασικό στοιχείο. Μεγάλοι φεγγίτες διαπερνούν τη στέγη σε τρία καίρια σημεία: στο loft, στο κύριο εσωτερικό εργαστήριο και στον στεγασμένο εξωτερικό χώρο των καμινιών. Κάθε άνοιγμα φέρνει το φως εκεί όπου είναι περισσότερο απαραίτητο, υποστηρίζοντας τόσο την ακρίβεια της κεραμικής εργασίας όσο και την ατμόσφαιρα του χώρου.

Ένας μεγάλος πρόβολος επεκτείνεται από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, δημιουργώντας μια στεγασμένη βεράντα για δύο κλιβάνους και αυξάνοντας την ωφέλιμη επιφάνεια του εργαστηρίου. Η χειρονομία αυτή συνδέει την παραγωγή, το ψήσιμο και τη συνάντηση σε μια ενιαία αρχιτεκτονική ακολουθία.

Φέρων οργανισμός, ξυλεία και συνέχεια των υλικών

Τα εμφανή δοκάρια, εσωτερικά και εξωτερικά, δημιουργούν έναν καθαρό κατασκευαστικό ρυθμό και φέρνουν θερμούς τόνους ξύλου σε όλο το κτίριο. Η δομή της στέγης λειτουργεί ως ενοποιητικό στοιχείο, συνδέοντας οπτικά το εσωτερικό εργαστήριο, το loft και τον εξωτερικό χώρο εργασίας.

Στο εσωτερικό, η υλικότητα οργανώνεται μέσα από μια καθαρή μετάβαση: λευκοί τοίχοι έκθεσης στο κάτω μέρος και θερμό ξύλο ψηλότερα. Η αντίθεση αυτή υποστηρίζει την παρουσίαση των κεραμικών, ενώ ακολουθεί τις γραμμές του φορέα και της στέγης σε πρόβολο. Γραμμικός φωτισμός αναδεικνύει την ξύλινη κάτω όψη της στέγης, προσδίδοντας ζεστασιά στον χώρο στη διάρκεια των μεγάλων χειμώνων του Seattle.

 

 

Μια απλή και ισχυρή αρχιτεκτονική έκφραση

Η κεραμική ταυτότητα της ιδιοκτήτριας χαρακτηρίζεται από ήσυχες φόρμες, απλοπό σχεδιασμό και φυσικούς, γήινους τόνους. Η αρχιτεκτονική απαντά με αντίστοιχα συγκρατημένη γλώσσα: άμεση, θερμή και προσεκτικά δουλεμένη, χωρίς περιττή οπτική ένταση.

Αντί για ένα ουδέτερο βοηθητικό κτίσμα, το έργο δίνει στην πράξη της δημιουργίας καθαρή αρχιτεκτονική παρουσία. Είναι συμπαγές αλλά γενναιόδωρο, λιτό αλλά ακριβές, σχεδιασμένο να υποστηρίζει τόσο τη μοναχική εργασία όσο και τη συλλογική δραστηριότητα.

Κατασκευή μέσα από συνεργασία

Το έργο υλοποιήθηκε με περιορισμένο προϋπολογισμό. Η ιδιοκτήτρια εργάστηκε καθημερινά μαζί με τον εργολάβο κατά την κατασκευή, ενώ ο σύντροφός της και φίλοι της συνέβαλαν επίσης στη δημιουργία του χώρου. Αυτή η συλλογική διαδικασία προσδίδει στο εργαστήριο ιδιαίτερο χαρακτήρα: δεν είναι μόνο ένα σχεδιασμένο αντικείμενο, αλλά ένας χώρος διαμορφωμένος μέσα από κοινή προσπάθεια.

Το Ceramics Studio συνδυάζει εργασία, διδασκαλία, φιλοξενία και μελλοντική προσαρμοστικότητα σε ένα μικρό κτίριο. Δείχνει πώς ένα ανεξάρτητο εργαστήριο μπορεί να γίνει ταυτόχρονα οικείος χώρος παραγωγής και γενναιόδωρη κοινωνική υποδομή για μια δημιουργική πρακτική.

Ενδιάμεση αρχιτεκτονική

Η “Polikatikia” βρίσκεται στο νησί της Καρπάθου και αποτελείται από έξι οικογενειακές κατοικίες. Το έργο αντιμετωπίζει την κατοίκηση στο νησιωτικό περιβάλλον όχι ως μια αυστηρά τυπολογική άσκηση, αλλά ως ένα σύνθετο πεδίο όπου η μορφολογία, η τοπογραφία και η καθημερινή εμπειρία του μεσογειακού κλίματος συνδιαμορφώνουν ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύστημα.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η διάταξη των έξι κατοικιών οργανώνεται μέσα από ένα σύνολο επάλληλων όγκων που μετατοπίζονται και περιστρέφονται διακριτικά, ανατρέποντας την αυστηρή ορθοκανονικότητα της συμβατικής πολυκατοικίας. Η σύνθεση παραπέμπει σε έναν αρχικά συμπαγή όγκο, ο οποίος μοιάζει σταδιακά να αποσπάται, να διαρρηγνύεται και να τεμαχίζεται σε επιμέρους χωρικά στοιχεία.

Οι γεωμετρικές αυτές μετατοπίσεις λειτουργούν όχι μόνο μορφολογικά αλλά και περιβαλλοντικά, δημιουργώντας ενδιάμεσα κενά, ζώνες σκίασης, φυσικό φωτισμό, υπαίθριες επεκτάσεις και οπτικές φυγές προς το τοπίο. Το κλιμακοστάσιο τοποθετείται ακριβώς μέσα σε αυτό το “ενδιάμεσο” κενό που προκύπτει από τη μετατόπιση των όγκων, μετατρέποντας τον μεταβατικό χώρο σε βασικό κατακόρυφο συνδετικό ιστό του συγκροτήματος.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική επιδιώκει να ενισχύσει τη σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, ακολουθώντας τις αρχές της μεσογειακής κατοίκησης. Τα μεγάλα ανοίγματα και η οριζόντια ανάπτυξη των βασικών όγκων επιτρέπουν στους χώρους διημέρευσης να επεκτείνονται προς το τοπίο, δημιουργώντας μια αίσθηση χωρικής συνέχειας με το φως, τον αέρα και τη θέα προς τη θάλασσα.

Οι μεταβατικοί υπαίθριοι χώροι λειτουργούν ως ενδιάμεσες κλιματικές ζώνες, προσφέροντας σκίαση, προστασία από τους ανέμους και διαφορετικές ποιότητες κατοίκησης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μέσα από αυτή τη συνθετική λογική, η κατοικία δεν αντιμετωπίζεται ως απομονωμένο αντικείμενο αλλά ως μέρος μιας συνεχούς εμπειρίας του τόπου και του κλίματος.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εσωτερική οργάνωση κάθε διαμερίσματος βασίζεται σε τρεις διακριτές λειτουργικές ζώνες. Στο κέντρο τοποθετείται η “μπαταρία” των βοηθητικών και υγρών χώρων, η οποία φωτίζεται και αερίζεται φυσικά μέσω φωταγωγών, ενισχύοντας τις συνθήκες άνεσης και ενεργειακής απόδοσης.

Προς τον βορρά οργανώνονται οι χώροι διημέρευσης: το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα – με άμεσο προσανατολισμό προς τη θέα και το θαλάσσιο τοπίο. Αντίστοιχα, τα υπνοδωμάτια τοποθετούνται στη νότια πλευρά, προστατευμένα από τους έντονους ανέμους και στραμμένα προς το φυσικό φως.

Η συνολική σύνθεση επιδιώκει να μεταφράσει τις ιδιαιτερότητες της νησιωτικής κατοίκησης σε μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα, όπου το κτίριο, το κλίμα και το τοπίο λειτουργούν ως αλληλένδετα στοιχεία μιας ενιαίας χωρικής εμπειρίας.

 

Ενσωμάτωση στο τοπίο

Το έργο βρίσκεται σε οικιστική ανάπτυξη στα προάστια του Σάο Πάολο και σχεδιάζεται ως μια κατοικία όπου η αρχιτεκτονική, το τοπίο και η καθημερινή ζωή λειτουργούν ως μια ενιαία χωρική εμπειρία. Η σύνθεση ανταποκρίνεται σε ένα οικόπεδο που πλαισιώνεται από γήπεδο γκολφ και μια τεχνητή λιμνοθάλασσα, εγκαθιδρύοντας έναν προσεκτικό διάλογο ανάμεσα στη δομημένη μορφή και το φυσικό περιβάλλον.

Αντί να δίνει έμφαση στη μνημειακότητα, η σχεδιαστική στρατηγική επιδιώκει να διασπάσει και να αποδυναμώσει οπτικά την κλίμακα της κατοικίας. Η κατοικία αναπτύσσεται κυρίως σε ένα ενιαίο οριζόντιο επίπεδο, ενώ οι τεχνικοί και βοηθητικοί χώροι, καθώς και οι χώροι αναψυχής, ενσωματώνονται διακριτικά σε ένα χαμηλότερο επίπεδο. Μέσα από αυτή τη χωρική οργάνωση, η αρχιτεκτονική παραμένει οπτικά ενταγμένη στο τοπίο, ενισχύοντας μια αίσθηση συνέχειας με το έδαφος αντί να επιβάλλεται σε αυτό.

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία οργανώνεται γύρω από μια κεντρική φυτεμένη αυλή με βλάστηση χαρακτηριστική του Ατλαντικού Δάσους της Βραζιλίας, μετατρέποντας τη φύση σε ενεργό χωρικό πυρήνα και όχι σε ένα απλό περιφερειακό στοιχείο. Ο εσωτερικός αυτός κήπος διαμεσολαβεί την κυκλοφορία, το φυσικό φως και τη χωρική συνέχεια σε όλο το σπίτι, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση ιδιωτικότητας και απομόνωσης που χαρακτηρίζει την κατοίκηση.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τέσσερα υπνοδωμάτια, εκτεταμένους χώρους διημέρευσης και χώρους ψυχαγωγίας, οργανωμένους γύρω από προσεκτικά καδραρισμένες θέες προς το τοπίο. Η χωρική σύνθεση δίνει προτεραιότητα στη ρευστότητα και τη διαφάνεια, επιτρέποντας τη συνεχή αλληλεπίδραση ανάμεσα στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους.

Μια γενναιόδωρη στεγασμένη υπαίθρια γκαλερί καταλαμβάνει το πιο προνομιακό σημείο του οικοπέδου, με άμεση θέα προς τη λιμνοθάλασσα και το γήπεδο γκολφ. Σε ανταπόκριση προς το βραζιλιάνικο κλίμα και την έντονη κουλτούρα υπαίθριας διαβίωσης, ο ημιυπαίθριος αυτός χώρος λειτουργεί ως η κοινωνική “καρδιά” της κατοικίας. Κεκλιμένα διαχωριστικά στοιχεία από σκυρόδεμα φιλτράρουν τον δυτικό ήλιο, περιορίζοντας την υπερθέρμανση κατά τις απογευματινές ώρες, χωρίς να εμποδίζουν τη θέα και τον φυσικό αερισμό.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλική λιτότητα και η γεωμετρική καθαρότητα ορίζουν τη συνθετική γλώσσα του έργου. Επιφάνειες από εμφανές σκυρόδεμα, ελεγχόμενες αναλογίες και επιμήκεις οριζόντιες γραμμές συγκροτούν μια ήρεμη και συνεκτική αρχιτεκτονική ταυτότητα, ενώ η εναλλαγή συμπαγών όγκων και κενών δημιουργεί συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες φωτός και σκιάς.

Η υπερυψωμένη πισίνα εκτείνεται άμεσα από το επίπεδο των κύριων χώρων διαβίωσης, ενοποιούμενη οπτικά με τη γειτονική λιμνοθάλασσα μέσω της αντανάκλασης. Η υπερχείλισή της δημιουργεί ένα καταρρακτώδες υδάτινο στοιχείο προς το χαμηλότερο επίπεδο, μετατρέποντας την πισίνα σε ένα γλυπτικό αλλά και λειτουργικό αρχιτεκτονικό στοιχείο της σύνθεσης.

Τα υπνοδωμάτια, τοποθετημένα προς τον εμπρόσθιο κήπο, συγκροτούν μια πιο ήσυχη ζώνη κατοίκησης, όπου η φύτευση λειτουργεί ταυτόχρονα ως φίλτρο ιδιωτικότητας και περιβαλλοντικός διαμεσολαβητής. Μεγάλα ανοίγματα ενισχύουν τη σχέση των κατοίκων με τη φύση, διατηρώντας παράλληλα έναν ελεγχόμενο βαθμό ιδιωτικότητας από τον δρόμο.

 

 

Κατασκευή

Καθοριστική παράμετρος του έργου υπήρξε η συνεργασία ανάμεσα στον αρχιτέκτονα, τους ιδιοκτήτες και την κατασκευαστική ομάδα. Η επιτυχής υλοποίηση της κατοικίας βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη δέσμευση των ιδιοκτητών να διατηρηθεί η ακεραιότητα της αρχικής αρχιτεκτονικής πρόθεσης καθ’ όλη τη διάρκεια της κατασκευής.

Παρά τη γεωγραφική απόσταση, ο συντονισμός ανάμεσα στο αρχιτεκτονικό γραφείο και την κατασκευαστική ομάδα παρέμεινε συνεχής και ουσιαστικά συνεργατικός. Η σταθερή αυτή ανταλλαγή επέτρεψε στο έργο να διατηρήσει τη συνοχή του από τη σύλληψη έως την ολοκλήρωση, οδηγώντας σε ένα αποτέλεσμα που αποδίδει με ακρίβεια την ατμόσφαιρα και τη συνθετική πρόθεση της αρχικής ιδέας.

 

Διαχρονική σύγχρονη διαβίωση

Στην καρδιά του Κολωνακίου, η ανακαίνιση του διαμερίσματος των 115m² επαναπροσδιορίζει την κλασική εσωτερική αρχιτεκτονική μέσα από μια σύγχρονη χωρική αφήγηση. Αντί να επιδιώκει την αντίθεση, η πρόταση εγκαθιδρύει μια σχέση συνέχειας ανάμεσα στα υφιστάμενα διακοσμητικά στοιχεία και τις σύγχρονες συνθήκες κατοίκησης, διατηρώντας γύψινες κορνίζες οροφής, ξύλινες επενδύσεις τοίχων και συμμετρικές αναλογίες, ενώ ταυτόχρονα εισάγει ένα πιο ήρεμο και μινιμαλιστικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο. Η επέμβαση αντιμετωπίζει το διαμέρισμα ως μια πολυεπίπεδη χωρική σύνθεση, όπου οι ιστορικές αναφορές και η σύγχρονη καθαρότητα συνυπάρχουν σε ισορροπία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο τοποθετείται στο πλαίσιο μιας σύγχρονης νεοκλασικής προσέγγισης, όπου η αναλογία, η διαχρονικότητα των υλικών και η χωρική συνοχή λειτουργούν ως βασικά εργαλεία σύνθεσης. Τα υπάρχοντα αρχιτεκτονικά στοιχεία δεν αποκρύπτονται ούτε αναπαράγονται νοσταλγικά· αντίθετα, επαναπλαισιώνονται μέσα σε μια συγκρατημένη ατμόσφαιρα που δίνει έμφαση στον ρυθμό, την υλικότητα και τη διαχρονική αξία του χώρου, αποφεύγοντας πρόσκαιρες αισθητικές αναφορές.

Οι σκούρες ξύλινες επενδύσεις προσδίδουν βάθος και αίσθηση σταθερότητας στους εσωτερικούς χώρους, ενώ οι καμπύλες επιφάνειες τραβερτίνη εισάγουν μια γλυπτική απαλότητα και μια αίσθηση ροής μέσα στην κάτοψη. Το ξύλινο δάπεδο σε διάταξη ψαροκόκαλου ενισχύει τον εκλεπτυσμένο χαρακτήρα της κατοικίας, δημιουργώντας συνέχεια ανάμεσα στις διαφορετικές ζώνες διαβίωσης. Οι μινιμαλιστικές επιφάνειες της κουζίνας και οι ενσωματωμένες λεπτομέρειες διατηρούν την καθαρότητα της σύνθεσης, επιτρέποντας στα υλικά και στις αναλογίες να καθορίζουν την αρχιτεκτονική εμπειρία. Έργα τέχνης και γλυπτικά αντικείμενα εντάσσονται ως οργανικά στοιχεία της χωρικής σύνθεσης και όχι ως διακοσμητικές προσθήκες, συμβάλλοντας στη συνολική ατμόσφαιρα κάθε χώρου.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η οργάνωση του διαμερίσματος χαρακτηρίζεται από ευελιξία και ελεγχόμενη διαπερατότητα. Αναδιπλούμενα διαχωριστικά από μεταλλικά πλαίσια και κυματοειδές γυαλί λειτουργούν ως μεταβατικά όρια ανάμεσα στο καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα. Αυτά τα κινητά στοιχεία επιτρέπουν στον χώρο να εναλλάσσεται ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την ιδιωτικότητα, χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια του φυσικού φωτισμού ή της οπτικής επαφής.

Η χωρική διάταξη αποφεύγει τους αυστηρούς διαχωρισμούς, υποστηρίζοντας μεταβαλλόμενα πρότυπα καθημερινής κατοίκησης μέσω ευέλικτων διαμορφώσεων. Η κυκλοφορία αναπτύσσεται οργανικά μέσα από διαδοχικά κατώφλια και πλαισιωμένες φυγές, ενώ η εναλλαγή διαφάνειας και αδιαφάνειας δημιουργεί μια δυναμική σχέση ανάμεσα στις συλλογικές και ιδιωτικές λειτουργίες της κατοικίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα λειτουργεί ως η κεντρική αρχιτεκτονική γλώσσα του έργου. Επιφάνειες τραβερτίνη, σκούρες ξύλινες υφές και ήπιες χρωματικές τονικότητες συνθέτουν ένα απτικό περιβάλλον που βασίζεται στη διαχρονικότητα και τη λιτότητα. Οι χώροι του λουτρού συνεχίζουν αυτόν τον υλικό διάλογο μέσα από κατακόρυφα αρθρωμένες πέτρινες επιφάνειες και σκούρα ξύλινα στοιχεία, διατηρώντας τη συνοχή της εσωτερικής ταυτότητας του διαμερίσματος.

Οι επιλογές επίπλωσης ενισχύουν περαιτέρω τη γλυπτική ποιότητα των χώρων, εισάγοντας καμπύλες γεωμετρίες και απαλές φόρμες που εξισορροπούν την αυστηρότητα του κλασικού κελύφους. Ο φωτισμός ενσωματώνεται διακριτικά στη σύνθεση, αναδεικνύοντας υφές, καμπυλότητες και βάθος, ενώ παράλληλα διατηρεί την ήρεμη και ατμοσφαιρική ποιότητα των εσωτερικών χώρων.

Μέσα από μια προσεκτική διαπραγμάτευση ανάμεσα στη διατήρηση και την επανερμηνεία, το έργο διαμορφώνει ένα οικιστικό περιβάλλον όπου η σύγχρονη κατοίκηση αναπτύσσεται μέσα στο διαχρονικό πλαίσιο της αθηναϊκής νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.

 

Μεταβαλλόμενο περιβάλλον

Το έργο βρίσκεται στην περιοχή Ílhavo της Πορτογαλίας και αναπτύσσεται ως μια μονοώροφη κατοικία που επιδιώκει να εναρμονίσει τις απαιτήσεις του προγράμματος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του οικοπέδου. Το οικόπεδο βρίσκεται σε μια περιοχή που προς το παρόν παραμένει αδόμητη περιμετρικά, ωστόσο αναμένεται να μετασχηματιστεί άμεσα μέσω μελλοντικής οικιστικής ανάπτυξης. Μέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η κατοικία επιχειρεί να ορίσει από νωρίς μια σαφή σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό χώρο και το τοπίο που την περιβάλλει.

 

Λειτουργική οργάνωση

Η απαίτηση για την ανάπτυξη του συνόλου του προγράμματος σε ένα μόνο επίπεδο καθιστά τον υπαίθριο χώρο οργανικό μέρος της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Το εναπομένον πράσινο δεν αντιμετωπίζεται ως υπολειμματικός χώρος, αλλά ως ενεργό στοιχείο της καθημερινής εμπειρίας κατοίκησης και της συνολικής χωρικής οργάνωσης.

Η διάταξή τους καθορίζει σταδιακά και τη χωρική ιεράρχηση της κατοικίας. Όσο η κίνηση εξελίσσεται προς το εσωτερικό του οικοπέδου, οι χώροι αποκτούν αυξανόμενο βαθμό ιδιωτικότητας και απομόνωσης. Η αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί τη θέση και τη γεωμετρία των όγκων ως εργαλείο οργάνωσης της καθημερινής ζωής, δημιουργώντας μια σαφή μετάβαση από τις πιο δημόσιες στις πιο προστατευμένες λειτουργίες.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική πρόταση οργανώνεται γύρω από δύο διακριτούς όγκους, οι οποίοι διαφοροποιούνται τόσο μορφολογικά όσο και λειτουργικά, αντανακλώντας το επιμέρους περιεχόμενο του προγράμματος. Οι όγκοι τοποθετούνται στρατηγικά στο οικόπεδο ώστε να αξιοποιούν τον ηλιασμό, να διαμορφώνουν ελεγχόμενες σχέσεις με το περιβάλλον και να πλαισιώνουν τους υπαίθριους χώρους.

Παράλληλα, τα ανοίγματα και οι χαράξεις των όψεων επιτρέπουν τον ελεγχόμενο φυσικό φωτισμό και ενισχύουν τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο. Η κατοικία αναπτύσσει έτσι μια σχέση διαρκούς οπτικής και λειτουργικής επέκτασης προς το τοπίο, ενσωματώνοντας το πράσινο στην εμπειρία του εσωτερικού.

 

 

Παλέτα υλικών

Η μορφή και η υλικότητα του έργου αντλούν αναφορές από τις παραδοσιακές κατασκευές της περιοχής, επανερμηνεύοντας γνώριμα αρχιτεκτονικά στοιχεία μέσα από μια σύγχρονη συνθετική γλώσσα. Οι καθαροί όγκοι, οι κεκλιμένες επιφάνειες και η λιτή υλικότητα συνθέτουν μια αρχιτεκτονική που επιχειρεί να συνομιλήσει με την τοπική οικοδομική παράδοση χωρίς μιμητισμούς.

Η χρήση μεταλλικών επιφανειών zinc, φυσικής ξυλείας και φωτεινών, ουδέτερων υλικών στο εσωτερικό ενισχύει τον διακριτικό χαρακτήρα της κατοικίας, ενώ παράλληλα προσδίδει ανθεκτικότητα και διαχρονικότητα στη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική διαχειρίζεται το φως ως βασικό συνθετικό εργαλείο, δημιουργώντας εσωτερικούς χώρους με ήρεμη ατμόσφαιρα και διαβαθμίσεις φωτεινότητας κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που οργανώνεται με σαφήνεια και οικονομία μέσων, μετατρέποντας τη σχέση ανάμεσα στο δομημένο και το αδόμητο σε βασικό πυρήνα της αρχιτεκτονικής εμπειρίας.

 

Ενεργό εργαστήριο

Το γραφείο Taller Di Frenna Arquitectos διαμόρφωσε τη δική του αρχιτεκτονική έδρα στην Colima του Μεξικού, ως έναν χώρο που λειτουργεί τόσο ως καθημερινό εργασιακό περιβάλλον όσο και ως πεδίο δημιουργικής διερεύνησης. Το κτίριο οργανώνει χώρους εργασίας, αίθουσες συναντήσεων, οπτικοακουστικές εγκαταστάσεις και εσωτερικές αυλές σε μια σύνθεση σαφώς ορισμένων όγκων. Μέσα από τη χρήση εμφανών υλικών, τον πειραματισμό με υφές και την αξιοποίηση του φυσικού φωτός και της φύτευσης, το έργο εκφράζει τη συνολική αρχιτεκτονική ταυτότητα του γραφείου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η έδρα του γραφείου συγκροτείται ως ένα περιβάλλον όπου η αρχιτεκτονική παραγωγή συναντά την έρευνα. Πέρα από την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών της καθημερινότητας, το κτίριο λειτουργεί ως πλαίσιο πειραματισμού, συνεργασίας και εξέλιξης ιδεών.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ανοιχτούς χώρους εργασίας, αίθουσες συναντήσεων, οπτικοακουστικούς χώρους και εργαστήριο κατασκευής μακετών, τα οποία οργανώνονται με τρόπο που ενισχύει την αλληλεπίδραση και υποστηρίζει τα διαφορετικά στάδια της αρχιτεκτονικής διαδικασίας – από τη σύλληψη έως την παρουσίαση.

Έτσι, το κτίριο υπερβαίνει τη λογική ενός συμβατικού γραφείου και λειτουργεί ως ένα ενεργό “εργαστήριο”, ενσωματώνοντας τη μεθοδολογία του γραφείου και επιτρέποντας τη συνεχή δοκιμή και εξέλιξη σχεδιαστικών ιδεών.

 

 

Κατασκευαστική λογική & υλικά

Η αρχιτεκτονική σύνθεση αρθρώνεται μέσα από μια αλληλουχία καθαρών, γεωμετρικά σαφών όγκων. Κεντρική επιλογή αποτελεί η χρήση ειλικρινών, εμφανών υλικών, που επιτρέπουν στα κατασκευαστικά στοιχεία να αναδεικνύουν τη δομική και απτική τους υπόσταση.

Σκυρόδεμα, χάλυβας, απανθρακωμένο ξύλο και πέτρα συγκροτούν την κύρια υλική παλέτα. Η συνύπαρξή τους, μέσα από διαφοροποιήσεις υφής και επεξεργασίας, διαμορφώνει μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική γλώσσα, που ισορροπεί ανάμεσα στη βιομηχανική ακρίβεια και τη φυσική έκφραση. Παράλληλα, ενισχύεται η ανθεκτικότητα της κατασκευής, ενώ προβάλλεται η σημασία της τεχνικής γνώσης και της χειροτεχνίας.

Η προσέγγιση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη σχεδιαστική στάση που δίνει έμφαση στη σαφήνεια της μορφής, την αυθεντικότητα των υλικών και τη σύνδεση σύγχρονων πρακτικών με την κατασκευαστική παράδοση.

 

Εσωτερική αυλή & χωρική οργάνωση

Ένα σύστημα εσωτερικών αυλών αποτελεί βασικό μηχανισμό οργάνωσης του κτιρίου. Τα ενδιάμεσα αυτά κενά επιτρέπουν τη διείσδυση φυσικού φωτός και φύτευσης, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν οπτικές και χωρικές συνέχειες μεταξύ των επιμέρους λειτουργιών.

Η σχέση εσωτερικού και εξωτερικού αναπτύσσεται ως μια σταδιακή μετάβαση, όπου το δομημένο και το φυσικό στοιχείο συνυπάρχουν σε διαρκή διάλογο. Οι μεταβολές στο φως, τη σκιά και τα επίπεδα ενισχύουν τη χωρική εμπειρία, αποφεύγοντας τη μονοτονία των κλειστών εργασιακών περιβαλλόντων. Παράλληλα, οι αυλές λειτουργούν ως χώροι στάσης και ανεπίσημης συνάντησης, ενισχύοντας ένα περιβάλλον που προάγει την ανταλλαγή και τη συλλογική δημιουργία.

Η υλοποίηση του έργου βασίστηκε σε στενή συνεργασία με τοπικούς τεχνίτες και κατασκευαστές, των οποίων η συμβολή αποτυπώνεται στις λεπτομέρειες, τις επιφάνειες και τη συνολική υλικότητα του κτιρίου.

 

Γλυπτικό περίγραμμα

Το έργο, έκτασης 24,000m2, αφορά στη δημιουργία κτιρίου γραφείων και Media Campus με τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά studios τελευταίας τεχνολογίας, στην Κηφισιά.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο, έκτασης 24,000m2, αφορά στη δημιουργία κτιρίου γραφείων και Media Campus με τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά studios τελευταίας τεχνολογίας, στην Κηφισιά. O εμβληματικός σχεδιασμός βασίζεται στην ιδέα της λάξευσης ενός συμπαγούς λίθου, δηλαδή στη δημιουργία κοιλωμάτων και ενός πορώδους από μια στιβαρή δομή. Ανάμεσα σε αυτόν τον νέο ιστό και τα κοιλώματα αναπτύσσεται το πρόγραμμα, αντανακλώντας τη φιλοσοφία του χρήστη -τη μορφοποίηση της συνεχούς ροής των πληροφοριών. Έτσι, όπως το νερό λαξεύει την πέτρα, αντίστοιχα έχει δημιουργηθεί μια σχεδιασμένη φύση. Το κτίριο αποκτά μια γλυπτική σιλουέτα με έντονη δυναμική, χρησιμοποιώντας ασβεστολιθικό πέτρωμα και λεπτομέρειες αλουμινίου, μπρούντζου και ξύλου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Στην κεντρική είσοδο δημιουργείται μία “κοιλότητα” ύψους τριών ορόφων η οποία ντύνεται με γραμμικά ξύλινα στοιχεία, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό στιγμιότυπο που καλωσορίζει τους επισκέπτες. Η ιδέα της λάξευσης και του πορώδους συνεχίζεται και στο εσωτερικό, όπου σχηματίζεται ένα κεντρικό φωτεινό “φαράγγι”. Aπό την αφαίρεση του πλήρους αναπτύσσονται αφενός γεφυρώσεις που συνδέουν λειτουργικά τις εκατέρωθεν πτέρυγες γραφείων και αφετέρου κενά, που επιτρέπουν την είσοδο του φυσικού φωτός από τη γυάλινη οροφή, ακόμα και στους χαμηλότερους ορόφους.

Σε επίπεδο κάτοψης, το κεντρικό κτίριο αναπτύσσεται σε πεταλοειδή δομή, με τις δύο αντικριστές ζώνες που φιλοξενούν τους γραφειακούς χώρους να κοιτούν προς το κεντρικό φωτεινό φαράγγι-αίθριο. Στο εσωτερικό αυτού του διαπερατού χώρου, ο οποίος εκτείνεται σε πέντε ορόφους, αναπτύσσονται επιμέρους αίθρια και γλυπτικές γεφυρώσεις των γραφειακών πτερύγων, δημιουργώντας ένα παιχνίδι οπτικών μεταξύ των ορόφων, των κενών και των πλήρων, επαυξάνοντας την οπτική επικοινωνία και τη διαφάνεια.

Λόγω της υψομετρικής διαφοράς του οικοπέδου, δημιουργείται στην πίσω πλευρά του μια δευτερεύουσα είσοδος, σε συνδυασμό με την είσοδο των οχημάτων στον υπόγειο χώρο στάθμευσης. Η είσοδος αυτή έχει απευθείας πρόσβαση στον χώρο των studios όπου αναπτύσσονται συνεπίπεδα και οι χώροι εξυπηρέτησής τους, το newsroom, τα control rooms, κ.λπ., δημιουργώντας έτσι ένα ενιαίο επίπεδο, αποκλειστικά για τα media, με άμεση πρόσβαση από και προς τον περιβάλλοντα χώρο.

Σχεδιασμός τοπίου & βιωσιμότητα

Τα τηλεοπτικά studios, ο σχεδιασμός των οποίων βασίζεται επίσης στην έννοια του πορώδους, επενδύονται εξωτερικά με διάτρητα πάνελ αλουμινίου που φωτίζονται εσωτερικά. Έτσι, κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι όγκοι τους φαίνονται ως δύο συμπαγείς μεταλλικοί κύβοι που συνομιλούν με το αίθριο του κεντρικού κτιρίου, ενώ τη νύχτα ο φωτισμός διαχέεται διακριτικά μέσα από το διάτρητο κέλυφός τους, προβάλλοντας την ανάλαφρη όψη τους και υποδηλώνοντας τη ζωντανή λειτουργία των τηλεοπτικών προγραμμάτων που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό τους.

Ο περιβάλλων χώρος αναπτύσσεται με βάση τη λειτουργικότητα και τη ροή, τόσο των οχημάτων των εργαζομένων όσο και των επισκεπτών, αλλά και τις ανάγκες και τη χρήση των τηλεοπτικών studios, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται πολλαπλές εξωτερικές περιοχές πρασίνου και εκτόνωσης των γραφείων. Αυτοί οι κήποι συνδυάζουν καθιστικά ανάμεσα σε ζώνες με ποικιλία φυτών και δέντρων, με σκοπό να αναπτυχθεί ένας αστικός θύλακας πρασίνου ο οποίος βελτιώνει το τοπικό μικρόκλιμα, εσωτερικά, εξωτερικά αλλά και στο “σώμα“ του κτιρίου, μέσω των sky gardens του.

Το έργο έχει σχεδιαστεί με τις υψηλότερες περιβαλλοντικές και ακουστικές προδιαγραφές. Η αρμονική ενσωμάτωση των ειδικών λύσεων και των τεχνικών απαιτήσεων που έχουν χώροι όπως τα studios, στην αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό, αποτέλεσε βασικό παράγοντα ώστε ο τεχνικός κόσμος να συνομιλεί με τον αρχιτεκτονικό, χωρίς να θυσιάζονται οι ποιότητες και προθέσεις του. Έτσι, το σύνολο διατηρεί την αρχιτεκτονική γλώσσα και τη μοναδικότητα της ταυτότητάς του.

 

Ήρεμο πλαίσιο

Η αρχιτεκτονική αντιμετωπίζεται ως ένα διακριτικό πλαίσιο που εντείνει τη σχέση μεταξύ εσωτερικού χώρου και φυσικού περιβάλλοντος. Αντί να ανταγωνίζεται το τοπίο, το κτίριο λειτουργεί ως μηχανισμός πλαισίωσης, ρυθμίζει το φως και ενίσχυει την αντίληψη των εξωτερικών συνθηκών, τοποθετώντας την κατοικία ως μια ακριβή και συνειδητή ένθεση ανάμεσα στο δάσος, τον ουρανό και το έδαφος.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το έργο χωροθετείται σε περιοχή χαμηλής οικιστικής πυκνότητας κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι ιδιοκτήτες ζήτησαν μια κατοικία που να χαρακτηρίζεται από χωρική σαφήνεια, ιδιωτικότητα και στενή σχέση με το φυσικό τοπίο. Το οικόπεδο βρίσκεται στο όριο της οικιστικής ζώνης και διαθέτει πλούσια βλάστηση, καθώς και μακρινές θέες προς τη θάλασσα. Στη νότια πλευρά εκτείνεται ένας μανταρινόκηπος, ενώ το δυτικό όριο ορίζεται από ένα ώριμο δάσος μπαμπού. Το ήπια επικλινές οικόπεδο έχει έκταση περίπου 5.200m2, με βασική σχεδιαστική πρόκληση την χωροθέτηση της κατοικίας μέσα σε ένα εκτεταμένο και σε μεγάλο βαθμό αδόμητο τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Κεντρικό οργανωτικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η πισίνα, μήκους 20m, πλάτους 5m και μέγιστου βάθους 2.5m. Η πισίνα ορίζει τον κύριο άξονα του έργου και ευθυγραμμίζεται με τον μανταρινόκηπο, καθορίζοντας τη χωρική διάταξη της κατοικίας. Οι κύριοι χώροι οργανώνονται σε άμεση σχέση με αυτό το γραμμικό στοιχείο, εξασφαλίζοντας οπτική συνέχεια σε όλο το οικόπεδο και καθιστώντας την πισίνα τόσο χωρικό όσο και προσανατολιστικό εργαλείο. Η ανακλαστική επιφάνεια του νερού λειτουργεί ως ενδιάμεσο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου και παραμένει ορατή από όλους τους βασικούς εσωτερικούς χώρους.

Η πρόσβαση στην κατοικία σχεδιάζεται ως μια συμπιεσμένη χωρική ακολουθία. Η είσοδος πραγματοποιείται μέσω μιας μερικώς κλειστής πορείας, η οποία οδηγεί σε έναν χαμηλά φωτισμένο μεταβατικό χώρο. Από εκεί, ένα ζεύγος φαρδιών, βαριών θυρών ανοίγει προς τον κύριο χώρο διαβίωσης, αποκαλύπτοντας το πλήρες μήκος της πισίνας και τον οπωρώνα πέρα από αυτήν. Η ακολουθία αυτή, που βασίζεται στην εναλλαγή συμπίεσης και εκτόνωσης του χώρου, αρθρώνεται μέσα από αντιθέσεις στο ύψος, την κλίμακα και την ένταση του φωτισμού και αντλεί από αρχές της παραδοσιακής ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Οι αντιθέσεις αυτές επιλύονται τελικά σε έναν ενιαίο δομικό κάνναβο με σταθερό ύψος 3.5m, ο οποίος προσδίδει συνοχή και ρυθμό στο εσωτερικό.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αίθουσα τσαγιού τοποθετείται στο πιο απομονωμένο σημείο της κάτοψης και διαφοροποιείται σκόπιμα από τους υπόλοιπους χώρους ως προς τη φωτεινότητα και τον βαθμό εγκλεισμού. Ο προσανατολισμός της προς το γειτονικό δάσος μπαμπού ενισχύει τον χαρακτήρα εσωστρέφειας. Ο χώρος επανερμηνεύει το παραδοσιακό “σαλόνι τσαγιού” -όπως φυσικά επιχρίσματα, κορμούς ξύλου με διατηρημένο φλοιό και αναφορές στο έργο του Sen no Rikyū- μέσα από ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό πρίσμα, με έμφαση στην εγκράτεια, την αναλογία και την υλική αίσθηση.

Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από μια κάβα κρασιών, δύο ξενώνες και έναν χώρο άσκησης, οι οποίοι εντάσσονται στην ίδια δομική και υλική λογική. Η περιορισμένη παλέτα υλικών, σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο της λεπτομέρειας, ενισχύει τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του έργου και την καθαρότητα της αρχιτεκτονικής πρόθεσης.

 

 

Ήσυχο καταφύγιο

Το έργο γεννήθηκε ως μια γαλήνια προέκταση της οικογενειακής κατοικίας, δημιουργώντας έναν χώρο αφιερωμένο στην κίνηση, τη χαλάρωση και τη σιωπηλή απόσυρση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ενταγμένο μέσα σε ώριμα δέντρα, το περίπτερο ισορροπεί ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την προστασία, διαμορφώνοντας μια ατμόσφαιρα όπου κυριαρχούν το φως, η ηρεμία και η σύνδεση με τη φύση. Τοποθετημένο πάνω από την κεκλιμένη πλαγιά, ακουμπά στο έδαφος με διακριτικότητα, στηριζόμενο σε λεπτούς στύλους. Τα υφιστάμενα δέντρα διατηρούνται και ενσωματώνονται στον σχεδιασμό των υπαίθριων χώρων, ενισχύοντας την αίσθηση βύθισης στο φυσικό περιβάλλον.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η νέα κατασκευή λειτουργεί ως συνομιλητής της υπάρχουσας κατοικίας, σχηματίζοντας μια υπαίθρια αυλή που λειτουργεί ως κεντρικός τόπος συνάντησης. Στο εσωτερικό, οι χώροι οργανώνονται γύρω από έναν θερμό, ξύλινο πυρήνα, ενώ οι μεγάλες ανοιγόμενες επιφάνειες επιτρέπουν στο τοπίο να “πλαισιώνει” τις εσωτερικές ζώνες.

Η κατοικία της δεκαετίας του 1970 συνδέεται με το περίπτερο μέσω γέφυρας, οδηγώντας σε χώρους άσκησης, ευεξίας και συναθροίσεων. Η διάταξη περιλαμβάνει χώρο γυμναστικής, σάουνα, μπάνιο και μια ευέλικτη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το υπερυψωμένο deck επεκτείνει τη λειτουργία προς τα έξω, δημιουργώντας επιπλέον ζώνες χαλάρωσης και κοινωνικοποίησης.

Παλέτα υλικών

Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από φυσικούς τόνους και απαλές υφές, επιτρέποντας στο φυσικό φως να καθορίζει την ατμόσφαιρα μέσα στην ημέρα. Τα εμφανή δομικά στοιχεία φιλτράρουν το φως από ψηλά, σχηματίζοντας λεπτές φωτοσκιάσεις που echo την παρουσία του γύρω φυλλώματος. Τα υφιστάμενα δέντρα – κυρίως δρύες και σεκόγια –  διαπερνούν το νέο deck, οργανώνοντας και ορίζοντας τον χώρο με τρόπο εξίσου καθοριστικό με τις ίδιες τις κατακόρυφες επιφάνειες του περιπτέρου.

 

 

Τοπογραφική επέκταση

Το έργο Lithos Suites στο Ημεροβίγλι της Σαντορίνης αντλεί έμπνευση από το ίδιο το ηφαιστειακό τοπίο, το οποίο καθορίζει τη μορφολογία και την ανάπτυξη των κτισμάτων.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Οι όγκοι ενσωματώνονται στο φυσικό ανάγλυφο, λειτουργώντας ως προέκτασή του και αποφεύγοντας οποιαδήποτε επιβολή στο περιβάλλον. Η σύνθεση αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες, ακολουθώντας τη φυσική κλίση του οικοπέδου με άξονα Δύση–Ανατολή, ώστε κάθε κατοικία να εξασφαλίζει πλήρη ιδιωτικότητα και ανεμπόδιστη θέα προς το Αιγαίο.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Στα βορειοανατολικά χωροθετείται ο δρόμος, που ξεκινά από την κορυφή του οικοπέδου και διατρέχει τη σύνθεση με κλιμακωτές πορείες και λιθόστρωτα σκαλοπάτια. Ο άξονας αυτός λειτουργεί ως ραχοκοκαλιά του έργου, οργανώνοντας τους υπαίθριους χώρους και τις διαδοχικές πλατφόρμες με τις πισίνες, τις πέργκολες και τα καθιστικά. Παράλληλα, μεγάλα ανοίγματα πλαισιώνουν αποσπασματικά τον ορίζοντα θάλασσας και ουρανού, ενώ οι εξωτερικοί χώροι ρέουν αβίαστα προς το τοπίο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η κατοίκηση γίνεται ένα με τη φύση.

 

 

Λειτουργική οργάνωση & υλικά

Η υλικότητα παραμένει αυστηρά γήινη: εμφανής λιθοδομή, ξύλο και ανεπίχριστο κονίαμα, ώστε τα όρια ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό να παραμένουν ασαφή. Κάθε κατοικία περιλαμβάνει δύο υπνοδωμάτια, μπάνιο, ενιαίους κοινόχρηστους χώρους και ιδιωτική πισίνα. Το εσωτερικό ακολουθεί τη λιτή κυκλαδίτικη αισθητική, με ανοιχτές αποχρώσεις και φυσικά υλικά που ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας και φωτεινότητας. Σημαντικό ρόλο στη λειτουργικότητα έχουν τα κατακόρυφα ανοίγματα (cour anglaise) στο πίσω μέρος, τα οποία εξασφαλίζουν επαρκή φωτισμό και διαμπερή αερισμό σε όλους τους χώρους.

 

Σαφήνεια της μορφής

Το έργο αποτελεί μια μελέτη ισορροπίας ανάμεσα στη σαφήνεια της μορφής και τη βιωματική ποιότητα του χώρου. Πρόκειται για μια μονοκατοικία σχεδιασμένη για τετραμελή οικογένεια, ενταγμένη σε ένα οικόπεδο με ασαφές περίγραμμα και ελάχιστες αστικές αναφορές. Στόχος αποτελεί η δημιουργία ενός καθαρού, λειτουργικού και διαμπερούς κελύφους, που αξιοποιεί το φως, τη σκιά και τη γεωμετρία ως αρχιτεκτονικό υλικό.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το οικόπεδο έχει μακρόστενο σχήμα, με έντονες υψομετρικές διαφορές στον άξονα βορρά-νότου και άμεση γειτνίαση με δημόσιο χώρο πρασίνου στα δυτικά. Η σύνθεση βασίστηκε στον τρόπο που το οικόπεδο “ανοίγεται” σταδιακά στον επισκέπτη, καθώς προσεγγίζεται από τον δρόμο στον άξονα ανατολής–δύσης. Η κατοικία τοποθετείται ένα μέτρο πάνω από το επίπεδο του δρόμου, σε εσοχή, δημιουργώντας μια ζώνη απομόνωσης και προστασίας, τόσο οπτικής όσο και λειτουργικής.

Το ισόγειο αναπτύσσεται σε ένα επίμηκες ορθογώνιο στον άξονα βορρά–νότου και διαρθρώνεται σε δύο ζώνες: μία φαρδύτερη, όπου εντάσσονται οι χώροι διημέρευσης (καθιστικό, τραπεζαρία, κουζίνα) και μία στενότερη που περιλαμβάνει τους βοηθητικούς χώρους, το γραφείο και την κατακόρυφη κυκλοφορία. Η κεντρική είσοδος τοποθετείται νοτιοδυτικά και οργανώνεται ως σκηνοθετημένη πορεία μέσα από εμφανή τοιχία ανεπίχριστου σκυροδέματος.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Ο όροφος φιλοξενεί τρία υπνοδωμάτια και δύο λουτρά, διατεταγμένα στον άξονα βορρά–νότου, με τις ιδιωτικές ζώνες να αναπτύσσονται κατά μήκος του ανατολικού εξωτερικού τοίχου. Ο διάδρομος κίνησης τοποθετείται δυτικά, με ανοίγματα σε βορρά και νότο, ενισχύοντας τον φυσικό αερισμό και περιορίζοντας τη θερμική φόρτιση από τον απογευματινό ήλιο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η μορφολογική ένταση της σύνθεσης κορυφώνεται με την εισαγωγή μιας ενιαίας πλάκας από ανεπίχριστο σκυρόδεμα, που διαχωρίζει τα δύο επίπεδα. Η πλάκα αυτή λειτουργεί ως οριζόντια τομή ανάμεσα στους δύο όγκους, τονίζοντας τη διάκριση ανάμεσα στις χρήσεις και παράλληλα αναδεικνύοντας την πλαστικότητα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Προεκτείνεται νότια για να σχηματίσει μια καλυμμένη βεράντα, υποστηριζόμενη από κυλινδρικά υποστυλώματα. Από τη μακρινή θέαση, η πλάκα δίνει την αίσθηση ότι το κτήριο “αιωρείται”, ελαφρύνοντας τον όγκο και εντάσσοντάς τον ήπια στο περιβάλλον.

 

 

Στρατηγικές βιωσιμότητας & υλικά

Ο φυσικός φωτισμός και ο διαμπερής αερισμός μεγιστοποιούνται μέσω μεγάλων ανοιγμάτων, αλλά και ελεγχόμενων αντιδιαμετρικών ανοιγμάτων, που αξιοποιούν τον φυσικό δροσισμό, φιλτραρισμένο μέσα από τα ελαιόδεντρα του δημόσιου χώρου πρασίνου. Οι στρατηγικές αυτές εξασφαλίζουν μειωμένες ανάγκες μηχανικού δροσισμού κατά τους θερινούς μήνες και αυξημένη ενεργειακή απόδοση συνολικά.

Η υλικότητα του έργου είναι αυστηρά περιορισμένη και στοχευμένα γήινη. Το λευκό επίχρισμα με τραχιά υφή συνδυάζεται με εμφανές σκυρόδεμα, αποτυπωμένο σε σανίδωμα από σουηδική ξυλεία, δημιουργώντας μια καθαρή αντίθεση και αίσθηση υλικής αυθεντικότητας. Το εμφανές σκυρόδεμα ορίζει την πλάκα, τα δοκάρια και τις κάθετες επιφάνειες, όπως τα τοιχία περίφραξης και το “τελάρο” του στεγασμένου χώρου στάθμευσης.

Τέλος, το φυσικό περιβάλλον δεν διαχωρίζεται από την κατοικία αλλά λειτουργεί ως προέκτασή της. Ο κήπος περιμετρικά της κατοικίας παραμένει ανεμπόδιστος, αναπτύσσεται αρμονικά και συνδιαλέγεται με τον δημόσιο χώρο πρασίνου. Οι αυλές επιστρώνονται με τριφτό σκυρόδεμα και βοτσαλωτά δάπεδα, ενισχύοντας την αφή και τη σύνδεση με το κυπριακό τοπίο.

 

Πολιτιστικός επαναπροσδιορισμός

Ο εμβληματικός ελληνικός οίκος μόδας Parthenis ιδρύθηκε το 1970, όταν ο Δημήτρης Παρθένης άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στην Αθήνα. Το 1978 ακολούθησε η μπουτίκ στη Μύκονο, η οποία ήταν πηγή έμπνευσης όσο και εφαλτήριο για διεθνή φήμη. Τα μινιμαλιστικά, μονοχρωματικά σχέδια του οίκου είχαν παγκόσμια αναγνώριση για τη διαχρονική τους κομψότητα, την υψηλή τους ποιότητα και τα κολακευτικά τους περιγράμματα. Με επικεφαλής την Ορσαλία Παρθένη, κόρη του ιδρυτή, ο οίκος συνεχίζει την ισχυρή διεθνή του παρουσία στον κόσμο της μόδας και του design.

 

Στόχος του έργου

Το κατάστημα της Μυκόνου μετατρέπεται σε πολυχώρο, όπου οι επισκέπτες μπορούν να αποκτήσουν κλασικά κομμάτια του οίκου και να χαλαρώσουν με ένα ποτό ή ελαφρύ γεύμα, όπου έμπνευση είναι ο αυθεντικός τρόπος ζωής των Κυκλάδων. Δίπλα στους φημισμένους ανεμόμυλους του νησιού, το café απλώνεται σε μία αυλή με θέα τη Μικρή Βενετία και το διάσημο ηλιοβασίλεμά της.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κατά τη διάρκεια του έργου οργανώθηκε, κατασκευάστηκε και επιμελήθηκε κάθε στάδιο της δημιουργίας του Parthenis Café, από τη φιλοσοφία του χώρου μέχρι το interior design, όπου περιλαμβάνονται custom-made έπιπλα και φωτιστικά. Έμπνευση του σχεδιασμού είναι τα αιώνια στοιχεία του Ελληνικού καλοκαιριού: φως, ενέργεια και απλότητα. Το αποτέλεσμα συμβαδίζει με τα καθαρά σχήματα της Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής και την ανεπιτήδευτη, απογυμνωμένη αισθητική του οίκου Parthenis.

 

 

Παλέτα υλικών

Υλικά όπως το μάρμαρο, το ξύλο και το μέταλλο χρησιμοποιούνται με σύγχρονο αλλά διαχρονικό τρόπο. Γλυπτικές μαρμάρινες και μεταλλικές απλίκες, ένας μαρμάρινος πάγκος και ένα bar που επενδύεται με ξύλινα πάνελ, τριγωνικά σκαμπό και τραπεζάκια που τοποθετούνται με διάφορους τρόπους μπροστά από πάγκους με ριγέ μαξιλάρια, συμπληρώνουν τις καθαρές γραμμές της συλλογής Parthenis. Τα ρούχα κρέμονται από ράγες αναρτημένες στο ταβάνι, σε ελεύθερη διάταξη μέσα στον χώρο.

 

Ροϊκή εμπειρία

Το έργο αφορά στη δημιουργία ενός σύγχρονου πολυχώρου ευεξίας που οργανώνεται σε δύο επίπεδα. Στόχος της πρότασης είναι η άρθρωση διαφορετικών χρήσεων σε μια ενιαία αρχιτεκτονική εμπειρία μέσω της ροϊκής διαμόρφωσης του εσωτερικού, που εκφράζεται με την αλληλεπίδραση των υλικών στοιχείων και του φωτός.

 

Οργάνωση χρήσεων

Η είσοδος γίνεται σε χώρο διπλού ύψους με κρεμαστά φωτιστικά, όπου μια ημικυκλική καμπύλη επιφάνεια από πολυκαρβονικά φύλλα υποδεικνύει την κατεύθυνση προς το εσωτερικό. Στην περιοχή του καταστήματος, οι επιμήκεις πάγκοι, τα γραμμικά φωτιστικά στην οροφή και τα ράφια που τρέχουν σε όλο το μήκος του τοίχου, ενισχύουν την οριζοντιότητα, προσδίδοντας κίνηση και βάθος. Στο τέλος της αίθουσας ο χώρος πλαταίνει μέσω μιας ακόμη καμπύλης, για να περιλάβει το καθιστικό και την κουζίνα. Εκεί, το φυσικό φως εισέρχεται. μέσα από φεγγίτες στην επικλινή μεταλλική στέγη, ενώ μια κολώνα επενδυμένη με καθρέπτη διαταράσσει ελαφρώς το οπτικό πεδίο, ώστε να εξασφαλιστεί η εντύπωση της χωρικής συνέχειας.

Χρωματική παλέτα & υλικά

Το χρώμα που επικρατεί είναι το φωτεινό λευκό. Η επιλογή των υλικών έγινε με τρόπο τολμηρό, δημιουργώντας ομαλές διαβαθμίσεις στους τόνους αλλά έντονες αντιθέσεις στις υφές. Στιλπνά υλικά, όπως η εποξειδική βαφή και το ανοξείδωτο ατσάλι εναλλάσσονται με τραχιές επιφάνειες, όπως το χώμα και ο σοβάς, καθώς η ελαφριά, κυματοειδής πλαστική επιφάνεια αντιπαρατίθεται στον λείο και βαρύ μαρμάρινο όγκο.

 

 

Φυσικό φως

Το φως αντανακλάται, διαθλάται ή απορροφάται σε ποικίλους συνδυασμούς, καθώς το φυσικό στοιχείο κατά μήκος των ορίων της αίθουσας μαλακώνει διακριτικά την περίμετρο και εντείνει τη σχέση μεταξύ συνθετικού και οργανικού.

 

Δυναμικές γεωμετρίες

Σε οικόπεδο στην ανατολική Πάφο, η κατοικία αυτή σχεδιάζεται με στόχο την ισορροπία ανάμεσα στη γεωμετρία, τη λειτουργικότητα και το φυσικό φως. Τρεις πρισματικοί όγκοι διασταυρώνονται σε οριζόντια και κάθετη διάταξη, συνθέτοντας μια δυναμική αρχιτεκτονική μορφή όπου τα κενά και τα πλήρη στοιχεία καθορίζουν τη ροή των κινήσεων και τη σχέση ανάμεσα στο μέσα και το έξω.

 

Λειτουργική Οργάνωση

Ο ισόγειος όγκος, προσανατολισμένος κατά τον άξονα βορρά-νότου, φιλοξενεί τους κοινόχρηστους χώρους -καθιστικό, τραπεζαρία, κουζίνα και βοηθητικό δωμάτιο. Μεγάλες γυάλινες επιφάνειες προς τον νότο επιτρέπουν στο φυσικό φως να εισχωρεί βαθιά στον χώρο, καταργώντας τα όρια ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, και ενισχύοντας τη σύνδεση με τη βεράντα και τον κήπο. Ο όγκος αυτός συνδέεται οργανικά με τον στεγασμένο χώρο στάθμευσης και την αποθήκη, προσφέροντας υψηλή λειτουργικότητα και πρακτικότητα.

Ο επιμήκης όγκος του πρώτου ορόφου λειτουργεί ως ήσυχο και προστατευμένο καταφύγιο. Η κεντρική του τοποθέτηση ενισχύει τη συμμετρία του κτιρίου, ενώ παράλληλα εξασφαλίζει ιδιωτικότητα. Περιλαμβάνει τρία υπνοδωμάτια, ένα κοινόχρηστο μπάνιο, χώρο πλυντηρίου και γραφείο.

Ειδικές Κατασκευές

Ένα γλυπτικό, καμπύλο μεταλλικό κλιμακοστάσιο συνδέει τους δύο ορόφους, προσδίδοντας μια οργανική αίσθηση που έρχεται σε αντίθεση με τη γραμμική γεωμετρία των όγκων, ελαφραίνοντας οπτικά το σύνολο. Το παιχνίδι φωτός και σκιάς αποτελεί βασικό στοιχείο της σύνθεσης, μεταβάλλοντας διαρκώς την ατμόσφαιρα. Οι γεωμετρικές μορφές ρίχνουν δυναμικές σκιές, ενώ οι αντανακλάσεις του γυαλιού εμπλουτίζουν τον διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.

 

 

Παλέτα υλικών

Η κατοικία εκφράζει μια σύγχρονη εκδοχή της μεσογειακής αρχιτεκτονικής, αξιοποιώντας υλικά της περιοχής με φινέτσα και σεβασμό στο τοπίο. Η πέτρα Καβάλας, το φυσικό ξύλο, οι λευκές επιχρίσεις και το γυαλί συνθέτουν μια υλική παλέτα που εναρμονίζεται με το φυσικό περιβάλλον. Το σπίτι μετατρέπεται έτσι σε έναν ζωντανό καμβά που επαναπροσδιορίζει την καθημερινότητα, εξελίσσεται μαζί με τους κατοίκους του και προσφέρει συνέχεια, ηρεμία και διαχρονικότητα.

 

Οπτική επέκταση

Στην περιοχή των Ανακτώρων στο Κολωνάκι, σε ένα διατηρητέο μεσοπολεμικό κτήριο της δεκαετίας του 1930, πραγματοποιείται ανακαίνιση του διαμερίσματος στον τελευταίο όροφο. Στόχος ήταν η διατήρηση της παλιάς αθηναϊκής αίγλης και ιστορίας του ρετιρέ, εισάγοντας παράλληλα σύγχρονα σχεδιαστικά στοιχεία, για τη δημιουργία ενός χώρου που γεφυρώνει το παρελθόν και το παρόν σε ένα νέο ομοιογενές οπτικό αφήγημα

 

Υφιστάμενη κατάσταση

Η ιδέα της διατήρησης όσο το δυνατόν περισσότερων στοιχείων της αρχικής δομής, μεταμορφώνοντας παράλληλα τους εσωτερικούς χώρους με έμφαση στις σύγχρονες ανάγκες διαβίωσης, καθοδήγησε τη διαδικασία του σχεδιασμού και οδήγησε σε μια ουσιαστική σύνθεση. Πιο συγκεκριμένα, τα ιστορικά στοιχεία, όπως το υφιστάμενο παρκέ στους κύριους χώρους διημέρευσης και τα υπνοδωμάτια, τα τσιμεντοπλακάκια και το μωσαϊκό στους διαδρόμους, οι συρόμενες δρύινες πόρτες και οι γύψινες λεπτομέρειες στις οροφές συνδυάζονται με νέα στοιχεία. Στην κουζίνα και τα δύο λουτρά προστίθενται νέα δάπεδα με υλικά που συμβαδίζουν αισθητικά με τα υφιστάμενα, δημιουργώντας μία ισορροπημένη χρωματική παλέτα.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Στο σαλόνι τοποθετείται ενεργειακό τζάκι, σε μια νέα σύνθεση τοίχου, ενώ οι υφιστάμενες βιβλιοθήκες αναδιατάσσονται στον χώρο του καθιστικού και της τραπεζαρίας, για να καλύψουν ανάγκες αποθήκευσης βιβλίων και άλλων αντικειμένων. Ο τοίχος μεταξύ της τραπεζαρίας και της κουζίνας αντικαθίσταται από ένα υάλινο διαχωριστικό, συνδέοντας λειτουργικά και οπτικά τους δύο χώρους. Αυτή η οπτική επέκταση της κουζίνας επιτρέπει ανεμπόδιστη θέα στο λόφο του Λυκαβηττού, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει τη διέλευση περισσότερου φυσικού φωτισμού.

 

 

Custom κατασκευές

Ο σχεδιασμός αξιοποιεί την αδιάκοπη θέα προς τον Υμηττό καθώς και τις ιδιαίτερης αστικής θέας. Στο κύριο υπνοδωμάτιο, το λουτρό χρησιμοποιεί αναφορές στην ιαπωνική αρχιτεκτονική, αποφεύγοντας τις τυποποιημένες τάσεις που παρατηρούνται σε πρόσφατες ανακαινίσεις. Με αντίστοιχο τρόπο, οι ντουλάπες στα υπνοδωμάτια κλείνουν με κουρτίνες αντί για πόρτες, με σκοπό να δώσουν έμμεσο φωτισμό στο χώρο, δημιουργώντας μια απαλή, ονειρική ατμόσφαιρα.

 

 

 

 

 

Αρχέγονο καταφύγιο

Το έργο, που βρίσκεται στις πευκόφυτες και ήσυχες γειτονιές της Ρέας στη βορινή πλευρά της Πεντέλης, με φόντο το δασώδες τοπίο, επιδιώκει να ανταποκριθεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής, αποπνέοντας ταυτόχρονα το αίσθημα προστασίας και οικειότητας ενός αρχέγονου καταφυγίου, που συνδιαλέγεται με το μυστικιστικό τοπίο του βουνού.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Έμπνευση για τη συνθετική διαδικασία στάθηκε ένα χωρικό αρχέτυπο: Το μορφικό αποτύπωμα του καταφυγίου, ανέκαθεν συνδεδεμένο με το “κατοικείν“, αποδεικνύεται διαχρονικά πως επηρεάζει τη χωρική προτίμηση του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας τις “κληρονομικές“ προδιαθέσεις του. Η κατοικία στον Διόνυσο προτείνει, υπό όρους σύγχρονης αρχιτεκτονικής γραφής, μια συμβολική και χωρική μεταγραφή του ιδιαίτερου αυτού αρχετύπου -μια πρόθεση που αποβλέπει στην ενθύμηση και εντέλει στην επιστροφή στο αυθεντικό, το πρωτογενές, το διαρκές.

 

Κτιριακή μορφολογία

Η ρητορική αυτή αποκτά αρχιτεκτονική έκφραση και μετουσιώνεται σε ένα γεωμετρικά ορισμένο, τεκτονικό και δωρικό αρχιτεκτονικό σύνολο -ένα δομικά συγκροτημένο και συνεκτικό όλον, που χαρακτηρίζεται από αινιγματική απλότητα. Η βασική συνθετική χειρονομία προκύπτει από την αιώρηση ενός μονολιθικού όγκου από εμφανές σκυρόδεμα. Το αυστηρά πρισματικό κέλυφος εσωκλείει τους ιδιωτικούς χώρους ύπνου της κατοικίας.

Ειδικά σχεδιασμένα πετάσματα αλουμινίου επιτρέπουν την ελεγχόμενη αποκάλυψη του ευαίσθητου εσωτερικού προς τα έξω. Η ανύψωση του κελύφους απελευθερώνει την ισόγεια στάθμη και της επιτρέπει να οργανώνεται σε συνέχεια με το ύπαιθρο. Πέτρινα στοιχεία παραλαμβάνουν και γειώνουν το βάρος του σκυροδετημένου όγκου, ενώ ταυτόχρονα οργανώνουν τους χώρους διημέρευσης σε άμεση σχέση με την αυλή και το φυσικό έδαφος. Οι δύο αυτές αντιφατικές ποιότητες χώρου συμπληρώνονται και ολοκληρώνονται από το διευρυμένο εσωτερικό αίθριο, που λειτουργεί σαν ενδιάμεσος χώρος. Προσφέρει οπτική επικοινωνία και εξασφαλίζει τις βέλτιστες συνθήκες φυσικού φωτισμού και αερισμού για το εσωτερικό της κατοικίας.

 

Ένταξη στο τοπίο

Ο προσανατολισμός του οικοπέδου και η ανάπτυξη του αρχιτεκτονικού θέματος στον άξονα ανατολής- δύσης, επέτρεψαν στο φυσικό φως να διεισδύσει και να ενσωματωθεί στο χωρικό βίωμα. Οι ακτίνες του ήλιου, άλλοτε φιλτραρισμένες από τα ψηλά δέντρα της περιοχής και άλλοτε καθοδηγούμενες στους εσωτερικούς χώρους μέσω των ανοιγμάτων, ζωντανεύουν το σύνολο, δημιουργώντας μία σχεδόν μοναστική ατμόσφαιρα.

Ώρα με την ώρα, εποχή με την εποχή, το φυσικό φως μεταβάλλει διαρκώς την αισθητηριακή εμπειρία, αναδεικνύοντας διαφορετικά σημεία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Ο τοίχος εμφανούς σκυροδέματος με τη γραμμική σκάλα, ακριβώς κάτω από το επίμηκες άνοιγμα της οροφής, λειτουργούν άτυπα σαν ένα ηλιακό ρολόι, που αφηγείται στους κατοίκους το πέρασμα της μέρας.

 

Κεντρικό στοιχείο

Η αισθαντική αφηγηματικότητα του έργου συνεχίζει και τις βραδινές ώρες μετά τη δύση. Υποφωτισμένος, ο μονολιθικός όγκος εξαφανίζεται στον έναστρο ουρανό, πλαισιώνοντας προστατευτικά τη ζωή που εσωκλείει και πλαισιώνει. Η εστία στο κέντρο της κατοικίας, το στοιχείο της φωτιάς και ο θερμός φωτισμός αναδεικνύουν τη γήινη ζεστασιά του έργου. Έτσι, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του χώρου, που θα ζουν και θα συναντιούνται σε αυτό το “καταφύγιο“, θα ανακαλύπτουν κάθε φορά, με έναν υπαινιγμό έκπληξης, την πολύτιμη αξία των απλών πραγμάτων.

Ορεινό καταφύγιο

H εξοχική κατοικία τοποθετείται σε ένα μεγάλο τεμάχιο στην ορεινή περιοχή του Χελμού στα Καλάβρυτα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ακολουθώντας μια σχεδιαστική προσέγγιση που συνδέεται με τη βραχώδη αίσθηση της περιοχής και τις έντονες χιονοπτώσεις, δημιουργούνται δύο πετρόκτιστοι όγκοι σε διαγώνια διάταξη και ένας τρίτος που συνάπτεται κάθετα σε αυτούς, με το κτίριο συνολικά να στρέφεται αναζητώντας τη ζεστασιά του ήλιου. Η γραμμική μονάδα του κυρίως κτίσματος φιλοξενεί τους κοινόχρηστους χώρους και το master υπνοδωμάτιο. H σουίτα του ξενώνα προσαρμόζεται ως δεύτερος όγκος στον βορρά και μπορεί να φιλοξενήσει δύο επισκέπτες.

Αυτό το τμήμα του συγκροτήματος δημιουργεί προστασία από τον βόρειο άνεμο, ανακόπτοντας την πορεία του και περιορίζοντας την έκθεση της κύριας κατοικίας σε αυτόν. Ο όγκος του ορόφου σχεδιάζεται κάθετα στις δύο ισόγειες μονάδες, διαμορφώνοντας μια υπαίθρια βεράντα μεταξύ τους. Η στεγασμένη αυτή αυλή λειτουργεί όλο τον χρόνο, σκιασμένη τα καλοκαιρινά μεσημέρια και προστατευμένη τις παγωμένες μέρες και νύχτες του χειμώνα.

 

Παλέτα υλικών

Το έργο φοράει έναν χειμωνιάτικο “λευκό μανδύα”, ο οποίος διατηρείται όλο τον χρόνο, όπως τα παγωμένα χιόνια στις πλαγιές των βουνών που, λόγω των ψυχρών ανέμων, αρνούνται να λιώσουν. Οι νοτιοανατολικές όψεις των κτισμάτων ανοίγονται προς τα παρθένα δάση, προσφέροvτας απρόσκοπτη θέα και άμεσο ηλιακό φως. Στο εσωτερικό, το λεπτό και διαχρονικό design, οι γήινες αποχρώσεις, τα ξύλινα δάπεδα και έπιπλα και τα μεγάλα ανοίγματα επιτρέπουν στο φως, τα χρώματα και τα υλικά από το φυσικό τοπίο να εισέλθουν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν ζεστούς, φιλόξενους και άνετους χώρους διαβίωσης.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού οδήγησε στο να δημιουργηθεί μια κατοικία που εντάσσεται ομαλά στη δομή του τοπίου. Το κτίριο συνυπάρχει με τη φύση, καθώς επιχειρείται η ελάχιστη παρέμβαση. Η χρήση υλικών όπως το ξύλο και η πέτρα, η άμεση πρόσβαση στο έδαφος, χωρίς τεχνητή μετάβαση, και η απόκρυψη των οχημάτων στο υπόγειο καταδεικνύουν την οικολογική αρχιτεκτονική προσέγγιση.

Αισθητική ενοποίηση

Το έργο αφορά στην ανακαίνιση και αποκατάσταση μιας μονοκατοικίας στην περιοχή του Κεραμικού και τη μετατροπή της σε δυο αυτόνομες μονάδες, σύμφωνα με τις ανάγκες του νέου ιδιοκτήτη. Πριν την επέμβαση, η κατοικία αποτελούνταν από τρία διαδοχικά τμήματα διαφορετικού χαρακτήρα.

 

Σχεδιαστικές προκλήσεις

Τα δύο πρώτα τμήματα είχαν τοιχοποιία από φέρουσα λιθοδομή, το ένα με κεραμοσκεπή και το άλλο με επίπεδο δώμα, ενώ το τρίτο ήταν μεταγενέστερη προσθήκη με φέροντα οργανισμό από οπλισμένο σκυρόδεμα και περιείχε τους βοηθητικούς χώρους -κουζίνα και μπάνιο. Συνολικά η κατοικία παρουσίαζε κτιριολογικά, αισθητικά και λειτουργικά προβλήματα: Οι βοηθητικοί χώροι ήταν δύσκολο να προσεγγιστούν, καθώς ο χρήστης έπρεπε να διασχίσει διαδοχικά έξι δωμάτια για να φτάσει σε αυτούς. Επίσης, η κτιστή σκάλα που οδηγούσε στο δώμα καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της εσωτερικής αυλής και καθιστούσε δύσκολη τη χρήση της, ενώ εμπόδιζε το φως στους χώρους του κτιρίου.

 

Αναδιοργάνωση κάτοψης

Ο βασικός άξονας σχεδιασμού ακολούθησε την τυπολογία της λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής του Κεραμικού, όπου διαφορετικές μικρές κατοικίες οργανώνονται γύρω από μια εσωτερική αυλή κοινής χρήσης. Η αναδιοργάνωση της κάτοψης και ο συνδυασμός παλαιών και νέων υλικών, διατηρώντας και αποκαλύπτοντας στοιχεία όπως η λιθοδομή και τα δάπεδα από τσιμεντοπλακάκια, αναδεικνύουν την κατοικία οπτικά και λειτουργικά. Με την αποξήλωση και αντικατάσταση της σκάλας με νέα, οπτικά ελαφρύτερη μεταλλική, καθώς και με τη δημιουργία νέων ανοιγμάτων, η αυλή ευθερώνεται και ως κεντρικό συνθετικό στοιχείο οργανώνει τις λειτουργίες και επιτρέπει την επικοινωνία και τον φωτισμό των χώρων γύρω της.

 

Υλικά & custom κατασκευές

Στα νέα εσωτερικά δάπεδα και στην αυλή χρησιμοποιήθηκε το ίδιο γκρι πλακάκι, ενισχύοντας την ενοποίηση των χώρων και καταλύοντας τα όρια του μέσα με το έξω. Με κατασκευές λιτές και λειτουργικές επιτυγχάνεται η αισθητική ενοποίηση των τριών διαφορετικών όγκων, διατηρώντας παράλληλα το ιστορικό αποτύπωμα της κατοικίας.

Λευκή κορδέλα

Η κατοικία “Riza”, που τοποθετείται σε μια περιοχή που ονομάζεται Ψηλάφι, στο υψηλότερο σημείο της Αγγαιριάς, στην Πάρο έχει τις ρίζες της στην άνυδρη τοπογραφία των Κυκλάδων και οι λευκοί της τοίχοι ξεδιπλώνονται σαν γεωμετρική κορδέλα, σχηματίζοντας τους όγκους του σπιτιού.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η κατοικία απολαμβάνει νοτιοδυτικό προσανατολισμό στη μεγάλη της πλευρά, με θέα προς τη θάλασσα και την Αντίπαρο. Οι “κατοικίες”, τα παραδοσιακά κτίσματα που συναντώνται σε αυτή την περιοχή, έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα λόγω της τοπογραφίας του εδάφους. Πρόκειται για μια σειρά συνθέσεων τοπικής αρχιτεκτονικής με ποικιλία χρήσεων -κατοικίες, αποθήκες, στάβλοι- και γεωμετρία, που συντίθενται σε σύνολο. Με επιρροές από τη βασική ιδέα αυτών των οικιστικών συνόλων και της αναγωγής τους σε μια πιο σύγχρονη και ελεύθερη μορφή, προτάθηκε η δημιουργία μιας λευκής κορδέλας που αναδύεται από τη γη και τυλίγεται πάνω στο περιβάλλον.

Έτσι, προέκυψε ένα κτίριο κατανεμημένο σε κομμάτια που προσαρμόζονται πάνω στη μορφολογία του οικοπέδου, με πολυεπίπεδες εξωτερικές αυλές προσανατολισμένες προς τη θέα. Στόχος της εκμετάλλευσης του υπαίθριου χώρου αποτέλεσε η δημιουργία ενός οικιστικού συνόλου με συνοχή και ορατές αναφορές στην κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική.

 

Πορεία κίνησης

Η κατοικία διαθέτει συνολικά την κοινόχρηστη ζώνη -κουζίνα, τραπεζαρία, καθιστικό, τρία υπνοδωμάτια με ensuite λουτρά και έναν ξενώνα, ο οποίος αποκόπτεται από τον κεντρικό όγκο για λόγους ιδιωτικότητας. Τόσο ο ξενώνας όσο και το κυρίως κτίριο διαθέτουν ανοίγματα που ενοποιούν τους εσωτερικούς με τους εξωτερικούς χώρους και δίνουν τη δυνατότητα τους καλοκαιρινούς μήνες στην κατοικία να επεκτείνει τα όρια της, αξιοποιώντας τις προστατευμένες από τον βορινό αέρα αυλές.

Η χειρονομία της κορδέλας γίνεται αντιληπτή και στις εύπλαστες ροές που προκύπτουν, τόσο ανάμεσα στις ζώνες διημέρευσης όσο και στο δώμα. Ο επισκέπτης, εισερχόμενoς από το κεντρικό κλιμακοστάσιο, οδηγείται ανάμεσα από τον λευκό και τον πέτρινο τοίχο αντιστήριξης που θυμίζει ξερολιθιά στην αυλή εισόδου. Από εκεί, μπορεί είτε να εισέλθει στο κτίριο, είτε να συνεχίσει την πορεία του προς τον ξενώνα με το στοιχείο του νερού να τον καθοδηγεί, είτε να ανέβει στο δώμα και να απολαύσει τη θέα της περιοχής.

 

Υλική αισθητική

Χαρακτηριστικό στοιχείο της συνθετικής διαχείρισης είναι τα ανοίγματα σε διαφορετικά μεγέθη και ύψη, που προσδίδουν μια παιχνιδιάρικη διάθεση με τις έντονες πολυποίκιλες σκιές που δημιουργούν στον άλλοτε μονότονο λευκό όγκο. Το κτίριο, αν και εμπνευσμένο από τα υλικά και τη διάταξη προϋπάρχουσων κατασκευών, καταφέρνει να επαναπροσδιοριστεί μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα.

Διάλογος με την πόλη

Στην αναπτυσσόμενη αστική περιοχή της Μακεδονίτισσας, μια νέα διώροφη κατοικία με υπόγειο και πισίνα έρχεται να προσφέρει μια σύγχρονη αντίληψη αστικού σχεδιασμού.

 

Μορφολογικός σχεδιασμός

Στόχος του έργου είναι να αναδείξει τη δυναμική σχέση ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη διαφάνεια, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία κατοίκησης. Το κτίριο τοποθετείται σε οικόπεδο με έντονη ανηφορική κλίση, μια πρόκληση που μετατρέπεται σε πλεονέκτημα για τον σχεδιασμό. Στην πρόσοψη κυριαρχεί ένας ψηλός, διάτρητος τοίχος, ο οποίος εξασφαλίζει αυξημένη ιδιωτικότητα και ασφάλεια, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο, καθιστώντας σαφή την οριοθέτηση της κατοικίας.

 

Χωρική διάταξη

Στο ισόγειο, η διαρρύθμιση της κάτοψης προσφέρει πλούσιες οπτικές εμπειρίες και συνδέσεις με το εξωτερικό. Ένα ευρύχωρο αίθριο, στην καρδιά της κατοικίας, λειτουργεί ως κεντρικός άξονας, συνδέοντας λειτουργικά και οπτικά τους χώρους του κλιμακοστασίου, του καθιστικού και της τραπεζαρίας, προσφέροντας μια αίσθηση διαμπερότητας και φωτεινότητας, με αποτέλεσμα να προάγει την κοινωνική αλληλεπίδραση και την οπτική συνέχεια με τον περιβάλλοντα χώρο.

Η πισίνα με υπερχείλιση, που βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με τον διάτρητο τοίχο, προσθέτει μια εντυπωσιακή αισθητική διάσταση και ενισχύει την ατμόσφαιρα ηρεμίας και χαλάρωσης. Η διάταξή της προσφέρει μοναδική θέα που εμπλουτίζει την εμπειρία των ενοίκων.

Στον όροφο, τρεις κρεβατοκάμαρες με ιδιωτικό λουτρό, είναι στρατηγικά τοποθετημένες έτσι ώστε να αξιοποιούν την ανηφορική κλίση του οικοπέδου, προσφέροντας πανοραμική θέα προς την πόλη. Η ενσωμάτωση των χώρων στην κλίση του εδάφους, επιτυγχάνει μια εντυπωσιακή και λειτουργική διαμόρφωση.

 

Επιλογή υλικών

Η υλικότητα της κατοικίας βασίζεται σε γήινες αποχρώσεις και υψηλής ποιότητας υφές, με λευκό δρύ, μαρμάρινα μοτίβα και σκυρόδεμα να κυριαρχούν, συνδυάζοντας τη μοντέρνα αισθητική με τη ζεστασιά και την κομψότητα. Η συγκεκριμένη επιλογή δημιουργεί ένα οικείο και αρμονικό περιβάλλον που επικοινωνεί άμεσα με το αστικό τοπίο.

Αντίθετη φορά

Η αρχιτεκτονική της κατοικίας εμβαδού 370 m2, ακολουθεί δύο υφιστάμενους τοίχους με αντίστροφη φορά, με στόχο να οδηγήσει τον χρήστη σε έναν δυναμικό, ενδιάμεσο χώρο, ο οποίος λειτουργεί ως κατώφλι μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού.

 

Χώρος κυκλοφορίας

Η πρόθεση του σχεδιασμού είναι να δημιουργηθεί μια βιωματική διαδρομή σε όλο το κτίριο. Μεγάλα ανοίγματα και διακριτικά διαχωριστικά οδηγούν από τον υπαίθριο χώρο στην είσοδο, ενώ ένα υδάτινο στοιχείο συμπληρώνει την αργή αίσθηση μετάβασης και σύνδεσης με την πισίνα και τη παρακείμενη θέα. Όγκοι με γωνίες και γραμμικά κενά στην οροφή διαχωρίζουν ανεπαίσθητα τους ανοιχτούς χώρους και επιτρέπουν φυσικό φως να εισέλθει στο εσωτερικό.

 

Χωρική οργάνωση

Οι κοινόχρηστοι χώροι οργανώνονται περιμετρικά από ένα τζάκι, το οποίο λειτουργεί και ως στοιχείο που καλύπτει τις υφιστάμενες δομικές κολώνες. Κάθε δωμάτιο είναι προσανατολισμένο προς ένα διαφορετικό τμήμα του οικοπέδου: η κουζίνα είναι στραμμένη προς έναν ιδιωτικό κήπο στα ανατολικά, το καθιστικό οδηγεί στην πισίνα και σε ένα εξωτερικό σαλόνι, ενώ το κυρίως υπνοδωμάτιο αναπτύσσεται ως πρόβολος, πάνω από τον κήπο. Μια κεκλιμένη στέγη παρέχει σκίαση και συνεχίζει στον εσωτερικό χώρο όπου διακόπτεται από διαδοχικούς φεγγίτες που δημιουργούν δέσμες έντονου φωτός στο καθιστικό και την τραπεζαρία, ενώ η κουζίνα, ο διάδρομος και τα υπνοδωμάτια φωτίζονται πιο διακριτικά. Η κατασκευή της στέγης ήταν μία από τις πιο δύσκολες πτυχές του σχεδιασμού λόγω του μεγέθους, του σχήματος και της ενσωμάτωσής της με το υφιστάμενο κτίριο.

 

Παλέτα υλικών

Τμήματα της πρόσοψης είναι επενδυμένα με πάνελ από ινοτσιμέντο σε λευκό χρώμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι η κατοικία πληροί όλους τους απαραίτητους κανονισμούς πυρασφάλειας. Αντίθετα, η σκούρα πέτρα χρησιμοποιείται για την επένδυση των τοίχων, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους στο χώρο και διαχωρίζοντας τα κάθετα από τα οριζόντια στοιχεία.

Η ομορφιά του ατελούς

Χωροθετημένο στον Κόλπο του Κόρφου, στη δυτική πλευρά του νησιού της Μυκόνου, το έργο αποτελεί μια νέα ξενοδοχειακή πρόταση πολυτελείας με επίκεντρο την αυθεντικότητα και την εκφραστική λιτότητα.

 

Σύγχρονος μινιμαλισμός

Η σχεδιαστική φιλοσοφία αναπτύσσεται σε καθαρούς, μοντέρνους χώρους με σημεία όπου η αδρότητα των λιγότερο επεξεργασμένων υλικών δημιουργεί μια ευχάριστη αντίθεση. Πιστά στην έννοια του σύγχρονου μινιμαλισμού, τα χρώματα, τα σχήματα και οι υφές αποφεύγουν την υπερβολή, οδηγώντας σε μια ισορροπημένη σύνθεση η οποία αποπνέει αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι κτιριακές εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου απολαμβάνουν την ανεμπόδιστη θέα της θάλασσας. Το κεντρικό κτίριο φιλοξενεί κοινόχρηστους χώρους, όπου περιλαμβάνονται reception, σαλόνι και τραπεζαρία, μικρό εκθετήριο και bar, καθώς επίσης και η πλειονότητα των δωματίων. Τα ευρύχωρα δωμάτια είναι οργανωμένα στην περίμετρο του κτιρίου και η ποικιλία τυπολογίας προσφέρει επιλογές με διαφορετικές χωρικές ιδιότητες και δυνατότητες. Κάθε δωμάτιο διαθέτει ιδιωτικό υπαίθριο χώρο με αποκλειστική πισίνα ή jacuzzi, ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται. Το κέντρο ευεξίας βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, αποκομμένο από τους υπόλοιπους κοινόχρηστους χώρους.

 

 

Σχεδιασμός εξωτερικής όψης

Η ξύλινη όψη των εγκαταστάσεων αφομοιώνεται ομαλά από το φυσικό τοπίο. Κατά μήκος των υψομετρικών του λόφου, δίπλα από το κεντρικό κτίριο, βρίσκονται το εστιατόριο και η κοινόχρηστη πισίνα. Τόσο ο χώρος της εστίασης όσο και το διαμορφωμένο καθιστικό, στρέφονται προς τον περιβάλλοντα χώρο, απολαμβάνοντας τη θέα του πλούσιου κήπου και της θάλασσας.

 

 

Φυσικός φωτισμός

Εσωτερικά, βασικό στοιχείο της κάτοψης είναι το εντυπωσιακό αίθριο στο κέντρο του κτιρίου, το οποίο παραλαμβάνει τη σύνδεση των τριών επιπέδων και την οργάνωση των χρήσεων, ενώ δημιουργεί ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι φωτός και σκιάς. Το φως, προερχόμενο από οργανικού σχήματος οπές στην οροφή, αντανακλάται σε μια επιφάνεια νερού στο ισόγειο, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε όλη την πορεία του.