Ο Smiljan Radić Clarke, αρχιτέκτονας από το Σαντιάγο της Χιλής, είναι ο νικητής του Βραβείου Αρχιτεκτονικής Pritzker 2026, της ύψιστης διεθνούς διάκρισης στον χώρο της αρχιτεκτονικής.

“Η αρχιτεκτονική κινείται ανάμεσα σε μεγάλες, ογκώδεις και διαχρονικές μορφές — κατασκευές που στέκονται κάτω από τον ήλιο για αιώνες, περιμένοντας την επίσκεψή μας — και σε μικρότερες, εύθραυστες κατασκευές, εφήμερες όσο η ζωή μιας μύγας, συχνά χωρίς σαφή προορισμό κάτω από το συμβατικό φως. Μέσα σε αυτή την ένταση διαφορετικών χρονικοτήτων, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε εμπειρίες με συναισθηματική παρουσία, που ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να σταματήσουν και να επανεξετάσουν έναν κόσμο που συχνά περνά δίπλα τους με αδιαφορία», σημειώνει ο Radić.

Ο Radić απορρίπτει την ιδέα μιας επαναλαμβανόμενης αρχιτεκτονικής γλώσσας. Αντίθετα, κάθε έργο αντιμετωπίζεται ως μια μοναδική διερεύνηση, θεμελιωμένη στις βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής και επηρεασμένη από μια μη γραμμική κατανόηση της ιστορίας. Το πλαίσιο, η χρήση και η ανθρωπολογική επίγνωση τίθενται στο επίκεντρο της διαδικασίας σχεδιασμού. Ο τόπος δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως φυσικό περιβάλλον, αλλά ως σημείο συνάντησης της ιστορίας, της κοινωνικής πρακτικής και των πολιτικών συνθηκών.

 

 

Στην αιτιολόγηση της Κριτικής Επιτροπής για το 2026 αναφέρεται, μεταξύ άλλων:

“Μέσα από ένα σώμα έργου που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της αβεβαιότητας, του πειραματισμού με τα υλικά και της πολιτισμικής μνήμης, ο Smiljan Radić προκρίνει την ευθραυστότητα έναντι οποιασδήποτε αδικαιολόγητης αξίωσης βεβαιότητας. Τα κτίριά του μοιάζουν προσωρινά, ασταθή ή σκόπιμα ανολοκλήρωτα — σχεδόν στο σημείο της εξαφάνισης — και παρ’ όλα αυτά προσφέρουν ένα δομημένο, αισιόδοξο και διακριτικά χαρούμενο καταφύγιο, αγκαλιάζοντας την ευαλωτότητα ως εγγενή συνθήκη της ανθρώπινης εμπειρίας”.

Στο έργο του επανεμφανίζονται στρατηγικές που σχετίζονται με τον τόπο, κάθε φορά με διαφορετικές εκφράσεις, επιτρέποντας σε κάθε κτίριο να προκύπτει από τις ιδιαίτερες συνθήκες του και όχι από μια τυποποιημένη “υπογραφή”. Τα κτίρια μπορεί να ενσωματώνονται εν μέρει στο έδαφος αντί να τοποθετούνται απλώς επάνω σε αυτό, όπως στο Restaurant Mestizo (Σαντιάγο, Χιλή, 2006), να προσανατολίζονται ώστε να προστατεύονται από επικρατούντες ανέμους ή έντονο φως, όπως στο Pite House (Papudo, Χιλή, 2005), ή να διαμορφώνονται μέσα από πρακτικές επανάχρησης αντί αντικατάστασης, όπως στο Chile Antes de Chile, την επέκταση του Chilean Museum of Pre-Columbian Art (Σαντιάγο, Χιλή, 2013).

“Σε κάθε έργο είναι ικανός να απαντά με ριζική πρωτοτυπία, καθιστώντας το μη προφανές προφανές. Επιστρέφει στις πιο βασικές και αδιαίρετες αρχές της αρχιτεκτονικής, ενώ ταυτόχρονα εξερευνά όρια που δεν έχουν ακόμη αγγιχθεί. Αναπτύσσοντας τη δουλειά του σε ένα περιβάλλον δύσκολων συνθηκών, από την άκρη του κόσμου, με μια μικρή ομάδα συνεργατών, κατορθώνει να μας φέρνει στον πιο εσωτερικό πυρήνα του δομημένου περιβάλλοντος και της ανθρώπινης συνθήκης”, σχολιάζει ο Alejandro Aravena, πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής και βραβευμένος με το Pritzker Prize το 2016.

 

 

Η αρχιτεκτονική του Radić αποκαλύπτει την αυστηρότητά της όχι μέσω μορφολογικών χειρονομιών, αλλά μέσα από την πειθαρχία της κατασκευής. Το έργο του συχνά εμφανίζεται λιτό ή στοιχειακό, όμως αυτή η εντύπωση κρύβει υψηλό βαθμό μηχανικής ακρίβειας και κατασκευαστικής επεξεργασίας. Υλικά όπως σκυρόδεμα, πέτρα, ξύλο και γυαλί χρησιμοποιούνται σε προσεκτικά μελετημένες σχέσεις μεταξύ τους, ώστε να διαμορφώνουν το βάρος, το φως, τον ήχο και την αίσθηση του χώρου.

Στο Serpentine Gallery Pavilion (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 2014), ένα ημιδιαφανές κέλυφος από υαλοΐνες στηρίζεται σε μεγάλες φέρουσες πέτρες τοπικής προέλευσης. Το φως φιλτράρεται αντί να προβάλλεται άμεσα και το περίβλημα παραμένει μερικό, επιτρέποντας στους επισκέπτες να βιώνουν την προστασία χωρίς πλήρη απομόνωση από το γύρω πάρκο. Στο Teatro Regional del Bío-Bío (Concepción, Χιλή, 2018), ένα προσεκτικά σχεδιασμένο ημιδιαφανές περίβλημα ρυθμίζει το φυσικό φως και συμβάλλει στην ακουστική απόδοση του κτιρίου μέσω μιας προσέγγισης που βασίζεται στη λιτότητα. Η κατασκευή λειτουργεί ως μορφή αφήγησης, όπου η υφή και η μάζα αποκτούν σημασία ισότιμη με τη μορφή.

Όπως σημειώνει η Κριτική Επιτροπή:

«Η απόδοση των ποιοτήτων του αρχιτεκτονικού του έργου με λόγια είναι εγγενώς δύσκολη, καθώς στα σχέδιά του εργάζεται με διαστάσεις εμπειρίας που γίνονται άμεσα αντιληπτές, αλλά διαφεύγουν της λεκτικής περιγραφής — όπως η ίδια η αντίληψη του χρόνου: άμεσα αναγνωρίσιμη, αλλά εννοιολογικά δύσκολη. Τα κτίριά του δεν σχεδιάζονται απλώς ως οπτικά αντικείμενα· απαιτούν την ενσώματη παρουσία του επισκέπτη».

Τα έργα του χαρακτηρίζονται από μια διακριτική συναισθηματική νοημοσύνη, που απορρέει από την ενσυναίσθηση για την ανθρώπινη εμπειρία και διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο η αρχιτεκτονική βιώνεται στον χρόνο. Τα κτίριά του μοιάζουν προστατευτικά, εσωστρεφή και ευαίσθητα απέναντι στην ανθρώπινη ευθραυστότητα. Το House for the Poem of the Right Angle (Vilches, Χιλή, 2013) λειτουργεί ως χώρος στοχαστικής απομόνωσης, με προσεκτικά τοποθετημένα ανοίγματα που προσανατολίζονται προς τα επάνω ώστε να συλλαμβάνουν το φως και τη ροή του χρόνου, ενθαρρύνοντας τη σιωπή και την ενδοσκόπηση.

Στο σπίτι-στούντιό του, Pequeño Edificio Burgués (Σαντιάγο, Χιλή, 2023), η κατοικία προσφέρει προστασία και ιδιωτικότητα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια έντονη σχέση με το αστικό τοπίο που απλώνεται από κάτω. Από το εσωτερικό, οι κάτοικοι ατενίζουν την πόλη, ενώ από το εξωτερικό ο χώρος παραμένει κρυμμένος πίσω από κουρτίνες από συρματόπλεγμα. Οι υαλοπίνακες επιτρέπουν στη βροχή, στον ήχο και στο μεταβαλλόμενο φως να εισέρχονται στον χώρο, ώστε οι καθημερινές καιρικές μεταβολές να γίνονται αισθητές όσο και ορατές. Κάτω από την κατοικία, το υπόγειο στούντιο λειτουργεί σε πιο ήσυχο τόνο, καθώς οι ίδιοι τοίχοι προστατεύονται από ένα χωμάτινο ανάχωμα που φιλτράρει το φως, φέρνει τη φύση στο οπτικό πεδίο και δημιουργεί ένα προστατευμένο περιβάλλον εργασίας.

 

 

Οι παρεμβάσεις του δεν αποτελούν ούτε αποκατάσταση ούτε αντικατάσταση, αλλά συνειδητούς υπολογισμούς κλίμακας και χρήσης. Στο NAVE (Σαντιάγο, Χιλή, 2015), ο Radić επαναπροσδιορίζει ένα κτίριο κατοικίας των αρχών του 20ού αιώνα που είχε υποστεί ζημιές από φυσική καταστροφή, διατηρώντας την υπάρχουσα δομή και εισάγοντας νέους όγκους για χώρους παράστασης, πρόβας και εργαστηρίων. Πάνω από αυτούς, μια ταράτσα με σκηνή τσίρκου προσθέτει μια απρόσμενη ελαφρότητα και μια ατμόσφαιρα προσωρινής γιορτής με εκδηλώσεις της κοινότητας, σε αντίθεση με την πιο γειωμένη οικειότητα των εσωτερικών χώρων. Τα προηγούμενα στρώματα παραμένουν ορατά, αντιμετωπίζοντας την προσαρμογή ως συνέχεια και όχι ως συμβιβασμό.

Αυτή η προσοχή στις διαδοχικές στρώσεις επεκτείνεται πέρα από την ίδια την κατασκευή. Το 2017 ο Radić ίδρυσε στο Σαντιάγο το Fundación de Arquitectura Frágil, το οποίο λειτουργεί τόσο ως πλατφόρμα δημόσιου διαλόγου όσο και ως ενεργό αρχείο. Η συλλογή του ιδρύματος — που περιλαμβάνει πειραματικά έργα, μελέτες και αναφορές σε έργα άλλων αρχιτεκτόνων — συγκροτεί ένα πεδίο έρευνας που συχνά τροφοδοτεί τα δικά του έργα. Το έργο άλλων δημιουργών γίνεται έτσι ένα ακόμη στρώμα μέσα από το οποίο η αρχιτεκτονική συνεχίζει να εξελίσσεται.

Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριών δεκαετιών, η πρακτική του Radić έχει περιλάβει πολιτιστικά ιδρύματα, δημόσιους χώρους, εμπορικά κτίρια, ιδιωτικές κατοικίες και εγκαταστάσεις σε χώρες όπως η Αλβανία, η Αυστρία, η Χιλή, η Κροατία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Μεταξύ άλλων σημαντικών έργων περιλαμβάνονται τα Guatero, για την XXII Chilean Architecture Biennial (Σαντιάγο, Χιλή, 2023), London Sky Bubble (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 2021), Chanchera House (Puerto Octay, Χιλή, 2022), Prism House (Conguillío, Χιλή, 2020), Vik Millahue Winery (Millahue, Χιλή, 2013), The Boy Hidden in a Fish, σε συνεργασία με τη Marcela Correa για την 12η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας (Βενετία, Ιταλία, 2010), καθώς και το CR House (Σαντιάγο, Χιλή, 2003).

Ο Smiljan Radić Clarke είναι ο 55ος βραβευμένος του Pritzker Architecture Prize και ιδρυτής του γραφείου Smiljan Radić Clarke, το οποίο ίδρυσε το 1995. Γεννημένος στο Σαντιάγο της Χιλής, ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του, ενώ τα επόμενα έργα του βρίσκονται υπό ανάπτυξη στην Αλβανία, την Ισπανία, την Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Όλες οι εικόνες αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των αντίστοιχων φωτογράφων και καλλιτεχνών που αναφέρονται και δημοσιεύονται με την ευγενική παραχώρηση του Pritzker Architecture Prize.

Ο Liu Jiakun, αρχιτέκτονας από το Chengdu της Κίνας, είναι ο νικητής του Βραβείου Αρχιτεκτονικής Pritzker 2025, της ύψιστης διεθνούς διάκρισης στον χώρο της αρχιτεκτονικής.

“Η αρχιτεκτονική πρέπει να αποκαλύπτει, να αποστάζει και να αναδεικνύει τις εγγενείς ιδιότητες των τοπικών κοινωνιών. Έχει τη δύναμη να διαμορφώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά, να δημιουργεί ατμόσφαιρες που προσφέρουν γαλήνη και ποίηση, να προκαλεί συμπόνια και έλεος, και να καλλιεργεί το αίσθημα της κοινότητας”, αναφέρει ο Liu.

 

 

Συνδυάζοντας φαινομενικά αντιθετικές έννοιες – όπως την ουτοπία με την καθημερινότητα, την ιστορία με τη νεωτερικότητα, τον κολεκτιβισμό με την ατομικότητα – ο Liu διαμορφώνει μια αρχιτεκτονική που τιμά τη ζωή των απλών ανθρώπων. Μέσα από την εναρμόνιση πολιτιστικών, ιστορικών, συναισθηματικών και κοινωνικών διαστάσεων, χρησιμοποιεί το δομημένο περιβάλλον ως μέσο για τη σύσφιξη των κοινωνικών δεσμών, την έμπνευση της συμπόνιας και την εξύψωση του ανθρώπινου πνεύματος.

“Μέσα από ένα εξαιρετικό έργο με βαθιά συνοχή και αδιαπραγμάτευτη ποιότητα, ο Liu Jiakun οραματίζεται και δημιουργεί νέους κόσμους, ελεύθερος από αισθητικούς ή υφολογικούς περιορισμούς. Αντί να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο στυλ, έχει αναπτύξει μια στρατηγική που προσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες κάθε έργου, αποφεύγοντας επαναλαμβανόμενες μεθόδους. Ο Liu Jiakun μετασχηματίζει τις υπάρχουσες πραγματικότητες, συχνά οδηγώντας σε εντελώς νέα σενάρια της καθημερινής ζωής. Πέρα από τις τεχνικές του γνώσεις, αξιοποιεί την κοινή λογική και τη σοφία ως τα πιο ισχυρά εργαλεία στη σχεδιαστική του προσέγγιση”, αναφέρει εν μέρει η Κριτική Επιτροπή του Βραβείου Pritzker 2025.

Ο Liu σχεδιάζει δημόσιους χώρους σε πυκνοκατοικημένες πόλεις, όπου η πολυτέλεια του χώρου είναι σπάνια, δημιουργώντας μια ισορροπημένη σχέση μεταξύ πυκνότητας και ελευθερίας. Πειραματίζεται με πολλαπλές τυπολογίες μέσα σε ένα έργο, επαναπροσδιορίζοντας τον ρόλο των αστικών χώρων ώστε να ανταποκρίνονται στις ποικίλες ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Το West Village στο Chengdu (2015) είναι ένα πενταώροφο συγκρότημα που καλύπτει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, δημιουργώντας μια οπτική και λειτουργική αντίστιξη στη συνήθη τυπολογία των μεσαίων και πολυώροφων κτιρίων. Η περίμετρός του σχηματίζεται από κεκλιμένα μονοπάτια για πεζούς και ποδηλάτες, που περιβάλλουν έναν δυναμικό εσωτερικό πυρήνα με πολιτιστικές, αθλητικές, ψυχαγωγικές, επαγγελματικές και εμπορικές χρήσεις, ενώ παράλληλα επιτρέπει στο κοινό να αλληλεπιδρά με το φυσικό και αστικό περιβάλλον. Αντίστοιχα, το Τμήμα Γλυπτικής του Ινστιτούτου Καλών Τεχνών Sichuan στο Chongqing (2004) προσφέρει μια εναλλακτική προσέγγιση στη διαχείριση του χώρου. Με τα ανώτερα επίπεδα να προεξέχουν προς τα έξω, μεγιστοποιεί τη χρήση του περιορισμένου οικοπέδου, επιτυγχάνοντας έναν σχεδιασμό που συνδυάζει λειτουργικότητα και ευρηματικότητα.

 

 

“Οι πόλεις τείνουν να διαχωρίζουν τις λειτουργίες τους, όμως ο Liu Jiakun ακολουθεί την αντίθετη προσέγγιση, επιδιώκοντας μια λεπτή ισορροπία που ενσωματώνει όλες τις διαστάσεις της αστικής ζωής”, σχολιάζει ο Alejandro Aravena, πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής και βραβευμένος με το Pritzker το 2016. Και συνεχίζει: “Σε έναν κόσμο που δημιουργεί ατελείωτες, ανιαρές περιφέρειες, ο Liu καταφέρνει να σχεδιάζει χώρους που λειτουργούν ταυτόχρονα ως κτίρια, υποδομές, τοπία και δημόσιοι χώροι. Το έργο του προσφέρει πολύτιμες κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της σύγχρονης αστικοποίησης, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι πόλεις αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς”.

Σε όλα του τα έργα, ο Liu εκφράζει βαθύ σεβασμό προς τον πολιτισμό, την ιστορία και τη φύση, δημιουργώντας χώρους που καταγράφουν τον χρόνο και προσφέρουν μια αίσθηση οικειότητας στους χρήστες τους. Με σύγχρονες ερμηνείες της κλασικής κινεζικής αρχιτεκτονικής, επαναπροσδιορίζει παραδοσιακές μορφές και δομές. Οι επίπεδες μαρκίζες του Suzhou Museum of Imperial Kiln Brick (Suzhou, 2016) και οι τοίχοι με παράθυρα του Lancui Pavilion of Egret Gulf Wetland (Chengdu, 2013) αντλούν έμπνευση από τα αρχαία κινεζικά περίπτερα, ενώ τα κλιμακωτά μπαλκόνια του Novartis Block – C6 (Σαγκάη, 2014) παραπέμπουν σε πύργους διαφόρων δυναστειών.

Το Luyeyuan Stone Sculpture Art Museum (Chengdu, 2002), που φιλοξενεί βουδιστικά γλυπτά και κειμήλια, είναι εμπνευσμένο από τους παραδοσιακούς κινεζικούς κήπους, συνδυάζοντας νερό και αρχαίες πέτρες για να αποτυπώσει τη φυσική αρμονία του τοπίου. Ο Liu θεωρεί ότι η σχέση ανθρώπου και φύσης είναι αμοιβαία και γι’ αυτό τα έργα του τόσο αναδύονται όσο και αφομοιώνονται από το περιβάλλον τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναδιαμόρφωση της περιοχής Tianbao Cave στο Erlang Town (Luzhou, 2021), όπου η αρχιτεκτονική ενσωματώνεται οργανικά στο καταπράσινο, βραχώδες τοπίο του βουνού Tianbao. Η φυσική βλάστηση είναι παρούσα σε όλες του τις δημιουργίες: τούβλα τοποθετούνται ανάποδα ώστε το γρασίδι να φυτρώνει μέσα από τους αρμούς, αυτοφυή άλση από μπαμπού μεταφυτεύονται σε νέες τοποθεσίες, ενώ δάπεδα και οροφές σχεδιάζονται με ανοίγματα που επιτρέπουν στα προϋπάρχοντα δέντρα να συνεχίζουν την πορεία τους προς τον ουρανό.

 

 

Η αρχιτεκτονική του Liu Jiakun χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια τόσο στα υλικά όσο και στις διαδικασίες κατασκευής, αναδεικνύοντας ατέλειες που αντέχουν στον χρόνο αντί να υποβαθμίζονται. Απορρίπτει το βιομηχανικό προϊόν, προκρίνοντας την παραδοσιακή χειροτεχνία και χρησιμοποιώντας τοπικά, ακατέργαστα υλικά που ενισχύουν την τοπική οικονομία και ελαχιστοποιούν το περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Τα έργα του σχεδιάζονται για την κοινότητα και από την κοινότητα.

Το κτίριο του Τμήματος Γλυπτικής αναδεικνύει την αυθεντική τεχνική σοβατίσματος με άμμο του Chongqing, διατηρώντας τις φυσικές της ατέλειες αντί να τις λειαίνει. Ο Liu αναζωογονεί όχι μόνο τα υλικά, αλλά και τα ανθρώπινα πνεύματα, ανακυκλώνοντας μπάζα από τα ερείπια του σεισμού του 2008 στο Wenchuan. Με την προσθήκη τοπικών ινών σιταριού και τσιμέντου, τα μετατρέπει σε ενισχυμένα τούβλα, πιο ανθεκτικά και οικονομικά αποδοτικά από τα αρχικά. Αυτά τα «τούβλα αναγέννησης» χρησιμοποιούνται ευρέως στο κτίριο της Novartis, στο Μουσείο Shuijingfang (Chengdu, 2013) και στο West Village, το μεγαλύτερο έργο του. Από την καταστροφή προέκυψε και το μικρότερο έργο του, το Hu Huishan Memorial (Chengdu, 2009) – ένα μνημείο στη μνήμη ενός 15χρονου κοριτσιού που χάθηκε στον σεισμό, αλλά και μια συμβολική, μόνιμη σκηνή από τσιμέντο που διατηρεί ζωντανή τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου έθνους σε πένθος.

“Ο Liu Jiakun εξυψώνει την αρχιτεκτονική μέσα από τη διαδικασία και τον σκοπό της, δημιουργώντας συναισθηματικές συνδέσεις που ενώνουν τις κοινότητες”, δηλώνει ο Tom Pritzker, πρόεδρος του Ιδρύματος Hyatt, το οποίο απονέμει το βραβείο. “Η αρχιτεκτονική του δεν σταματά στην επιφάνεια. Αποκαλύπτει τη βαθύτερη αλληλεπίδραση μεταξύ ιστορίας, υλικών και φύσης, προωθώντας μια φιλοσοφική προσέγγιση που αντανακλά σοφία και διαχρονικότητα”.

Με περισσότερα από τριάντα έργα και μια πορεία που εκτείνεται σε τέσσερις δεκαετίες, ο Liu έχει συμβάλει στον σχεδιασμό ακαδημαϊκών και πολιτιστικών ιδρυμάτων, δημόσιων χώρων, εμπορικών κτιρίων και πολεοδομικών αναπτύξεων σε ολόκληρη την Κίνα. Στα σημαντικά έργα του περιλαμβάνονται: το Μουσείο Ρολογιών, μέρος του Jianchuan Museum Cluster (Chengdu, 2007), το Τμήμα Σχεδιασμού στη νέα πανεπιστημιούπολη του Sichuan Fine Arts Institute (Chongqing, 2006), το Lodging Center της China InternationalPractice Exhibition of Architecture (Nanjing, 2012), το Communication Center του Tianfu Software Park (Chengdu, 2010), η πολιτιστική γειτονιά Songyang (Lishui, 2020).

Ο Liu Jiakun είναι ο 54ος αρχιτέκτονας που λαμβάνει το Βραβείο Pritzker. Ιδρυτής του Jiakun Architecture το 1999, γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στο Chengdu. Η απονομή του βραβείου θα πραγματοποιηθεί την άνοιξη στο Άμπου Ντάμπι, ενώ θα ακολουθήσει μια παγκόσμια εικονική τελετή το φθινόπωρο. Επιπλέον, τον Μάιο θα διοργανωθεί διάλεξη και συζήτηση με τον βραβευμένο αρχιτέκτονα, προσβάσιμη τόσο δια ζώσης όσο και διαδικτυακά.

 

Όλες οι εικόνες αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των αντίστοιχων φωτογράφων και καλλιτεχνών που αναφέρονται και είναι ευγενική προσφορά του Αρχιτεκτονικού Βραβείου  Pritzker.