The post Open Studio Aristotelis Barakos was originally published on ek magazine | Architectural Publications | ek magazine – Architectural Publications.

Η οδός Ελευθερίας, αποτελεί μία από τις παλαιότερες οδικές αρτηρίες του κέντρου της Λεμεσού, με πολύ μεγάλη εμπορική δραστηριότητα κατά το παρελθόν. Στην ιστορική αυτή οδό συνδυάζονται κτίρια οικιστικής και εμπορικής χρήσης από τα μέσα του 19ου αιώνα με επιρροές από την βρετανική αποικιοκρατία μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα όταν ο μοντερνισμός είχε ήδη ασκήσει την επιρροή του στην τοπική αρχιτεκτονική.

Κατά το τέλος της δεκαετίας του 80, με την ανάπτυξη της πόλης προς τα ανατολικά, η περιοχή παρήκμασε, αρκετά από τα κτίρια εγκαταλείφθηκαν, ενώ οι χρήσεις περιορίστηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου σε βιοτεχνικές. Μετά την πρόσφατη ολοκλήρωση της μαρίνας, το ενδιαφέρον έχει επιστρέψει στην περιοχή, και πολλά κτίρια με αρχιτεκτονικό και ιστορικό ενδιαφέρον έχουν αποκατασταθεί.

Ένα από τα κτίρια που είναι σαφώς επηρεασμένα από τον μοντερνισμό της δεκαετίας του 40, είναι το διώροφο κτίριο τριγωνικής κάτοψης, το οποίο βρίσκεται στο σημείο τομής της Ελευθερίας με την οδό Αφροδίτης. Η Αφροδίτης, από τη Νότια πλευρά του κτιρίου, έχει αποτελέσει σημείο μετάβασης προς την Τουρκοκυπριακή συνοικία, ένα μεταίχμιο μεταξύ Χριστιανικού και Μουσουλμανικού στοιχείου. Την αποκατάσταση του συγκεκριμένου κτιρίου, έχει αναλάβει το αρχιτεκτονικό γραφείο arcube studio by Panayiotis Stelikos.

Μορφολογικά, τα εμφανή γραμμικά δομικά στοιχεία από οπλισμένο σκυρόδεμα με τις μεγάλες τζαμαρίες και τους φεγγίτες, δηλώνουν σαφώς τις επιρροές του μοντερνισμού στο ισόγειο. Στον όροφο από την άλλη, τα περιορισμένα ανοίγματα, τα ξύλινα πορτοπαράθυρα με τα παντζούρια, αλλά και η ξύλινη στέγη, έχουν αναφορές στην αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα. Το περιμετρικό μπαλκόνι, επέκταση της πλάκας του ισογείου, πέραν από επίπεδο δομικό στοιχείο που διαχωρίζει τους δύο ορόφους λειτουργεί και ως όριο μεταξύ των δύο αρχιτεκτονικών περιόδων.

Βασικός οδηγός για τη διαμόρφωση των σταθερών τμημάτων και την χωροθέτηση των νέων λειτουργιών του εσωτερικού χώρου είναι η περίμετρος του κτιρίου που αποτελείται από δύο ευθύγραμμα τμήματα που συγκλίνουν σε κυκλικό τόξο. Τη μορφή αυτή έχει ακολουθήσει το μπαρ, ένας αιωρούμενος μπετονένιος όγκος με αναφορές στον φουτουρισμό, σε ανοιχτό τόνο terracotta από ένα συνδυασμό χρωστικών που έχει δημιουργηθεί ειδικά για τον χώρο. Άλλοτε θυμίζει βράχο στην έρημο και άλλοτε αεροσκάφος από το μέλλον. Χωροθετείται κεντρικά, γύρω από την κεντρική κολώνα, ως μετατόπιση της περιμέτρου προς τα μέσα.

Η κεντρική αυτή χωροθέτηση, θέτει τη διαδικασία παρασκευής στο επίκεντρο ενώ επιτρέπει την κυκλική κυκλοφορία μεταξύ του χώρου παρασκευής και των καθισμάτων. Η κλίμακα έχει επίσης αξιοποιηθεί στην περίπτωση του μπαρ με το καθαρό ύψος του να έχει κρατηθεί στο χαμηλότερο δυνατό ώστε η σχέση του με το ύψος μέχρι το ταβάνι, να καθιστά τον χώρο πιο επιβλητικό.

Μικρότεροι όγκοι από το ίδιο υλικό, τα Kaivu, συναντώνται είτε στην περίμετρο του χώρου ως stands για τα εκθέματα, είτε ως καθίσματα, είτε ως τραπεζάκια.

Σε άλλο τόνο το terracotta εντοπίζεται στα υφάσματα που χρησιμοποιούνται ως ταπετσαρία είτε στον καναπέ Porana είτε στα μαξιλαράκια των καρεκλών και των πολυθρόνων.

Οι καφέ αποχρώσεις που εφαρμόζονται στα δομικά στοιχεία των όψεων στα πορτοπαράθυρα και στους ανθώνες, συνδέουν εξωτερικά το κτίριο με το Κυπριακό αστικό τοπίο ενώ το γκρι των εξωτερικών σκαλοπατιών που επεκτείνεται στο εσωτερικό πάτωμα λειτουργεί ως υλικό σύνδεσης του εξωτερικού με το εσωτερικό. 

Η ενοποίηση του εσωτερικού με τον εξωτερικό χώρο και το άμεσο αστικό περιβάλλον, γίνεται οργανικά μέσω των πέντε συνολικά θυρών, δύο σε κάθε πλευρά και μία στο κυκλικό τόξο της κορυφής. Κάθε μία από τις πέντε αυτές θύρες σε ένα μη συμμετρικής κάτοψης χώρο όπως ο εν λόγω, προκαλεί μια ξεχωριστή εντύπωση στον επισκέπτη.

Η είσοδος από την κύρια θύρα λ.χ δίνει την εντύπωση ενός χώρου αυστηρού και επιβλητικού όπου επικρατεί το λευκό χρώμα και το μεγάλο ύψος ενώ ο εισερχόμενος επισκέπτης από μία από τις βόρειες εισόδους, συναντά απέναντι του το ανοιχτό καφεκόκκινο του μπαρ και τα αναρριχητικά φυτά στο βάθος που δημιουργούν αίσθημα οικειότητας μιας αστικής αυλής.

Το λευκό των εσωτερικών τοίχων και του ψηλού ταβανιού, εντοπίζεται και σε γυαλιστερή υφή σε πολλά από τα έπιπλα αλλά πιο χαρακτηριστικά στα διάτρητα stands με τους μεταλλικούς σκελετούς που διαμορφώνονται από τεθλασμένες γραμμές από ευθύγραμμα τμήματα και κυκλικά τόξα που ξεκινούν από το πάτωμα και καταλήγουν στην οροφή. Η ψηλή μεσόθυρα χωρίς κορνίζα που οδηγεί στους βοηθητικούς χώρους, ενοποιείται με την τοιχοποιία με την χειρολαβή της να ακολουθεί την λογική των γραμμικών μεταλλικών σκελετών. Η ενιαία κάτοψη του χώρου σε συνδυασμό με τις μεγάλες τζαμαρίες επιτρέπουν στο φως να διαχέεται άπλετο, ενώ οι υφιστάμενες σιδεριές της νότιας πλευράς που έχουν αξιοποιηθεί για την αναρρίχηση των φυτών δημιουργούν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες σκιές κατά τη διάρκεια των πρωινών ωρών.

Η λογική της εναλλαγής μεταξύ της διαμπερότητας των λευκών εκθεσιακών stands που αντιτίθεται στη μονολιθικότητα των Kaivu, ακολουθείται και στα κινητά έπιπλα με παράδειγμα τις μεταλλικές καρέκλες Anjo και Velma να συνδυάζονται με τα Tukai καθίσματα.

Το λευκό σετ τραπεζαρίας Uyuni συνδυάζει ιδανικά τη μονολιθικότητα του σκυροδέματος με τη διαμπερότητα που προσδίδει η αποκόλληση του καπακιού του τραπεζιού και του καθίσματος του σκαμπό από τις μεταλλικές τους βάσεις. Η πολυθρόνα Miyoshi, περικλείοντας το σύνολο των ιδιοτήτων της αρχής του σχεδιασμού, είναι ογκώδης και κομψή, λεπτή σαν ένα φύλλο διπλωμένου χαρτιού, βαριά και αιωρούμενη.

Η αρχή του σχεδιασμού των κινητών επίπλων ταυτίζεται με ότι εφαρμόζεται στο σύνολο του χώρου, την εναλλαγή δηλαδή μεταξύ υφών, χρωμάτων και όγκων, με κοινό χαρακτηριστικό τις μινιμάλ γραμμές και την χρωματική παλέτα με τα γήινα χρώματα. Η χρωματική παλέτα συντίθεται από χρώματα του Κυπριακού αστικού και φυσικού τοπίου, σε τόνους και υφές που άλλοτε έχουν αναφορές στην Σκανδιναβία και άλλοτε στον Κορεατικό μινιμαλισμό. Το πράσινο στοιχείο, που κάνει το χώρο επίσης γήινο, περικλείει το κτίριο εξωτερικά ενώ στο εσωτερικό, παχύφυτα αιωρούνται από το ταβάνι. Ο τεχνητός φωτισμός κρυφός κυρίως, χρησιμοποιείται περισσότερο ως υπόβαθρο του νυχτερινού σκηνικού, υπογραμμίζοντας τα βασικότερα δομικά στοιχεία του χώρου.

Ο σχεδιασμός του Melting Pot, έχει βασιστεί στην ανάγκη για μια εμπειρική παρουσίαση του RIZA, του καινούριου brand επίπλων που είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένα από το arcube studio. Τα έπιπλα και τα home accessories που πλαισιώνουν το RIZA σε συνδυασμό με τον specialty coffee, τα κοκτέιλς, τα επιλεγμένα πιάτα και οι μουσικές, επιδιώκουν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία προσφέροντας στον επισκέπτη τη δυνατότητα για μια μικρή απόδραση από την καθημερινότητα.

arcube studio by Panayiotis Stelikos 

Creative Photo Room

The post The Melting Pot was originally published on ek magazine | Architectural Publications | ek magazine – Architectural Publications.