Λειτουργική συνύπαρξη

Το Ergon Bakehouse είναι ξενοδοχείο, ταυτόχρονα όμως και ένας χώρος παρασκευής αρτοποιημάτων, κατάστημα και εστιατόριο: Ένας πολυδιάστατος προορισμός γαστρονομίας και φιλοξενίας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, σε ένα διατηρητέο κτίριο σχεδιασμένο από τον Βασίλη Τσαγρή στις αρχές του εικοστού αιώνα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το κτίριο προηγουμένως φιλοξενούσε κατοικίες και γραφεία, ενώ το ισόγειο ήταν εμπορικό κατάστημα. Το σύνολο αποτελεί παράδειγμα κλασικής αθηναϊκής αρχιτεκτονικής, η οποία έχει επιτυχώς διατηρηθεί, με το νέο design να έχει προσαρμοστεί σε αυτή. Σήμερα, είναι ορατές οι λεπτομέρειες τόσο του αισθητικού, όσο και του λειτουργικού παρελθόντος του κτιρίου, όπως οι γύψινοι διάκοσμοι, ένα από τα υφιστάμενα κλιμακοστάσια και ο ανελκυστήρας. Από την κύρια είσοδο μέχρι και το εσωτερικό των δωματίων, ο σχεδιασμός χρησιμοποιεί ως βασικό άξονά του τον κύκλο ζωής της ζύμης και την ατμόσφαιρα ενός παραδοσιακού φούρνου.

Στον κυρίως χώρο του ισογείου βρίσκεται το 72H Artisanal Bakery, όπου ψωμί και άλλα αρτοποιήματα προετοιμάζονται και ψήνονται μετά από 72 ώρες “ξεκούρασης”. Η επιβλητική βιτρίνα οδηγεί τον επισκέπτη σε τρεις διακριτές περιοχές: στο κατάστημα, όπου πωλούνται προϊόντα για σπιτικές αρτοπαρασκευές, τον χώρο μαγειρέματος και το 72Η Lab -τον χώρο προπαρασκευής, με τα υφιστάμενα ανοίγματα να αφήνουν ορατό το open-plan workshop, διάταξη που συνήθως παραμένει κρυμμένη στα πιο συμβατικά αρτοποιεία.

Κεντρικά βρίσκεται ο υφιστάμενος χώρος εισόδου, που οδηγεί σε τρία κομβικά σημεία :το κατάστημα και το 72Η Eatery, τη reception του ξενοδοχείου και τον χώρο αναμονής. Στο κτίριο υπάρχουν δύο κλιμακοστάσια και δύο ανελκυστήρες, ένας ο οποίος προϋπήρχε και ένας νέος, που εντάχθηκε για να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες κυκλοφορίας.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η διάταξη των δωματίων, σε τρεις ορόφους, εναρμονίζεται με την υφιστάμενη αρχιτεκτονική, ακολουθώντας τα ανοίγματα των όψεων τα οποία ορίζουν το ευρύχωρο μέγεθός τους. Κάθε δωμάτιο είναι σχεδιασμένο ώστε να αναπαράγονται στοιχεία που αφορούν τον φούρνο και την επαγγελματική κουζίνα: σκούρο πυρότουβλο, επενδύσεις στους τοίχους, πάγκοι από ανοξείδωτο ατσάλι και λινά υφάσματα σχηματίζουν τη συνολική εικόνα.

Custom στοιχεία & φωτισμός

Τα εσωτερικά σκίαστρα προτάθηκαν ως επίλυση συσκότισης, ενσωματωμένα στα υφιστάμενα ανοίγματα, διαμορφώνοντας το φως και δημιουργώντας μία γαλήνια, φιλόξενη ατμόσφαιρα. Ο οντάς, ως μοναδικό στοιχείο του δωματίου, εξυπηρετεί ως επιπρόσθετο κρεβάτι, αλλά και ως επιφάνεια ανάπαυσης, παραδοσιακά παρούσα σε ελληνικά σπίτια, ενισχύοντας τη λειτουργικότητα.

Ο φωτισμός είναι λιγοστός, σημειακός και στοχευμένος. Μέσω ενός συστήματος ανοξείδωτων λεπτών σωληνώσεων που διατρέχουν όλο το δωμάτιο επιτυγχάνεται ένα σύνολο λύσεων. Λόγω των στατικών ενισχύσεων στους εξωτερικούς περιμετρικούς τοίχους, η διέλευση καλωδιώσεων ήταν αδύνατη, οπότε μέσω των σωληνώσεων τρέχουν καλωδιώσεις ενώ δημιουργείται φορέας φωτισμού και ανάρτησης υφασμάτων.

 

Συντηρητική αποκατάσταση

In the heart of Corso Italia in Milan, a small yet highly significant interior within Casa Sissa – a residential building by Gio Ponti and Emilio Lancia – has bee

Στην καρδιά της Corso Italia στο Μιλάνο, ένας μικρός αλλά ιδιαίτερα σημαντικός εσωτερικός χώρος εντός της Casa Sissa – μιας πολυκατοικίας των Gio Ponti και Emilio Lancia – έχει αποκτήσει νέα ζωή και σαφή λειτουργικό προσανατολισμό. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου ισορροπεί ανάμεσα στον Ρασιοναλισμό, τον εκλεκτικισμό και το κίνημα Novecento, εκφράζοντας με χαρακτηριστικό τρόπο την ιταλική αρχιτεκτονική της περιόδου. Η επέμβαση προσεγγίζει τη συντηρητική αποκατάσταση με ακρίβεια, ενσωματώνοντας με διακριτικό τρόπο νέες χρήσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της σύγχρονης επαγγελματικής πρακτικής.

 

Χωρική οργάνωση

Ο χώρος γραφείου καταλαμβάνει μία πτέρυγα του κτιρίου με πρόσοψη προς την Corso Italia. Η κάτοψη οργανώνεται γύρω από έναν χώρο εισόδου με εντοιχισμένες αποθηκευτικές μονάδες πλήρους ύψους, ο οποίος οδηγεί σε έναν ευρύ και φωτεινό ενιαίο χώρο εργασίας. Το σύνολο συμπληρώνεται από μια πιο ιδιωτική αίθουσα συσκέψεων με θέα στον εσωτερικό κήπο, έναν χώρο καφέ, ένα λουτρό με προθάλαμο, καθώς και τεχνικές ζώνες ενσωματωμένες με τρόπο διακριτικό. Η αρχική διάταξη του διαμερίσματος διατηρείται και αναδεικνύεται: δίφυλλες υαλοστάσιες πόρτες, ανακατασκευασμένες βάσει των αρχικών, συνδέουν τους κύριους χώρους, ενώ επενδύσεις από καπνιστή δρυ διαμορφώνουν τον χώρο εισόδου, προσδίδοντας αίσθηση βάθους και υλικής θερμότητας.

 

Παλέτα υλικών

Κάθε σχεδιαστική απόφαση προέκυψε μέσα από άμεση και ουσιαστική επαφή με το υφιστάμενο κτιριακό απόθεμα. Τα αυθεντικά δάπεδα από δρυ, τοποθετημένα σε ψαροκόκαλο στην αίθουσα συσκέψεων και σε ρόμβους διαστάσεων 40×40cm στον κύριο χώρο εργασίας, αποξηλώθηκαν, αποκαταστάθηκαν και επανατοποθετήθηκαν, ενσωματώνοντας όπου απαιτήθηκε νέες τεχνικές υποδομές. Ο σπάνιος αυτός τύπος δαπέδου, που αποκαλύφθηκε κάτω από μεταγενέστερες επιστρώσεις, συντηρήθηκε με ιδιαίτερη επιμέλεια. Σε άλλες επιφάνειες, διατηρήθηκαν μαύρες τσιμεντόπλακες (cementine) που μιμούνται το Belgian Black μάρμαρο· όπου η αντικατάσταση δεν ήταν εφικτή, η συνέχεια εξασφαλίστηκε με πλάκες αυθεντικού μαρμάρου, επιλεγμένες με ακρίβεια ως προς τον τόνο και το φινίρισμα.

Οι τοίχοι αντιμετωπίστηκαν με σχεδόν αρχαιολογική προσέγγιση. Αυθεντικοί σοβάδες και διακοσμητικά φινιρίσματα της δεκαετίας του 1930, καλυμμένα από διαδοχικές μεταγενέστερες στρώσεις, αποκαλύφθηκαν, στερεώθηκαν και συμπληρώθηκαν όπου υπήρχαν φθορές. Στην αίθουσα συσκέψεων, η πράσινη χρωματική απόδοση παραπέμπει άμεσα στην παλέτα της εποχής. Παράλληλα, παράθυρα, χειρολαβές και μεντεσέδες αποκαταστάθηκαν μεμονωμένα: κάθε μεταλλικό στοιχείο αποσυναρμολογήθηκε, καθαρίστηκε και, όπου κρίθηκε απαραίτητο, ανακατασκευάστηκε μέσω καλουπιών, αποκαλύπτοντας την ποικιλία των αρχικών φινιρισμάτων από ορείχαλκο και σίδηρο. Οι λεπτομέρειες αυτές, τοποθετημένες στο μεταίχμιο μεταξύ Μοντερνισμού και Novecento, συνθέτουν ένα σύνολο όπου η τεχνική ακρίβεια συνυπάρχει με την εκλεπτυσμένη υλικότητα.

 

 

Επίπλωση και πρακτικές αποκατάστασης

Τα εντοιχισμένα έπιπλα, σχεδιασμένα ειδικά για τον χώρο, οργανώνουν τις επιμέρους λειτουργίες με διακριτικότητα. Αποθηκευτικές μονάδες, κονσόλες και τραπέζια εργασίας από λευκασμένη τέφρα εντάσσονται στο εσωτερικό χωρίς να διαταράσσουν την ιστορική αναγνωσιμότητα των χώρων. Η είσοδος της πολυκατοικίας αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα της συνολικής μελέτης. Αν και δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί, διατηρεί την αυθεντική επένδυση τοίχων από μάρμαρο Palissandro Blu – ένα σπάνιο ιταλικό υλικό προέλευσης Πιεμόντε – τοποθετημένο σε ρόμβους, μοτίβο που επανεμφανίζεται και στο δάπεδο του γραφείου.

Στα αξιοσημείωτα στοιχεία συγκαταλέγονται επίσης η ριγωτή οροφή από σοβά, ένα φωτιστικό ενσωματωμένο κάτω από μαρμάρινο πάγκο και ένα μεγάλο υαλοστάσιο που πλημμυρίζει το κλιμακοστάσιο με φυσικό φως. Όλα συνδιαλέγονται με την αισθητική του Novecento και του Μοντερνισμού, συνθέτοντας μια επέμβαση που λειτουργεί ταυτόχρονα ως πράξη φροντίδας του ιστορικού κελύφους και ως σαφής δήλωση μεθοδολογικής προσέγγισης.

 

Αστική ανάκαμψη

Η αρχιτεκτονική λύση για την επανάχρηση του εμβληματικού Μινιόν, στο κέντρο της Αθήνας, αποτέλεσε πρόκληση, καθώς η αποκατάσταση ενός εκτεταμένου, εγκαταλελειμμένου κελύφους μετατράπηκε σε ευκαιρία σχεδιασμού με σαφές αφηγηματικό και μορφολογικό πρόταγμα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η βασική συνθετική ιδέα αποτυπώνει την ιστορική στρωμάτωση του οικοδομικού τετραγώνου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τη σταδιακή συνένωση διαφορετικών ιδιοκτησιών στο πλαίσιο λειτουργίας του ως πολυκαταστήματος. Η επιλογή της παλέτας με τα τρία διαφορετικά χρώματα στις όψεις λειτουργεί συμβολικά, δηλώνοντας έμμεσα τη σύνθεση των επιμέρους κτιρίων. Έτσι, δίνεται το στίγμα του διαλόγου με τον άμεσο πολεοδομικό ιστό, με έναν ρυθμό καθαρά ρασιοναλιστικό και λιτό.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αναδιαμόρφωση της βάσης του κτιρίου. Με μια έντονη εναλλαγή στη γλώσσα και την τυπολογία, επιλέχθηκε η διαμόρφωση αψίδων στις παρόδιες στοές, ώστε να παραπέμπουν σε μια Αθήνα πιο εμπορική και αστική. Ο διαφορετικός ρυθμός της γεωμετρίας των ανοιγμάτων υπακούει στην υφιστάμενη στατική δομή, διατηρώντας την κατασκευαστική ταυτότητα του κτιρίου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το νέο “διπλό” κέλυφος αποτελείται από δύο επιφάνειες: η πρώτη οργανώνεται μέσα από τον ρυθμό των ανοιγμάτων για μέγιστο φυσικό φως, ενώ η άλλη δημιουργείται από ένα κάναβο μεταλλικών έγχρωμων σκιάστρων. Η σύνθεση αντλεί αναφορές από τον αθηναϊκό ρασιοναλισμό, το μοντερνισμό και τις νεοκλασικές αναφορές της πόλης, προσδίδοντας βάθος και τρισδιάστατη μορφή, ενώ το λογότυπο “Μινιόν“, λαξευμένο στην ορθομαρμάρωση, σηματοδοτεί τη νέα ταυτότητα του κτιρίου με σεβασμό στο παρελθόν.

 

 

Βιοκλιματικός σχεδιασμός

Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός διαπερνά όλο το έργο. Έτσι, διατηρήθηκε άνω του 97% του φέροντος οργανισμού, περιορίζοντας τις κατεδαφίσεις και το ενσωματωμένο ανθρακικό αποτύπωμα, εφαρμόστηκαν αυτοματισμοί και συστήματα διαχείρισης του φωτισμού και του κλιματισμού, επιτυγχάνοντας σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας, ενώ η επιλογή υλικών χαμηλών εκπομπών αναδεικνύει τον πράσινο χαρακτήρα του κτιρίου, με το φυτεμένο δώμα με τη μεσογειακή βλάστηση να βελτιώνει το μικροκλίμα της περιοχής. Ενσωματώνοντας πλέον εμπορικές και γραφειακές χρήσεις και με εξαιρετική περιβαλλοντική επίδοση, που πιστοποιείται με LEED Gold, το Μινιόν επανασυστήνεται στην πόλη, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ενεργό, βιώσιμο κεφάλαιο του αστικού μέλλοντος.

 

Δύο εποχές, ένας διάλογος

To εμβληματικό ξενοδοχείο Grace La Margna, στην κεντρική οδό του St. Moritz, άνοιξε ξανά τις πόρτες του μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνιση και επέκταση. Το έργο δίνει νέα ζωή σε ένα ιστορικό τοπόσημο του 1906, σχεδιασμένο από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Nicolaus Hartmann, συνδυάζοντας το παρελθόν του με τη σύγχρονη αισθητική. Ο Hartmann αρχικά σχεδίασε το κτίριο ισορροπώντας ανάμεσα στο Art Nouveau και το παραδοσιακό ύφος “Heimastil“, αναδεικνύοντας την αυθεντικότητα και την τοπική χειροτεχνία, σε μια περίοδο που το αρχιτεκτονικό τοπίο του St. Moritz χαρακτηριζόταν από τον εκλεκτικισμό.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το ξενοδοχείο, στρατηγικά τοποθετημένο στην πλαγιά της κοιλάδας Engadin, βρίσκεται δίπλα στον ιστορικό σιδηροδρομικό σταθμό του οικισμού -μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco- προσφέροντας μοναδική θέα προς τους γύρω παγετώνες και το αλπικό τοπίο. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση σέβεται και αναδεικνύει την ιστορική αξία του ξενοδοχείου, διαμορφώνοντας παράλληλα μια ριζικά ανανεωμένη ταυτότητα. Το έργο αποτελείται από δύο πτέρυγες: το προσεκτικά ανακαινισμένο αρχικό κτίριο και τη νέα επέκταση, που συνδέονται μέσω μιας μεγάλης βεράντας στη βάση τους. Η συνύπαρξη των δύο εποχών δημιουργεί έναν δυναμικό διάλογο, με τη νέα πτέρυγα, που επενδύεται με μπεζ ασβεστόλιθο Moleanos, να ακολουθεί αισθητικά τις γραμμές του ιστορικού κτιρίου και τη ρυθμική διάταξη των αρχικών παραθύρων.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι κοινόχρηστοι χώροι, στο επίπεδο της βεράντας, εξυπηρετούν τις δύο εισόδους του ξενοδοχείου, προσφέροντας ομαλή μετάβαση από το ιστορικό στο σύγχρονο περιβάλλον. Στην είσοδο του αρχικού κτιρίου, οι επισκέπτες συναντούν μια γλυπτική υποδοχή από γρανίτη και μπρούντζο, με φόντο τον προσεκτικά αποκατεστημένο ξύλινο διάκοσμο. Το κοινόχρηστο σαλόνι διατηρεί πλήθος αυθεντικών στοιχείων, όπως τα παράθυρα με θέα τη λίμνη του St. Moritz, πολυελαίους, τζάκια από μάρμαρο και χαλιά εμπνευσμένα από το ArtNouveau. Το bar “no. 5“ είναι κομβικό σημείο της κοινωνικής ζωής του ξενοδοχείου, όπου ξεχωρίζουν ο εντυπωσιακός πάγκος εξυπηρέτησης από μάρμαρο Carrara και οι bespoke βελούδινες καρέκλες.

 

Custom κατασκευές & υλικά

Τα έπιπλα και οι ειδικές επεξεργασίες, όπως η τοπική παραδοσιακή τεχνική “sgraffito“ στους τοίχους, τονίζουν την έμφαση στη λεπτομέρεια και την κατασκευαστική δεξιοτεχνία. Οι χώροι εστίασης διαμορφώνονται με έμπνευση από το τοπίο της περιοχής. Το εστιατόριο The View, κυκλικό με πανοραμικά παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή, συμβολίζει τον ήλιο του St. Moritz με μια ιδιαίτερη ξύλινη οροφή που παραπέμπει σε ακτίνες. Στον κάτω όροφο, το εστιατόριο The Stack φιλοξενεί μια φωτεινή brasserie θαλασσινών δίπλα σε ένα steakhouse με πιο σκοτεινή, ατμοσφαιρική αίσθηση, δίνοντας έμφαση στην υλικότητα και τα vintage στοιχεία.

Ο χώρος ευεξίας εμπνέεται από τη γεωλογική μορφολογία της περιοχής, με το μοναδικό σχήμα της οροφής του να αντανακλά την κορυφογραμμή των βουνών της κοιλάδας Engadin. Τέλος, τα 74 δωμάτια των δύο πτερύγων σχεδιάζονται με διαρκείς αναφορές στο αλπικό περιβάλλον. Τα παραδοσιακά υλικά με Art Nouveau λεπτομέρειες στην ιστορική πτέρυγα συνδιαλέγονται αρμονικά με τη σύγχρονη αισθητική της νέας επέκτασης, προσφέροντας άνετους χώρους σε απόλυτη σύνδεση με το μοναδικό τοπίο του St. Moritz.

 

Ιστορική συνέχεια

Το παραδοσιακό κατάλυμα φιλοξενείται σε ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της Παλιάς Πόλης των Χανίων, το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 16ου-αρχές του 17ου αιώνα και αποκαταστάθηκε με σχολαστικότητα για να διατηρηθούν και να αναδειχθούν τα ιστορικά χαρακτηριστικά του. Με αναγνωρίσιμο στοιχείο της ιστορικές κολόνες της όψης, το Aisha προσφέρει μια ξεχωριστή γοητεία, με ένα μείγμα αρχιτεκτονικών επιρροών που αντικατοπτρίζει το πλούσιο παρελθόν της περιοχής.

 

Λειτουργική οργάνωση

Στο ξενοδοχείο φιλοξενούνται επτά σουίτες -πέντε στο ισόγειο και δύο στον όροφο- με την καθεμία να παίρνει το όνομά της από τον σκοπό που εξυπηρετούσε ο αντίστοιχος χώρος στο αρχικό κτίριο. Ο επιλογές της νέας διαμόρφωσης στηρίζονται στα φυσικά υλικά όπως πέτρα, ξύλο, μάρμαρο και μέταλλο, ενώ η χρωματική παλέτα παραμένει γήινη και ουδέτερη, ώστε τα δωμάτια να παραμένουν φωτεινά και άνετα. Η φιλοσοφία πίσω από τη δημιουργία του ξενοδοχείου αντλεί έμπνευση από την αρμονική συνύπαρξη του παλιού και του καινούριου. Ο σχεδιασμός εστιάζει στην επιθυμία να αιχμαλωτίσει την αίσθηση της νοσταλγίας, δημιουργώντας έναν χώρο που συνδυάζει την παράδοση με τις σύγχρονες ανέσεις.

Στρατηγική επανάχρησης

Στο πλαίσιο αυτό, έγινε επανάχρηση και αποκατάσταση υλικών που βρέθηκαν στο κτίριο, όπως τα τσιμεντένια παραδοσιακά πλακάκια της αυλής και ένας μαρμάρινος νεροχύτης που μετατράπηκε σε νιπτήρα. Παράλληλα, ανακατασκευάστηκαν και διατηρήθηκαν στην αρχική τους μορφή στοιχεία όπως ο ξύλινος τσατμάς στο διάδρομο του πρώτου ορόφου, το παλιό τζάκι στο δωμάτιο ‘’Fournos’’ και η πέτρινη σκάφη πλυσίματος, η οποία επίσης μετατράπηκε σε νιπτήρα. Οι εργασίες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τοπικούς τεχνίτες, οι οποίοι συνέβαλαν με την τέχνη και την τεχνογνωσία τους.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η συνολική διαμόρφωση επικεντρώνεται σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε αντιθέσεις, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που είναι ταυτόχρονα ζεστή και φιλόξενη. Κάθε στοιχείο, από τα έπιπλα μέχρι τα διακοσμητικά αξεσουάρ, έχει επιλεγεί με προσοχή ώστε να προσφέρει μια συνεκτική εμπειρία, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τη χαλάρωση και τη σύνδεση με το παρελθόν. Στόχος ήταν οι επισκέπτες του Aisha Hotel να έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια μοναδική διαμονή, περιτριγυρισμένοι από την ομορφιά και την παράδοση της Παλιάς Πόλης.

 

Διαχρονικό μνημείο

Το έργο βρίσκεται στην κοιλάδα d’Itria της Απουλίας στην Ιταλία, όπου η αρχιτεκτονική των Trulli είναι γνωστή για τους χαρακτηριστικούς λευκούς πέτρινους τοίχους και τις κωνικές στέγες από ασβεστόλιθο. Αυτές οι μοναδικές μορφές, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα, αποτελούν φορείς ιστορικής και πολιτιστικής αξίας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Όταν η οικογένεια Franco αποφάσισε να δημιουργήσει την εξοχική της κατοικία, τα τρία παλαιωμένα Trulli του οικοπέδου έγιναν αμέσως το σημείο αναφοράς του σχεδιασμού. Τα ίχνη του χρόνου επάνω τους, σε συνδυασμό με τους γύρω ελαιώνες, όρισαν την ταυτότητα του έργου. Η πρόκληση ήταν να αποκατασταθούν και να ανακαινιστούν τα αρχαία αυτά πέτρινα κτίσματα, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες επεκτάσεις και μια πισίνα, ώστε να προκύψει ένα καταφύγιο όπου το παρελθόν συναντά το παρόν. Η ισορροπία βρέθηκε στη σύνδεση της έντονης προσωπικότητας των ιδιοκτητών με την πλούσια ψυχή του τόπου, δίνοντας στην κατοικία έναν χαρακτήρα που την ξεχωρίζει από τις τυπικές εξοχικές κατοικίες.

Η κατοικία παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με το φυσικό της περιβάλλον. Το κόκκινο χώμα του οικοπέδου διατηρήθηκε εμφανές, ενώ η πισίνα καθρεφτίζει τους ελαιώνες, εντείνοντας τη σύνδεση με το τοπίο. Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάστηκαν λιτοί, διακοσμημένοι με τοπικά έργα τέχνης και διακριτική επίπλωση, ώστε το βλέμμα να επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη φύση. Περισσότερο από ένα απλό θερινό καταφύγιο, η κατοικία αυτή αποτελεί μνημείο στον χρόνο: ένας τόπος όπου οι αρχαίες μορφές ανασύρονται και συνυπάρχουν αρμονικά με τη σύγχρονη ζωή.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η σύνθεση του συγκροτήματος αφηγείται την πορεία του χρόνου μέσα από τα διαφορετικά του τμήματα. Από τα αυθεντικά κωνικά Trulli, στο πέτρινο σπίτι που επεκτάθηκε έναν αιώνα πριν, έως και τις νέες προσθήκες, η διάταξη σχηματίζει μια «χρονική διαβάθμιση». Οι μικρές πέτρες των Trulli αντιπαρατίθενται με τους μεγαλύτερους λίθους της παλαιότερης επέκτασης, ενώ οι νέοι όγκοι ολοκληρώνουν την αλληλουχία. Τοποθετημένα από αριστερά προς τα δεξιά -από το παλιό προς το νέο- τα κτίσματα εκφράζουν όχι μόνο την αρχιτεκτονική εξέλιξη, αλλά και τη συνέχεια των οικογενειακών δεσμών και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η κύρια είσοδος βρίσκεται στο τμήμα της εκατονταετίας, συνδέοντας το ιστορικό με το σύγχρονο. Ο χώρος αυτός λειτουργεί ταυτόχρονα ως είσοδος και καθιστικό, με μεγάλα ανοίγματα στους πέτρινους τοίχους και ειδικά σχεδιασμένα έπιπλα που γεφυρώνουν την παράδοση με τη σύγχρονη αισθητική.

Στα αριστερά διατηρούνται τα παλαιότερα Trulli, τα οποία μετατράπηκαν σε δύο υπνοδωμάτια με σεβασμό στις ιστορικές υφές τους, ενώ ο φωτισμός αναδεικνύει τα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στα δεξιά βρίσκονται οι νεόδμητοι χώροι με την κουζίνα, την κύρια κρεβατοκάμαρα και τους κοινόχρηστους χώρους. Η κουζίνα, ως «καρδιά» της κατοικίας, διαθέτει νησίδα από μπετόν και πάγκο από ανοξείδωτο ατσάλι που συνδυάζουν τη μαγειρική με τη συνάθροιση. Οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες ανοίγουν προς τους ελαιώνες, φέρνοντας την καθημερινότητα σε άμεση επαφή με τη φύση.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αποκατάσταση των Trulli καθοδηγήθηκε από τον σεβασμό προς την παραδοσιακή δεξιοτεχνία. Οι φθαρμένες τοιχοποιίες επισκευάστηκαν με την αρχική τεχνική της ξερολιθιάς, που προσφέρει θερμομόνωση και διατηρεί τη σοφία των αιώνων. Η συνεργασία με τους τοπικούς λιθοξόους απαίτησε ευελιξία: αντί να βασίζονται αποκλειστικά στην εμπειρία, οι αρχιτέκτονες σημείωναν απευθείας με σπρέι τις σχεδιαστικές κατευθύνσεις πάνω στους τοίχους και τα δάπεδα, εξασφαλίζοντας σαφήνεια και κοινή γλώσσα. Έτσι προέκυψε αρμονία ανάμεσα στην παραδοσιακή τέχνη και τον σύγχρονο σχεδιασμό. Εσωτερικά και εξωτερικά, η χρήση φυσικής πέτρας, μπετόν, γυαλιού και λιτών φινιρισμάτων υπογραμμίζει την ανθεκτικότητα και την αυθεντικότητα.

 

Ρυθμικό μοτίβο

Το έργο αφορά στη μετατροπή ενός παλιού ελαιοτριβείου, χτισμένου στα μέσα του 19ου αιώνα, σε ένα αρχαίο χωριό του νησιού της Λευκάδας, το οποίο εγκαταλείφθηκε και ερειπώθηκε τη δεκαετία του 1950. Το εσωτερικό του μύλου ήταν ένας σκοτεινός χώρος, φωτιζόμενος κυρίως μέσα από μικρά παράθυρα αερισμού, με την αρχική ξύλινη στέγη να καταλαμβάνει σχεδόν το μισό ύψος του δωματίου.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Στόχος του έργου είναι η μεταμόρφωση του υπάρχοντος χώρου σε έναν ευέλικτο, πολυλειτουργικό χώρο, γεμάτο φυσικό φως. Η παρέμβαση ξεκινά με την ενίσχυση των υπαρχόντων τοίχων και την αντικατάσταση της παλιάς, φθαρμένης στέγης με μια νέα, στην οποία ενσωματώνονται μεγάλα ανοίγματα.

 

 

Λειτουργική Οργάνωση

Η στρατηγική σχεδιασμού για το νέο εσωτερικό επικεντρώνεται στην εισαγωγή μόνο των απολύτως αναγκαίων στοιχείων που ορίζουν τον χώρο με τρόπο ιδιαίτερα προσαρμοστικό. Μία στρατηγικά τοποθετημένη μεσοτοιχία μισού ύψους στο κέντρο χωρίζει τον χώρο, διαχωρίζοντας την πλήρους ύψους μπροστινή ζώνη από το πίσω πατάρι. Κάτω από το πατάρι βρίσκονται ένα υπνοδωμάτιο, ένα μπάνιο και ένας αποθηκευτικός χώρος, ενώ το επάνω επίπεδο προσφέρει μια ανοιχτή, ευέλικτη περιοχή για ποικίλες δραστηριότητες. Όλοι οι χώροι συνδέονται αρμονικά μέσω μίας κυκλικής κίνησης 360 μοιρών και ταυτόχρονα επικοινωνούν με το γειτονικό σπίτι.

Το καθοριστικό αυτό στοιχείο, που διαμορφώνει και αρθρώνει το νέο εσωτερικό, κατασκευάζεται από κατακόρυφα ξύλινα δομικά στοιχεία, στα οποία ενσωματώνονται οι πόρτες που οδηγούν στους πίσω χώρους κάτω από το πατάρι. Όταν είναι κλειστές, οι πόρτες γίνονται σχεδόν αόρατες, ενσωματώνονται και συνεχίζουν αρμονικά τον ρυθμικό χαρακτήρα της κατασκευής.

 

Παλέτα Υλικών

Οι αποχρώσεις της τερακότας σε συνδυασμό με το ροζ γεμίζουν τον χώρο με ζεστασιά, η οποία μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με το φυσικό φως κάθε εποχής. Το χαμηλό στοιχείο της κουζίνας, επενδεδυμένο σε σκούρο μπλε, προσανατολίζεται προς τη θέα της θάλασσας, η οποία πλαισιώνεται από ένα νέο, μεγάλο άνοιγμα.

 

Υλικότητα ως αφήγηση

Η αρχιτεκτονική της κατοικίας δεν επιδιώκει να κυριαρχήσει στο τοπίο, αλλά να ενσωματωθεί σε αυτό με διακριτικότητα. Οι όγκοι και τα ανοίγματα προσαρμόζονται στη φυσική κλίση του εδάφους, ενώ η φύτευση συμπληρώνει και ενοποιεί την εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση όπου η κατοίκηση βιώνεται ως συνέχεια του τοπίου, δημιουργώντας μια εμπειρία που αγκαλιάζει τη φύση και την πνευματικότητα του τόπου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική προσέγγιση του έργου βασίστηκε στη δύναμη της λιτότητας και στη διατήρηση της μνήμης του τόπου. Η επέμβαση επιδίωξε να σεβαστεί την αυθεντικότητα του μοναστηριακού χαρακτήρα, αναδεικνύοντας την πνευματικότητα και την αίσθηση ηρεμίας. Η φιλοσοφία του σχεδιασμού ενσωμάτωσε τις αρχές του μινιμαλισμού, δημιουργώντας έναν χώρο που ενθαρρύνει τη σιωπή, τη συγκέντρωση και την εσωτερική αναζήτηση. Η επιλογή να διατηρηθούν οι καθαρές γραμμές και η απλότητα δεν αποτελεί απλώς αισθητική επιλογή αλλά στρατηγική που τονίζει την ουσία της αρχιτεκτονικής.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η οργάνωση των χώρων βασίστηκε στη μοναστηριακή τυπολογία, με καθαρούς, λειτουργικούς άξονες που ενώνουν τους κύριους χώρους. Οι εσωτερικές διαδρομές σχεδιάστηκαν ώστε να κατευθύνουν τον επισκέπτη σε μια σταδιακή εμπειρία αποκάλυψης, από τον δημόσιο στον πιο ιδιωτικό χώρο. Τα ανοίγματα τοποθετήθηκαν με τρόπο που πλαισιώνει το τοπίο της Λέρου, ενισχύοντας τη σχέση με το φως και τη θάλασσα. Η διάταξη αυτή δημιουργεί έναν αρμονικό διάλογο ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, όπου το αρχιτεκτονικό κέλυφος λειτουργεί ως πλαίσιο θέασης και στοχασμού.

Παράλληλα, οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάστηκαν για να υπηρετούν πολλαπλές λειτουργίες, χωρίς να χάνεται η αίσθηση της ενότητας. Ο κύριος χώρος φιλοξενίας λειτουργεί ως σημείο συγκέντρωσης, ενώ οι ιδιωτικοί χώροι διατηρούν την αίσθηση της απόσυρσης. Οι μεταβάσεις είναι ομαλές και σχεδιασμένες ώστε να υποστηρίζουν την εμπειρία του επισκέπτη -από τη συλλογική δραστηριότητα έως τη στιγμή της απομόνωσης. Η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως υπόβαθρο για τη ζωή, επιτρέποντας στους κατοίκους να βιώσουν τον χώρο με ευελιξία και προσωπικότητα.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή των υλικών βασίστηκε σε μια στρατηγική ισορροπίας ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Οι πέτρινοι τοίχοι διατηρήθηκαν και αποκαταστάθηκαν, αναδεικνύοντας την αυθεντικότητα του κτιρίου, ενώ νέες παρεμβάσεις έγιναν με ξύλο, μέταλλο και εμφανές μπετόν. Τα φυσικά χρώματα και οι υφές ενισχύουν την αίσθηση γείωσης και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα γαλήνης. Η υλικότητα έγινε μέσο αφήγησης, όπου κάθε στοιχείο κουβαλά τη μνήμη του τόπου και συνδέει το παρελθόν με το παρόν.

 

Ημιτελής αρχιτεκτονική

Το Caffè Nazionale ανασχεδιάζεται ώστε να εναρμονίζεται με την πόλη, δημιουργώντας μια άμεση σύνδεση με τον αστικό ιστό του Αρτζινιάνο. Τα ιστορικά στοιχεία εντάσσονται σε έναν δημιουργικό διάλογο που γεννά χωρικό βάθος, μέσα από αρχιτεκτονικά στοιχεία που λειτουργούν σαν θεατρικά σκηνικά. Το έργο συνδυάζει τη συνέχεια της μνήμης με μια πολυδιάστατη και συνεργατική αρχιτεκτονική πρόταση.

 

Χωρική οργάνωση

Ο σχεδιασμός ενοποιεί εσωτερικό και εξωτερικό χώρο κατά μήκος ενός άξονα που συνδέει την κιονοστοιχία, την κεντρική αίθουσα και την αυλή με τις σημύδες. Οι χώροι αναπτύσσονται σαν διαδοχικές σκηνές, δημιουργώντας οπτικούς διαλόγους ανάμεσα στην πλατεία, τον προθάλαμο και τον κήπο. Η διάταξη οργανώνει τις μεταβάσεις από τον δημόσιο χώρο στο καφέ και στον κήπο, αναδεικνύοντας την ισορροπία ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την προστασία.

Η κεντρική αίθουσα ενσωματώνει θραύσματα από διαφορετικά ιστορικά στρώματα. Ένας πτυχωτός τοίχος από ανοξείδωτο χάλυβα άλλοτε αποκαλύπτει κι άλλοτε αποκρύπτει τις θέες, ενώ οι αφίσες του καλλιτέχνη StefanMarx παραπέμπουν στο θέατρο της Belle Époque. Στο ισόγειο βρίσκονται η είσοδος, το μπαρ, η ανοιχτή κουζίνα και η κεντρική αίθουσα του καφέ, ενώ στον όροφο φιλοξενείται η τραπεζαρία, στην οποία οδηγεί κλίμακα. Ξύλινα τραπέζια και πάγκοι οργανώνουν τις θέσεις καθιστικού τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, συνδυάζοντας την παράδοση με σύγχρονες αναφορές.

 

 

Παλέτα υλικών

Τα υφιστάμενα ιστορικά στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά με τις νέες επεμβάσεις. Τοίχοι από ανοξείδωτο χάλυβα, πόρτες από παλαιωμένο σίδηρο, λαβές από σερπεντινίτη, πολύχρωμα μωσαϊκά δάπεδα και ξύλινες, πολυεπίπεδες οροφές συνθέτουν μια θεατρική και πολυδιάστατη υλικότητα. Η πρόθεση του έργου είναι να αναδείξει την ατέλεια και τις αδρές υφές, προβάλλοντας την αυθεντικότητα των επιφανειών και των κατασκευαστικών λεπτομερειών.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Με την αποκατάσταση, το Caffè μετατρέπεται σε ένα ζωντανό αρχιτεκτονικό έργο που συνδέει την πλατεία, την κιονοστοιχία και τον κήπο με την πολιτιστική ταυτότητα του Αρτζινιάνο. Διατηρεί τη μνήμη, ενσωματώνει νέες χρήσεις και δημιουργεί έναν χώρο αστικής συνέχειας και πολυεπίπεδης ιστορίας. Το έργο αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής έρευνας γύρω από την έννοια του “ατελούς”, όπου οι ίδιες οι διαδικασίες και οι τεχνικές κατασκευής γίνονται μέρος της αφήγησης.

 

Αστικό καταφύγιο

Στεγασμένο σε ένα διατηρητέο κτίριο των αρχών του 20ού αιώνα, το έργο λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν –μια μοναδική σύνθεση ιστορίας και σύγχρονου σχεδιασμού. Η αποκατάσταση του κτιρίου, το οποίο φέρει τον χαρακτηρισμό ιστορικού μνημείου, έγινε με σεβασμό στην αρχική του αρχιτεκτονική ταυτότητα. Ιδιαίτερη μέριμνα δόθηκε στη διατήρηση αυθεντικών στοιχείων, που αφηγούνται ιστορίες περασμένων εποχών και κρατούν ζωντανή την ιστορική του ουσία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στην καρδιά της πόλης, ο χώρος επανασυστήνεται όχι απλώς ως καφέ, αλλά ως μια ολιστική εμπειρία. Πρόκειται για έναν φόρο τιμής στην παράδοση και τη σύγχρονη κουλτούρα, ένα σημείο συνάντησης όπου το άρωμα του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ συναντά τη ζεστασιά ενός προσεγμένου χώρου με ιστορικό χαρακτήρα. Η αρχιτεκτονική πρόταση επιδιώκει να επανενεργοποιήσει την αστική ζωή και να επανασυνδέσει την κοινότητα με τον ιστορικό της ιστό, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ενδοσκόπησης, σύνδεσης και ανακάλυψης.

Η προσέγγιση του σχεδιασμού βασίζεται στην επανερμηνεία του παρελθόντος χωρίς απώλεια της αυθεντικότητάς του. Το αποτέλεσμα είναι ένας χώρος που ζωντανεύει μνήμες αλλά ταυτόχρονα κοιτά προς το μέλλον.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εμπειρία ξεκινά από την «καρδιά» του έργου –τον καβουρδιστή καφέ. Περισσότερο από ένα εργαλείο παραγωγής, αποτελεί σύμβολο της χειροτεχνίας και της αυθεντικότητας που χαρακτηρίζουν τον χώρο. Δίπλα του, το εργαστήριο πειραματισμού λειτουργεί ως σκηνή δημιουργικότητας, όπου baristas και ειδικοί εξελίσσουν τεχνικές, δοκιμάζουν νέες μεθόδους εκχύλισης και επαναπροσδιορίζουν τη γεύση.

Η διαδρομή ολοκληρώνεται στον χώρο γευσιγνωσίας –ένα ζεστό, φιλόξενο περιβάλλον που προσκαλεί τον επισκέπτη να απολαύσει το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσεκτικής διαδικασίας. Οι χώροι ρέουν οργανικά μεταξύ τους, προσφέροντας μια συνεχή εμπειρία– από το καβούρδισμα έως το φλιτζάνι.

 

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Αντί να επιβληθεί στο κτίριο, ο σχεδιασμός αγκάλιασε την ιστορία του. Πρωτότυπα στοιχεία, όπως τα ξύλινα πάνελ και τα λιθανάγλυφα πλαίσια, αποκαταστάθηκαν με επιμέλεια. Συνδυάζονται με σύγχρονα, χειροποίητα έπιπλα και υλικά όπως το ξύλο, το μέταλλο και το ύφασμα, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Η παρέμβαση αυτή δεν είναι απλώς μια ανακαίνιση. Είναι ένας επαναπροσδιορισμός της σημασίας του χώρου, μια νέα αφήγηση που σέβεται το παρελθόν και ενσωματώνει το παρόν χωρίς να χάνεται η ταυτότητα.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου οι πόλεις συχνά προτάσσουν την κινητικότητα έναντι της ποιότητας ζωής, αυτό το έργο αποδεικνύει πως ο σχεδιασμός μπορεί να γίνει εργαλείο επανασύνδεσης ανθρώπων και τόπων. Μέσα από την ευωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ και την ατμόσφαιρα ενός ζωντανού, αποκατεστημένου χώρου, οι επισκέπτες βρίσκουν ένα καταφύγιο όπου ο χρόνος επιβραδύνεται και η ιστορία αποκαλύπτεται σε κάθε γουλιά.

 

Βιομηχανική αρχαιολογία

Το υφιστάμενο κτίριο είναι ένα από τα σπάνια δείγματα του κινήματος της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, ανεγέρθηκε το 1972 και αποτελεί ένα από πιο σημαντικά έργα του γραφείου Τομπάζη. Λειτούργησε ως flagship της εταιρίας που φιλοξενούσε, η οποία εξειδικεύεται στη βιομηχανική παραγωγή σκυροδέματος.

Η αναγέννηση του υφιστάμενου ιστορικού κτιρίου αποτέλεσε μια ηθική πρόκληση, όσον αφορά το όριο της επέμβασης στην υφιστάμενη δομή. Αξίζει να σημειωθεί ότι, στα 50 χρόνια ζωής του, το κτίριο είχε επιχριστεί σε διάφορες αποχρώσεις-υλικότητες, με τελευταία την απόχρωση της ώχρας, χάνοντας έτσι την αρχική μπρουταλιστική του υφή. Συνεπώς, η πρώτη επέμβαση αφορούσε την επαναφορά της αρχικής (1972) σύστασης σκυροδέματος, σε όλα τα στοιχεία εμφανούς σκυροδέματος του κτιρίου (40.000μ2).

 

Χωρική οργάνωση

Στο εσωτερικό του κτιρίου, στόχος δεν ήταν να μηδενιστεί η επέμβαση μέσω μιας πιστής ανακατασκευής της αρχικής μορφής του. Οι δραστικές χωρικές αναδιατάξεις, στο εσωτερικό, είχαν ως στόχο τη δημιουργία ενός νέου χώρου που βρισκόταν όμως πάντα εκεί, στο «υποσυνείδητο» του κτιρίου, από το 1972.

Αυτή η προσπάθεια καθοδηγήθηκε, κυρίως, από τον κάναβο 1,20m x 1,20m, που αντιστοιχεί στις διαστάσεις του τυπικού στοιχείου της φατνωματικής οροφής. Ο εν λόγω κάναβος αποτέλεσε τη βάση για κάθε σχεδιαστική επέμβαση στο κτίριο: όλα τα αρχιτεκτονικά και ηλεκτρομηχανολογικά στοιχεία του κτιρίου βασίζονται σχεδιαστικά πάνω στον φυσικό και τρισδιάστατα νοητά προβαλλόμενο κάναβο που όρισε η φατνωματική οροφή.

Παράλληλα, με στόχο την ανάδειξη της γεωμετρίας της οροφής ως γενέτειρας δύναμης του όλου σχεδιασμού, απομακρύνθηκε κάθε είδους μηχανολογικός ή άλλος εξοπλισμός, σε αντίθεση με την αρχική κατάσταση του κτιρίου, κατά την οποία η οροφή βρισκόταν επικαλυμμένη με διάφορες ψευδοροφές και άλλα αρχιτεκτονικά και ηλεκτρομηχανολογικά στοιχεία. Έτσι, η έως τώρα «θαμμένη» φατνωματική οροφή λειτουργεί ως σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα, το οποίο καθορίζει τη νέα μορφολογία του εσωτερικού του κτιρίου και οδηγεί το χώρο «προς μια απόλυτη αρχιτεκτονική» (Jean Pierre Raynaud – Maison de La Celle-Saint-Cloud).

 

 

Παλέτα υλικών

Βασική επέμβαση στο εσωτερικό του κτιρίου είναι η υλοποίηση ενός ξεκάθαρου λειτουργικού άξονα πρόσβασης σε οριζόντιο επίπεδο, με τις συνεχόμενες υδάτινες επιφάνειες, ενώ σε κατακόρυφο, με τη δημιουργία συστοιχίας αυτοφερόμενων μαρμάρινων πετασμάτων κι ένταξη σε αυτή του κεντρικού κλιμακοστασίου. Εφαρμόζονται γήινα υλικά και μινιμαλιστικές καθαρές γραμμές που αναδεικνύουν τα μπρουταλιστικά στοιχεία του κτιρίου μέσα από την αντίθεση. Εκσυγχρονίζονται, ανασχεδιάζονται και επεκτείνονται τα στοιχεία νερού στο εσωτερικό του κτιρίου ενώ αλλάζει φορά το κεντρικό κλιμακοστάσιο με στόχο την αποσυμφόρηση και τη διαπλάτυνση των οδεύσεων (οριζοντίων και κατακόρυφων) των κοινόχρηστων χώρων. Καθαιρείται ο μεσοόροφος και γίνεται καθολική αναδιάταξη στην περιοχή της εσόδου, με στόχο τη δημιουργία ενός καθαρού και εμβληματικού χώρου υποδοχής, ενώ προστίθενται βοηθητικοί χώροι και γίνεται διάνοιξη προς τον περιβάλλοντα χώρο της αίθουσας εκδηλώσεων του ισογείου με στόχο τη δημιουργία ενός πολυλειτουργικού σύγχρονου χώρου.

Σε όλα τα επίπεδα εφαρμόζονται υπερυψωμένα δάπεδα για τη διέλευση όλων των μηχανολογικών εγκαταστάσεων, αφήνοντας ανέπαφη κι ορατή την φατνωματική πλάκα. Αναδεικνύεται το αίθριο στον χώρο της Διοίκησης και γίνεται περιορισμένη, κατά το δυνατόν, χρήση πλήρων πετασμάτων στον χώρο των κλειστών γραφείων με εκτεταμένη χρήση υάλινων, καθώς και λειτουργική διαρρύθμιση ανοικτού τύπου των γραφειακών χώρων. Τέλος, διανοίγεται υπόγειο, με στόχο τη δημιουργία χώρου κάβας και γευσιγνωσίας.

 

 

Στρατηγική βιωσιμότητας

Όσον αφορά το κέλυφος, ανακατασκευάζονται όλες οι μονώσεις στα δώματα και τους εξώστες, συμπεριλαμβανόμενης της στεγάνωσης και της θερμομόνωσης, αντιμετωπίζονται τα σημεία θερμογεφυρών σε όλες τις οριζόντιες επιφάνειες με ελαχιστοποίησή τους στις κατακόρυφες, χωρίς να επιφέρεται καμία αλλοίωση στις όψεις, ενώ αντικαθίστανται όλα τα εξωτερικά κουφώματα με σύγχρονα θερμο-διακοπτόμενα κουφώματα αλουμινίου και ενεργειακούς υαλοπίνακες. Επιπλέον, ο ηλιασμός αντιμετωπίζεται με συστήματα σκίασης, ενώ εκσυγχρονίζονται και επεκτείνονται τα στοιχεία νερού στο εξωτερικό του κτιρίου για τη δημιουργία φυσικού δροσισμού και βελτίωση του μικροκλίματος.

Ο αρχιτεκτονικός χειρισμός των όψεων είναι διακριτικός, σχεδόν ευλαβικός, όσον αφορά την ανάδειξη του χαρακτήρα και της γενικής φιλοσοφίας του κτιρίου. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η επιλογή των ίδιων υλικών -σκυρόδεμα και γυαλί, αλλά στη σημερινή εκδοχή τους, σχεδόν 40 χρόνια μετά- υπηρετεί καλύτερα τον πυρήνα της αρχικής ιδέας που διέπει όλο το κτίριο, ενώ, συγχρόνως, του προσδίδει μια πολύ πιο σύγχρονη εικόνα.

 

Υλική αφαίρεση

Η κατοικία βρίσκεται στο Aphrodite Hills Resort και αποτελούσε μια απομίμηση παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, με περιττό διάκοσμο που δεν εξυπηρετούσε τη λειτουργικότητά της. Η πρόκληση του σχεδιασμού ήταν να ανανεωθεί, διατηρώντας παράλληλα τον αρχικό της χαρακτήρα.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Η πρόταση επικεντρώνεται στην απομάκρυνση των περιττών στοιχείων, επανασχεδιάζοντας την εσωτερική διάταξη με στόχο τη μεγαλύτερη διαφάνεια, την άπλετη εισροή φυσικού φωτός και τις ανοιχτές θέες. Το αποτέλεσμα είναι ένας φωτεινός και ευάερος χώρος, όπου οι μεγάλες ανοιγμένες επιφάνειες πλαισιώνουν το νοτιοδυτικό τοπίο, προσφέροντας εντυπωσιακές εικόνες του ηλιοβασιλέματος και του ορίζοντα. Η επέκταση της βίλας ενσωματώνεται αρμονικά ως μια σύνθεση όγκων που διατηρούν τη διακριτή τους ταυτότητα.

 

 

Λειτουργική Διάταξη

Τρεις ορθογώνιοι όγκοι έχουν τοποθετηθεί στρατηγικά γύρω από την υπάρχουσα κατασκευή: το νέο υπνοδωμάτιο στα δυτικά, το γραφείο με το ιδιωτικό του μπάνιο στα νότια και η ανασχεδιασμένη είσοδος στα βορειοανατολικά. Η αυστηρή γεωμετρία και οι επίπεδες στέγες τους δημιουργούν έναν ενδιαφέροντα διάλογο με τις παραδοσιακές κεραμοσκεπές, επιτυγχάνοντας μια ισορροπημένη σύνθεση ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Στη νοτιοδυτική πλευρά, μια υπερυψωμένη και σκιερή βεράντα επανασυνδέει το εσωτερικό με τη φύση, προσφέροντας δροσιά, ενώ παράλληλα καδράρει μοναδικές εικόνες του ηλιοβασιλέματος, των αντανακλάσεων της πισίνας και του καταπράσινου περιβάλλοντος.

 

 

Παλέτα Υλικών

Η επιλογή των υλικών είναι φυσική και γήινη, σε απόλυτη αρμονία με το τοπίο. Η πρόσοψη διατηρεί και αποκαθιστά το λιθόστρωτο από πορφυρίτη, δίνοντας έμφαση στην κίνηση των οχημάτων. Στη νοτιοδυτική όψη, η τοπική πέτρα Κιβίδες παραμένει κυρίαρχη, ενώ μια πέργκολα από καλάμια δημιουργεί ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς που μεταβάλλεται στη διάρκεια της ημέρας. Υψηλής ποιότητας ιταλικό κεραμικό δάπεδο εκτείνεται απρόσκοπτα από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, ενισχύοντας την αίσθηση της ροής και της συνέχειας. Η παρέμβαση ανανεώνει την κατοικία, συνδυάζοντας τη σύγχρονη απλότητα με τη διαχρονική παράδοση, μεταμορφώνοντάς τη σε ένα εκλεπτυσμένο και απόλυτα λειτουργικό καταφύγιο.

 

Χωρικές επεκτάσεις

Το έργο αφορά στην ανακαίνιση και επέκταση μιας κατοικίας Βικτωριανής εποχής στο Δυτικό Λονδίνο, υιοθετώντας μια μοντέρνα open plan κάτοψη, φέρνοντας περισσότερο φυσικό φως στο εσωτερικό και συνδέοντάς το λειτουργικά με μια μεγάλη αυλή στην πίσω πλευρά του οικοπέδου.

 

Χωρική διάταξη

Οι κοινόχρηστοι χώροι διημέρευσης διατάσσονται στον υπερυψωμένο όροφο, με τους ιδιωτικούς χώρους των υπνοδωματίων να βρίσκονται στο ισόγειο, όπου οι πλευρικές χωρικές επεκτάσεις και η σημειακή υποθεμελίωση επιτρέπουν τη διεύρυνση της έκτασης της κατοικίας και μεγιστοποιούν τη λειτουργικότητά της, για μια οικογένεια που μεγαλώνει.

Η υπάρχουσα πίσω αυλή ανασκάπτεται και αναδιαμορφώνεται με πεζούλες ώστε τα υπνοδωμάτια του ισογείου να έχουν άμεση πρόσβαση στον νέο κήπο. Με ανάλογη προσέγγιση, το μικρό προϋπάρχον μπαλκόνι μετατρέπεται σε ένα ευρύχωρο δώμα που συνδέει απρόσκοπτα τον υπερυψωμένο όροφο με τον κήπο. Κεραμικοί κυβόλιθοι στο έδαφος και ένας κόκκινος χειρολισθήρας ενισχύουν τη φυσική και οπτική συνέχεια μεταξύ του δώματος, του κήπου και της υποβαθμισμένης αυλής.

 

 

Προσέγγιση αποκατάστασης

Η επέκταση του ισογείου εκφράζεται με την επένδυση από ξύλο accoya, ορίζοντας μια καθαρή, σύγχρονη αντίστιξη στις βικτωριανές λεπτομέρειες του πάνω ορόφου. Μεγάλοι νέοι φεγγίτες τοποθετούνται στρατηγικά ώστε να κατευθύνουν το φως βαθιά μέσα στον χώρο. Μια πράσινη στέγη στην επέκταση συνδέει οπτικά τον κήπο με τις δραστηριότητες του άνω ορόφου. Εσωτερικοί τοίχοι αφαιρούνται και νέες στατικές επενδύσεις εφαρμόζονται επιτρέποντας στους χώρους διημέρευσης του ισογείου να επεκταθούν σημαντικά, με αδιάκοπες θεάσεις σε όλο το μήκος του εσωτερικού χώρου, από μπροστά προς τα πίσω.

 

 

Υλικά & νέες κατασκευές

Κάποια αρχικά στοιχεία του κτιρίου, όπως τα τζάκια και τα γείσα της οροφής, διατηρούνται και αποκαθίστανται. Σε άλλα σημεία, οι υπάρχοντες σοβατισμένοι τοίχοι απογυμνώνονται ώστε να αποκαλυφθεί η τοιχοποιία από τούβλο. Νέες μεταλλικές πόρτες και παράθυρα με υαλοστάσια συμπληρώνουν τα υπάρχοντα αρχιτεκτονικά στοιχεία με μια βιομηχανική αισθητική. Η γενικότερη αντιμετώπιση της υλικότητας αναδεικνύει το στοιχειώδες και το αδρό, με συμπαγείς σανίδες ελάτης Douglas στα πατώματα, μάρμαρο Carrara στους πάγκους της κουζίνας και ροζ μωσαϊκό στους διαδρόμους και το νέο κλιμακοστάσιο.

 

Συνομιλία χώρων

Το διαμέρισμα βρίσκεται σε πολυκατοικία κατασκευής 1966 και έχει έκταση 78m2. Προκειμένου να εκσυγχρονιστεί και να σταθεί ως ένας χώρος που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες έπρεπε να πραγματοποιηθούν χωρικές αλλαγές πλέον των απαραίτητων οικοδομικών επισκευών.

 

Χωρική διάταξη

Η αρχική διαμερισμάτωση περιλάμβανε ξεχωριστούς χώρους για την κουζίνα, το σαλόνι και το χολ, δύο υπνοδωμάτια και λουτρό. Με τον νέο σχεδιασμό η κουζίνα ενοποιείται με τους χώρους διημέρευσης, ενώ το χολ γίνεται κύριος φιλοξενώντας την τραπεζαρία. Η κουζίνα και το σαλόνι αναπτύσσονται πλέον γραμμικά σε συνομιλία μεταξύ τους καθώς μοιράζονται τις ίδιες γραμμές που απορρέουν από τον σχεδιασμό της κουζίνας. Τα υπνοδωμάτια και το λουτρό ενώνονται με μικρό διάδρομο χρωματισμένο σε πράσινη απόχρωση που σηματοδοτεί την μετάβαση από το τους κοινόχρηστους χώρους στους ιδιωτικούς.

 

Παλέτα υλικών

Τα μωσαϊκά δάπεδα τα οποία αποτελούνται από τρία διαφορετικά μοτίβα, ένα για κάθε χώρο, και το παρκέ διατηρούνται και να στιλβώνονται συμπληρώνοντας με μάρμαρο το ίχνος του καθαιρεμένου τοίχου. Στην προσπάθεια σύζευξης παλαιών και νέων υλικών, η κουζίνα που δεσπόζει γραμμικά απέναντι από την είσοδο, χρωματίζεται σε κόκκινη απόχρωση terracotta, με σκοπό να γεφυρωθεί η πληθώρα των υλικών.

 

Φωτισμός

Φωτιστικά οροφής χρησιμοποιούνται για τον βασικό φωτισμό του χώρου, ενώ τα φωτιστικά τοίχου και σημειακός κρυφός φωτισμός προσδίδουν διάχυτο φως, διαμορφώνοντας κάθε φορά και διαφορετική ατμόσφαιρα.

Χωρική συνοχή

Το έργο αφορά τη μεταμόρφωση μιας κλασικής μονοκατοικίας της δεκαετίας του 1970 σε προάστιο της Θεσσαλονίκης, με σκοπό να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες των νέων χρηστών της.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Οι βασικοί άξονες επάνω στους οποίους κινείται η αποκατάσταση του έργου είναι η σχέση του κτιρίου με το περιβάλλον καθώς και η βιοκλιματική, αισθητική και λειτουργική του αναβάθμιση ως συνόλου κλειστών, μεταβατικών και ανοιχτών χώρων. Διατηρώντας την υφιστάμενη ογκοπλασία, επιχειρείται μια διάκριση ανάμεσα στον διώροφο και τον μονώροφο όγκο. Πιο συγκεκριμένα, ο διώροφος όγκος διατηρεί σε μεγαλύτερο βαθμό τα συμπαγή χαρακτηριστικά του, ενώ στο μονώροφο τμήμα καθαιρούνται οι τοιχοποιίες και διαμορφώνονται μεγάλα ανοίγματα με σκοπό να αυξηθεί το φυσικό φως εντός των χώρων διημέρευσης.

 

Σχεδιασμός εξωτερικού χώρου

Σημαντική απόφαση είναι η αποκατάσταση της υψομετρικής διαφοράς του ισογείου σε σχέση με τον κήπο. Με την επίχωση αυτή, τα σκίαστρα και τα μεγάλα κουφώματα, ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος λειτουργούν πλέον ως σύνολο με οπτική και λειτουργική συνέχεια, προσφέροντας ενδιαφέρουσες φυγές από το εσωτερικό της κατοικίας προς τον κήπο. Παράλληλα, τα ξύλινα προστεγάσματα αντικαθίστανται από νέα αλουμινίου, με περιστρεφόμενα και σταθερά σκίαστρα, που δημιουργούν ευχάριστους μεταβατικούς χώρους και “υπαίθρια δωμάτια” καθιστικού και χώρου φαγητού.

 

Χώροι κυκλοφορίας

Την κύρια είσοδο προσεγγίζει κανείς πλέον από ένα καμπύλο μονοπάτι σχήματος “S”, που δημιουργήθηκε για να μεγιστοποιήσει τον ενιαίο χώρο της μπροστινής αυλής. Το μονοπάτι περιγράφει το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του κήπου, τον κέδρο, που αποτελεί το σημείο αναφοράς στον σχεδιασμό του τοπίου.  Τέλος, οι επεμβάσεις στο κέλυφος του κτιρίου και τον περιβάλλοντα χώρο του, σε συνδυασμό με την ανακαίνιση του εσωτερικού του (προσθήκη ανελκυστήρα, αναβάθμιση ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων, νέα τελειώματα), επιμηκύνουν σημαντικά τον κύκλο ζωής του.

Κάτω από τη στέγη

Το έργο αποτελεί μια μονοκατοικία 450m2 που βρίσκεται σε ένα ράντσο έξω από το Fredericksburg. Αποτελεί απόδειξη του αυστηρού σύγχρονου σχεδιασμού που εντοπίζεται στο κεντρικό Τέξας, τόσο στην αρχιτεκτονική του όσο και στα υλικά.

 

Σχεδιαστική προσέγγιση

Οι πελάτες επιθυμούσαν να απομακρυνθούν από τη ζωή της πόλης και να μετακομίσουν στην ύπαιθρο, όπου θα εκτρέφουν βίσονες και γαλοπούλες με βιώσιμο τρόπο. Η κατοικία, εκτός από τις τυπικές λειτουργίες της, έπρεπε να περιλαμβάνει χώρους εργασίας για την επιχείρηση, όπως ηχογραφήσεις podcast και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις. Η αισθητική του σχεδιασμού διατηρεί την αρχική αίσθηση του ράντσου, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει σύγχρονες πινελιές και ανέσεις. Συγκεκριμένα, διατηρούνται τα δύο υφιστάμενα κτίρια του ακινήτου, τα οποία περιλαμβάνουν κουζίνα και τραπεζαρία, καθώς και ένα ανεξάρτητο υπνοδωμάτιο.

 

Χωρική διάταξη

Η χωροταξική οργάνωση διατηρεί μια σαφή ροή, καθώς οι κοινόχρηστοι χώροι, τα γραφεία, η κρεβατοκάμαρα, το πάρκινγκ και το γυμναστήριο βρίσκονται κάτω από μια ενιαία στέγη. Αυτή η γραμμική διάταξη προέκυψε από ρεαλιστικούς περιορισμούς κατά τη διάρκεια της κατασκευής, λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη για τη συνεχή εκμετάλλευση του χώρου, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί μια πλήρως ενιαία και καθαρή κάτοψη.

 

Υλικά & κατασκευαστικές λεπτομέρειες

Η οροφή είναι κατασκευασμένη από κυματοειδές πολυκαρβονικό υλικό, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή αρχιτεκτονική μορφή, ενώ παράλληλα επιτρέπει άπλετο φυσικό φως να εισέλθει στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα, μια διακριτή μεταλλική κατασκευή παρέχει πρόσθετη στήριξη στους συμμετρικούς προβόλους. Η επιλογή των υλικών βασίζεται κυρίως σε φυσικούς τόνους και υφές: το σκούρο ξύλο χρησιμοποιείται σε όλο το χώρο, ενώ το σκυρόδεμα, τα κεραμίδια και η τοπική πέτρα επενδύουν σημειακά διάφορους τοίχους.

Παραδοσιακή επέκταση

Ο στόχος του έργου είναι η αποκατάσταση ενός διατηρητέου κτιρίου, το οποίο ανασχεδιάζεται ως κατοικία που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας σύγχρονης οικογένειας.

 

Στρατηγική βιώσιμου σχεδιασμού

Το πρώτο βήμα του έργου ήταν η κατεδάφιση ορισμένων τμημάτων και η αποκατάστασή του κτιρίου στην αρχική του μορφή, ενώ παράλληλα πραγματοποιείτει σημαντική επέκταση της εσωτερικής αυλής, η οποία επιτρέπει την είσοδο άφθονου φυσικού φωτός στους εσωτερικούς χώρους και αποτελεί το κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού. Πιο συγκεκριμένα, είναι διαμορφωμένη με πληθώρα δέντρων, χαμηλή βλάστηση και μια πισίνα σε ορθογώνιο σχήμα, ενώ παράλληλα, λειτουργεί ως ο κύριος χώρος κυκλοφορίας, εξασφαλίζοντας την πρόσβαση στους εσωτερικούς χώρους. Ο ευνοϊκός προσανατολισμός της κατοικίας και η αρμονική σύνδεσή της με την αυλή παρέχουν άριστη θερμική άνεση και φυσικό αερισμό στο σπίτι.

 

Επέκταση κατοικίας & υλικά

Οι νέες προσθήκες διατηρούν την παραδοσιακή αισθητική και τη φιλοσοφία σχεδιασμού της αρχικής κατασκευής. Ο αρμός μεταξύ του διατηρητέου κτιρίου και της νέας επέκτασης έχει σχεδιαστεί με προσοχή, προκειμένου να αποτραπούν τυχόν καταστροφές από σεισμούς. Ο αρμός θερμομονώνεται και στεγανοποιείται, ενώ ένα μικρό κενό τονίζει τους δύο διακριτούς όγκους.

 

Χωρική οργάνωση

Η είσοδος στην κατοικία πραγματοποιείται μέσω του φουαγιέ, το οποίο οδηγεί σε ένα ημιαυτόνομο δωμάτιο που λειτουργεί ως γραφείο, εργαστήριο ή ξενώνας, με άμεση πρόσβαση στην αυλή. Στη δεξιά πτέρυγα βρίσκονται το καθιστικό, η τραπεζαρία, η κουζίνα και δύο υπνοδωμάτια, οργανωμένα σε γραμμική διάταξη. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στο σχεδιασμό του μπάνιου, τόσο ως προς τα υλικά όσο και ως προς τη μορφή. Μια εντυπωσιακή, χτιστή μπανιέρα, επενδυμένη με πράσινα πλακάκια, επιδιώκει να μεταφέρει την αίσθηση της φυσικής αυλής στο εσωτερικό της κατοικίας.

Ενδιάμεσοι όγκοι

Το έργο για το Ridotto (δηλαδή τη δεύτερη αίθουσα) του θεάτρου Rossini δημιουργεί ένα σύγχρονο περιβάλλον που συνδυάζει τον αφηρημένο χώρο του ευρωπαϊκού θεάτρου με την ιστορική παράδοση της ιταλικής όπερας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Βασική ιδέα του έργου είναι να σχεδιαστεί ένα θέατρο μέσα σε ένα θέατρο, μια εφήμερη και ευέλικτη κατασκευή που συνδυάζει το παραδοσιακό κτίριο με την αστική σκηνή. Όμορα με τη μεγάλη ιστορική αίθουσα, ένας νέος, δυναμικός χώρος φιλοξενεί παραστατικές τέχνες, μουσική, χορό και θέατρο, καθώς και κοινοτικές και πολιτικές εκδηλώσεις. Το ιστορικό κέλυφος αναδιαμορφώνεται αφαιρώντας τις υφιστάμενες κολώνες και τη δημιουργία μιας δεύτερης σκηνής με μεγάλη ευελιξία και προσβασιμότητα που εξαλείφει τη διάκριση μεταξύ του κοινού και του καλλιτέχνη.

 

Υφιστάμενη όψη

Η Sala della Repubblica αναδιαμορφώνεται με σκοπό να αναδειχτεί η ιστορία του συγκεκριμένου τμήματος του θεάτρου. Η υφιστάμενη πρόσοψη του κτιρίου του 18ου αιώνα τονίζεται ενώ τα κομμάτια που έχουν κατεδαφιστεί καλύπτονται με χρυσά πανέλα που λειτουργούν και ως επενδύσεις για τις μηχανολογικές και ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις.

 

Υλικά & custom εγκαταστάσεις

Το πιο ξεχωριστό στοιχείο σχεδιασμού ωστόσο, είναι ένα συρόμενο σύστημα από υφασμάτινους “τοίχους” που κινούνται κατά μήκος μιας ράγας αναρτημένη από την οροφή επιτρέποντας τη συνεχή αλλαγή του χώρου. Οι κουρτίνες μπορούν να κινηθούν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση προσφέροντας οπτική αλλά και ακουστική ιδιωτικότητα ενώ ο χώρος, όταν είναι ενιαίος, μπορεί να φιλοξενήσει έως και 150 άτομα. Το δάπεδο κατασκευάζεται από ξύλο πεύκου σε μαύρη απόχρωση και στηρίζεται σε ξύλινο σκελετό, προσφέροντας μια ενιαία επιφάνεια πάνω στην οποία χάνεται κάθε διάκριση μεταξύ του κοινού και της παράστασης.

Αστικό αποτύπωμα

Το ξενοδοχείο βρίσκεται στη συνοικία Plaza Saltillo και περιλαμβάνει ογδόντα τρία δωμάτια εντός ενός πενταώροφου πύργου σχήματος Γ καθώς και ενός παρακείμενου διώροφου κτιρίου που στεγάζει δύο εστιατόρια, τρία μπαρ, μια καφετέρια, εμπορικά καταστήματα στην πλευρά του δρόμου και χώρο στάθμευσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η φιλοσοφία του έργου θέτει υπό αμφισβήτηση τις καθιερωμένες “απαιτήσεις” των πολυτελών ξενοδοχείων: τη μεγαλοπρεπή είσοδο, το εστιατόριο και το ευρύχωρο -αν και συχνά άδειο- lobby. Αντίθετα, ο σχεδιασμός διαθέτει μια δυναμική και λειτουργική διάταξη εμπνευσμένη από τις τυπολογίες των παρακείμενων αποθηκών της δεκαετίας του 1920, καθώς και του Πανεπιστήμιου Huston Tillotson κατασκευασμένο από τούβλο και σκυρόδεμα. Ως αποτέλεσμα, το κτίριο αποτελεί μια συνέργεια μεταξύ υψηλής ποιότητας αρχιτεκτονικής και στρατηγικών σχεδιασμού με γνώμονα το κόστος.

 

Μορφολογία πρόσοψης & υλικά

Η μορφολογία της πρόσοψης αποτελεί μια παιγνιώδης απάντηση στους κανονισμούς κατασκευής της περιοχής, σύμφωνα με τους οποίους τα κτίρια με μήκος άνω των 30 μέτρων πρέπει να σχεδιάζονται με προεξοχές διαστάσεων, τουλάχιστον, 0,6mx6m. Ως αποτέλεσμα, ο σχεδιασμός χρησιμοποιεί μια σειρά από αρθρωτές “γραμμές”, διαμορφώνοντας προβόλους, προστατευμένες προεξοχές και γωνιακά μπαλκόνια για τους επισκέπτες. Οι διακριτές οριζόντιες γραμμές από σκυρόδεμα συμπληρώνονται από μια επιλογή υλικών σε μαύρες αποχρώσεις.

 

Σχεδιασμός με βάση το context

Το ισόγειο περιλαμβάνει ένα σύνολο εστιατορίων που συνορεύουν με ένα χαμηλό πλίνθινο κτίριο μεγάλης ιστορικής σημασίας. Η υφιστάμενη δομή διατηρείται, φιλοξενεί ένα μπαρ και εστιατόριο και συνδέεται με τη νέα προσθήκη μέσω του χώρου της κουζίνας. Έχοντας ως αναφορά την αρχιτεκτονική γλώσσα που εξακολουθεί να υπάρχει στο δομημένο περιβάλλον του ανατολικού Austin, το έργο διαμορφώνει μια ισχυρή και πρωτότυπη σχεδιαστική απάντηση προς ένα αστικό περιβάλλον αποτελούμενο από ομογενοποιημένες κατοικίες.

Νοσταλγική ατμόσφαιρα

Το διαμέρισμα βρίσκεται στην κέντρο του Κιέβου, στην οδό Bohdana Khmelnytskoho, σε κτίριο κατοικιών το οποίο χρονολογείται από το 1900 και διακρίνεται για την κλασική αρχιτεκτονική του.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Μια σειρά από ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία, όπως ένας ευρύχωρος διάδρομος-γκαλερί με μεγάλα ανοίγματα και καμάρες καθώς και ένα μπαλκόνι, αποτελούν τη βασική ιδέα της σύλληψης του έργου. Ο διάδρομος λειτουργεί ως κεντρική αρτηρία, που εκτείνεται σε ολόκληρο το διαμέρισμα και ενσωματώνει άψογα όλους τους χώρους με μια ενιαία κίνηση.

 

Αποκατάσταση διαμερίσματος

Οι καμάρες είναι κατασκευασμένες από ένα εσωτερικό ξύλινο πλαίσιο που υποστηρίζει διαφορετικά διακοσμητικά μοτίβα από γύψο, ενώ ο διάδρομος μονώνεται και ενσωματώνεται στην κουζίνα, χρησιμεύοντας ως κατάλληλος χώρος για τα φυτά. Επιπλέον, εντοπίζονται πολυάριθμες χωρικές ατέλειες, όπως ρωγμές σε τοίχους, απότομες αλλαγές στα επίπεδα του δαπέδου και ελεύθερα καλώδια και σωληνώσεις, τα οποία αποξηλώνονται. Ταυτόχρονα, τα δάπεδα ανακαινίζονται, ενώ τα μεγάλα ανοίγματα ενισχύονται με την κατασκευή custom μεταλλικών πλαισίων.

 

Επίπλωση & υλικά

Ο σχεδιασμός συνδυάζει τα υφιστάμενα κλασικά στοιχεία με αντικείμενα από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1970, ενσωματώνοντάς τα άψογα στην ατμόσφαιρα του διαμερίσματος, ενώ vintage έπιπλα και φωτιστικά προσδίδουν μια νοσταλγική ρετρό ατμόσφαιρα. Επιλέγονται υλικά όπως φυσική δρυς, μάρμαρο, ανοξείδωτος χάλυβας και μπρούτζος, με σκοπό να δημιουργηθεί μια αίσθηση ηρεμίας. Προστίθεται πειραματικά άμμος στο δάπεδο από terrazzo, έτσι ώστε να ενισχυθεί η υφή του υλικού, ενώ κομμάτια μαρμάρου συμπληρώνουν τον ορυκτό σοβά στους τοίχους. Τέλος, μια συλλογή από πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά συμπληρώνουν το εσωτερικό.

Βιώσιμη κληρονομιά

Η κατοικία ήταν αρχικά μέρος ενός ιστορικού παλατιού που βρίσκεται στο Chianti της Φλωρεντίας. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναδιαμορφώθηκε στο πλαίσιο μιας ενεργειακής ανάπλασης, οδηγώντας σε δραστικές επεμβάσεις που κάλυψαν τα ιστορικά στοιχεία του κτιρίου. Αυτή η σύγχρονη ανακαίνιση αποσκοπεί στην αποκατάσταση του χαρακτήρα αυτού του παραδοσιακού ιστορικού Chianti σπιτιού, καθώς και στη βελτίωση της ενεργειακής του απόδοσης.

 

Αποκατάσταση της διάταξης

Ο σχεδιασμός αποκαθιστά την συνοχή και την ρευστότητα του χώρου. Το ισόγειο έχει ανοιχτή διάταξη και αποτελείται από το καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα που συνδέονται με μια σειρά νέων και υφιστάμενων μεγάλων τετραγωνικών ανοιγμάτων τα οποία οδηγούν σε έναν ιδιωτικό κήπο. Τα ανοίγματα στις άκρες τους επενδύονται με μεταλλικές λωρίδες. Ένα τζάκι διπλής όψης αντικαθιστά το παλιό και αποτελεί το κεντρικό σημείο του χώρου.

Η πρόσβαση στον πρώτο όροφο γίνεται μέσω μιας παλιάς, διατηρητέας σκάλας κατασκευασμένη από πέτρα. Ο χώρος επαναφέρεται στην αρχική του καθαρή μορφή και εκτείνεται γύρω από έναν ενιαίο φέροντα τοίχο. Στεγάζει δύο υπνοδωμάτια με κοινόχρηστο μπάνιο ενώ το κυρίως υπνοδωμάτιο έχει ανεξάρτητο μπάνιο καθώς και ένα μεγάλο, ιδιωτικό γραφείο με θέα στον κήπο.

 

Τοπικά υλικά

Κατά την αποκατάσταση του κτιρίου χρησιμοποιήθηκαν παραδοσιακά τοπικά υλικά, όπως κεραμίδια από τερακότα, ξύλο καστανιάς, πέτρα και ασβεστοκονίαμα. Τα παλιά ανοίγματα της πρόσοψης εντοπίστηκαν και αποκαταστάθηκαν για να μεγιστοποιηθεί το φυσικό φως που εισέρχεται στο χώρο καθώς και η σύνδεσή του με το περιβάλλον τοπίο. Πολλά ασύνδετα στοιχεία που κατασκευάστηκαν κατά τον 20ο αιώνα επαναφέρθηκαν στην αρχική τους τυπολογία. Μέρος των τοίχων επενδύθηκε με χειροποίητα τούβλα από τερακότα που κατασκευάζονται στην Imprunenta. Τα δομικά στοιχεία της στέγης ενισχύθηκαν με το ίδιο τοπικό ξύλο καστανιάς, ενώ χρησιμοποιήθηκε ινοσανίδα υψηλής πυκνότητας για την μόνωσή της.

 

Αναβαθμίζοντας την ενεργειακή απόδοση

Πρόκληση ήταν η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης του κτιρίου χρησιμοποιώντας υλικά και λύσεις συμβατές με τον ιστορικό του χαρακτήρα. Αντί να εφαρμοστεί ένα εξωτερικό θερμικό επίχρισμα, χρησιμοποιήθηκε ένα κονίαμα από ασβέστη και φελλό τόσο στους εσωτερικούς όσο και στους εξωτερικούς τοίχους, το οποίο προσαρμόστηκε απόλυτα στην περιπλοκή μορφή και υφή τους. Ταυτόχρονα, νέα μονόφυλλα παράθυρα από ξύλο και αλουμίνιο ελαχιστοποίησαν τις θερμικές απώλειες. Τέλος, η τοποθέτηση νέων θερμαντικών πάνελ οδήγησε σε καθαρούς, minimal χώρους που ακολουθούν τον ιστορικό χαρακτήρα του κτιρίου.

Συνεκτικό περίβλημα

Το κτίριο 4.800 m2 περιλαμβάνει τους νέους χώρους γραφείων, τη νέα μονάδα παραγωγής και χώρους αποθήκευσης ολοκληρωμένων προϊόντων της εταιρίας Κικέρων Ελλάς (Calpak).

 

Ενσωμάτωση στο πολεοδομικό τοπίο

Στο οικόπεδο, συνολικής επιφάνειας 25.500 m2, υπάρχει υφιστάμενο κτίριο γραφείων, μονάδα παραγωγής και αποθήκες δόμησης 3.500 m2. Οι γενικές αρχές της σύνθεσης βασίζονται στη μέγιστη προβολή του νέου κτιρίου προς τον δρόμο και τον επισκέπτη και στη μορφολογική ανάδειξη ενός ενιαίου κτιριακού όγκου ανεξάρτητα από τις διαφορετικές εσωτερικές του χρήσεις.

Βάσει των παραπάνω σχεδιάστηκε η καμπύλη όψη που ενοποιεί τα όρια του κτίσματος και αναδεικνύει τόσο μια νέα διαφορετική μορφή σε σχέση με τα υφιστάμενα κτίσματα όσο και τη μετάβαση στη νέα εποχή της επιχείρησης.

 

Διαμόρφωση χωροθέτησης

Το νέο κτίριο χωρίζεται λειτουργικά σε τρεις ζώνες. Στην πρώτη και σε άμεση σχέση με τον δημόσιο χαρακτήρα του δρόμου, τοποθετήθηκαν τα γραφεία σε υπερυψωμένο επίπεδο, προσφέροντας πάντα την καλύτερη θέα στους εργαζόμενους, τόσο προς τον περιβάλλοντα χώρο όσο και προς τον χώρο παραγωγής.

Στον ισόγειο χώρο βρίσκεται η αίθουσα συγκέντρωσης και τα μουσειακά εκθέματα της επιχείρησης. Στη δεύτερη, ενδιάμεση ζώνη, βρίσκεται η νέα μονάδα παραγωγής, σε επαφή με τους γραφειακούς χώρους.

Στην τρίτη ζώνη βρίσκονται οι αποθήκες, στον πιο ιδιωτικό και εσωτερικό χώρο του οικοπέδου και σε μικρή απόσταση από τις υφιστάμενες αποθήκες. Με τη χωροθέτηση αυτή ελαχιστοποιούνται οι αποστάσεις και οι μετακινήσεις μεταξύ των διακριτών λειτουργιών της επιχείρησης, καθώς και η έκθεση των εργαζομένων και των υλικών-έτοιμων προϊόντων στις περιβαλλοντικές συνθήκες του εξωτερικού χώρου.

 

Υβριδικές λειτουργίες

Η ενοποίηση των γραφειακών χώρων με τη μονάδα παραγωγής επιτυγχάνεται επιπλέον και με τη χρήση της εσωτερικής διαφάνειας. Τα γραφεία βρίσκονται σε υπερυψωμένη στάθμη και επικοινωνούν οπτικά μέσω υαλοπετασμάτων μεταξύ τους, αλλά και με την παραγωγή, ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό την αίσθηση του ομαδικού πνεύματος που αντικατοπτρίζει την κουλτούρα της επιχείρησης.

 

Βιοκλιματικός σχεδιασμός

Ο ενεργειακός χαρακτήρας του κτιρίου αναδεικνύεται με τη χρήση πανέλων σκίασης από διάτρητη λαμαρίνα και τον σχεδιασμό εσωτερικού αίθριου για τον φυσικό φωτισμό και αερισμό τόσο των γραφείων όσο και της μονάδας παραγωγής.