Πυρήνας καθημερινότητας

Στην καρδιά του οικισμού των Πολλωνίων στη Μήλο, ένα πολυγωνικό οικόπεδο μετασχηματίζεται σε έναν σύνθετο χωρικό οργανισμό, όπου η έννοια της αυλής επανερμηνεύεται ως πυρήνας της καθημερινότητας. Η πρόταση ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα του κυκλαδίτικου οικισμού μέσα από μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συλλογικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κάτοψη αναπτύσσεται περιμετρικά του οικοπέδου, με αυτόνομα δωμάτια των οποίων οι όγκοι τοποθετούνται κατά μήκος του ορίου. Στο εσωτερικό, διαμορφώνεται ένα πλέγμα αυλών και διαδρομών, συγκροτώντας μια αλληλουχία υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων. Ο επισκέπτης καλείται να περιηγηθεί σε αυτό το σύστημα, να ανακαλύψει κρυφές γωνιές και εσωτερικούς κήπους, και να επιλέξει ανάμεσα σε στιγμές απομόνωσης ή συνεύρεσης.

Η αρχιτεκτονική εμπειρία οργανώνεται ως μια διαδοχή χωρικών εναλλαγών, όπου η κίνηση λειτουργεί ως βασικό εργαλείο κατανόησης του έργου. Οι διαδρομές δεν είναι γραμμικές, αλλά αποκαλύπτουν σταδιακά το σύνολο, ενισχύοντας την αίσθηση του “χωριού” σε μικροκλίμακα.

 

 

Υλικότητα και αρχιτεκτονική γλώσσα

Οι όγκοι αναπτύσσονται σε δύο επίπεδα, συγκροτώντας μια καθαρή διττή υλικότητα. Η βάση από εμφανή πέτρα εδράζει το σύνολο στο έδαφος, ενώ ο λευκός ανώτερος όροφος φαίνεται να αιωρείται ελαφρά πάνω από αυτήν, διαχωριζόμενος μέσω μιας λεπτής σκοτίας. Η αντίθεση αυτή ενισχύει την πλαστικότητα της σύνθεσης και αναδεικνύει τη σχέση βαρύτητας και ελαφρότητας.

Η αρχιτεκτονική γλώσσα των προεξοχών, των γωνιών και των ανοιγμάτων διαμορφώνει ένα δυναμικό παιχνίδι φωτός και σκιάς, το οποίο μεταβάλλεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το φως λειτουργεί ως ενεργό στοιχείο της σύνθεσης, αποκαλύπτοντας την υλικότητα και εντείνοντας τη χωρική εμπειρία.

Παράλληλα, εισάγεται ένα τρίτο επίπεδο υλικότητας μέσω μεταλλικών στοιχείων. Οι πέργκολες και τα κατακόρυφα στοιχεία από corten οριοθετούν τους επιμέρους κήπους, φιλτράρουν το φως και δημιουργούν ενδιάμεσες ζώνες ιδιωτικότητας.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι έξι σουίτες, με εσωτερικά διπλού ύψους, οργανώνονται ως λιτοί και φωτεινοί χώροι φιλοξενίας. Η αρχιτεκτονική αποφεύγει την περιττή διακόσμηση, επιτρέποντας στις αντιθέσεις υλικών και φωτός να διαμορφώσουν την ατμόσφαιρα.

Η αυλή, ως βασικό στοιχείο της κυκλαδίτικης τυπολογίας, επανέρχεται ως χώρος συνάντησης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Προστατευμένη από τον άνεμο, λειτουργεί ως ένας εσωτερικός κήπος όπου οι φιλοξενούμενοι συγκροτούν μια προσωρινή κοινότητα. Η αρχιτεκτονική, μέσα από αυτή τη χειρονομία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κοινές εμπειρίες, συνομιλία και μοίρασμα.

Το έργο συνιστά μια σύγχρονη ανάγνωση του παραδοσιακού οικισμού, όπου ο σεβασμός στον τόπο συνδυάζεται με τη δημιουργία νέων μορφών κατοίκησης. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ατομικότητα και τη συλλογικότητα, προσφέροντας ένα καταφύγιο απλότητας και αυθεντικότητας στο τοπίο της Μήλου.

Συνομιλία με τη φύση

Ο νέος εκθεσιακός χώρος βρίσκεται στην καρδιά των Πλατρών, ανάμεσα στα πεύκα και στις λιθόκτιστες υφές του ορεινού τοπίου του Τροόδους, και συγκροτεί μια σύγχρονη, χαμηλόφωνη αρχιτεκτονική χειρονομία. Η πρόθεση είναι εξαρχής σαφής: η δημιουργία ενός χώρου που δεν επιβάλλεται στο περιβάλλον, αλλά η διαμόρφωση μιας δομής που αναδύεται οργανικά από το φυσικό της υπόβαθρο, συνομιλώντας με αυτό σε όρους ισορροπίας και συνέχειας.

 

Παλέτα υλικών

Η σύνθεση εδράζεται στη χρήση φυσικών υλικών – τοπικής πέτρας και εμφανών επιφανειών σκυροδέματος – τα οποία αντλούν χρωματικές τονικότητες και υφές από τη γη. Το κτίριο δεν αντιπαρατίθεται στο ορεινό ανάγλυφο· αντίθετα, ενσωματώνεται σε αυτό, υιοθετώντας μια ήρεμη, γήινη παρουσία. Οι καθαρές χαράξεις και ο μινιμαλιστικός χαρακτήρας του όγκου ενισχύουν την αίσθηση μέτρου, συγκροτώντας έναν στοχαστικό διάλογο ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, στο συμπαγές και το διάφανο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η μορφολογική άρθρωση του κτιρίου επιτυγχάνεται μέσω οριζόντιων πλακών σκυροδέματος, οι οποίες διαφοροποιούνται σε ύψη και προεξοχές, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς. Η διαδοχή αυτών των επιπέδων εισάγει ρυθμό και μια υπαινικτική αίσθηση κίνησης, σαν η αρχιτεκτονική να ερμηνεύει τη φυσική γεωμετρία του τοπίου. Η υλικότητα και η γεωμετρία λειτουργούν ως φορείς ατμόσφαιρας, συνθέτοντας έναν χώρο που αποπνέει συνέχεια, γαλήνη και χωρική σαφήνεια.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η μετάβαση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου αντιμετωπίζεται με απόλυτη ρευστότητα. Υαλοστάσια πλήρους ύψους από αλουμίνιο καταργούν τα οπτικά όρια, επιτρέποντας στο φυσικό φως, στον αέρα και στους ήχους του δάσους να διαπερνούν το εσωτερικό. Ο εκθεσιακός χώρος λειτουργεί ως ανοιχτή πλατφόρμα τέχνης και πολιτισμού, φιλοξενώντας εκθέσεις, εγκαταστάσεις και δράσεις της τοπικής κοινότητας. Περισσότερο από ένα αυτόνομο κτίσμα, συνιστά μια εμπειρία κατοίκησης της φύσης μέσω της αρχιτεκτονικής – μια ποιητική σύνθεση που προσκαλεί τον επισκέπτη να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το τοπίο μέσα από το φίλτρο της τέχνης, του φωτός και της ύλης.

 

Ενδιάμεση ζώνη

Η κατοικία τοποθετείται στην περιοχή της Αργολίδας και συγκεκριμένα στην Ερμιόνη, σε ένα αμφιθεατρικό οικόπεδο με θέα προς τη θάλασσα στα βόρεια και τους ορεινούς όγκους στα ανατολικά. Το ίδιο το πεδίο σχεδιασμού υπέδειξε εξαρχής τον τρόπο με τον οποίο το κτίριο θα αναπτυχθεί, οργανώνοντας μια αρχιτεκτονική χειρονομία που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον δρόμο και το ανοιχτό τοπίο.

 

Χωρική οργάνωση

Το κτίσμα οργανώνεται έτσι ώστε να ορίζει με σαφήνεια τα όρια προς τον δρόμο και τις γειτονικές εκτάσεις, εξασφαλίζοντας την απαιτούμενη ιδιωτικότητα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει ανοιχτό και εξωστρεφές προς τις θεάσεις. Η κατοικία στρέφεται προς τη θάλασσα και το βουνό, με τη χαρακτηριστική καμπύλη στο νοτιοδυτικό της άκρο να αποτυπώνει συμβολικά και λειτουργικά αυτήν την κίνηση, αλλά και τη διαδικασία εισόδου.

Οι εσωτερικοί χώροι διατάσσονται με τρόπο που διασφαλίζει την άμεση οπτική σύνδεση με το περιβάλλον. Στο ισόγειο αναπτύσσονται οι χώροι διημέρευσης, ο ξενώνας και οι βοηθητικές λειτουργίες του υπαίθριου χώρου, ενώ στον όροφο τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, διατηρώντας την ιδιωτικότητα και την ανεμπόδιστη θέα.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Μπροστά από την κατοικία εκτείνεται η πισίνα, της οποίας η γεωμετρία ακολουθεί τη χάραξη του κτιρίου, ενισχύοντας τη συνοχή της σύνθεσης. Το υδάτινο στοιχείο λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη μεταξύ του χτισμένου και του φυσικού τοπίου, πολλαπλασιάζοντας οπτικά τη σχέση με τον ορίζοντα και εδραιώνοντας τη συνομιλία με τη θάλασσα. Η συνολική διαμόρφωση του υπαίθριου χώρου υπογραμμίζει τη συνέχεια εσωτερικού και εξωτερικού, μετατρέποντας την κίνηση σε μια διαδοχή εμπειριών φωτός, σκιάς και θέας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή υλικών, όπως η πέτρα, το ξύλο και οι γήινες αποχρώσεις, ενισχύει τη σχέση με τον τόπο και αγκυρώνει το κτίσμα στο τοπίο της Αργολίδας. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση παραμένει λιτή και δωρική, με καθαρές γεωμετρίες που επιτρέπουν στον χρήστη να βιώσει άμεσα τη σχέση με τη φύση – τη θάλασσα, το βουνό και τη γη.

Μέσα από την ανθρώπινη κλίμακα και τα φυσικά υλικά, διατυπώνεται μια σύγχρονη εκδοχή πολυτέλειας: απλή, ουσιαστική και βαθιά συνδεδεμένη με το περιβάλλον και την εμπειρία του τοπίου.

 

Διάτρητο στοιχείο

Το έργο αφορά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την εσωτερική διαμόρφωση μιας μονάδας boutique ξενοδοχείου στο νησί της Τήνος. Η επιμέρους μονάδα αποτελείται από ισόγειο επιφάνειας 50m2, στο οποίο ενσωματώνεται ένας προθάλαμος, και από πατάρι επιφάνειας 27m2. Παράλληλα, εκπονήθηκε ένα γενικό masterplan ως πρόταση χωροθέτησης 13 μονάδων φιλοξενίας σε έκταση 15 στρεμμάτων.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Η σχεδιαστική σύλληψη αντλεί άμεση έμπνευση από τoυς παραδοσιακούς περιστεριώνες της Τήνου, αναδεικνύοντας την αρχιτεκτονική, ιστορική και πολιτισμική τους αξία. Η πρόταση βασίζεται σε εις βάθος μελέτη της δομικής λογικής, της μορφολογίας και της αρχικής λειτουργίας αυτών των ιδιαίτερων κατασκευών. Οι αναλογίες, ο όγκος και η συνολική μάζα της ξενοδοχειακής μονάδας επαναδιατυπώνουν εκείνες ενός τυπικού περιστεριώνα, μεταφέροντας αρχές της τοπικής αρχιτεκτονικής σε ένα σύγχρονο πλαίσιο φιλοξενίας.

Η μορφολογία του κελύφους παραπέμπει ευθέως στην εικόνα του περιστεριώνα. Η είσοδος ορίζεται από ένα στοιχείο “κλωστρά” – ένα διάτρητο αρχιτεκτονικό φίλτρο με έντονη γεωμετρική έκφραση. Το στοιχείο αυτό αναφέρεται στην παραδοσιακή όψη των περιστεριώνων, που λειτουργούσε ως σημείο εισόδου των πουλιών. Αντιθετικά, οι υπόλοιπες επιφάνειες διαμορφώνονται ως συμπαγείς, δημιουργώντας μια σκόπιμη ένταση ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την περίκλειστη αίσθηση του όγκου.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Οι μονάδες τοποθετούνται σε άμεσο διάλογο με το φυσικό περιβάλλον, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τον προσανατολισμό όσο και την τοπογραφία. Το συγκρότημα ενσωματώνεται στο τοπίο, με θέα προς τη θάλασσα σε απόσταση περίπου 200 μέτρων, στο νότιο τμήμα του νησιού. Καθοριστικό ρόλο στον σχεδιασμό έπαιξε η μορφολογία του τοπίου της Τήνου και ιδιαίτερα οι χαρακτηριστικές ξερολιθιές, οι οποίες επηρέασαν τόσο τη χωρική οργάνωση όσο και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Πέρα από την αναφορά στην αρχιτεκτονική των περιστεριώνων, το έργο επιδιώκει να επανασυνδέσει τον επισκέπτη με τη γη μέσα από μια προσέγγιση αγροτουρισμού. Η καλλιέργεια και η σχέση με το τοπίο αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Το νερό συνιστά επίσης βασικό σχεδιαστικό στοιχείο, σε αναφορά στη χωροθέτηση των περιστεριώνων κοντά σε πηγές ή ρέοντα ύδατα. Οι ιδιωτικές πισίνες εντάσσονται οργανικά στο οικόπεδο, ακολουθώντας τη λογική των ξερολιθιών και αναπτύσσονται σταδιακά στον χώρο.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Το συνολικό εμβαδόν κάθε μονάδας ανέρχεται σε 77m2. Η είσοδος διαχωρίζεται από έναν προθάλαμο, τοποθετημένο ανάμεσα στο διάτρητο στοιχείο κλωστρά και την υαλοστάσια πρόσοψη, εξασφαλίζοντας μια σταδιακή μετάβαση και αυξημένο βαθμό ιδιωτικότητας. Η σκίαση ελέγχεται από τον χρήστη, προσφέροντας ευελιξία ως προς τον φωτισμό και τον βαθμό ανοίγματος προς το περιβάλλον.

Ο εσωτερικός χώρος οργανώνεται ως ενιαίος, όπου οι καμπύλες γραμμές και τα φυσικά υλικά διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα θαλπωρής, σε αρμονία με το φυσικό τοπίο. Στο ισόγειο, ο χώρος καθιστικού λειτουργεί ως κεντρικό σημείο αναφοράς και συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και την κουζίνα. Μια κυκλική κλίμακα οδηγεί στο επίπεδο του παταριού, όπου χωροθετείται το υπνοδωμάτιο, ένα ανοιχτό ντους και ένα WC.

Τα πλευρικά τοιχώματα φέρουν τραχιά υφή, εσοχές και ανοίγματα που επανερμηνεύουν τις λειτουργικές κοιλότητες των παραδοσιακών περιστεριώνων -χώρους που αρχικά φιλοξενούσαν τα πουλιά. Η ενσωμάτωση φυτεύσεων στο εσωτερικό ενισχύει περαιτέρω τη σύνδεση με τη γη και τους φυσικούς κύκλους.

Τέλος, οι μονάδες φιλοξενίας αντιμετωπίζονται ως καταφύγια: χώροι απόσυρσης και ενδοσκόπησης. Προάγουν την αίσθηση απομόνωσης, ηρεμίας και αποστασιοποίησης από την καθημερινότητα, προσφέροντας στους επισκέπτες μια ξεχωριστή χωρική εμπειρία που ευνοεί τη χαλάρωση και την επανασύνδεση με τη φύση και τον εαυτό τους.

Καθημερινή διαβίωση

Η συνολική προσέγγιση αποπνέει μια σύγχρονη κατοικία υψηλής αισθητικής, όπου η άνεση, η λειτουργικότητα και η υλικότητα συνυπάρχουν, προσφέροντας έναν χώρο καθημερινής διαβίωσης με χαρακτήρα, ηρεμία και διαχρονική αξία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το διαμέρισμα βρίσκεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, επί της οδού Παλαιών Πατρών Γερμανού. Η νέα κάτοψη έχει μελετηθεί σε ζώνες, σύμφωνα με την καθημερινότητα της οικογένειας. Ένας μεγάλος κοινός χώρος με πρόσβαση στα δύο ανοίγματα της πρόσοψης περιλαμβάνει μεγάλη κουζίνα με πάσο και τραπεζαρία, και ένα άνετο καθιστικό. Το κρυφό μπαρ, και ένα μικρό γραφείο με αποθηκευτικούς χώρους συμμετρικά του για καθημερινή χρήση, ξεχωρίζουν για τον χαρακτήρα που προσδίδουν.

Έμφαση δόθηκε στους αποθηκευτικούς χώρους όπου μελετήθηκαν με προσοχή τόσο στην όψη τους όσο και στην εσωτερική τους διαμόρφωση για την μέγιστη εκμετάλλευση χώρου. Το κύριο υπνοδωμάτιο φιλοξενεί walk-in γκαρνταρόμπα, ένα ακόμη γραφείο και ιδιωτικό λουτρό. Δύο παιδικά δωμάτια και ένα μεγαλύτερο λουτρό ολοκληρώνουν την διαμόρφωση της κατοικίας.

 

 

Custom κατασκευές

Έχοντας ως αφετηρία τη μορφολογία του διαμερίσματος, σχεδιάστηκαν custom κατασκευές, έτσι ώστε να “ντυσουν” τα σημεία που το απαιτούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μεγάλο δοκάρι που διέκοπτε τον ενιαίο χώρο και επανασχεδιάστηκε ως δοκιδωτή πλάκα, ενσωματωμένη πλέον στη συνολική σύνθεση. Η επιλογή αποκλειστικά custom επίπλωσης παρείχε τη δυνατότητα πλήρους σχεδιαστικού ελέγχου κάθε στοιχείου, χωρίς περιορισμούς σε υλικά, διαστάσεις ή τυποποιημένες λύσεις, εξασφαλίζοντας συνοχή, λειτουργικότητα και ενιαία αισθητική ταυτότητα στον χώρο.

 

 

Υλικότητα και φωτισμός

Η έμφαση στο συνδυασμό ιδιαίτερων και ποικίλων υλικών αποτέλεσε το κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού, δίνοντας χαρακτήρα και ενδιαφέρον σε κάθε σημείο του διαμερίσματος, διατηρώντας ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Η εναλλαγή τους χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο χωρικής αφήγησης, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο, όπως το πλακάκι με το έντονο μοτίβο στην είσοδο και το χολ που λειτουργεί ως σαφές όριο αλλά και ως σημείο εισαγωγής στον χώρο. Ο φωτισμός, φυσικός και τεχνητός, έχει μελετηθεί ώστε να ενισχύει τις υφές και τα υλικά αλλά και να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα.

 

 

Δομική ενοποίηση

Το έργο αφορά την ανακαίνιση και επέκταση μιας αγροικίας, τοποθετημένης εντός αυλής, στην κορυφή των λόφων της περιοχής του Πιεμόντε στα Απέννινα της Reggio Emilia. Το αρχικό λιθόκτιστο κτίριο, που χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, είχε υποστεί διαχρονικά σειρά παρεμβάσεων, μεταξύ των οποίων εργασίες στατικής ενίσχυσης που οδήγησαν στη δημιουργία εξωστών από οπλισμένο σκυρόδεμα προς την πλευρά της κοιλάδας, καθώς και πιο πρόσφατες επεμβάσεις όπως η ανακαίνιση της στέγης και η προσθήκη ενός στεγάστρου από σκυρόδεμα και ξύλο στη ανατολική όψη.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Η επέμβαση καθοδηγήθηκε από δύο βασικούς στόχους: την επέκταση του ισογείου -όπου οι υφιστάμενοι χώροι καθιστικού και υπνοδωματίου κρίνονταν ανεπαρκείς- και τον ανασχεδιασμό των εκτεταμένων υπαίθριων χώρων του οικοπέδου. Ο όροφος των υπνοδωματίων παρέμεινε αμετάβλητος, καθώς θεωρήθηκε επαρκής τόσο ως προς το μέγεθος όσο και ως προς τη λειτουργικότητά του.

Η αναδιάρθρωση των χώρων διημέρευσης ξεκίνησε με τη μετατροπή του υφιστάμενου επικλινούς στεγάστρου, το οποίο εξελίχθηκε σε έναν νέο κλειστό όγκο που φιλοξενεί το καθιστικό και την τραπεζαρία, καθώς και μια ζώνη ευεξίας σε άμεση σύνδεση με το ισόγειο υπνοδωμάτιο. Η αρχική ξύλινη και κεραμοσκεπής στέγη αποξηλώθηκε, διατηρώντας τους υποστυλώματα από σκυρόδεμα, πάνω στους οποίους τοποθετήθηκε νέα μεταλλική κατασκευή για τη δημιουργία επίπεδης οροφής, με επαναχρησιμοποίηση των ξύλινων δοκών του στεγάστρου.

 

 

Διάταξη & υλικά

Ο νέος όγκος περιβάλλεται από συνεχείς υαλοστάσεις, οι οποίες αρθρώνονται με κατακόρυφα, μετατοπισμένα αλουμινένια στοιχεία με φινίρισμα Corten, ενώ η υφιστάμενη λιθοδομή διατηρείται εμφανής στο εσωτερικό. Ο παλαιός χώρος καθιστικού μετατράπηκε σε κουζίνα και συνδέθηκε με τον νέο χώρο διημέρευσης μέσω ενός μεγάλου ανοίγματος επενδεδυμένου με μεταλλικό φύλλο, το οποίο προέκυψε από την αναδιαμόρφωση των υφιστάμενων ανοιγμάτων του τοίχου. Αντίστοιχη επέμβαση πραγματοποιήθηκε και στο υπνοδωμάτιο, όπου ένα νέο άνοιγμα στη λιθοδομή οδηγεί απευθείας στον χώρο ευεξίας, ο οποίος περιλαμβάνει σάουνα.

 

 

Σχεδιασμός τοπίου & όψης

Στον υπαίθριο χώρο, οι υπάρχουσες αναβαθμίδες επανασχεδιάστηκαν με την προσθήκη μιας πισίνας υπερχείλισης, η οποία προεξέχει προς την κορυφογραμμή, με υπόγειο επίπεδο που στεγάζει τους μηχανολογικούς χώρους και αποθηκευτικές χρήσεις. Το σύστημα των αναβαθμίδων επεκτάθηκε περαιτέρω μέσω επιχωματώσεων ενισχυμένων με συρματοκιβώτια (gabions), δημιουργώντας νέες φυτεμένες και αξιοποιήσιμες υπαίθριες ζώνες.

Οι χώροι μπροστά από το κτίριο απελευθερώθηκαν από τοιχία και περιφράξεις, επιτρέποντας τη δημιουργία μιας νέας κύριας εισόδου στην κατοικία. Η είσοδος δεν τοποθετείται πλέον στο κέντρο του στεγάστρου, αλλά στη μικρή πλευρά της επέκτασης, επιτρέποντας την αναδιάρθρωση της οδικής πρόσβασης από τον κεντρικό δρόμο, η οποία πλέον λειτουργεί ανεξάρτητα από τον υπόλοιπο αύλειο χώρο.

Η νέα κύρια όψη του κτιρίου σηματοδοτείται από μια μεταλλική πέργκολα εισόδου, η οποία καλύπτει μερικώς τη θύρα και φιλοξενεί αναρριχώμενη φύτευση, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου.

 

Λιθόκτιστη μορφή

Το έργο αφορά μία ιδιωτική κατοικία 120m2, η οποία βρίσκεται στο Ξηρό Χωριό, έναν αγροτικό οικισμό έξω από το Ρέθυμνο, στην Κρήτη. Ενταγμένη εντός ενός ελαιώνα, η κατοικία σχεδιάζεται ως ένα σύγχρονο λιθόκτιστο κτίσμα, το οποίο αντλεί άμεσα από τις αρχές της παραδοσιακής κρητικής αρχιτεκτονικής, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς την υλικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το κτίριο διαμορφώνεται ως ένας συμπαγής, στερεός όγκος, ο οποίος ορίζεται από φέρουσα λιθοδομή. Η χρήση πέτρας με τοπικές αναφορές προσδίδει έντονη τεκτονική παρουσία και αγκυρώνει την κατοικία στο φυσικό και πολιτισμικό της πλαίσιο. Οι παχιοί λιθότοιχοι, τα βαθιά ανοίγματα και οι στρατηγικά τοποθετημένες οπές παραπέμπουν σε παραδοσιακές κατασκευαστικές τεχνικές, ενώ οι ακριβείς λεπτομέρειες και οι καθαρές γραμμές εισάγουν μια σύγχρονη αρχιτεκτονική σαφήνεια. Η γεωμετρία της στέγης ακολουθεί μια απλή δίρριχτη μορφή με παραδοσιακά κεραμίδια, ενισχύοντας το αρχετυπικό περίγραμμα των αγροτικών κρητικών κατοικιών.

 

 

Χωρική οργάνωση

Λεπτές διαφοροποιήσεις στα ύψη και στους όγκους αντανακλούν την εσωτερική χωρική οργάνωση, ιδιαίτερα μέσω της ενσωμάτωσης παταριών σε δύο από τα υπνοδωμάτια. Τα πατάρια αξιοποιούν τη διατομή του κτιρίου, επιτρέποντας στους εσωτερικούς χώρους να αναπτύσσονται κατακόρυφα, ενώ ταυτόχρονα διατηρείται η συμπαγής εξωτερική μορφή. Η κατοικία οργανώνεται ώστε να φιλοξενεί τρία υπνοδωμάτια, με σαφή ιεράρχηση μεταξύ ιδιωτικών και κοινόχρηστων χώρων.

 

 

Υλικά & custom κατασκευές

Τα ανοίγματα τοποθετούνται και διαστασιολογούνται με προσοχή, διαμορφώνοντας έναν ελεγχόμενο διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Στενές κατακόρυφες και οριζόντιες σχισμές πλαισιώνουν τις θέες προς το τοπίο, ρυθμίζουν τον φυσικό φωτισμό και ενισχύουν το αίσθημα εγκλεισμού που χαρακτηρίζει τη λιθόκτιστη αρχιτεκτονική. Τα βαθιά τοποθετημένα κουφώματα υπογραμμίζουν περαιτέρω το πάχος των τοίχων και τη γλυπτική ποιότητα του υλικού.

Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάζονται ως ήρεμα, απτικά περιβάλλοντα, όπου το φυσικό φως αλληλεπιδρά με τις πέτρινες επιφάνειες, ενισχύοντας την αυθεντικότητα των υλικών. Συνολικά, το έργο αποτελεί μία σύγχρονη επανερμηνεία της αγροτικής αρχιτεκτονικής της Κρήτης – μια διακριτική λιθόκτιστη κατοικία που σέβεται τις παραδοσιακές τυπολογίες και ταυτόχρονα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης κατοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι διαχρονικό, γειωμένο και άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο του.

 

Σχηματικές αντιθέσεις

Στον κεντρικό δρόμο της περιοχής της Αβάνας, η οποία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τα καταστήματα εστίασης, δημιουργείται μια νέα σύγχρονη ιταλική trattoria, με έμφαση στη διαλλακτική σχέση μεταξύ υλικοτήτων και σχημάτων.

 

Υπαίθριος σχεδιασμός & διάταξη

Κατά μήκος του πεζοδρομίου συναντάται η υπαίθρια πρώτη σάλα του εστιατορίου. Τους θερινούς μήνες, η μεταλλική πέργκολα ανοίγει, με τα μεγάλα πλατάνια του πεζοδρομίου να προσφέρουν σκίαση κατά τη διάρκεια της μέρας, χωρίς να αποκρύπτουν τον ουρανό το βράδυ. Η περιμετρική φύτευση λειτουργεί ως φυσικό φίλτρο από τους περαστικούς και την κίνηση του δρόμου, σε συνδυασμό με τα πανέλα κόντρα πλακέ θαλάσσης που, μελετημένα ως προς τον σχεδιασμό και την τοποθέτησή τους, επιτρέπουν στο φυσικό φως να εισχωρήσει στον χώρο, δημιουργώντας δραματικές σκιές και ατμόσφαιρα.

Η κύρια αίθουσα συνυπάρχει με την ανοιχτή κουζίνα, με τη χαμηλή μπάρα μπροστά στον πάγκο των chef να ενισχύει την αμεσότητα και το ανεπιτήδευτο ύφος, αρχές που βρίσκονταν στο πνεύμα του σχεδιασμού. Οι αναπαυτικοί καναπέδες από ξύλο παλίσανδρου αναπτύσσονται περιμετρικά και στρέφονται προς την καρδιά του εστιατορίου, την κουζίνα, δίνοντας την αίσθηση ενός μεγάλου καθιστικού. Τραπέζια για μικρότερες και μεγαλύτερες παρέες εναλλάσσονται στον χώρο. Η υπάρχουσα κεντρική κολώνα, δεσπόζον στοιχείο της αίθουσας, αγκαλιάστηκε από ένα ειδικής κατασκευής μαρμάρινο τραπέζι και αποτέλεσε τη βάση για τη μεταλλική εναέρια ζαρντινιέρα.

Παλέτα υλικών

Το εσωτερικό επενδύθηκε με συμμετρικά διάτρητα πάνελ από ξυλεία δρυός και παλίσανδρου, τα οποία ‘’ντύθηκαν’’ με κρυφό φωτισμό, χρωματίζοντας τον χώρο με τις αντανακλάσεις των ξύλων. Τα υφάσματα των καθισμάτων είναι εμπνευσμένα από την ιταλική φινέτσα, τόσο ως προς τον συνδυασμό τους όσο και ως προς τη ραφή τους. Οι τοίχοι με τον τραβηχτό σοβά παίρνουν λάμψη από τους χωνευτούς διάσπαρτους καθρέπτες, ενώ η αντίθεση των υλικών ενισχύεται με τις σανίδες οικοδομής στο δάπεδο και την μπρούτζινη επένδυση όλων των βιομηχανικών inox μηχανημάτων της κουζίνας. Συνολικά, ο διάλογος απλών υλικών, όπως αυτός των σανίδων οικοδομής και του σοβά, με πιο εκλεπτυσμένα υλικά, όπως το μάρμαρο και ο ορείχαλκος, πετυχαίνουν μία ισορροπία που αντικατοπτρίζει το πνεύμα του εστιατορίου.

 

 

Μορφολογίες & χρωματισμοί

Στη σύνθεση κυριαρχούν κυκλικά στοιχεία και καμπύλες, τόσο στην κάτοψη, όσο και στον επιμέρους σχεδιασμό, από το σχήμα των τραπεζιών, των φωτιστικών, αλλά και των οπών στις ξύλινες επενδύσεις. Ο κύκλος χρησιμοποιήθηκε σε επανάληψη δημιουργώντας ένα κυρίαρχο μοτίβο, ενώ το τετράγωνο πλακίδιο που καλύπτει τους χώρους των παρασκευαστηρίων και ο εμφανής πράσινος αρμός επιλέχθηκαν ώστε να δημιουργηθεί σχηματική αντίθεση.

Στη χρωματική παλέτα κυριαρχούν το πράσινο -στην πόρτα, στα τραπέζια, σε μερικούς τοίχους, στα καθίσματα και στους αρμούς των πλακιδίων- και το κίτρινο -στους καναπέδες και στους τόνους του ξύλου- με λεπτομέρειες σε τόνους ορείχαλκου, όπως στην επένδυση του bar και σε κάποια φωτιστικά.

 

Καταφύγιο-γλυπτό

Το έργο επαναπροσδιορίζει έναν χώρο 70m2 στο ισόγειο μιας ιδιωτικής κατοικίας, μετατρέποντάς τον σε ένα κελάρι κρασιού και γυμναστήριο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ακατέργαστο αλλά εκλεπτυσμένο εσωτερικό, όπου η δεξιοτεχνία και η υλικότητα αναβαθμίζουν έναν μέχρι πρότινος παραμελημένο βοηθητικό χώρο σε ένα έντονο, ατμοσφαιρικό καταφύγιο.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Ο χώρος, αρχικά απομονωμένος, παρουσίαζε προκλήσεις όπως η ακανόνιστη γεωμετρία, η υψηλή υγρασία και ο ανεπαρκής αερισμός. Η επέμβαση ξεκίνησε με εκτεταμένες εργασίες υγρομόνωσης και την εγκατάσταση νέου συστήματος εξαερισμού, δημιουργώντας τις απαραίτητες συνθήκες για ένα σταθερό και ελεγχόμενο μικροκλίμα. Παράλληλα, οι έντονες υψομετρικές διαφορές των δαπέδων, από 1m έως 2,5m, σε συνδυασμό με τους στενούς διαδρόμους, συντέθηκαν και επιλύθηκαν μέσα από μια ενιαία χωρική στρατηγική.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σχεδιαστική προσέγγιση αντλεί έμπνευση από τα αρχαία ελληνικά θέατρα, όπου η διαδοχική διάταξη των καθισμάτων δημιουργεί βάθος και έντονη δραματικότητα. Αυτή η αναφορά διαμόρφωσε τη γλυπτική γλώσσα του έργου, καθορίζοντας τη σχέση ανάμεσα στο φως, τα υλικά και τις υψομετρικές μεταβολές. Η δυναμική εμπρόσθια σύνθεση φιλοξενεί τα ψυγεία κρασιού και επενδύεται με βουρτσισμένο, θερμικά επεξεργασμένο μασίφ ξύλο, προσφέροντας μια πλούσια, απτική εμπειρία. Περιμετρικά, η αποθήκευση των φιαλών διαμορφώνεται από εμφανείς δομικές ράβδους οπλισμού, μια ιδέα που επαναλαμβάνεται στα οξειδωμένα μεταλλικά ράφια για τα ποτήρια.

 

 

Παλέτα υλικών

Τα χειροποίητα στοιχεία διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας. Το κελάρι κρασιού αναπτύσσεται σε αποχρώσεις του γκρι και του κεχριμπαριού, σε αντίθεση με τις συρόμενες μεταλλικές πόρτες με όψη Corten, οι οποίες αποκρύπτουν διακριτικά όλο τον τεχνικό εξοπλισμό. Στον πυρήνα του χώρου, ένα μονολιθικό τραπέζι-πάγκος από μαύρη πέτρα λειτουργεί ως ισχυρό σημείο αναφοράς και εστία συγκέντρωσης.

 

Γλυπτικό αποτύπωμα

Η κατοικία επιχειρεί να αποτυπώσει χωρικά τη συνάντηση μνήμης και λήθης, έχοντας γεννηθεί μέσα από τα βιώματα του τόπου, εκεί όπου το παιχνίδι των παιδικών χρόνων μετουσιώθηκε σε υλική πρόθεση. Μια αρχιτεκτονική χειρονομία ριζωμένη στο φως, στον αέρα, στο άυλο και στη σιωπή της μεσογειακής ενδοχώρας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο βρίσκεται στην Κάτω Δευτερά, στα προάστια της Λευκωσίας, σε περιοχή με ήπιο ξηροθερμικό μικροκλίμα και μορφολογία χαμηλών κοιλάδων και πεδιάδων. Η γεωργική χρήση του τοπίου επιβιώνει και συνομιλεί με τη νέα δόμηση. Η κατοικία δεν εισβάλλει, αλλά ενσωματώνεται, ενώ ο τόπος παραμένει πρωταγωνιστής.

Η συνθετική διαδικασία ξεκινά από την κάτοψη, η οποία οργανώνει τη λογική της κατοίκησης μέσα από έναν αυστηρό, τυπολογικά συμπαγή πυρήνα. Δύο καθαροί ισόγειοι όγκοι -τοποθετημένοι παράλληλα- ορίζουν ένα ενδιάμεσο αίθριο, το οποίο λειτουργεί ως χωρικός και βιωματικός πυρήνας.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Οι όγκοι φιλοξενούν τις βασικές λειτουργίες της κατοικίας, ενώ δύο “μαντρότοιχοι” συμπληρώνουν το εσωστρεφές περίβλημα, διαμορφώνοντας συνθήκες προστασίας και απομόνωσης. Η κάτοψη απορρίπτει τους περιττούς χώρους κίνησης και καθοδηγεί τη ροή μέσα από συντεταγμένες, ευδιάκριτες λειτουργίες. Η κατοίκηση εστιάζει στο αίθριο: έναν χώρο ηλιακό, κοινωνικό, συλλογικό αλλά και ψυχικό.

Η κατοικία αναπτύσσεται από μέσα προς τα έξω, με την αδόμητη περιμετρική ζώνη να λειτουργεί ως φυσικό περίβλημα. Η φύτευση προγραμματίζεται να συνομιλήσει με το χτισμένο, προσφέροντας οργανική ένταξη στο τοπίο και αμβλύνοντας την παρουσία της κατασκευής στο πέρασμα του χρόνου. Ο προσανατολισμός υπακούει σε βιοκλιματικά κριτήρια: οι χώροι διημέρευσης βλέπουν νότια, προς το αίθριο∙ οι βοηθητικοί οργανώνονται βόρεια, με θέα προς την πεδιάδα και τον Πενταδάκτυλο. Ο πρώτος όγκος, στραμμένος προς τον δρόμο, συγκροτεί την πρόσοψη και φιλτράρει την επαφή με το δημόσιο. Στεγάζει αποθήκες, ατελιέ, βοηθητικούς χώρους της κολυμβητικής δεξαμενής και ένα μαγειρείο εξωτερικού χώρου.

 

 

Υλικότητα & γεωμετρία

Η κατοικία δεν αναζητεί την εντύπωση, ενώ απορρίπτει την υλική υπερβολή, τις επιφανειακές υφές και τις φλύαρες γεωμετρίες. Το αρχιτεκτονικό της ιδίωμα βασίζεται στη λιτότητα, στην καθαρότητα του χώρου και στην πρωτοκαθεδρία του φωτός. Η έδρασή της σε ένα λιτό βάθρο από εμφανές σκυρόδεμα τη μετατρέπει σε μια γλυπτική επινόηση, ένα ήπιο αποτύπωμα μέσα στο τοπίο. Ένα κτίσμα που ακούει και θυμάται.

 

Μυσταγωγική ατμόσφαιρα

The hotel is housed in an existing 19th-century stone structure in the heart of Rethymno’s old town and consists of five suites offering all contemporary comforts.

 

Το ξενοδοχείο σχεδιάζεται μέσα σε υφιστάμενο πέτρινο οθωμανικό κτίριο του 19ου αιώνα στον ιστό της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου και αφορά στη δημιουργία πέντε σουιτών που παρέχουν όλες τις σύγχρονες ανέσεις.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος της αρχιτεκτονικής μελέτης είναι να μεταβιβάσει στον επισκέπτη στοιχεία της κρητικής κουλτούρας, προσφέροντας την εμπειρία του παλιού και μυσταγωγικού σε συνύπαρξη με τις σύγχρονες τάσεις. Κατά την επανάχρηση του υφιστάμενου κελύφους τονίστηκε το πέτρινο στοιχείο και παρέμεινε το σύνολο της λιθοδομής με κάποιες ενισχύσεις για λόγους στατικότητας. Με στόχο να μην αλλοιωθεί το αρχικό ύφος, όλα τα μηχανολογικά και ηλεκτρολογικά στοιχεία κρύφτηκαν στους τοίχους και στα δάπεδα.

Στο οικόπεδο δίπλα από το υπάρχον κέλυφος σχεδιάστηκε ένα πέτρινο “κουφάρι“ με κυρίαρχο στοιχείο το νερό, το οποίο αποτελεί την κοινόχρηστη πισίνα του ξενοδοχείου και δημιουργεί μια αίσθηση όασης στην καρδιά της παλιάς πόλης. Η σύνδεση των δυο πέτρινων κτισμάτων πραγματοποιείται με ένα κλιμακοστάσιο από ανεπίχριστο σκυρόδεμα.

 

 

Παλέτα υλικών

Με γνώμονα τον τονισμό του χαρακτήρα του έργου, τα βασικά υλικά που επιλέχθηκαν ήταν η πέτρα, το ξύλο, ο πηλός και το σκουριασμένο σίδερο. Δημιουργήθηκαν έτσι ειδικές κατασκευές, είτε επαναχρησιμοποιήθηκαν υφιστάμενα στοιχεία από το κτίριο. Τα δάπεδα είναι κατασκευασμένα από μακρόστενα πλακίδια πηλού, ενώ οι υδρορροές από πήλινα κομμάτια σωλήνων που ενώνονται, όπως οι παραδοσιακές κρητικές υδρορροές.

 

 

Ειδικές κατασκευές

Τα μεταλλικά στοιχεία, όπως κουφώματα, κάγκελα και ζαρντινιέρες, είναι από σκουριασμένο σίδερο που έχει λουστραριστεί. Οι γυάλινες επιφάνειες είναι ειδικής κατασκευής ώστε να αποπνέουν χαρακτήρα παλαιότητας, ενώ για τις πόρτες και τα έπιπλα έγινε επανάχρηση των παλιών ξύλινων στοιχείων που βρέθηκαν στο κτίριο. Για τα δομικά ξύλινα στοιχεία χρησιμοποιήθηκε καστανιά από το Άγιο Όρος χωρίς καμία επεξεργασία. Τέλος, οι κλειδαριές των δωματίων είναι παλιές οθωμανικές, οι οποίες έχουν βρεθεί στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου και έχουν ανακατασκευαστεί.

 

Αστικό σπήλαιο

Αξιοποιώντας τις ανησυχίες που ανέδειξε η μεταπανδημική εποχή, το έργο επαναπροσδιορίζει τη σύγχρονη κατοικία, δίνοντας έμφαση στην αίσθηση της χωρικής ελευθερίας, τον φυσικό αερισμό και το άπλετο φυσικό φως. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός σπιτιού που προσφέρει ταυτόχρονα ασφάλεια και ψυχική ανάταση –  ενός χώρου που συνδυάζει τη στιβαρότητα μιας σπηλιάς με τη θερμότητα και την απτικότητα των φυσικών υλικών. Η προσέγγιση αυτή επιχειρεί να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα αστικά διαμερίσματα μπορούν να ισορροπούν ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συνδεσιμότητα, μέσα στα πυκνά αστικά περιβάλλοντα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το διαμέρισμα, ενταγμένο στο συμπαγές αστικό τοπίο της Ταϊπέι, λειτουργεί ως ένα μικρό καταφύγιο μέσα στην πόλη. Το φυσικό φως διαχέεται μέσω προσεκτικά σχεδιασμένων ανοιγμάτων, ενώ διαδρομές αερισμού εξασφαλίζουν τη συνεχή ροή φρέσκου αέρα σε όλο το εσωτερικό. Το έργο ενσαρκώνει την ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και την έκθεση, επαναπροσδιορίζοντας το πώς η αρχιτεκτονική κατοικίας μπορεί να καλλιεργεί τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική ευεξία.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία οργανώνεται ως ένα ενιαίο, ρέον σύνολο, όπου τα όρια ανάμεσα στους χώρους υποχωρούν διακριτικά. Οι καμπύλοι τοίχοι και οι συνεχείς όγκοι ευνοούν την ομαλή κίνηση και την ανεμπόδιστη οπτική συνέχεια. Ο κεντρικός χώρος καθιστικού λειτουργεί ως η “καρδιά” του διαμερίσματος, συνδέοντας οργανικά την κουζίνα, την τραπεζαρία και τα υπνοδωμάτια. Μέσα από αυτή τη ρευστή διάταξη, επιτυγχάνεται μια ισορροπία ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και την ανοιχτότητα, χωρίς την ανάγκη σκληρών διαχωριστικών στοιχείων.

Κάθε λειτουργική ζώνη έχει σχεδιαστεί ώστε να ανταποκρίνεται στις καθημερινές ανάγκες και ιεροτελεστίες των κατοίκων, διατηρώντας ευελιξία και άνεση. Οι κοινόχρηστοι χώροι – καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα – συνυπάρχουν σε ενιαίο πεδίο, ενώ οι ιδιωτικές περιοχές ορίζονται διακριτικά μέσα από μεταβολές στάθμης και φωτισμού. Κρυφές αποθηκευτικές λύσεις και ενσωματωμένα έπιπλα ενισχύουν τη λειτουργικότητα χωρίς να διαταράσσουν την καθαρότητα της εικόνας. Η ενδοδαπέδια θέρμανση και οι ακουστικές επενδύσεις συμβάλλουν σε ένα περιβάλλον υψηλής άνεσης και ηρεμίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Μια λιτή αλλά εκλεπτυσμένη παλέτα υλικών διαμορφώνει τη συνολική ατμόσφαιρα του χώρου. Οι λείες επιφάνειες τοίχου, τα δάπεδα terrazzo και οι καμπύλες ξύλινες λεπτομέρειες δημιουργούν μια αίσθηση απτικής συνέχειας. Η πέτρα, το ξύλο και το μέταλλο συνδυάζονται με μαλακά υφάσματα και διάχυτο φωτισμό, προσφέροντας μια εμπειρία ηρεμίας και ισορροπίας. Η σύνθεση αποπνέει την αίσθηση μιας “αστικής σπηλιάς” – ενός σύγχρονου καταφυγίου διαμορφωμένου από την υφή, το φως και τη σιωπή.

 

Το έργο ξεδιπλώνεται όχι απλώς ως ένας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον -αλλά ως ένας στοχασμός πάνω στη συνύπαρξη.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Εδώ, ο πρωτογενής λίθος και η οραματική μορφή δεν συναντιούνται απλώς· συνωμοτούν σιωπηρά στη δημιουργία. Το φαράγγι, σμιλεμένο από την αργή επιμονή του γεωλογικού χρόνου, μεταμορφώνεται σε ένα φυσικό αμφιθέατρο όπου η αρχιτεκτονική αιωρείται σαν ψίθυρος από το μέλλον – αιθέρια, ανακλαστική, και με έναν τρόπο, αναπόφευκτη. Η μονολιθική σφαίρα δεν διακόπτει το τοπίο· το τονίζει, σαν την τελική κατάληξη σε μια φράση που η φύση άρχισε να συνθέτει πριν από εκατομμύρια χρόνια.

Δεν πρόκειται ούτε για πράξη νοσταλγίας ούτε για προβολή μιας ουτοπίας. Είναι μια χωρική συμφιλίωση ανάμεσα στη μνήμη και τη φαντασία. Το ακατέργαστο ίζημα της γης αγκαλιάζει την ακρίβεια της ανθρώπινης τέχνης, αναγνωρίζοντας τη συνέχεια ανάμεσα στη φυσική εξέλιξη και την πολιτισμική επινόηση. Ό,τι κάποτε χρειάστηκε αιώνες διάβρωσης για να διαμορφωθεί, τώρα συνυπάρχει με δομές που γεννήθηκαν μέσα σε ένα ψηφιακό κλάσμα του δευτερολέπτου. Κι όμως, εδώ δεν υπάρχει ιεραρχία -καμία υπεροχή της μιας εποχής έναντι της άλλης. Κάθε μορφή, αρχαία ή νέα, γίνεται καθρέφτης της ουσίας της άλλης.

Σ’ αυτή τη χορογραφία των εποχών, η αρχιτεκτονική υπερβαίνει τον ρόλο της ως απλού δοχείου του χώρου. Μετατρέπεται σε γέφυρα ανάμεσα στις χρονικότητες -σε ένα αγγείο μέσα από το οποίο το παρελθόν και το μέλλον συναντιούνται στο αιώνιο παρόν. Λίθος, ατσάλι και φως συνθέτουν έναν ατέρμονο διάλογο, αντηχώντας μέσα στο φαράγγι σαν τον απόηχο δύο κόσμων που μαθαίνουν επιτέλους να μιλούν την ίδια γλώσσα.

 

 

Λέξεις-κλειδιά & λογισμικό

Βραβευμένο μουσείο σχεδιασμού στο κέντρο ενός παλιού λατομείου μαρμάρου, κατασκευασμένο από ακατέργαστους λίθινους όγκους· το κτίριο έχει σχήμα φτερών που ανοίγουν, με γωνιακή γεωμετρία. Εμβληματικός σχεδιασμός, τραχιά επιφάνεια βράχου· στο εσωτερικό αιωρείται μια μαύρη, γυαλιστερή, φουτουριστική σφαίρα που φωτίζεται δραματικά από μέσα· φωτισμένο τοπίο, σχεδιασμός όπου το έδαφος και η αρχιτεκτονική αναδύονται ως ένα ενιαίο σύνολο· ενσωματωμένα γυαλιά και καθρέφτες, υψηλή λεπτομέρεια, άποψη από ψηλά. Φωτορεαλιστικό.

–chaos 20 –ar 13:16 –style raw –v 6 –stylize 250

 

Δημιουργήθηκε με Midjourney.

 

Διαχρονικό μνημείο

Το έργο βρίσκεται στην κοιλάδα d’Itria της Απουλίας στην Ιταλία, όπου η αρχιτεκτονική των Trulli είναι γνωστή για τους χαρακτηριστικούς λευκούς πέτρινους τοίχους και τις κωνικές στέγες από ασβεστόλιθο. Αυτές οι μοναδικές μορφές, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα, αποτελούν φορείς ιστορικής και πολιτιστικής αξίας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Όταν η οικογένεια Franco αποφάσισε να δημιουργήσει την εξοχική της κατοικία, τα τρία παλαιωμένα Trulli του οικοπέδου έγιναν αμέσως το σημείο αναφοράς του σχεδιασμού. Τα ίχνη του χρόνου επάνω τους, σε συνδυασμό με τους γύρω ελαιώνες, όρισαν την ταυτότητα του έργου. Η πρόκληση ήταν να αποκατασταθούν και να ανακαινιστούν τα αρχαία αυτά πέτρινα κτίσματα, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες επεκτάσεις και μια πισίνα, ώστε να προκύψει ένα καταφύγιο όπου το παρελθόν συναντά το παρόν. Η ισορροπία βρέθηκε στη σύνδεση της έντονης προσωπικότητας των ιδιοκτητών με την πλούσια ψυχή του τόπου, δίνοντας στην κατοικία έναν χαρακτήρα που την ξεχωρίζει από τις τυπικές εξοχικές κατοικίες.

Η κατοικία παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με το φυσικό της περιβάλλον. Το κόκκινο χώμα του οικοπέδου διατηρήθηκε εμφανές, ενώ η πισίνα καθρεφτίζει τους ελαιώνες, εντείνοντας τη σύνδεση με το τοπίο. Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάστηκαν λιτοί, διακοσμημένοι με τοπικά έργα τέχνης και διακριτική επίπλωση, ώστε το βλέμμα να επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη φύση. Περισσότερο από ένα απλό θερινό καταφύγιο, η κατοικία αυτή αποτελεί μνημείο στον χρόνο: ένας τόπος όπου οι αρχαίες μορφές ανασύρονται και συνυπάρχουν αρμονικά με τη σύγχρονη ζωή.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η σύνθεση του συγκροτήματος αφηγείται την πορεία του χρόνου μέσα από τα διαφορετικά του τμήματα. Από τα αυθεντικά κωνικά Trulli, στο πέτρινο σπίτι που επεκτάθηκε έναν αιώνα πριν, έως και τις νέες προσθήκες, η διάταξη σχηματίζει μια «χρονική διαβάθμιση». Οι μικρές πέτρες των Trulli αντιπαρατίθενται με τους μεγαλύτερους λίθους της παλαιότερης επέκτασης, ενώ οι νέοι όγκοι ολοκληρώνουν την αλληλουχία. Τοποθετημένα από αριστερά προς τα δεξιά -από το παλιό προς το νέο- τα κτίσματα εκφράζουν όχι μόνο την αρχιτεκτονική εξέλιξη, αλλά και τη συνέχεια των οικογενειακών δεσμών και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η κύρια είσοδος βρίσκεται στο τμήμα της εκατονταετίας, συνδέοντας το ιστορικό με το σύγχρονο. Ο χώρος αυτός λειτουργεί ταυτόχρονα ως είσοδος και καθιστικό, με μεγάλα ανοίγματα στους πέτρινους τοίχους και ειδικά σχεδιασμένα έπιπλα που γεφυρώνουν την παράδοση με τη σύγχρονη αισθητική.

Στα αριστερά διατηρούνται τα παλαιότερα Trulli, τα οποία μετατράπηκαν σε δύο υπνοδωμάτια με σεβασμό στις ιστορικές υφές τους, ενώ ο φωτισμός αναδεικνύει τα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στα δεξιά βρίσκονται οι νεόδμητοι χώροι με την κουζίνα, την κύρια κρεβατοκάμαρα και τους κοινόχρηστους χώρους. Η κουζίνα, ως «καρδιά» της κατοικίας, διαθέτει νησίδα από μπετόν και πάγκο από ανοξείδωτο ατσάλι που συνδυάζουν τη μαγειρική με τη συνάθροιση. Οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες ανοίγουν προς τους ελαιώνες, φέρνοντας την καθημερινότητα σε άμεση επαφή με τη φύση.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αποκατάσταση των Trulli καθοδηγήθηκε από τον σεβασμό προς την παραδοσιακή δεξιοτεχνία. Οι φθαρμένες τοιχοποιίες επισκευάστηκαν με την αρχική τεχνική της ξερολιθιάς, που προσφέρει θερμομόνωση και διατηρεί τη σοφία των αιώνων. Η συνεργασία με τους τοπικούς λιθοξόους απαίτησε ευελιξία: αντί να βασίζονται αποκλειστικά στην εμπειρία, οι αρχιτέκτονες σημείωναν απευθείας με σπρέι τις σχεδιαστικές κατευθύνσεις πάνω στους τοίχους και τα δάπεδα, εξασφαλίζοντας σαφήνεια και κοινή γλώσσα. Έτσι προέκυψε αρμονία ανάμεσα στην παραδοσιακή τέχνη και τον σύγχρονο σχεδιασμό. Εσωτερικά και εξωτερικά, η χρήση φυσικής πέτρας, μπετόν, γυαλιού και λιτών φινιρισμάτων υπογραμμίζει την ανθεκτικότητα και την αυθεντικότητα.

 

Οικολογική ευαισθησία

Η πρόταση “στήνει” έναν διάλογο με το τοπίο. Η διαμόρφωση του τοπίου επιδιώκει να θολώσει τα όρια ανάμεσα στο δομημένο χώρο και στη φύση, ενσωματώνοντας την αρχιτεκτονική στο περιβάλλον της μέσα από ποικίλα στρώματα βλάστησης. Η πρόθεση δεν είναι μόνο να πλαισιωθεί το σπίτι με πράσινο, αλλά και να δημιουργηθεί μια ακολουθία βιωματικών εμπειριών που αποκαλύπτονται καθώς κανείς κινείται στον χώρο. Αυτή η προσέγγιση τονίζει τη ρευστότητα, τη βιοποικιλότητα και τη συνέχεια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, αναδεικνύοντας τον ουσιαστικό ρόλο της φύσης στη σύγχρονη κατοίκηση.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το έργο αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής τοπίου που διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την ατμόσφαιρα μιας κατοικίας. Αντί να αντιμετωπίζεται ο κήπος ως συμπληρωματικό στοιχείο, το έργο τον καθιστά το βασικό μέσο αρχιτεκτονικής έκφρασης. Μέσα από τη βιοποικιλότητα, την οικολογική ευαισθησία και τη χωρική διαστρωμάτωση, ο σχεδιασμός τοποθετεί την κατοικία στο ευρύτερο πλαίσιο, όπου το δομημένο περιβάλλον και η φύση συνυπάρχουν σε γνήσια συμβίωση.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η κατοικία βρίσκεται σε οικόπεδο 3.125m2, με 1.400m2 δομημένης επιφάνειας που τοποθετείται στρατηγικά ώστε να σέβεται και να αναδεικνύει την υφιστάμενη τοπογραφία. Ο κήπος οργανώνεται σε διακριτές αλλά αλληλένδετες ζώνες, καθεμία με ξεχωριστή ατμόσφαιρα, διατηρώντας ταυτόχρονα την ενότητα του συνόλου. Ο σχεδιασμός ενσωματώνει χλοοτάπητες, σκιερούς χώρους καθιστικών και πυκνοφυτεμένα όρια που δημιουργούν ιδιωτικότητα χωρίς να αποκόπτουν το σπίτι από το φυσικό του περιβάλλον. Η κυκλοφορία καθοδηγείται από ένα δίκτυο διαδρομών που εγκαθιδρύει οπτικές και φυσικές συνδέσεις ανάμεσα στους κήπους και στους εσωτερικούς χώρους.

Το πρόγραμμα ισορροπεί τις κοινωνικές και τις ιδιωτικές λειτουργίες σε ένα πλαίσιο όπου το τοπίο είναι διαρκώς παρόν. Τα μεγάλα ανοίγματα στην αρχιτεκτονική αναιρούν τα όρια, εξασφαλίζοντας συνεχή διάλογο μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Η πισίνα και το deck αναψυχής εντάσσονται οργανικά στις φυτεμένες περιοχές, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η ψυχαγωγία και ο στοχασμός συνυπάρχουν. Οι βοηθητικοί χώροι σχεδιάζονται διακριτικά, ώστε η λειτουργικότητα να μην διαταράσσει τη βιωματική ποιότητα της συνολικής σύνθεσης.

 

 

Παλέτα υλικών

Οι επιλογές υλικών ενισχύουν την ενσωμάτωση σπιτιού και κήπου. Τα λιθόστρωτα δάπεδα συγχωνεύονται με τις φυτεμένες επιφάνειες, ενώ τα ξύλινα deck προσθέτουν ζεστασιά και υφή στους κοινωνικούς χώρους. Η παλέτα φύτευσης είναι πλούσια και πολυεπίπεδη: ψηλά δέντρα προσφέρουν σκιά και κλίμακα· θάμνοι και αγρωστώδη μαλακώνουν τα όρια των κτισμάτων· αναρριχώμενα φυτά δημιουργούν κατακόρυφες συνδέσεις, ενώνοντας την αρχιτεκτονική με το πράσινο περιβάλλον της. Υδάτινα στοιχεία εμπλουτίζουν περαιτέρω τις ποιότητες του κήπου, αντανακλώντας το φως και εισάγοντας τον ήχο στο τοπίο.

Αρχιτεκτονική τοπίου: Rodrigo Oliveira Paisagismo

 

 

Χωρικό πείραμα

Το έργο αντανακλά την εξελισσόμενη αστική κουλτούρα της Σαγκάης. Δημιουργώντας ένα επιμελημένο, καθηλωτικό περιβάλλον, το καφέ λειτουργεί τόσο ως σημείο συνάντησης της γειτονιάς όσο και ως δήλωση της παγκόσμιας κουλτούρας του καφέ. Συνδέει το τοπικό πλαίσιο με τις διεθνείς τάσεις σχεδιασμού, εμπλουτίζοντας τον πολιτιστικό ιστό της πόλης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύλληψη του έργου αποτελεί έναν εμπορικό χώρο που υπερβαίνει τις παραδοσιακές λειτουργίες. Αντί για ένα συμβατικό καφέ, αντιπροσωπεύει μια ξεχωριστή εμπειρία, όπου ο σχεδιασμός, το εμπόριο και η κοινότητα αλληλοσυνδέονται. Ο σχεδιασμός δίνει έμφαση σε έναν νέο αστικό τρόπο ζωής -ανοιχτό, πειραματικό και επικεντρωμένο στην ανταλλαγή ιδεών.

Ο ευρύχωρος σχεδιασμός και τα ανθεκτικά βιομηχανικά χαρακτηριστικά του αρχικού κτιρίου προσέφεραν τόσο προκλήσεις όσο και ευκαιρίες. Αντί για συμβατικά χωρίσματα, ο σχεδιασμός ενσωματώνει χαμηλά ξύλινα διαχωριστικά και αρθρωτές προθήκες, δημιουργώντας έναν χώρο που είναι ταυτόχρονα ανοιχτός και οργανωμένος. Οι φυτεύσεις στην είσοδο και ο χώρος εκθέσεων συνυφαίνονται, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός εμπορικού μετασχηματισμού, ενώ ταυτόχρονα αφηγούνται μια πολιτιστική ιστορία. Ο χώρος έχει σχεδιαστεί ώστε να αναπτύσσεται οργανικά: οι αρθρωτές προθήκες μπορούν να αναδιαταχθούν για να ανανεώσουν τις εμπορικές εκθέσεις, ενώ ο κεντρικός χώρος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε χώρο συνεδρίων ή εκδηλώσεων μετακινώντας τον πάγκο καφέ και αναπροσαρμόζοντας τη διάταξη καθισμάτων. Αυτή η ευελιξία αποτελεί βασικό στοιχείο για την ισορροπία ανάμεσα στη λειτουργία και την αισθητική του χώρου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η χωρική σύλληψη συνδυάζει κυκλοφορία, έκθεση και κοινωνική αλληλεπίδραση. Πολλαπλά επίπεδα από πλατφόρμες και διαδρόμους συνδέονται αδιάλειπτα, επιτρέποντας στους επισκέπτες να βιώσουν το καφέ δυναμικά, από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η διάταξη ενθαρρύνει την κίνηση, την αλληλεπίδραση και την εξερεύνηση, μετατρέποντας τον χώρο σε καφέ, γκαλερί και κοινωνικό κόμβο ταυτόχρονα. Ζώνες για καφέ, εκθέσεις και δημιουργικά εργαστήρια ενσωματώνονται σε ένα ενιαίο, συνεκτικό αφήγημα. Ευέλικτα έπιπλα και αρθρωτές εγκαταστάσεις επιτρέπουν στον χώρο να προσαρμόζεται σε διαφορετικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Ο λειτουργικός σχεδιασμός εξασφαλίζει τόσο την καθημερινή λειτουργία του καφέ όσο και τη δυνατότητα φιλοξενίας επιμελημένων εκδηλώσεων ή καλλιτεχνικών παρουσιάσεων.

 

 

Παλέτα υλικών & βιωσιμότητα

Φυσικές υφές όπως ξύλο, πέτρα και μέταλλο συνδυάζονται με πειραματικά φινιρίσματα. Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε ακατέργαστα και εκλεπτυσμένα υλικά αντικατοπτρίζουν το μείγμα εμπορίου και δημιουργικότητας. Ο φωτισμός παίζει καίριο ρόλο, αναδεικνύοντας τις αρχιτεκτονικές χειρονομίες και διαμορφώνοντας οικείες ατμόσφαιρες. Τέλος, τα αρθρωτά συστήματα εκθέσεων και οι ευέλικτες φυτεύσεις καθιστούν τον χώρο προσαρμόσιμο σε εποχικές αλλαγές, εκδηλώσεις και στους φυσικούς ρυθμούς των φυτών. Αυτή η μέθοδος ξεπερνά τον παραδοσιακό σχεδιασμό, δίνοντας στον χώρο τη δυνατότητα να προσαρμόζεται και να παραμένει ζωντανός. Είναι βιώσιμη όχι μόνο επειδή χρησιμοποιεί φυσικά στοιχεία για εξοικονόμηση ενέργειας, αλλά και επειδή ο σχεδιασμός επιτρέπει στις εμπορικές δραστηριότητες να συγχωνεύονται αρμονικά με τη φυσική ροή του χώρου.

 

Ομαλή ενσωμάτωση

Η κατοικία διαθέτει δομημένη επιφάνεια 300 m² σε οικόπεδο 200 m². Το σχέδιο διαμορφώθηκε για έναν κοινωνικό τρόπο ζωής, με ρευστούς εσωτερικούς χώρους και έντονη ενσωμάτωση με τη φύση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Βρισκόμενη σε δρόμο γεμάτο πράσινο στο Jardim Paulistano, η κατοικία αντιπροσωπεύει την καλοσχεδιασμένη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Η έντονη αντίθεση μεταξύ των ορόφων καθορίζει την αρχιτεκτονική αισθητική της: ενώ το ισόγειο χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και χωρική ρευστότητα, ο επάνω όροφος εμφανίζεται ως διακριτός μονολιθικός όγκος. Ο πρώτος όροφος περιβάλλεται από κάθετα στοιχεία που λειτουργούν ως κινητά σκίαστρα, κρύβοντας τις δομικές επιφάνειες και ρυθμίζοντας το ηλιακό φως. Αυτή η στρατηγική υπερβαίνει την αισθητική, εξασφαλίζοντας θερμική ισορροπία, ιδιωτικότητα και μια μοναδική ταυτότητα.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Στο ισόγειο, ένας μεγάλος ενιαίος κοινωνικός χώρος ενώνει την κουζίνα με το καθιστικό, ανοίγοντας στον κήπο μέσω γενναιόδωρων ανοιγμάτων. Στον πρώτο όροφο, δύο ευρύχωρες σουίτες εξασφαλίζουν ιδιωτικότητα και άνεση. Το ρετιρέ περιλαμβάνει έναν ευέλικτο χώρο και ένα ηλιόλουστο κατάστρωμα, προσφέροντας θέα στις κορυφές των δέντρων και βύθιση στη φύση μέσα στο αστικό περιβάλλον. Στοιχεία προσβασιμότητας, όπως φαρδιές διόδους και ανελκυστήρας, επιτρέπουν τη μακροχρόνια χρήση.

 

 

Παλέτα υλικών & βλάστηση

Η ανθεκτικότητα και η χαμηλή συντήρηση καθοδήγησαν τις επιλογές υλικών. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκαν πορσελάνινες πλάκες στο ισόγειο, ενώ οι εξωτερικοί τοίχοι και τα δάπεδα επενδύθηκαν με φυσική πέτρα. Επιπλέον, το ξύλο κυριάρχησε στο εσωτερικό, χρησιμοποιούμενο για τα σκίαστρα, τα πάνελ και τις ξυλουργικές κατασκευές.

Τέλος, η διαμόρφωση του τοπίου διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Τροπική βλάστηση περιβάλλει την κατοικία, δημιουργώντας ιδιωτικότητα και μια ζεστή ατμόσφαιρα. Μια διατηρημένη Pitangueiras tree στο γκαράζ προσφέρει σκιά και σεβασμό στη φυσική κληρονομιά, ενώ άλλα είδη ενισχύουν την ένταξη της κατοικίας στο αστικό τοπίο.

 

Γραμμή στο τοπίο

Οι δύο ενοικιαζόμενες παραθεριστικές κατοικίες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει κοινόχρηστο χώρο διαβίωσης, τρία υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά και ευρύχωρες υπαίθριες διαμορφώσεις με πισίνα, βρίσκονται σε επίμηκες επικλινές οικόπεδο σε εκτός σχεδίου περιοχή στην Κίσσαμο Χανίων, με δυτικό προσανατολισμό και θέα προς τη γνωστή τουριστικά αναπτυσσόμενη παραλία Φαλάσαρνα.

 

Ένταξη στο έδαφος

Η μεγάλη κλίση του εδάφους και το επιβλητικό τοπίο, οδήγησαν στην κεντρική σχεδιαστική ιδέα της ένταξης των κατοικιών στο έδαφος, παράλληλα στην ακτογραμμή, με απρόσκοπτη θέα προς τη θάλασσα. Οι όγκοι των δύο κατοικιών καλύπτονται από φυτεμένο δώμα και μεταξύ τους διαχωρίζονται από μια ζώνη φυσικού εδάφους με πυκνή βλάστηση, προκειμένου να επιτευχθεί η μέγιστη ιδιωτικότητα των υπαίθριων χώρων και να ελαχιστοποιηθεί η παρέμβαση στο τοπίο. Η τελική εικόνα του συμπλέγματος από την ακτογραμμή προς το βουνό είναι η ελάχιστη οριζόντια επιφάνεια από σκυρόδεμα και γυαλί της δυτικής όψης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Οι κατόψεις έχουν γραμμική διάταξη, με τη διαδοχή των χώρων να μεταβαίνει από τους υπαίθριους στους μερικώς καλυμμένους και τους πλήρως στεγασμένους υπόσκαφους. Η ανατολική πλευρά και οι οροφές των κατοικιών ενσωματώνονται στο έδαφος, ενώ η δυτική όψη ανοίγει προς τη θέα. Αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως φεγγίτες στην οροφή και μικρές αυλές-αίθρια μέσα στο έδαφος στην ανατολική πλευρά, προσφέρουν διαμπερότητα, επιτρέποντας τον φυσικό φωτισμό και αερισμό των εσωτερικών.

Οι δύο κατοικίες αξιοποιούν τη φυσική προστασία που παρέχει το έδαφος, προφυλάσσοντας το κέλυφος από τις κλιματικές συνθήκες, την έντονη ηλιακή ακτινοβολία και τους ανέμους, ενώ εκμεταλλεύονται τη σταθερή θερμοκρασία του εδάφους, εξασφαλίζοντας χαμηλότερες απαιτήσεις σε δροσισμό ή θέρμανση και επομένως μειωμένη κατανάλωση ενέργειας. Τα μεγάλα ανοίγματα των δυτικών όψεων σε συνδυασμό με τα ανοίγματα των αιθρίων στην ανατολική πλευρά εξασφαλίζουν τον φυσικό αερισμό των κατοικιών ενώ τα ανοίγματα στην οροφή επιτρέπουν τον αερισμό με κατακόρυφο ελκυσμό.

 

Παλέτα υλικών

Η χρήση σύγχρονων τεχνολογιών στα ανοίγματα, στα υλικά και στις μεθόδους δόμησης συνεισφέρει επίσης στην εξοικονόμηση ενέργειας και στο χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα της κατασκευής. Τα υλικά -σκυρόδεμα και γυαλί- επιλέχθηκαν με στόχο μια απλή και εναρμονισμένη με το τοπίο αρχιτεκτονική χειρονομία, με ελάχιστη επίδραση και μέγιστη προσαρμογή στο φυσικό περιβάλλον. Η αδρή και μινιμαλιστική προσέγγιση της επεξεργασίας των υλικών προσδίδει έναν ανεπίσημο χαρακτήρα στην κατοίκηση, σε σύνδεση με τον τόπο και τη φύση.

 

 

Αφαιρετικές Μορφές

Η κατοικία βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Πάρου, και καλύπτει επιφάνεια 330m2 μέσα σε ένα οικόπεδο έκτασης 11.000 m2 με θέα στον κόλπο του Μώλου και το νησί της Νάξου. Η αρχιτεκτονική πρόταση ενσωμάτωσε προσεκτικά το κτίριο στη φυσική πλαγιά, μια χειρονομία που συμφιλιώνει τη σύγχρονη κατοίκηση με τη διακριτική παρουσία του κυκλαδικού τοπίου.

 

Στρατηγική κυκλοφορίας

Η πορεία της εισόδου ξεδιπλώνεται μέσω της καθόδου από τον χώρο στάθμευσης σε μία πίσω αυλή, μια μεταβατική τομή στο ανάγλυφο του τοπίου που εισάγει φυσικό φως στο εσωτερικό. Από εδώ, η κυκλοφορία προχωρά στον χώρο διαβίωσης που ενοποιεί το καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα σε μια ενιαία ζώνη, προσανατολισμένη προς τη θέα. Ένας παράλληλος άξονας κυκλοφορίας οδηγεί στους ιδιωτικούς χώρους: τέσσερα υπνοδωμάτια, δύο εκ των οποίων με το δικό τους λουτρό, διατεταγμένα κατά μήκος ενός διαδρόμου που φωτίζεται από ένα επίμηκες φυτεμένο αίθριο.

 

 

Χωρική οργάνωση

Αυτή η διαμόρφωση με τις αυλές-αίθρια μεσολαβεί μεταξύ ιδιωτικότητας και διαφάνειας, ενισχύοντας τον διαμπερή αερισμό και δημιουργώντας μια πολυεπίπεδη χωρική εμπειρία. Οι εξωτερικοί χώροι περιλαμβάνουν μια ημιυπαίθρια κουζίνα και τραπεζαρία, καθώς και ένα καθιστικό, στεγασμένα με πέργκολες, εκατέρωθεν μιας πισίνας υπερχείλισης. Η ζώνη μπροστά από την κατοικία, όπως και το δώμα της, φυτεύονται με την τοπική βλάστηση και την χαρακτηριστική μεσογειακή χλωρίδα.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα ορίζεται μέσω της χρήσης λιθοδομών από τοπική πέτρα, σοβατισμένων επιφανειών και ξύλινων στοιχείων, προσδίδοντας μια συγκρατημένη παλέτα που ενσωματώνει την κατοικία στο υπόβαθρό της, επιτρέποντάς της παράλληλα να υποχωρήσει οπτικά μέσα στην πλαγιά. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο ταυτόχρονα σύγχρονο και διαχρονικό, που διαπραγματεύεται τα όρια μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου μέσω μετρημένης αφαίρεσης και όχι επιβολής.

 

Σταδιακή αποκάλυψη

Η κατοικία στη θέση “Κοράκια”, στον δρόμο από την Παροικιά προς το αεροδρόμιο, εντάσσεται στο φυσικό τοπίο μιας πλαγιάς με θέα τα νησάκια και τις βραχονησίδες ανάμεσα στην Πάρο και την Αντίπαρο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η μορφολογική αυστηρότητα που επιβάλλει η υπόσκαφη κατασκευή της, ο προσανατολισμός καθώς και η πανοραμική θέα προς τη δύση και το Αιγαίο, καθόρισαν τους βασικούς άξονες της αρχιτεκτονικής λύσης. Έτσι, οργανώθηκε ένα εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον το οποίο αποκαλύπτει σταδιακά τα μυστικά του, φέρνοντας τους κατοίκους σε διαρκή διάλογο με τον δομημένο χώρο και τη φύση. Μία υπόσκαφη κατοικία εξ ορισμού διαθέτει μόνο μία όψη. Κατά συνέπεια, η επιθυμία για πέντε en suite υπνοδωμάτια -ένα master bedroom, ένα master guest room και τρία απλά- καθώς και για ενιαίο χώρο διημέρευσης με καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα, επέβαλαν τη γραμμική ανάπτυξη ώστε όλοι οι χώροι κύριας χρήσης να εκμεταλλεύονται την επιβλητική θέα που προσφέρει η τοποθεσία.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Για να απομονωθεί η ελεύθερη πρόσβαση και να προστατευθεί η ιδιωτικότητα των εξωτερικών χώρων, δημιουργήθηκε στο αριστερό άκρο της κατοικίας, μέσα στο έντονα επικλινές πρανές του φυσικού τοπίου, μία λιθόχτιστη εσωτερική προστατευμένη αυλή σε σχήμα οβάλ, με μία ελιά στο κέντρο της. Η πρόσβαση, από μία ανοιχτή πύλη, οδηγεί σε μία υπόσκαφη εσοχή στα δεξιά, όπου βρίσκεται κρυμμένη από τη θέα η γυάλινη κεντρική είσοδος, η οποία γίνεται κομβικό στοιχείο της σύνθεσης. Το χολ υποδοχής έχει στην αριστερή πλευρά του ένα κατακόρυφο φυτεμένο άνοιγμα για τον φυσικό φωτισμό και αερισμό του εσωτερικού, την ιματιοθήκη και το wc επισκεπτών, ενώ δεξιά την είσοδο του master υπνοδωματίου. Στη συνέχεια βρίσκεται ο ενιαίος χώρος διημέρευσης, με καθιστικό, τραπεζαρία και ανοιχτή κουζίνα, ο οποίος χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλα ανοίγματα που τρέχουν καθ’ όλο το μήκος του.

Το ένα βλέπει προς την εξωτερική θέα και την πισίνα και το άλλο προς μια φυτεμένη cour anglaise, εντείνοντας την εντύπωση ενός εσωτερικού που βρίσκεται ενσωματωμένο στο εξωτερικό περιβάλλον. Μετά την κουζίνα ξεκινά ένας μακρύς διάδρομος προς τα υπνοδωμάτια, με την cour anglaise κατά μήκος ολόκληρης της αριστερής πλευράς του να δίνει την αίσθηση της κίνησης μέσα από έναν κήπο.

 

 

Σχεδιασμός πισίνας

Η ενιαία πέργκολα της όψης και τα μεγάλα ανοίγματα μετατρέπουν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους σε ενιαίο λειτουργικό σύνολο. Χτιστά και ξύλινα χωρίσματα κάτω από την πέργκολα, ανάμεσα στους διαφορετικής χρήσης εσωτερικούς χώρους, προσφέρουν την ιδιωτικότητα που απαιτείται. Η επιβλητική σε μέγεθος infinity πισίνα, που εκτείνεται σχεδόν σε όλο το μήκος της κατοικίας, λειτουργεί σαν υδάτινος πρόβολος που συνδέει οπτικά την κατοικία με τον γαλάζιο θαλασσινό ορίζοντα.

 

Το Αιγαίο ως παρασκήνιο

Η κατοικία βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Αντιπάρου, σε μια πλαγιά με θέα τη θάλασσα και τη Σίφνο. Αν και η έκταση του οικοπέδου είναι 8 στρέμματα, η κλίση του εδάφους, η επιθυμία για απόλυτη εκμετάλλευση της θέας σε όλους τους χώρους και η εναρμόνιση με το τοπίο, ήταν οι παράμετροι που οδήγησαν στην επιλογή της υπόσκαφης κατασκευής.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η πρόσβαση σχεδιάστηκε μέσω μιας σκάλας στην πίσω όψη, η οποία οδηγεί τον επισκέπτη από τον χώρο στάθμευσης στην κεντρική είσοδο. Πρώτη εικόνα από το εσωτερικό είναι το εκτεταμένο άνοιγμα με θέα προς τη θάλασσα, καδράροντας τη Σίφνο στο βάθος. Το καθιστικό και η κουζίνα οργανώνονται στον ίδιο ανοιχτό χώρο, κεντρικά, με τα υπνοδωμάτια εκατέρωθεν. Η διάταξη είναι γραμμική, ώστε όλα τα δωμάτια να έχουν θέα προς τη θάλασσα μέσα από μεγάλα, συρόμενα minimal κουφώματα, καθώς και άμεση πρόσβαση στην πισίνα που διατρέχει το κτίριο κατά μήκος.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Έτσι, στη μία πλευρά των χώρων διημέρευσης βρίσκεται το master υπνοδωμάτιο με δικό του τζάκι, en suite λουτρό και βεράντα ενώ στην άλλη τοποθετούνται τέσσερις ξενώνες με en suite λουτρό, ένα παιδικό δωμάτιο και το δωμάτιο προσωπικού. Η επιλογή των υλικών ήταν σημαντική, καθώς έπρεπε να συνδυάζουν τις προσωπικές προτιμήσεις των ιδιοκτητών με τις σύγχρονες τάσεις κατασκευής στο κυκλαδικό τοπίο. Κυρίαρχο χρώμα στις όψεις είναι το λευκό, με παράλληλη εφαρμογή φυσικών υλικών όπως η πέτρα, δημιουργώντας αντιθέσεις στην υφή των όψεων και επιτυγχάνοντας την ένταξη του κτιρίου στο τοπίο.

 

 

Παλέτα υλικών & φύτευση

Για τους εσωτερικούς χώρους επιλέχθηκαν υλικά όπως η τσιμεντοκονία σε τοίχους και πατώματα, μάρμαρα για τους πάγκους στα μπάνια και ξύλινες ειδικές κατασκευές για την επίπλωση. Η τοποθέτηση του κτιρίου στο οικόπεδο έγινε με τρόπο που διατηρεί και ενσωματώνει στη σύνθεση τους υπάρχοντες κέδρους, που αποτελούν χαρακτηριστικό δέντρο της Αντιπάρου και των Κυκλάδων γενικότερα. Για τη φύτευση της οροφής και του περιβάλλοντα χώρου της πισίνας επιλέχθηκαν θαμνώδη φυτά, αειθαλείς πόες και ξηρανθεκτικά φρύγανα που αντέχουν στην ξηρασία του μεσογειακού καλοκαιριού και τη μειωμένη φροντίδα.

 

Αθηναϊκοί στοχασμοί

Στο κέντρο του εμπορικού τριγώνου, στον πολυσύχναστο πεζόδρομο της Ερμού, μία στοά ξετρυπάει τα συνεχόμενα μέτωπα των κτιρίων, αποκαλύπτοντας σταδιακά το κτίριο 18. Η αυθεντική σπειροειδής δομή του κλιμακοστασίου, οδηγεί στο διαμέρισμα Νο9.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Πρόκειται για την ανακαίνιση ενός στενόμακρου κελύφους, μόλις 36m2, για τη στέγαση ενός ξενοδοχειακού τύπου studio, που στοχεύει στην διατήρηση της ιδιαίτερης σχέσης με την ταυτότητα του παρελθόντος, μέσα από αντανακλάσεις μιας άλλοτε αθηναϊκής γοητείας. Η ύπαρξη ενός μοναδικού αλλά εντυπωσιακού ανοίγματος στον χώρο, δημιούργησε την ανάγκη μίας ενιαίας διάταξης, επιτρέποντας στο φως να διαπεράσει όλο το βάθος του. Για την οργάνωση αυτή θέτονται νοητά όρια, βοηθώντας στον επιμερισμό των ενοτήτων κύριας και δευτερεύουσας χρήσης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Βασικό στοιχείο αποτελεί ο μαρμάρινος όγκος, που τοποθετείται εμβόλιμα της μακράς διάστασης, διαχωρίζοντάς την σε δύο άνισα σκέλη. Προκύπτει έτσι, μία ακολουθία μεταβάσεων από το μικρότερο τμήμα στο μεγαλύτερο, ενισχύοντας την σταδιακή αποκάλυψη του βασικού πυρήνα διημέρευσης. Στην πίσω ζώνη διαμορφώνεται ένας προθάλαμος, ο οποίος κρύβει βοηθητικές λειτουργίες, όπως το wc, αποθηκευτικούς χώρους αλλά και ένα μικρό σημείο στάσης.

Στον λευκό αυτό καμβά, η μαρμάρινη κορνίζα του κύβου πλαισιώνει ένα πέρασμα που ξετρυπά τη μάζα του, αφήνοντας το βλέμμα να φτάσει ως την πόλη. Το ύψος χαμηλώνει, εντείνοντας την αίσθηση χωρικής μετάβασης. Η εντύπωση της σπηλιάς ενισχύεται από την ιδιαίτερη υλικότητα, καθώς επενδύεται εξ΄ ολοκλήρου με ένα κοκκινωπό ελληνικό μάρμαρο, που στο άγγιγμα της ματ υφής του ζωντανεύει το φυσικό του αποτύπωμα, δημιουργώντας ένα αίσθημα οικειότητας, γείωσης αλλά και πολυτέλειας. Πίσω από τις ραβδωτές γυάλινες επιφάνειες των διαχωριστικών κρύβεται ο χώρος του ντους.

Ανάμεσα τους γεννιέται μία ημικυκλική στήλη, που αγκαλιάζει συμπληρωματικά ένα χαμηλό έπιπλο. Η γεωμετρία αυτή αντικατοπτρίζεται αντιδιαμετρικά του διαδρόμου στους καθρέφτες των συρόμενων φύλλων μίας αποθηκευτικής ζώνης, μαρτυρώντας γωνιές του χώρου, που διαδέχεται αυτή την ενδιάμεση ογκοπλασία. Το ύψος επανέρχεται, ενώ δημιουργείται στους πλευρικούς τοίχους ένα πλέγμα από μεταλλικούς σωλήνες, που βοηθούν στον ορισμό μίας άτυπης δομής για την τοποθέτηση κινητών επίπλων και βοηθητικών σταθερών κατασκευών, όπως τα κομοδίνα και ο φωτισμός.

 

 

Παλέτα υλικών

Την υλική ταυτότητα του χώρου, ολοκληρώνει το πέτρινο δάπεδο, από πλάκες βουρτιστού, λεπτόκοκκου μωσαϊκού, που ορθώνονται σε σοβατεπί ύψους 60 εκατοστών. Το αγυάλιστο μάρμαρο, η αδρή πέτρα, το απαλό άγγιγμα του ξύλου και οι μεταλλικές λεπτομέρειες συγκροτούν μια σύνθεση φυσικών υλικών που δομούν τα βασικά στοιχεία του χώρου. Αυτός ο χαρακτήρας επεκτείνεται και σε άλλα γνωρίσματα, όπως η χειροποίητη κεραμική απλίκα τοίχου, καθώς και τα κεραμικά σερβίτσια, που υλοποιήθηκαν επί τούτου, σε μία προσπάθεια ολιστικής προσέγγισης σχεδιασμού. Ο χώρος καταλήγει σε μία ελεύθερη μαρμάρινη μπανιέρα, που τοποθετείται μπροστά στο άνοιγμα και λειτουργεί συνδυαστικά με το καθιστικό.

 

Λαξευμένο έδαφος

Εμπνευσμένη από τα γεωφυσικά φαινόμενα που διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία του νησιού, η κατοικία στην Τήνο είναι μια ερμηνεία της σύγκρουσης της πέτρας με τον αέρα και του τρόπου με τον οποίο αυτή εγγράφεται στη μορφολογία του εδάφους.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Όταν ο αέρας και η πέτρα βρίσκονται σε διαμάχη, υπερτερεί είτε το ένα στοιχείο, δημιουργώντας γραμμικές προεξοχές, είτε το άλλο, μορφώνοντας κοιλότητες με πέτρινο περίβλημα. Η δυναμική, μινιμαλιστική κατοικία περιγράφει αυτές τις χωρικές ποιότητες και διαπραγματεύεται την παράλληλη σχέση της ορατότητας και της εσωστρέφειας, που αφορά στον τρόπο με τον οποίο ο χώρος βιώνεται, δημιουργώντας εποπτικά βάθρα και κοιλότητες φιλοξενίας που αναδύονται μέσα από και πάνω στο έδαφος. Επιθυμία του πελάτη ήταν ένα ατομικό ερημητήριο, όπου θα υπήρχε μόνο μία μακρόστενη πισίνα για άθληση, συνοδευμένη από έναν στεγασμένο χώρο ύπνου.

Μεταφράζοντας την ανάγνωση του τοπίου και την ανθρώπινη επιθυμία σε αρχιτεκτονική, σχεδιάστηκαν δύο μακρόστενοι όγκοι κάτω από ένα φυτεμένο δώμα, ένας περίκλειστος για το υπνοδωμάτιο και ένας ανοιχτός για την πισίνα. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε ένας επιπλέον κλειστός όγκος κάθετος προς τους δύο προηγούμενους που θα έπαιρνε, περιστασιακά, τον ρόλο ξενώνα. Για να μεταφέρει την αίσθηση σκαμμένης πέτρας, η κατοικία κατασκευάστηκε αποκλειστικά από μπετόν με εμφανή τα αποτυπώματα του ξυλότυπου. Ως αποτέλεσμα, ολόκληρη η ορατή επιφάνεια της πλάκας και των όγκων είναι διακοσμημένη με τα μοτίβα που κατασκευάζει η ίδια η φύση, στους κορμούς των δέντρων. Το σύνολο βρίσκεται χωνεμένο μέσα στο έδαφος, που ανοίγει σαν σχισμή στο ανάγλυφο. Η οροφή φυτεύεται μόνο με τους ίδιους θάμνους που βρίσκονται στην περίμετρο του οικοπέδου, αφήνοντας ανεμπόδιστη τη θέα για τις γειτονικές κατοικίες.

 

 

Σχεδιασμός πισίνας

Οι μεγάλοι βράχοι που προέκυψαν από την εκσκαφή επιλέγονται προσεκτικά και τοποθετούνται ξανά γύρω από και μπροστά στο κτίριο, γεμίζοντας κοιλότητες και δημιουργώντας μία οριζόντια μεταβατική ζώνη ανάμεσα στο τεχνητό και το φυσικό έδαφος. Η πισίνα, που είναι το κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης, προσανατολίζεται ώστε ο άξονάς της να βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στα απέναντι ακρωτήρια, που κατεβαίνουν συμμετρικά προς τη θάλασσα. Στο σύστημα κατευθύνσεων που προκύπτει από τον προσανατολισμό της πισίνας, ευθυγραμμίζονται οι δύο χώροι ύπνου και τοποθετούνται τα ανοίγματα μέσα στη μάζα τους, ώστε να βλέπουν από το εσωτερικό τους προς τον ορίζοντα. Με δεδομένη την επιθυμία απόλυτης απομόνωσης, κάθε ενότητα ύπνου διαθέτει τη δική της, περίκλειστη αυλή και ατομικό λουτρό χωρίς πόρτα.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Ο ενδιάμεσος στεγασμένος χώρος φιλοξενεί μόνο μία κουζίνα, ένα καθιστικό και ένα βοηθητικό λουτρό. Η αίσθηση σπηλαίωσης εντείνεται με συρόμενα γωνιακά κουφώματα που εξαφανίζονται τελείως, ενώνοντας το εσωτερικό με το εξωτερικό, ενώ δεν παρεμβάλλεται κανένα υποστήλωμα. Από το βάθος, με πλάτη την εκσκαφή του βράχου, έρχεται φυσικό φως και αέρας, ενώ ο φωτισμός ενισχύεται με τρεις στρατηγικά τοποθετημένες οπές στην οροφή. Κατά αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνονται χώροι αυτόνομοι και σε πλήρη έκθεση, την ίδια στιγμή που άλλοι στρέφονται στο εσωτερικό, απόλυτα προστατευμένοι. Το γραμμικό υδάτινο στοιχείο ανάμεσά τους εισάγει έναν πρόσθετο παράγοντα, αυτόν της ρευστότητας. Εν τέλει, η κατοικία ενσωματώνει τις ποιότητες των συντελεστών που συνθέτουν το φυσικό τοπίο, ενώ επαναδιατυπώνει τη συνεχόμενη διάδραση μεταξύ των στοιχείων της φύσης.

 

Παραδοσιακή ταυτότητα

Η παρούσα πρόταση αφορά την ανάπτυξη ενός συγκροτήματος 29 βιλών στην περιοχή Μπουρμπούλος της Σαντορίνης, ενός ηφαιστειακού νησιού του νοτίου Αιγαίου. Η Σαντορίνη χαρακτηρίζεται από έντονο ανάγλυφο, βραχώδες τοπίο και σκληρή, αραιή βλάστηση.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η ιδιαιτερότητα του εδάφους έχει οδηγήσει στην ευρεία χρήση της ξηρολιθιάς -μιας παραδοσιακής τεχνικής κατασκευής τοιχίων αντιστήριξης με ξερολιθιές, δηλαδή πέτρες τοποθετημένες χωρίς συνδετικό υλικό. Η τεχνική αυτή εφαρμόστηκε ιστορικά από τους αγρότες για την εξομάλυνση των επιφανειών με σκοπό την καλλιέργεια. Σήμερα, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της τοπιογραφίας και της ταυτότητας του νησιού, αναπόσπαστο από την ανάγνωση του φυσικού τοπίου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η σύνθεση βασίζεται σε μια ενιαία μονάδα κατοικίας, η οποία επαναλαμβάνεται 29 φορές ώστε να καλύψει τις απαιτήσεις του προγράμματος. Η μορφή της μονάδας αντλεί αναφορές από την παραδοσιακή τυπολογία, ανασχεδιάζεται όμως με γνώμονα τη βελτιστοποίηση της κίνησης, της χωροθέτησης και της λειτουργικότητας εντός του οικοπέδου. Οι μονάδες τοποθετούνται στρατηγικά, και μαζί με δύο είδη κυκλοφορίας  -την εξωτερική για οχήματα και την εσωτερική για πεζούς- διαμορφώνουν χώρους με διαφορετικές ποιότητες και χαρακτήρα. Η πρόθεση είναι ο σχεδιασμός να προκύψει μέσα από την κατανόηση και ενσωμάτωση των φυσικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων του τόπου.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σχεδιαστική προσέγγιση εστιάζει στην ανάδειξη των τοπικών στοιχείων, με έμφαση στη χρήση της ξηρολιθιάς ως βασικό συνθετικό εργαλείο. Η σύνδεση μεταξύ φυσικού περιβάλλοντος και αρχιτεκτονικού προγράμματος εκφράζεται τόσο στην κάτοψη όσο και στην τομή. Στην κάτοψη, μέσω του ηφαιστειακού λιθόστρωτου στους εξωτερικούς χώρους κυκλοφορίας και της βαθμιαίας μετάβασης στη βλάστηση στους εσωτερικούς κοινόχρηστους χώρους. Στην τομή, με την ένταξη της ξηρολιθιάς στη θεμελίωση των κτισμάτων, η οποία σταδιακά οδηγεί στον λευκό, επιχρισμένο όγκο των ανωδομών. Η πρόταση επιδιώκει έτσι να ισορροπήσει ανάμεσα στο φυσικό και το κτισμένο, στο παραδοσιακό και το σύγχρονο.

 

 

Χρυσός Χορηγός: Marmyk Iliopoulos

Ασημένιος Χορηγός: GEBERIT

Χορηγοί: Apticon,  el greco,  Halo,  Textures and Tiles,  Vitex

Υποστηρικτές: Dionyssomarble,  Furniture Gallery,  HUB Lighting & Innovation by Kafkas,  Hatzaki Marbles,  John Papagiannoulis Bros,  Kolligas Wood Essence,  Pnevmatikos Marble,  Prodea,  Xalkis sa

Cocktail Event Sponsor: Kanelli

Media Sponsor: NEWS247

 

Μεταλλικό κουτί

Ζώντας μέσα στην ταχεία αστική ανάπτυξη της Μπανγκόκ, με τα ψηλά κτίρια και τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, προβάλλει η ερώτηση: Πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε ώστε να ζούμε με ηρεμία και ιδιωτικότητα μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον σε διαδικασία τόσο ραγδαίας αλλαγής; Επίσης, πώς μπορούμε να απολαμβάνουμε τα πλεονεκτήματα της φύσης χωρίς να χάνουμε τις ανέσεις που παρέχει η mega-city;

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο προτείνει μια εναλλακτική λύση που συμβιβάζει το πρόβλημα, σχεδιάζοντας το συγκρότημα κτιρίων και γραφείων “THE Haute”, έναν αυτόνομο οργανισμό κατοικίας και εργασίας, ως ιδέα για τη νέα γενιά αστικής ανάπτυξης στην Ταϊλάνδη. Η σύνθεση του κτιρίου ξεκινά από την απλή ιδέα των στοιβαγμένων όγκων, ως “κουτιά” από μαύρη πέτρα και αλουμίνιο. Τα δύο “κουτιά” στεγάζουν τις δύο κύριες λειτουργίες, κατοικία και εργασία. Τα ανοιγόμενα παράθυρα σχεδιάζονται ώστε να μην βλέπουν το ένα το άλλο, για λόγους ιδιωτικότητας.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός είναι σημαντική παράμετρος στη γενική ιδέα της “ιδιωτικής όασης”, ως άμεση ανταπόκριση στο τροπικό κλίμα της Μπανγκόκ. Προτείνεται μια καινοτόμος λύση, σχεδιάζοντας όλες τις μονάδες ως κατοικίες δίπλα στη φύση, που δανείζονται τη θέα των φυτών από τις γειτονικές τους, χωρίς να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Κατασκευάζεται ένα πενταώροφο κτίριο με κατακόρυφους κήπους που αποδίδονται στους κατοίκους και τη γειτονιά. Δέντρα φυτεύονται σε κάθε πιθανό χώρο του κτιρίου, προσδίδοντας έναν φυσικό πράσινο χαρακτήρα στο κέλυφος. Ενώ το έργο σχεδιάζεται ώστε να μεγιστοποιεί τόσο την ωφέλιμη επιφάνεια όσο και τους ανοιχτούς φυτεμένους χώρους, η σχέση μεταξύ τους διευκολύνει τον φυσικό αερισμό, που είναι ιδιαίτερα σημαντικός στο τροπικό κλίμα. Τέλος, οι εσωτερικοί χώροι βλέπουν σε ιδιωτικούς κήπους.

 

 

Σχεδιασμός όψεων

Οι όψεις των χώρων διημέρευσης και των υπνοδωματίων ακολουθούν χαρακτηριστική επεξεργασία: χρησιμοποιώντας μία δεύτερη επιδερμίδα, διάτρητα πάνελ αλουμινίου βοηθούν τον φυσικό δροσισμό ενώ επιτρέπουν να εισέρχεται το φως και ο αέρας. Κατά την εποχή της ζέστης, οι 39 βαθμοί του εξωτερικού γίνονται μόλις 26 στο εσωτερικό. Η όψη επιπλέον παρέχει πλήρη ιδιωτικότητα μέσα στην πυκνοχτισμένη συνοικία, ενώ με την εικόνα της μετατρέπει το κτίριο σε τοπόσημο.

 

Περιφραγμένο συγκρότημα

Το εξοχικό καταφύγιο για μία εκτεταμένη οικογένεια με μέλη διαφορετικής ηλικίας, είναι χτισμένο στο απόμακρο, ορεινό τοπίο της Μάνης. Το οικόπεδο βρίσκεται σε μία ψηλή πλαγιά και απολαμβάνει εντυπωσιακή θέα προς τη θάλασσα και τον οικισμό που απλώνεται χαμηλότερα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου να μπορεί να συγκεντρώνεται ολόκληρη η οικογένεια, αφήνοντας όμως σε κάθε μέλος της τη δυνατότητα να απομονώνεται μέσα στο συγκρότημα. Εξαιτίας της απομακρυσμένης τοποθεσίας, η ασφάλεια ήταν σημαντικός παράγοντας στον σχεδιασμό. Επίσης, επιθυμία της οικογένειας ήταν να δημιουργηθεί ένα δωμάτιο διαλογισμού, καθώς τα μέλη της είναι Βουδιστές. Έτσι, η ιδέα για το κτίριο είχε ως αναφορά τα πολλά μοναστήρια που βρίσκονται στην Ελλάδα.

 

 

Οργάνωση χώρου

Ένα περιτειχισμένο συγκρότημα με ανεξάρτητες ενότητες στο εσωτερικό του, το οποίο προσφέρει στους κατοίκους του τον απαραίτητο ιδιωτικό χώρο, όσο και το αίσθημα ασφάλειας. Το εσωτερικό σχεδιάστηκε ώστε να προσφέρει μια ανοιχτή αίσθηση που έρχεται σε απροσδόκητη αντίθεση με τον εξωτερικό τοίχο. Κάθε επιμέρους ενότητα έχει πρόσβαση μόνο μέσα από υπαίθριες διαδρομές. Η καρδιά του συγκροτήματος είναι μία κλιμακωτή αυλή που ορίζεται από τα επιμέρους κτίρια και μία πισίνα στο χαμηλότερο επίπεδο, από όπου ανοίγονται θέες προς τη θάλασσα και το τοπίο χωρίς να χάνεται η εντύπωση του περίκλειστου χώρου.

 

 

Παλέτα υλικών

Καθώς οι ιδιοκτήτες αγαπούσαν εξίσου τα παραδοσιακά πέτρινα κτίρια με κεραμίδια όσο και τα μοντέρνα με επίπεδη στέγη και μινιμαλιστική αισθητική, η αρχιτεκτονική του κτιρίου συνδυάζει τα δύο στυλ. Από τη μία, το μοντέρνο, με μεγάλες επιφάνειες από πατητή τσιμεντοκονία και ορθογώνια ανοίγματα με μεταλλικά πλαίσια, χαρακτηρίζει τους ιδιωτικούς χώρους -υπνοδωμάτια και κουζίνα. Ταυτόχρονα, το παραδοσιακό, με πέτρινους τοίχους και ξύλινα κουφώματα, προσδίδει χαρακτήρα στο κοινόχρηστο κτίριο, το οποίο φιλοξενεί καθιστικό στον όροφο και δωμάτιο διαλογισμού στη χαμηλότερη στάθμη.

Το αποτέλεσμα μοιάζει ριζωμένο στο ορεινό τοπίο και ταυτόχρονα σύγχρονο. Με οδηγό την ιδέα του μοναστηριού, ο σχεδιασμός ισορροπεί ανάμεσα στις ανοιχτές διαδρομές και την προστασία των περιμετρικών τοίχων. Συνδυάζοντας μοντέρνα και παραδοσιακή αρχιτεκτονική, το έργο ξεχωρίζει στην ευρύτερη περιοχή και μετατρέπεται σε οικογενειακή εστία με ιδιαίτερη φυσιογνωμία.

 

Το νέο γλυπτό-νιπτήρας για την antoniolupi

Η πρωταρχική δύναμη της φύσης εκφράζεται ως μια καλλιτεχνική χειρονομία, ικανή να μεταμορφώσει το μάρμαρο σε ένα σύγχρονο αρχέτυπο του design.

Με το Neolitico, ο Paolo Ulian συνεχίζει τη βαθιά του αναζήτηση για το νόημα των ρωγμών και των σημαδιών πάνω στην ύλη, δημιουργώντας για την antoniolupi ένα ελεύθερης τοποθέτησης μαρμάρινο νιπτήρα που υμνεί τη συνάντηση της ανθρώπινης παρέμβασης με τη δύναμη της φύσης.

Η ομορφιά γεννιέται από ένα σπάσιμο, μια ατέλεια, μια ρωγμή που μετατρέπεται σε μορφή, σε αφήγηση, σε γλυπτική έκφραση. Η λεκάνη του νιπτήρα σμιλεύεται στο χέρι, μιμούμενη τη χρονοβόρα, αλλά αδιάκοπη, δράση του νερού πάνω στην πέτρα: σταγόνα τη σταγόνα, αυλάκι το αυλάκι.

Το αποτέλεσμα είναι μια ωμή, έντονη επιφάνεια που αποκαλύπτει την εσωτερική φύση του μαρμάρου -σε έντονη αντίθεση με τον τέλεια λείο, κυλινδρικό εξωτερικό όγκο, τονισμένο αποκλειστικά από τις φυσικές φλέβες της πέτρας. Μια αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στον έλεγχο και το απρόβλεπτο, την ακρίβεια και τον αυθορμητισμό.

Το όνομα Neolitico παραπέμπει σκόπιμα στις απαρχές της δημιουργίας, τότε που ο άνθρωπος, διαμορφώνοντας εργαλεία και αντικείμενα για την κάλυψη βασικών αναγκών, άρχισε να αφήνει το αποτύπωμά του στην Ιστορία. Ο νιπτήρας αυτός εκφράζει μια επιστροφή στην ουσία -στην καθαρότητα του υλικού και στη δύναμη της γλυπτικής πράξης.

“Μετέφερα σε αυτόν τον νιπτήρα το συναίσθημα που βιώνω όταν περπατώ στα βουνά”, λέει ο Paolo Ulian.

“Όταν συναντώ φυσικά κοιλώματα, σμιλεμένα στο βράχο από το πέρασμα του χρόνου και της τύχης. Όταν βρέχει, γεμίζουν με νερό και για μένα γίνονται ο ιδανικός φυσικός νιπτήρας -γιατί η πέτρα έχει την ικανότητα να με αναζωογονεί. Είναι μια παρουσία που κατοικεί στο DNA μας από την αυγή του χρόνου”.

“Επέλεξα ένα γεωμετρικό σχήμα απλό και τέλειο: τον κύλινδρο”, συνεχίζει ο Ulian. “Ένα σχήμα που εναρμονίζεται ιδανικά με την ακανόνιστη, φυσική μορφή της χειροποίητα σμιλευμένης λεκάνης. Οι δύο αντιτιθέμενες υφές ενώνονται σε μια σχεδιαστική σύντηξη τόσο αυθόρμητη, που καθίσταται ακριβώς γι’ αυτό… τέλεια”.

Το Neolitico του Paolo Ulian για την antoniolupi είναι ένα αληθινό μανιφέστο συναισθηματικού design -μια σύμπραξη τέχνης, φύσης και καινοτομίας. Ένα διαχρονικό αντικείμενο που αφηγείται την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης μέσα από τη μεταμόρφωση της πέτρας.

 

Διαστάσεις: cm ø 45 x 85

Υλικά:

• Μάρμαρο: Bianco Carrara, Nero Marquinia, Verde Alpi, Calacatta Viola, Rosso Levanto, Port Laurent, Emperador Grigio Lavico, Bardiglio Nuvolato, Bianco Silver, Collemandina, Grigio Imperiale
• Πέτρα: Pietra Luna

Εκσυγχρονίζοντας την παράδοση

Η αρχιτεκτονική του μικρού συγκροτήματος εμπνέεται από τα ξεμόνια, τους λιτούς, λιθόκτιστους, αυστηρά γεωμετρικούς πύργους ή τα μικρά οικιστικά σύνολα με αμυντικό και συχνά πολεμικό χαρακτήρα, που έστεκαν μοναχικά στο τραχύ τοπίο της Μάνης, λειτουργώντας ως παρατηρητήρια ή καταφύγια. Από μακριά τα ξεμόνια μοιάζουν να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του τόπου, σαν μονολιθικές εξάρσεις του εδάφους.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σύνθεση αποτελείται από δύο σύγχρονα πυργόσπιτα που βρίσκονται σε άμεση σχέση με το φυσικό ανάγλυφο, στα πρότυπα της παραδοσιακής μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Οι δύο κατοικίες δεν αναπτύσσονται ανεξάρτητα μέσα στο οικόπεδο αλλά ως ένα αδιάσπαστο, οργανικό σύνολο, δίνοντας μια μοντέρνα επανερμηνεία των παραδοσιακών ξεμονιών. Οι μονόλιθοι οργανώνονται βάσει μιας αδρής χάραξης, μιας δυναμικής τεθλασμένης γραμμής που οριοθετεί αυστηρά τις θέσεις, τις εισόδους, τους χώρους στάθμευσης και τον περιβάλλοντα χώρο τους. Η πέτρινη μάζα τους συμμετέχει αποφασιστικά, δομικά και σχεδιαστικά στη διαμόρφωση των υψομετρικών διαβαθμίσεων και των ζωνών που αποτελούν τους χώρους διημέρευσης. Η σύνθεση ολοκληρώνεται με δυο δυναμικές εξάρσεις που εκφράζονται με τη μορφή πύργων που στέκονται να εποπτεύουν τον Μεσσηνιακό κόλπο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Πρόκειται για το σημείο αναφοράς κάθε κατοικίας αλλά και μια αναφορά στον μανιάτικο πύργο, που, συμπυκνώνοντας όλη την κοινωνική ζωή της οικογένειας και αποτελώντας συγχρόνως σύμβολο δύναμης και εξουσίας, κατείχε πρωταρχικό ρόλο όχι μόνο στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική αλλά και στην καθημερινή ζωή της Μάνης. Εξίσου συμβολικά, κάθε πύργος των Μονόλιθων φιλοξενεί στο ισόγειο τους ζωτικούς κύριους χώρους υποδοχής και διημέρευσης, με καθιστικό που ενοποιείται με τον εξωτερικό χώρο, ενώ στον όροφο βρίσκεται το κύριο υπνοδωμάτιο.

Σχεδιάζονται διαμπερείς κατοικίες που μπορούν να ζουν τόσο “μέσα” όσο και “έξω”, διαθέτοντας εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους ίδιας δυναμικής. Προσφέρεται η δυνατότητα η ζωή να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου σε μια αυλή που αποτελείται από ένα σύνολο χώρων με διαφορετικές ποιότητες και οι οποίοι μπορούν να παραλάβουν ποικίλες χρήσεις μέσα στη μέρα, όπως πέργκολες–σκιερά και στεγανά καταφύγια, προστατευμένες γωνιές για απομόνωση και περισυλλογή, καθιστικά και πισίνες υπερχείλισης που μπλέκουν τα όρια του ορίζοντα και του ουρανού, δημιουργώντας το σκηνικό για τη θέα που τις πλαισιώνει.

 

 

Παλέτα υλικών

Επιλέγονται υλικά απολύτως φυσικά που φέρουν τα σημάδια του χρόνου, της επεξεργασίας και της προέλευσής τους. Η πέτρα χαρακτηρίζει τον τόπο και την αρχιτεκτονική της Μάνης καθώς βρίσκεται τόσο στο έδαφος όσο και στις παραδοσιακές κατασκευές, εξυπηρετώντας το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο της μονολιθικότητας, της λιτότητας, των αυστηρών γραμμών και της γεωμετρικής ογκοπλασίας. Το σκυρόδεμα έρχεται να συμπληρώσει την υλικότητα, δημιουργώντας μικρότερους τεχνητούς λίθους γήινων αποχρώσεων και αδρής υφής. Το ξύλο δημιουργεί μαλακές, ζεστές και καθαρές επιφάνειες και συμπληρώνει τον όγκο με καφασωτά σκούρα. Τα υλικά εναλλάσσονται στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εντείνοντας την οπτική διάσταση της κατοικίας, συνθέτοντας μια φυσική αλλά αυστηρή χειρονομία στο Μεσσηνιακό τοπίο.

 

 

Επίπλωση και χρωματισμοί

Ο εσωτερικός σχεδιασμός είχε ως στόχο να ακολουθήσει την αρχιτεκτονική γραμμή των δύο κτιρίων, εμπνευσμένος από τη λιτή παράδοση, το επιβλητικό τοπίο της Μάνης και τα υλικά που βρίσκει κανείς σε αυτή τη γη. Σκοπός ήταν να δημιουργηθούν, μέσα στους πέτρινους όγκους, χώροι που να δίνουν έναν ζεστό χαρακτήρα ο οποίος όμως να θυμίζει πάντα πως βρίσκεσαι “εκεί”, στον τόπο αυτό. Να νιώθεις μέρος μιας διαφορετικής, δωρικής ζωής. Το μεγαλύτερο κομμάτι της επίπλωσης σχεδιάστηκε ειδικά για το έργο, τονίζοντας την αίσθηση της μοναδικότητας και μία άχρονη σχεδιαστική γραμμή η οποία στόχο έχει να φέρει σε διάλογο το τοπίο με το design. Οι φόρμες κρατήθηκαν απλές και όλες οι ειδικές κατασκευές φέρουν αναφορές στην απλοποιημένη κλασικότητα. Στα υλικά δόθηκε έμφαση στη χρήση ξύλου δρυός σε δύο αποχρώσεις, το οποίο συνδυάστηκε με πετρώματα σε κοντινούς χρωματισμούς. Τα υφάσματα και τα χαλιά ακολούθησαν φυσικούς, γήινους, τόνους, καταπραΰνοντας τις άγριες υφές της μανιάτικης πέτρας και των ξύλων, ισορροπώντας τους εσωτερικούς χώρους με το μοναδικό περιβάλλον τοπίο.

 

Νέα ταυτότητα

Πρόκειται για τη ριζική ανακαίνιση ενός υπάρχοντος ξενοδοχείου δυναμικότητας 23 δωματίων, στην οδό Νίκης, σε μία περιοχή κοντά στην Πλάκα που αντικατοπτρίζει τα πολλά δυναμικά πρόσωπα της σύγχρονης πρωτεύουσας, πρόσωπα που κρύβουν για τον επισκέπτη αντιθέσεις και εκπλήξεις.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κεντρική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια νέα αισθητική ταυτότητα για το ξενοδοχείο, η οποία γεννήθηκε μέσα από ένα κράμα διαφορετικών στοιχείων, στυλ και αναφορών, έτσι ώστε να προσομοιάζει στο ζωντανό μωσαϊκό της πόλης των Αθηνών. Το concept προήλθε από το όραμα των ιδιοκτητών, οι οποίοι, έχοντας ζήσει σε διάφορες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήθελαν να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στον νέο αυτό χώρο.

 

 

Έπιπλα & custom κατασκευές

Τα υλικά επενδύσεων, οι χρωματισμοί και τα διακοσμητικά στοιχεία άλλαξαν, ενώ η δομή των χώρων διατηρήθηκε ως είχε. Στους κοινόχρηστους χώρους επιλέχθηκε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει ένα “twisted” κλασικό boutique ξενοδοχείο. Γυαλιστερές σκούρες μπουαζερί συνυπάρχουν με μπρούτζινες λεπτομέρειες, βιομηχανικά στοιχεία, iconic κομμάτια design και στοιχεία pop κουλτούρας. Όλες οι επιλογές χαρακτηρίζονται από μία “noir” και δραματική διάθεση που προκύπτει από την παλέτα των σκούρων υλικών.

 

 

Παλέτα υλικών

Μία παλέτα που υιοθετήθηκε πρωτίστως χάρη στο δάπεδο του χώρου του εστιατορίου από μάρμαρο neromarquina, το οποίο προϋπήρχε και κρατήθηκε ανέπαφο ως κομμάτι του παρελθόντος. Αντίθετα, στους πιο ιδιωτικούς χώρους των δωματίων και των σουιτών επικρατεί μία πιο φωτεινή και ανάλαφρη διάθεση. Εδώ, οι λευκοί τοίχοι διακόπτονται από λεπτομέρειες σε αποχρώσεις του χαλκού, ενώ φιλοξενούν τις δρύινες customκατασκευές των κεφαλαριών και των ανοιχτών ντουλαπών. Καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση των δωματίων αποτελούν τα ημιδιάφανα μπάνια με τον σιδερένιο κάναβο και το ρετρό γυαλί, τα οποία σχεδιάστηκαν με σκοπό την έλευση του φυσικού φωτός στο σύνολο του χώρου.

 

Πολιτιστικός επαναπροσδιορισμός

Ο εμβληματικός ελληνικός οίκος μόδας Parthenis ιδρύθηκε το 1970, όταν ο Δημήτρης Παρθένης άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στην Αθήνα. Το 1978 ακολούθησε η μπουτίκ στη Μύκονο, η οποία ήταν πηγή έμπνευσης όσο και εφαλτήριο για διεθνή φήμη. Τα μινιμαλιστικά, μονοχρωματικά σχέδια του οίκου είχαν παγκόσμια αναγνώριση για τη διαχρονική τους κομψότητα, την υψηλή τους ποιότητα και τα κολακευτικά τους περιγράμματα. Με επικεφαλής την Ορσαλία Παρθένη, κόρη του ιδρυτή, ο οίκος συνεχίζει την ισχυρή διεθνή του παρουσία στον κόσμο της μόδας και του design.

 

Στόχος του έργου

Το κατάστημα της Μυκόνου μετατρέπεται σε πολυχώρο, όπου οι επισκέπτες μπορούν να αποκτήσουν κλασικά κομμάτια του οίκου και να χαλαρώσουν με ένα ποτό ή ελαφρύ γεύμα, όπου έμπνευση είναι ο αυθεντικός τρόπος ζωής των Κυκλάδων. Δίπλα στους φημισμένους ανεμόμυλους του νησιού, το café απλώνεται σε μία αυλή με θέα τη Μικρή Βενετία και το διάσημο ηλιοβασίλεμά της.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κατά τη διάρκεια του έργου οργανώθηκε, κατασκευάστηκε και επιμελήθηκε κάθε στάδιο της δημιουργίας του Parthenis Café, από τη φιλοσοφία του χώρου μέχρι το interior design, όπου περιλαμβάνονται custom-made έπιπλα και φωτιστικά. Έμπνευση του σχεδιασμού είναι τα αιώνια στοιχεία του Ελληνικού καλοκαιριού: φως, ενέργεια και απλότητα. Το αποτέλεσμα συμβαδίζει με τα καθαρά σχήματα της Κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής και την ανεπιτήδευτη, απογυμνωμένη αισθητική του οίκου Parthenis.

 

 

Παλέτα υλικών

Υλικά όπως το μάρμαρο, το ξύλο και το μέταλλο χρησιμοποιούνται με σύγχρονο αλλά διαχρονικό τρόπο. Γλυπτικές μαρμάρινες και μεταλλικές απλίκες, ένας μαρμάρινος πάγκος και ένα bar που επενδύεται με ξύλινα πάνελ, τριγωνικά σκαμπό και τραπεζάκια που τοποθετούνται με διάφορους τρόπους μπροστά από πάγκους με ριγέ μαξιλάρια, συμπληρώνουν τις καθαρές γραμμές της συλλογής Parthenis. Τα ρούχα κρέμονται από ράγες αναρτημένες στο ταβάνι, σε ελεύθερη διάταξη μέσα στον χώρο.

 

Σκηνογραφική προσέγγιση

Το έργο αφορά στην αποκατάσταση ενός συμπλέγματος τριών λιθόκτιστων κτιρίων στην Καλυβιανή Χανίων για τη φιλοξενία πέντε υπνοδωματίων με άνετους χώρους διημέρευσης. Οι κτιριακοί όγκοι συντάσσονται γύρω από μια εσωτερική αυλή με κεντρικό στοιχείο το νερό, ενώ το ενετικό αποτύπωμα στην κρητική αρχιτεκτονική έδωσε έμπνευση για τη δημιουργία χώρων μέσα από μια σκηνογραφική προσέγγιση, που προσφέρει νέες συναισθηματικές εμπειρίες.

 

Φιλοσοφία ανακαίνισης

Το διώροφο κτίσμα είναι το πρώτο από τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Βασική παρέμβαση υπήρξε η διάνοιξη εσωτερικού ανοίγματος για τη σύνδεση του υπνοδωματίου με το ισόγειο, η οποία επισημαίνεται με ένα μεταλλικό πλαίσιο στη μεσόπορτα. Για την κατακόρυφη σύνδεση των ορόφων τοποθετήθηκε μεταλλική σπειροειδής σκάλα από διάτρητη λαμαρίνα, προσδίδοντας μια αίσθηση πλαστικότητας στον χώρο. Το κέλυφος ενισχύθηκε με ενέματα τσιμέντου. Εξωτερικά ο παλαιός σοβάς αντικαταστάθηκε με νέο φυσικό κονίαμα το οποίο, σημειακά, αποκαλύπτει κάποιες πέτρες στις όψεις του κτιρίου. Αντίθετα, στο εσωτερικό διατηρήθηκε η λιθοδομή εμφανής. Η χρήση πατητής τσιμεντοκονίας στο δάπεδο σε συνδυασμό με την όψη του πέτρινου τοίχου επιτυγχάνει μια πολύ δυνατή οπτική αντίστιξη.

 

 

Αισθητικές παρεμβάσεις

Στο δεύτερο κτίσμα, που βρίσκεται στο επίπεδο της πισίνας, δημιουργούνται έντονες οπτικές εναλλαγές, τόσο μεταξύ εμφανούς πέτρας και σοβά, όσο και μεταξύ πλήρους- κενού. Με το σενάζ οπλισμένου σκυροδέματος που διατρέχει και ενώνει τους πέτρινους τοίχους, επισημαίνεται η πρόθεση ανάδειξης των ενεργειών στατικής ενίσχυσης ως μέρους της σύνθεσης. Η ηρεμία του σοβά συνδυάζεται με τη λιτή ομορφιά του φυσικού travertino στο δάπεδο, που απλώνεται στο εσωτερικό του κτιρίου, επεκτείνεται στην αυλή αγκαλιάζοντας την πισίνα, ενώ εισχωρεί ακόμη και στον χώρο της κουζίνας του διώροφου. Στο τρίτο κτίριο οδηγεί μεταλλική εξωτερική σκάλα καθώς αυτό βρίσκεται σε πιο ψηλό επίπεδο.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Εσωτερικά, το παλιό τζάκι επαναχρησιμοποιείται ως φωταγωγός του νέου υπνοδωματίου. Για το δάπεδο, επιλέχθηκε φυσικό cotto που συνεχίζεται στην αυλή. Μεταλλική πέργκολα με πλήρωση από καλαμωτή σκιάζει την υπερυψωμένη αυλή, δημιουργώντας χώρο συνάθροισης. Το ευρύτερο σύνολο συμπληρώνει η επιλογή ροϊκών μορφών σε έπιπλα και φωτιστικά που συνδιαλέγονται με το στιβαρό περίγραμμα του υφιστάμενου συνόλου. Μέταλλο, ξύλο, ύφασμα, ραβδωτό γυαλί και γύψος συνεργάζονται αρμονικά με τις επιφάνειες με τις οποίες έρχονται σε επαφή, επισημαίνοντας τη σύγχρονη προσθήκη σε ένα έργο αποκατάστασης το οποίο σέβεται την ιστορικότητα και τη φυσική φθορά του κτιρίου.

 

Ροϊκή εμπειρία

Το έργο αφορά στη δημιουργία ενός σύγχρονου πολυχώρου ευεξίας που οργανώνεται σε δύο επίπεδα. Στόχος της πρότασης είναι η άρθρωση διαφορετικών χρήσεων σε μια ενιαία αρχιτεκτονική εμπειρία μέσω της ροϊκής διαμόρφωσης του εσωτερικού, που εκφράζεται με την αλληλεπίδραση των υλικών στοιχείων και του φωτός.

 

Οργάνωση χρήσεων

Η είσοδος γίνεται σε χώρο διπλού ύψους με κρεμαστά φωτιστικά, όπου μια ημικυκλική καμπύλη επιφάνεια από πολυκαρβονικά φύλλα υποδεικνύει την κατεύθυνση προς το εσωτερικό. Στην περιοχή του καταστήματος, οι επιμήκεις πάγκοι, τα γραμμικά φωτιστικά στην οροφή και τα ράφια που τρέχουν σε όλο το μήκος του τοίχου, ενισχύουν την οριζοντιότητα, προσδίδοντας κίνηση και βάθος. Στο τέλος της αίθουσας ο χώρος πλαταίνει μέσω μιας ακόμη καμπύλης, για να περιλάβει το καθιστικό και την κουζίνα. Εκεί, το φυσικό φως εισέρχεται. μέσα από φεγγίτες στην επικλινή μεταλλική στέγη, ενώ μια κολώνα επενδυμένη με καθρέπτη διαταράσσει ελαφρώς το οπτικό πεδίο, ώστε να εξασφαλιστεί η εντύπωση της χωρικής συνέχειας.

Χρωματική παλέτα & υλικά

Το χρώμα που επικρατεί είναι το φωτεινό λευκό. Η επιλογή των υλικών έγινε με τρόπο τολμηρό, δημιουργώντας ομαλές διαβαθμίσεις στους τόνους αλλά έντονες αντιθέσεις στις υφές. Στιλπνά υλικά, όπως η εποξειδική βαφή και το ανοξείδωτο ατσάλι εναλλάσσονται με τραχιές επιφάνειες, όπως το χώμα και ο σοβάς, καθώς η ελαφριά, κυματοειδής πλαστική επιφάνεια αντιπαρατίθεται στον λείο και βαρύ μαρμάρινο όγκο.

 

 

Φυσικό φως

Το φως αντανακλάται, διαθλάται ή απορροφάται σε ποικίλους συνδυασμούς, καθώς το φυσικό στοιχείο κατά μήκος των ορίων της αίθουσας μαλακώνει διακριτικά την περίμετρο και εντείνει τη σχέση μεταξύ συνθετικού και οργανικού.

 

Επαφή με τη φύση

Στη περιοχή Laguna, της Νάξου, πραγματοποιείται ένα από τα μεγαλύτερα έργα ανάπλασης στις Κυκλάδες. Πρόκειται για την περιοχή στη δυτική ακτή της Νάξου, τον λόφο της Στελίδας, μέσα στην οποία κυριαρχεί ο φυσικός βιότοπος- laguna που φιλοξενεί πλήθος σπάνιων πτηνών όπως φλαμίνγκο. Παράλληλα, αυτή η περιοχή αποτέλεσε κέντρο, του παλαιότερου γνωστού οικισμού στο κεντρικό Αιγαίο. Μάλιστα, σύγχρονη επιστημονική έρευνα ανέδειξε την παρουσία τόσο σύγχρονων ανθρώπων (homo sapiens) αλλά και παλαιολιθικών ανθρώπων- Neanderthals σε αυτό το μέρος. Ταυτόχρονα, επικρατούν τέτοιες συνθήκες που ευνόησαν στην ανάπτυξη  σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για έναν τόπο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, ο οποίος είναι κρίσιμο να προστατευτεί αλλά και να αναδειχθεί.

 

Στόχος του έργου

Το Laguna Coast Foundation αλλά και ο ιδρυτής του Αντώνης Πιτταράς, έχουν ετοιμάσει ένα σύνολο δράσεων σε αυτή τη κατεύθυνση, με στόχο τη προστασία της λίμνης, της τοπικής πανίδας και χλωρίδας, καθώς και την ανάδειξη της περιοχής αλλά και συνολικά της Νάξου και των τοπικών προϊόντων της. Βασικός πυλώνας της ανάδειξης της περιοχής αποτελεί το συγκεκριμένο έργο, ένα ξενοδοχειακό κατάλυμα  που ως στόχο έχει στην ανάδειξη της ελληνικής φιλοξενίας πάντα με γνώμονα την ένταξη και τον σεβασμό, αυτού του ξεχωριστού, φυσικού τοπίου. Συγκεκριμένα, ο σχεδιασμός συμβαδίζει η επαφή με τη φύση με την πολυτέλεια και διακατέχεται από το πνεύμα του slow living που επιτρέπει στον επισκέπτη να απολαύσει, χωρίς περισπασμούς τη θέα προς στον αρχαίο λόφο ή προς το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ορίζοντα της θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα έρχεται σε επαφή με την γαστρονομική κουλτούρα του νησιού.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Έπειτα από μελέτη αυτού του μοναδικού τόπου, αποτέλεσαι στόχο η μεταφορά, σε ένα βαθμό, τη χωρική εμπειρία της ζωής πλάι στην λίμνη εντός του οικοπέδου. Τρία ρηχά στοιχεία νερού, οργανικού σχήματος χωροθετήθηκαν σε κομβικά σημεία. Το πρώτο τοποθετήθηκε στην είσοδο του συγκροτήματος και πριν την είσοδο στα κτίρια κοινόχρηστου χαρακτήρα, με στόχο τον προϊδεασμό του επισκέπτη για το τι πρόκειται να ακολουθήσει στη συνέχεια. Το δεύτερο τοποθετήθηκε μπροστά από τα παραπάνω με στόχο, η εκτόνωση του εστιατορίου και του χώρου υποδοχής να γίνεται γύρω από αυτό και τέλος, το τρίτο και αρκετά μεγαλύτερο από τα δύο προηγούμενα, τοποθετήθηκε στην καρδιά του συγκροτήματος ανάμεσα σε τρία από τα κτίρια δωματίων. Το νερό που θα χρησιμοποιηθεί για αυτά τα υγρά στοιχεία θα είναι θαλασσινό, αφαλατωμένο καθώς με σκοπό να μην επιβαρυνθεί η έλλειψη νερού στα νησιά των Κυκλάδων. Οι δραστηριότητες και οι χώροι στάσης κοντά στο υδάτινο στοιχείο, δίνουν στον επισκέπτη της αίσθηση της χαλάρωσης, και ταυτόχρονα, αυτά τα στοιχεία θα συμβάλλουν στην βελτίωση του μικροκλίματος και στον φυσικό δροσισμό του συγκροτήματος.

Με στόχο την πλήρη αξιοποίηση του εξωτερικού χώρου, τοποθετήθηκαν χρήσεις για υπαίθριες δραστηριότητες όπως γυμναστήριο, ένας χώρος με ξυλόφουρνο και ένας κοινόχρηστος χώρος για εκδηλώσεις ο οποίος θα λειτουργεί και ως χώρος καθιστικού.

 

 

Παλέτα υλικών & σχεδιασμός τοπίου

Σκληρά δάπεδα σχεδιάστηκαν σε θέσεις που ορίζουν τους βασικούς εξωτερικούς χώρους στάσης και δραστηριοτήτων του συγκροτήματος, στην είσοδο του συγκροτήματος, στο εστιατόριο, στους ιδιωτικούς χώρους εκτόνωσης των κατοικιών, στον χώρο του υπαίθριου γυμναστηρίου, στην πλατεία των εκδηλώσεων και στον χώρο του ξυλόφουρνου. Αυτά, είναι είτε από υλικό σε γήινες αποχρώσεις, είτε από φυσικά υλικά όπως πέτρα της περιοχής ή ξύλο και ακολουθούν σε μεγάλο βαθμό τις φυσικές στάθμες του εδάφους, ώστε να χάνονται κατά το δυνατόν τα όρια μεταξύ φυσικού εδάφους και τεχνητής διαμόρφωσης.

Μονοπάτια, οργανικής μορφής σε χρώμα και υφή που θα προσομοιάζει στο φυσικό έδαφος, παραλαμβάνουν τις κινήσεις, που οδηγούν, από τους πιο δημόσιους χώρους του ξενοδοχείου, προς τα διαμερίσματα όλων των κτιρίων. Ταυτόχρονα, έχουν σχεδιαστεί μονοπάτια από ξύλινα πατήματα εντός των στοιχείων νερού, για τη διευκόλυνση των κινήσεων, καθώς και δευτερεύοντα μονοπάτια από πέτρινα πατήματα που οδηγούν σε πιο μικρές γωνιές του οικοπέδου. Με αυτό τον τρόπο, επιτυγχάνεται μια αποκλιμάκωση των κινήσεων από τον δημόσιο προς τον ιδιωτικό χώρο ενώ παράλληλα, χάνονται τα όρια, κατά το δυνατόν περισσότερο, μεταξύ μονοπατιών και φύτευσης. Όλες οι υπαίθριες διαμορφώσεις, που αφορούν την κίνηση μέσα στο συγκρότημα, πραγματοποιούνται με ομαλό τρόπο, χωρίς τη χρήση κλιμάκων,  επιτρέποντας την κίνηση, μέσα σε αυτό, σε όλους, και ταυτόχρονα, επιτυγχάνεται η ελάχιστη δυνατή παρέμβαση στο φυσικό ανάγλυφο του οικοπέδου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι είσοδοι των διαμερισμάτων, στα περισσότερα από αυτά, μεταφέρθηκαν στην πίσω πλευρά σε σχέση με την θέα προς τη θάλασσα, και οι πίσω αυλές που διαμορφώνονται από τα μονοπάτια, περιγράφονται και ορίζονται από διάτρητα τοιχεία τα οποία φτάνουν μέχρι το ύψος του ματιού, έτσι ώστε και να επιτυγχάνεται η ιδιωτικότητα των δωματίων, αλλά ταυτόχρονα να περνάει το φυσικό φως προς τα δωμάτια. Αυτά τα τοιχεία δημιουργούνται από πήλινα διάτρητα τούβλα, τύπου κλωστρά, σε γήινες αποχρώσεις.

Τα διαμερίσματα χωρίστηκαν σε δύο βασικές κατηγορίες. Σε αυτά που έχουν προσανατολισμό και θέα προς τη θάλασσα και στα πιο εσωτερικά. Στα διαμερίσματα της πρώτης κατηγορίας τοποθετήθηκαν μικρές κολυμβητικές δεξαμενές με στόχο την παροχή μιας ολοκληρωμένης εμπειρίας πλήρους ιδιωτικότητας. Στην άλλη κατηγορία ανήκουν τα διαμερίσματα που βρίσκονται γύρω από την κεντρική “λίμνη” των οποίων οι αυλές “επιπλέουν” πάνω από αυτήν δίνοντας μια ξεχωριστή αίσθηση στον επισκέπτη.

Στους εσωτερικούς χώρους, όπως ήταν και το ζητούμενο από τη πλευρά του πελάτη, δόθηκε ύφος γειωμένης πολυτέλειας και ταυτόχρονα μια αίσθηση οικειότητας που θα κάνει τον επισκέπτη να νιώθει σαν στο σπίτι του. Οι χώροι σχεδιάστηκαν ώστε να παρέχουν μεγάλη άνεση με μία σύγχρονη προσέγγιση, αφήνοντας μερική, οπτική επαφή από το καθιστικό προς το δωμάτιο ή από το δωμάτιο προς το λουτρό. Το σύνολο των κατασκευών εντός των δωματίων είναι custom made με στόχο να δίνουν την αίσθηση της μοναδικότητας αλλά και να αξιοποιούν στο μέγιστο τις δυνατότητες του χώρου. Τα υλικά και τα χρώμα είναι επιλεγμένα με ιδιαίτερη φροντίδα, σε γήινες και απαλές αποχρώσεις, όπως είναι τα δρύινα ξύλα, ή τοπικά μάρμαρα τα οποία λαξεύτηκαν από ντόπιους μαρμαροτεχνήτες αλλά με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση.

 

Κτιριακή εναρμόνιση

Το One Kleomenous αποτελεί μια ιδιαίτερη προσέγγιση στο σχεδιασμό κατοικίας. Τεχνικές υψηλής τεχνολογίας χρησιμοποιήθηκαν τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση, έτσι ώστε να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα που συνδυάζει την υψηλή αισθητική με τη λειτουργικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η θέση του οικοπέδου στα όρια του πυκνού οικιστικού ιστού της πόλης με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο του λόφου του Λυκαβηττού, δημιούργησε το πλαίσιο μέσα στο οποίο όφειλε να κινηθεί η μελέτη. Το κτίριο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να αρθρώνεται τόσο με το τεχνητό περιβάλλον, με τα μοντερνιστικά αστικά μέτωπα της περιοχής, με τα υλικά και τις μορφές τους, όσο και με τη φυσική υλικότητα του τοπίου, με το έδαφος και τη βλάστηση. Να είναι λειτουργικά και κατασκευαστικά σύγχρονο και ταυτόχρονα να αφομοιώνεται από το περιβάλλον. Η μελέτη επέλεξε λοιπόν μια υβριδική σχεδιαστική γλώσσα, για να εκφράσει μια καινοτόμο κτιριακή τυπολογία.

 

 

Ένταξη στον αστικό ιστό

Η θέση του κτιρίου εξετάστηκε προσεχτικά, καθώς και ο προσανατολισμός και οι λειτουργίες του, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η στρατηγική της πρόσοψης. Στην πλευρά του οικοπέδου που βλέπει στον οικιστικό ιστό, η κάθετη γειτνίαση με ένα υπάρχον κτίριο οδήγησε τη μορφή του καινούριου κτίσματος σε μια απλή επίπεδη επιφάνεια. Η γειτνίαση με τον ιστό της πόλης υπηρετήθηκε ακόμη περισσότερο με τη χρήση απλού σοβά, ένα από τα δημοφιλέστερα αθηναϊκά υλικά. Στην πλευρά του οικοπέδου που συνορεύει με το δάσος, η μελέτη έπρεπε να διαχειριστεί γεωμετρικά τους τραχείς όγκους των προεξεχόντων εξωστών, που σχεδόν ακουμπούν τα δέντρα και τη δασική χλωρίδα, ώστε να προσαρμοστούν στις ρέουσες μορφές του λόφου. Επιπλέον, η νοτιοανατολική πλευρά του κτιρίου χρειαζόταν ένα σύστημα επένδυσης ώστε να φιλτράρει τον άμεσο ηλιασμό.

Ένας παλιός τοπογραφικός χάρτης της περιοχής υπήρξε η έμπνευση του γεωμετρικού χειρισμού. Η αισθητική των ισοϋψών καμπυλών του χάρτη αποτέλεσε την πηγή της αρχιτεκτονικής τους μεταφοράς. Δημιουργήθηκε ψηφιακά ένα τοπίο πρόσοψης με την ανάθεση όγκων φυσικής μορφικής μετάβασης ανάμεσα στις κυβικές μορφές των εξωστών. Έπειτα, το τοπίο αυτό τεμαχίστηκε σε πολλαπλές τομές σε ακολουθία, οι οποίες αποτέλεσαν τα τμήματα του συστήματος επένδυσης. Χωρίς επιπλέον πρόσθεση όγκων στο κτίριο, αλλά με την ένωση των υπαρχόντων, δημιουργήθηκε μια γεωμετρία που φαίνεται φυσική.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή του μαρμάρου Travertino ήταν πολύ λογική, καθώς ταιριάζει χρωματικά με τις χαρακτηριστικές μπεζ πέτρες που χρησιμοποιούνται σε όλους τους τοίχους αντιστήριξης στο Λυκαβηττό. Από την αρχή του έργου, η έντονη οπτική σχέση του κτιρίου με την Ακρόπολη οδήγησε στην επιλογή του μαρμάρου ως το πλέον κατάλληλο υλικό κατασκευής. Είναι κι αυτό πέτρα, αλλά με περισσότερη ευελιξία διαχείρισης.

Το Travertino εκτός από τη χρωματική συνοχή του, επικοινωνεί πολύ έντονα τη μη τεχνητή του υπόσταση λόγω της πορώδους επιφάνειάς του. Παράλληλα, έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς στον περίγυρο, στις πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’70, όπως άλλωστε και στο γειτονικό κτίριο που συνδέει το One Kleomenous με τον οικιστικό ιστό. Το χρώμα του εσωτερικού περιβλήματος του κτιρίου επιλέχθηκε προσεχτικά ώστε να ταιριάζει με το χρώμα του εδάφους.

Τα γυάλινα στηθαία επιλέχθηκαν ώστε να αντανακλούν τα στοιχεία του γύρω φυσικού τοπίου. Γενικότερα, η παλέτα υλικών του όλου κτιρίου σχεδιάστηκε σαν αναφορά στην αισθητική του εγγενούς αττικού τοπίου. Ο συνδυασμός της σχεδιαστικής γλώσσας και της επιλογής των υλικών στο κτίριο δείχνει πως απέφερε το ζητούμενο αποτέλεσμα, να είναι δηλαδή μια φυσική συνέχεια του ενοποιημένου αστικού όγκου, ένα τελικό σύνορο, συνειρμικό της ανέγγιχτης γης δίπλα του, έτσι ώστε η μετάβαση από το ένα στο άλλο να περνά σχεδόν απαρατήρητη. Ως αποτέλεσμα, το One Kleomenous αποτελεί παράδειγμα κτιριακής εναρμόνισης με τον περιβάλλοντα χώρο του.

 

Αφήγηση συνηθειών

“… Το να κτίζεις κτίρια για να ζουν άνθρωποι δεν είναι εύκολη υπόθεση…”, γράφει ο Άρης Κωνσταντινίδης. “… Η επιθυμία του αρχιτέκτονα πρέπει να ακουμπάει στο δίκιο του τοπίου. Αναφέρομαι σε μια αρχιτεκτονική που φυτρώνει μέσα από ένα χώμα συγκεκριμένο, ενώ δέχεται τον διαφορετικό ήλιο του κάθε κλίματος για να αναπτυχθεί. Ο αρχιτέκτονας είναι ένας ποιητής που λέξεις έχει την πέτρα, το ξύλο, το μέταλλο, ένας ποιητής των υλικών του Τόπου στον οποίο κτίζει…”.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στις Villas in Olive Grove, η σχεδόν “εξ επαφής” απόσταση από την οριογραμμή της ακτής εγκαθιστά ένα σύνολο νοηματικών και οπτικών σχέσεων που συνιστούν τον κύριο παράγοντα γέννησης του αρχιτεκτονικού χώρου. Εννοιολογικά η “ηθική” του σχεδιασμού προκύπτει από το “habitus”, δηλαδή τις “συνήθειες”, σχετίζεται με τον τρόπο ζωής, με την ατμόσφαιρα της διαβίωσης, δεν απευθύνεται άμεσα στο κτίριο/κατασκευή, αλλά κυρίως στο βίωμα που αυτό προκαλεί. Η αφήγηση που επινοήθηκε -δεν είναι απλά μια ειδυλλιακή, εικονογραφική μεταφορά, αλλά μια διαρκής διάδραση που προτρέπει τον χρήστη να αφουγκραστεί  την συνομιλία του Τόπου -την απανταχού παρούσα θάλασσα της Μεσσηνίας στην συγκεκριμένη περίπτωση- με τον σύγχρονο τρόπο κατοίκησης. Ο διάλογος αυτός, όπως εκφράζεται χωρικά, διαθέτει υλικότητα, πυκνότητα, βαρύτητα, θερμοκρασία και ακουστική ποιότητα, στοιχεία που δεν έχουν να κάνουν με αφηρημένες έννοιες αλλά με μια εμπεριστατωμένη εμπειρία.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Οι διαλεκτικές σχέσεις του τρίπτυχου “φύση-μνήμη-μορφή” περιγράφουν την ιδέα του σχεδιασμού. Βασικό θέμα αποτελεί η “ελιά” στην εσωτερική περίκλειστη αυλή που δηλώνει το κέντρο όρασης, καθώς οι πέτρινοι όγκοι ξεδιπλώνονται γύρω της σαν γήινο σκηνικό -τα πλήρη και τα κενά την καδράρουν με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά εντείνοντας το βίωμα. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός διαπραγματεύεται τον διάλογο ανάμεσα στο κτίριο και το τοπίο, ταξινομώντας το εσωτερικό του, και αντίστοιχα τον υπαίθριο χώρο του, σε περιοχές συνεύρεσης ή περισσότερο ιδιωτικές, σε εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς, σε καθημερινές ή αναπάντεχες. Με τον τρόπο αυτό η τελική δομή σχηματίζεται από άθροισμα επιμέρους ιεραρχημένων ενοτήτων που αναλογούν στις διαβαθμίσεις της θέας και του αρχιτεκτονικού χώρου.

 

 

Υλικά & οργάνωση κάτοψης

Το συντακτικό του σχεδιασμού βασίζεται ακριβώς σε επάλληλες διαβαθμισμένες μεταβάσεις, όπου κάθε φορά αποκαλύπτεται σε δεύτερο πλάνο ο ορίζοντας. Η πεζή κίνηση από τον δημόσιο χώρο προς το εσωτερικό των κατοικιών εξελίσσεται σε ακολουθία αποκαλύψεων. Το κτίριο αναδεικνύεται σε διαμεσολαβητή ανάμεσα στον χρήστη και το τοπίο, σε ένα αφηγηματικό πεδίο στο οποίο συναντώνται διαφορετικές ροές διερευνήσεων. Ο μικρόκοσμος που δημιουργείται επιτρέπει την συμμετοχή σε μια σειρά δράσεων που σχετίζονται με το τεχνητό στοιχείο και το φυσικό, το πρώτο πλάνο και το φόντο, με την καθημερινότητα και το έκτακτο, ενεργοποιώντας αισθήσεις και συναισθήματα που αντιστοιχούν κάθε φορά στην ατμόσφαιρα της στιγμής. Στο “ταξίδι” αυτό βιώματα και χώροι διασταυρώνονται μεταξύ τους παρέχοντας μια άμεση εμπειρία από διαφορετικές ιστορίες που διεισδύουν η μια στην άλλη. Στις Villas in Olive Grove, η πέτρα, η λάσπη, ο σοβάς και το ξύλο είναι πλεγμένα με ισχυρή αφηγηματική λογική και σαφή γεωμετρική πλαστικότητα, στα όρια της κατασκευαστικής λογικής του απλού μάστορα.

 

Σμιλεύοντας το τοπίο

Η κατοικία ξεχωρίζει για την αρμονική ενσωμάτωσή της στο περιβάλλον και την έντονη χειροτεχνική της έκφραση.

 

Ενσωμάτωση στο Περιβάλλον

Η χρήση εμφανών τούβλων και σκυροδέματος αναδεικνύει τη δεξιοτεχνία των μαστόρων, η οποία αποτυπώνεται με ευαισθησία σε κάθε επιφάνεια. Η πέτρα στο δάπεδο ενισχύει τη σύνδεση με το φυσικό έδαφος, προσφέροντας μια αίσθηση γείωσης. Η πρόσοψη λειτουργεί ως “φίλτρο ιδιωτικότητας”, ενώ αντίθετα, η πίσω όψη ανοίγει προς το τοπίο, αποκαλύπτοντας μία δεντροφυτεμένη θέα και εκμεταλλευόμενη τον προσανατολισμό του οικοπέδου. Οι πλευρές των υπνοδωματίων έχουν οπτική επαφή με την πισίνα, δημιουργώντας εσωτερικές συνδέσεις που, στο ισόγειο, υποδέχονται τον επισκέπτη με ένα υδάτινο στοιχείο που θυμίζει μεγάλο καθρέφτη.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η αρχιτεκτονική αξιοποιεί την φυσική κλίση του εδάφους για τη δημιουργία ενός ημιυπόγειου στο πίσω μέρος, προσφέροντας εργονομική διαρρύθμιση και αρμονία με το ανάγλυφο της γης. Στον επάνω όροφο διατάσσονται δύο καθαροί, γραμμικοί όγκοι, συνδεδεμένοι με μία γυάλινη επιφάνεια, οι οποίοι αποπνέουν κομψότητα και αρχιτεκτονική καθαρότητα. Οι εντυπωσιακοί πρόβολοι μήκους τεσσάρων μέτρων προσδίδουν ελαφρότητα και αιώρηση στη σύνθεση, ενώ η βάση, κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από εμφανές τούβλο, προσφέρει ζεστασιά και αίσθηση γείωσης.

 

 

Κατασκευαστική Προσέγγιση

Το δομικό σύστημα κρύβει τα υποστυλώματα στο υπόγειο, δημιουργώντας μια καθαρή και εκλεπτυσμένη αισθητική. Αυτή η σχεδιαστική επιλογή ενισχύει την αίσθηση αιώρησης των επάνω όγκων, ενώ το τούβλο στη βάση αναδεικνύει τη σύνδεση με την τοπική κατασκευαστική παράδοση. Το σύνολο της σύνθεσης ισορροπεί μεταξύ μοντέρνας αρχιτεκτονικής και παραδοσιακής δεξιοτεχνίας, τιμώντας τις τοπικές κατασκευαστικές τεχνικές και τη φυσική ομορφιά του τοπίου. Η τολμηρή χρήση των προβόλων και οι διακριτικές μεταβάσεις των αρχιτεκτονικών στοιχείων συνθέτουν ένα έργο μοναδικής αισθητικής, πλήρως ενσωματωμένο στο φυσικό και πολιτισμικό του περιβάλλον.

 

Αρχιτεκτονική εκδήλωση για το μάρμαρο και την πέτρα 

 

Η 6η αρχιτεκτονική εκδήλωση της σειράς “Material Matters”, σε διοργάνωση του ek magazine, θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2025, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Στόχος των εκδηλώσεων Material Matters είναι η ανάδειξη της σημασίας μιας σειράς σύγχρονων και παραδοσιακών υλικών και των εφαρμογών τους στην αρχιτεκτονική, μέσα από τις θεωρητικές προσεγγίσεις και το έργο Ελλήνων αρχιτεκτόνων. Με αφετηρία την ιστορία του κάθε υλικού και τα κατασκευαστικά ή εκφραστικά του χαρακτηριστικά, οι παρουσιάσεις εστιάζουν στις δυνατότητες αξιοποίησής του με σύγχρονους όρους, όπως αυτοί διαμορφώνονται από τις οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις.

Το Material Matters Vol.6 είναι αφιερωμένο σε μία οικογένεια υλικών με σταθερή σημασία για την ελληνική αρχιτεκτονική: Μάρμαρο και πετρώματα.
Οι αρχαίοι Έλληνες ανέδειξαν τη διαχρονική ομορφιά και αντοχή του μαρμάρου, δημιουργώντας μνημεία παγκόσμιας φήμης.

Η χρήση της μεγάλης ποικιλίας ελληνικών μαρμάρων όπως και άλλων τοπικών πετρωμάτων συνέβαλε στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ταυτότητας που αντανακλά τη σχέση με το φυσικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Στη σύγχρονη εποχή, το μάρμαρο και τα πετρώματα συνεχίζουν να προσδίδουν κύρος, αισθητική και αυθεντικότητα σε έργα μικρής και μεγάλης κλίμακας.
Δέκα ομιλητές από τον χώρο της αρχιτεκτονικής και του design θα αναλύσουν τον ρόλο του μαρμάρου και των πετρωμάτων στην αρχιτεκτονική, τόσο στο έργο τους όσο και σε επιλεγμένα έργα άλλων αρχιτεκτόνων, σε ενδιαφέρουσες 10λεπτες παρουσιάσεις.

 

Επιβεβαιωμένοι ομιλητές στη φετινή εκδήλωση είναι οι:
– Δημήτρης Τσίγκος | Omniview Design
– Στέλλα Πιερή | Pieris architects
– Νίκη και Ζωή Μοσκόφογλου | On entropy
– Διονύσης Σοτοβίκης | Workshop Dionisis Sotovikis
– Ήρα Δεσύπρη, Αριστείδης Μισιάρης | Desypri-Misiaris Architecture
– Ελένη Τσιγαρίδα | Etsi Architects
– Βαγγέλης Μπόνιος | Studio Bonarchi
– Νατάσσα Δεληγιάννη, Γιώργος Σπυρίδωνος | React Architects
– Πάνος Ηλιόπουλος | μέλος Δ.Σ. του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Μαρμάρου
– ΤΒΑ

 

Χρυσός Χορηγός: Marmyk Iliopoulos

Χορηγοί: Apticon, Halo, Vitex

Υποστηρικτές: Furniture Gallery, Kolligas Wood Essence, Texture and Tiles

Cocktail Event Sponsor: Kanelli

Κεντρικός πυρήνας

Το συγκρότημα βρίσκεται στο παραθαλάσσιο χωριό Μάταλα, στην νότια Κρήτη, και περιβάλλεται από τους χαρακτηριστικούς βραχώδεις σχηματισμούς της περιοχής, που διαμορφώνουν μία αγκαλιά γύρω από το οικόπεδο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Βασική αφετηρία του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία μιας συστάδας μικρών κτιρίων που αναφέρονται σε ένα κοινό κεντρικό αίθριο, εν είδει προστατευμένης πλατείας ενός μικρού χωριού. Μια σαφής μνεία στις αξίες και την κληρονομιά στο “μαζί” και την κοινοτική ζωή στα Μάταλα, το έργο επαναπροσδιορίζει την παραδοσιακή, ελληνική, νησιώτικη γειτονιά, δημιουργώντας ένα σύγχρονο κατάλυμα του σήμερα.

Οι όγκοι χωροθετούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους ενοίκους ιδιωτικότητα, δίνοντας όμως παράλληλα και τη δυνατότητα της συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης στην κοινή πλατεία. Η σχέση που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι κτιριακοί όγκοι δημιουργεί ανοικτούς και κλειστούς χώρους διαβίωσης, τόσο ιδιωτικούς όσο και κοινόχρηστους, ο καθένας από τους οποίους διατηρεί τα δικά του χαρακτηριστικά.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η πρόσβαση στο συγκρότημα γίνεται μέσω μίας αυλόπορτας στα νότια του οικοπέδου, στοιχείο της παραδοσιακής κρητικής αρχιτεκτονικής. Περιμετρικά της αυλής βρίσκονται οι είσοδοι των επιμέρους διαμερισμάτων, το κάθε ένα από αυτά οδηγεί σε μία ιδιωτική αυλή με πισίνα και θέα στους χαρακτηριστικούς βράχους των Ματάλων. Εξωτερικές σκάλες ενώνουν τα διαμερίσματα του ορόφου με τον κοινόχρηστο χώρο συνάντησης στο επίπεδο του ισογείου.

 

 

Παλέτα υλικών

Σε όλες τις επιφάνειες των τοιχοποιιών των κτιρίων, αλλά και της περίφραξης, χρησιμοποιήθηκαν φυσικά επιχρίσματα και υλικά, όπως το ξύλο και οι τοπικοί λίθοι, που προσφέρουν διαφορετικές υφές. Στην ένταξη του κτιρίου στο φυσικό περιβάλλον συμβάλλουν και οι χρωματισμοί που επιλέχθηκαν, οι οποίοι εναρμονίζονται με το φυσικό χρώμα που φέρουν οι βραχώδεις και αμμώδεις σχηματισμοί που το αγκαλιάζουν. Τέλος, για τη συνολική κατασκευή του έργου χρησιμοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο τοπικά συνεργεία και τεχνίτες.

 

Προέκταση των βράχων

Φωλιασμένο στην καρδιά της μαγευτικής Φολεγάνδρου, σκαρφαλωμένο στα απόκρημνα βράχια με θέα το απέραντο γαλάζιο, το Gundari Resort είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός προορισμός, είναι ένα αρμονικό μείγμα αρχιτεκτονικής δημιουργίας και αγνής φύσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο σχεδιάστηκε ως οργανική προέκταση των βράχων της Φολεγάνδρου και ταυτόχρονα ως τρόπος για να πλαισιώνεται η ανεκτίμητη, αδιάλειπτη θέα προς τη θάλασσα. Κάθε προσεκτικά επιλεγμένο υλικό λειτουργεί ως μέρος μιας ορχήστρας του εγγενούς ρυθμού της φύσης, πάνω στον οποίο η ζωή στο Gundari χορεύει στο δικό της όμορφο σκοπό. Το ξενοδοχειακό συγκρότημα των 80 στρεμμάτων δένει άψογα με τη Φολέγανδρο, αντλώντας έμπνευση από το διαρκές πνεύμα του νησιού για κάθε αρχιτεκτονικό στοιχείο.

Η πέτρα, η ραχοκοκαλιά και ο πυρήνας της κυκλαδίτικης γης, χρησιμοποιείται έντεχνα στην κατασκευή γραμμικών τοίχων που ακολουθούν τη δυναμική του φυσικού τοπίου. Ανάμεσα στις στιβαρές πέτρινες γραμμές και τις γαλήνιες επιφάνειες των τοίχων, οι λεπτεπίλεπτες ξύλινες κατασκευές εντάσσονται στην αρχιτεκτονική σύνθεση ως συνδετικοί κρίκοι, δίνοντας ζωή στους μεταβατικούς χώρους μεταξύ τους.

 

Οργάνωση λειτουργειών

Καθεμία από τις 27 σουίτες και βίλες είναι επιμελώς κατασκευασμένη από φυσικά υλικά. και διακοσμημένη προσεκτικά με έπιπλα που δένουν αβίαστα με την ίδια τη γη. Η παρουσία ενός υπαίθριου ιδιωτικού ντους ξυπνά μνήμες ξεχασμένων τελετουργιών που συνδέονται με τη φύση, προκαλώντας μια αίσθηση νοσταλγίας και επιστροφής στις απλές απολαύσεις της ζωής σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο.

Τοποθετημένο στη βορειοδυτική πλευρά του συγκροτήματος, το bar-εστιατόριο εξελίσσεται με φυσικό τρόπο σε ένα εξέχον σημείο εστίασης, δημιουργώντας έναν περίτεχνο και φιλόξενο χώρο συγκέντρωσης για όλους τους επισκέπτες. Με τη στρατηγική του θέση και τη σαγηνευτική του ατμόσφαιρα, λειτουργεί ως κόμβος όπου οι επισκέπτες μπορούν να συναντηθούν για να κοινωνικοποιηθούν.

 

Ένταξη στο τοπίο

Στην κατώτερη ζώνη του συγκροτήματος, διαμορφώνεται μια ξεχωριστή αλληλεπίδραση. Mεταξύ της αρχιτεκτονικής και του φυσικού περιβάλλοντος, δημιουργείται ένα καταφύγιο για το spa και τις σουίτες του συγκροτήματος, πλήρως κρυμμένες μέσα στη γη για να δημιουργήσουν μια οικεία και αρμονική ατμόσφαιρα.

Εδώ, το κτίριο φαίνεται να υποκύπτει στα περιγράμματα του τοπίου, επιτρέποντας στις γραμμές του εδάφους να καθορίσουν τη μορφή του και να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα χαλάρωσης, γαλήνης και ιδιωτικότητας. Είναι σαν τα αρχιτεκτονικά στοιχεία να αναμειγνύονται με τους βράχους και το φυσικό περιβάλλον. Ο επισκέπτης γίνεται αναπόσπαστο μέρος της διαρκούς αφήγησης του νησιού, όπου η αρχιτεκτονική τέχνη και τα θαύματα της φύσης συναντιούνται σε απόλυτη ισορροπία.

Πολλαπλές χαράξεις

Στην περιοχή του Πλακιά στο νότιο Ρέθυμνο, σε λόφο με έντονη κλίση και συχνούς ισχυρούς ανέμους, δημιουργήθηκε μία κατοικία και τρεις αυτόνομοι υπόσκαφοι ξενώνες. Η κυρίως κατοικία, που προορίζεται για τους ιδιοκτήτες, σχεδιάστηκε στο ψηλότερο σημείο του οικοπέδου. Οι τρεις υπόσκαφες κατοικίες τοποθετήθηκαν στα χαμηλότερα επίπεδα και η πρόσβαση σε αυτές πραγματοποιείται από τον χαμηλότερο υψομετρικά δρόμο.

Σχεδιαστική φιλοσοφία και ενσωμάτωση στο τοπίο

Κύριο ζητούμενο ήταν ο προσανατολισμός των κτιρίων με τρόπο ώστε να έχουν όλοι οι χώροι άμεση θέα προς τον κόλπο Αμμούδι νοτιοανατολικά και το πέλαγος νότια-νοτιοδυτικά. Η πλήρης ένταξη στο βραχώδες ορεινό τοπίο και η δημιουργία ενός βιώσιμου κτιρίου εξωτερικά, προφυλαγμένου από τους ανέμους των βουνών της Κρήτης, ήταν ακόμα κάποιοι από τους βασικούς συνθετικούς στόχους. Όλο το συγκρότημα ακολουθεί την ίδια σχεδιαστική φιλοσοφία και εξυπηρετεί τους ίδιους σκοπούς. Αποφεύχθηκαν οι περιφράξεις και περιορίστηκαν οι πρόσθετες φυτεύσεις στο ελάχιστο, αφήνοντας τη φύτευση της περιοχής να “αγκαλιάσει” την επέμβαση. Τα υλικά που επιλέχθηκαν είναι η τοπική πέτρα, το κονίαμα και το ξύλο.

 

Χαράξεις και σύνθεση κλειστών-υπαίθριων χώρων

Οι σχεδιαστικές χαράξεις δημιουργήθηκαν με γνώμονα τις υψομετρικές καμπύλες του οικοπέδου.  Επαναλαμβανόμενες σε διαφορετικά επίπεδα, δημιούργησαν κτίρια, διαζώματα, κολυμβητικές δεξαμενές, πέργκολες και τοιχία αντιστήριξης, συνθέτοντας ταυτόχρονα εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους με διαφορετικές θεάσεις και επίπεδα ιδιωτικότητας. Η χρήση εσωτερικών και ημίκλειστων αιθρίων και κήπων, ενέτεινε τον διαχωρισμό των ζωνών με διαφορετική κλίμακα ιδιωτικότητας.

Λειτουργική οργάνωση της κύριας κατοικίας

Η κυρίως κατοικία αποτελείται από δύο επίπεδα. Η πρόσβαση γίνεται μέσω σκαλοπατιών από τον χώρο στάθμευσης, ανατολικά του κτιρίου. Στο επίπεδο αυτό συναντώνται οι ζώνες διημέρευσης που διαχωρίζονται από το κεντρικό υπνοδωμάτιο και τις βοηθητικές χρήσεις με δύο αίθρια. Από εκεί, μέσω κλιμακοστασίου γίνεται η πρόσβαση στο κάτω επίπεδο της κατοικίας, όπου βρίσκονται δύο υπνοδωμάτια, ένα wc και ένα μικρό καθιστικό. Οι εξωτερικοί χώροι του πάνω επιπέδου χωρίζονται, μέσω ενός βραχόκηπου, στους αύλειους χώρους του master bedroom και στους κοινόχρηστους. Σε αυτούς βρίσκεται η πισίνα, η υπαίθρια κουζίνα, η τραπεζαρία και το καθιστικό. Το κάτω επίπεδο καθίσταται σχεδόν αυτόνομο. Ο σχεδιασμός των τοιχίων, σε συνδυασμό με τις κλίσεις του οικοπέδου, κάνουν αδύνατη την πρόσβαση σε επισκέπτες και ζώα, ενώ προστατεύουν πλήρως από τους ισχυρούς ανέμους.

Υπόσκαφες κατοικίες

Οι τρεις υπόσκαφοι ξενώνες αποτελούνται από τους χώρους διημέρευσης, δύο υπνοδωμάτια και δύο λουτρά. Εξωτερικά, σχεδιάστηκαν αυτόνομες πισίνες και χώροι εκτόνωσης. Η τοποθέτησή τους έγινε σε διαφορετικά υψόμετρα, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστες θεάσεις και ιδιωτικότητα.

Minimal αισθητική

Η πρόταση αφορά τη δημιουργία κέντρων αισθητικής λεύκανσης δοντιών, στα οποία οι πελάτες με περιορισμένο χρόνο απολαμβάνουν τις προσφερόμενες υπηρεσίες στα διαλείμματα των υποχρεώσεών τους και των απαιτητικών προγραμμάτων τους.

 

Παλέτα υλικών

Η minimal αισθητική του χώρου και η λιτή πολυτέλεια ενισχύονται μέσα από την επιλογή και χρήση φυσικών υλικών, όπως ξύλο σημύδας, λευκό μάρμαρο και γρανιτοπλακάκια με πετρώδη υφή, την τοποθέτηση πρωτότυπων έργων τέχνης από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες και την κατασκευή χειροποίητων φωτιστικών και επίπλων.

 

 

Custom κατασκευές

Στη μοναδικότητα της ταυτότητας του χώρου συντελεί ο σχεδιασμός των λεπτομεριών των επιφανειών και των κρυφών αποθηκευτικών χώρων, ο οποίος συμβάλλει επίσης στη διατήρηση της minimal αισθητικής, αποτρέποντας την ακατάστατη εναπόθεση αντικειμένων.

 

Adaptive reuse

The subterranean residence, situated on the western side of Kea, occupies the site of a compound of old stone warehouses once used for loading goods onto boats in the sheltered bay. Following its last conversion into a restaurant, the complex has been entirely redesigned to meet the needs of tranquil summer living, protected within the earth.

 

Context Integration

Access to the property is from the higher part of the plot, through a light ramp that leads into the ground, establishing the main circulation axis. A glass pivoting door opens into an interior garden with atmospheric lighting from the ceiling, replacing the old dark kitchens. At this point, movement branches off, leading on one side to an integrated living area with a kitchen, dining room, and living room that directly connects to the courtyard through large sliding openings. On the other side, it leads to two ensuite bedrooms behind a curved stone wall with narrow, linear windows and cupolas that illuminate the service spaces. The layout is completed with a guest house adjacent to the bedrooms, featuring a separate entrance and an impressive low horizontal opening that reveals the horizon view from the bed’s height.

 

 

Landscape Design & Materials

The extensive outdoor space, bordering the sea, features a large terrace with an irregular shape following the natural rock lines, discreetly divided into separate sections. The outdoor living area, adjacent to the interior living spaces, is shaded by two tensile canopies, while a tiered path leads directly to the small beach. The area in front of the bedrooms and the guest house is landscaped with low vegetation and side accesses from the interior, hidden behind the stone wall.

Throughout the building, the dominant material is the local natural stone from the original warehouse, giving the structure the appearance of dry-stone walls interspersed with interior and exterior spaces. The floors are finished with cement in a sand color, while the extensive earthen surfaces on the terrace and roof integrate the building into the arid island landscape. Dark shades are chosen for the interior, with partition walls and ceilings painted in modern gray, black metal details and frames, and fixed furniture made of black stone and walnut.

 

 

Furniture & Sustainability

The furnishings are minimal and lightweight, in the same dark tones as the building, except for the central sofa in the living room and the guest house, which are in vibrant orange. The building harmonizes with the landscape through its organic lines, planted roof, and natural materiality. Additionally, it is equipped with an energy management system to minimize its environmental footprint and a household desalination unit to utilize its seaside location without burdening the water reserves of the fragile island ecosystem.

 

Ελικοειδής κίνηση

Η υπόσκαφη κατοικία, χτισμένη σε ένα οικόπεδο 4.700m2 σε αγροτική περιοχή της Τήνου, βρίσκεται κοντά στο παραδοσιακό χωριό Καρδιανή. Η συνολική επιφάνειά της είναι 300m2 και περιλαμβάνει όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της σε ένα επίπεδο, εξασφαλίζοντας πλήρη προσβασιμότητα.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η διάταξη και ο σχεδιασμός του έργου αντλούν έμπνευση από τα παραδοσιακά χωριά της Τήνου, και πιο συγκεκριμένα από την τρισδιάστατη και σύνθετη μορφολογία τους. Η περιήγηση σε αυτά είναι μια εμπειρία εξερεύνησης και έκπληξης, καθώς εξελίσσεται μέσα από στενά, δαιδαλώδη σοκάκια, με αναπάντεχες ματιές προς τη θάλασσα και τον ουρανό. Αυτή η εμπειρία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι εσωτερικές και εξωτερικές περιοχές της κατοικίας, γύρω από μια μη γραμμική πορεία που αποκαλύπτει σταδιακά τους χώρους και τις θέες προς τη θάλασσα και τον ουρανό.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο κτιριακός όγκος ενσωματώθηκε με ακρίβεια στις φυσικές καμπύλες του, διαμορφώνοντας μία κύρια όψη στραμμένη προς τη θέα της θάλασσας. Πέτρινοι τοίχοι, χτισμένοι από υλικό που εξορύχθηκε επιτόπου, ορίζουν τους εξωτερικούς χώρους στην πρόσοψη και την πίσω αυλή, ενώ τα δέντρα στις εσωτερικές αυλές δημιουργούν φυσικούς δεσμούς μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος.

Η στέγη είναι καλυμμένη με φυσικό έδαφος και διαμορφώνεται με τρία ανοίγματα που φωτίζουν και αερίζουν τις αυλές, ενώ στους κύριους χώρους είναι κεκλιμένη ώστε να μεγιστοποιείται το ύψος και να αποκρύπτεται το γεγονός ότι είναι υπόγειοι. Η κατοικία αναπτύσσεται σε αυστηρό ορθογώνιο κάναβο, ο οποίος λειτουργεί ως μέσο διαλόγου με την ακανόνιστη μορφολογία του φυσικού τοπίου. Η τομή του εδάφους εκφράζεται συμβολικά μέσα από μια “αιωρούμενη δοκό”, ένα παραπέτο σε βαθμίδες που μοιάζει να αναδύεται φυσικά από το έδαφος.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Στο έργο εφαρμόζεται υψηλού επιπέδου θερμομόνωση που υπερβαίνει τις προβλεπόμενες προδιαγραφές, ενώ εξυπηρετείται από κεντρικό σύστημα με αντλία θερμότητας και ηλιακούς συλλέκτες. Ο προσανατολισμός της κύριας όψης και των αυλών, σε συνδυασμό με τις ξύλινες πέργκολες, συμβάλλει ουσιαστικά στη φυσική σκίαση των χώρων. Στο σύνολό της, η κατοικία αποτελεί ένα φροντισμένο δείγμα σύγχρονης εξοχικής αρχιτεκτονικής που εντάσσεται αρμονικά στο τοπίο και κατασκευάζεται με σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον.

 

Σχεδιαστικά δίπολα

Το κτίριο, που ακουμπά στην πλαγιά του λόφου και προσαρμόζεται στις τοπογραφικές καμπύλες, ακολουθώντας τη μορφολογία του εδάφους, βρίσκεται στη θέση Λουριά, στο νότιο τμήμα της Πάρου. Το οικόπεδο έχει νοτιοδυτικό προσανατολισμό στη μεγάλη πλευρά, με θέα προς τη θάλασσα, τον κόλπο της Αλυκής και την Αντίπαρο.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η είσοδος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του οικοπέδου και το υψηλότερο σημείο λειτουργεί σαν πύλη στην κατοικία. Όλα κρύβονται πίσω από έναν άσπρο τοίχο με ελάχιστα ανοίγματα, ο οποίος υποδέχεται τον επισκέπτη αποκρύβοντας την εσωτερική διάταξη, καθώς και τις μπροστινές αυλές. Η σύνθεση λειτουργεί με σχεδιαστικά και λειτουργικά δίπολα: Κρυμμένοι χώροι και εκτεθειμένοι στο μάτι του επισκέπτη, προστατευμένες αυλές με καθιστικά και αυλές ανοιχτές στη θέα, εσωτερική κλειστή διαδρομή και πορεία ανάμεσα στα κατώφλια, κλειστή είσοδος και ανοιχτή πορεία, κατοίκηση στο τοπίο και αιώρηση των όγκων στη δύση. Μεγάλοι εγκάρσιοι τοίχοι διεισδύουν στην πλαγιά έχοντας ως γενέτειρα την κατοικία. Οι τοίχοι αυτοί διαμορφώνουν τις πίσω αυλές και δίνουν συνέχεια στο εσωτερικό του σπιτιού προς το τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Ανάμεσα στους τοίχους δημιουργούνται θεματικές ενότητες, άλλοτε η είσοδος, άλλοτε ο κήπος, άλλοτε το στοιχείο του νερού και άλλοτε η προστατευμένη αυλή. Οι χώροι αυτοί διαρρέουν από το εσωτερικό και διαμορφώνονται από τους τοίχους που δεσπόζουν στην πρόταση. Οι τοίχοι είναι εμφανείς μόνο από το πίσω τμήμα του οικοπέδου, ως εκ τούτου το σενάριο κατοίκησης αποκαλύπτεται με την είσοδο στην κατοικία. Μια εγκάρσια πορεία τους διαπερνά, συνδέοντας τις θεματικές ενότητες.

H πορεία εξελίσσεται παράλληλα με τη διαδρομή στο εσωτερικό του σπιτιού, διαμορφώνοντας οπτικές προς τις θέες και τους χώρους διημέρευσης. Οι όγκοι της κατοικίας αναπτύσσονται προς την πλαγιά και προς τη θέα, ενώ προβάλλουν πάνω σε έναν χαμηλό πέτρινο τοίχο διαμορφώνοντας μια όψη στη δύση. Από τη μία βρίσκονται σφιχτά γαντζωμένοι στο έδαφος και από την άλλη μοιάζουν να αιωρούνται προς τη θέα και το φυσικό ανάγλυφο. Το ίδιο μοτίβο ακολουθούν και οι ενδιάμεσες και οι μπροστινές αυλές-μπαλκόνια που στοχεύουν τη θάλασσα. Οι τοίχοι άλλοτε γίνονται κτίριο και άλλοτε δημιουργούν αυλές προσαρμοσμένες στο έδαφος και στο περιβάλλον. Ο μεγάλος όγκος ενός ενιαίου κτίσματος διασπάται σε μικρότερους, άμεσα προσαρμοσμένους στο έδαφος.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η “πέμπτη όψη“, από ψηλά, γίνεται κυρίαρχη ακουμπώντας στην πλαγιά του λόφου. Η αρχιτεκτονική ακροβατεί στο επικλινές έδαφος. Το τοπίο και το ανάγλυφο διαμορφώνουν το πεδίο πάνω στο οποίο η σχεδιαστική γλώσσα μετουσιώνεται σε χωρικές ενότητες και καταστάσεις στην προσπάθεια να ορισθεί το πλαίσιο της παραθεριστικής κατοίκησης. Το έντονο κυκλαδικό φως σκηνοθετεί περίτεχνα όλα τα πιθανά σενάρια και μεταμορφώνει, στη διάρκεια της μέρας, τη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική αγκαλιάζει την ανθρώπινη δραστηριότητα, δημιουργώντας μια οικειότητα με τον χώρο και τον τόπο.