Ήρεμο πλαίσιο

Η αρχιτεκτονική αντιμετωπίζεται ως ένα διακριτικό πλαίσιο που εντείνει τη σχέση μεταξύ εσωτερικού χώρου και φυσικού περιβάλλοντος. Αντί να ανταγωνίζεται το τοπίο, το κτίριο λειτουργεί ως μηχανισμός πλαισίωσης, ρυθμίζει το φως και ενίσχυει την αντίληψη των εξωτερικών συνθηκών, τοποθετώντας την κατοικία ως μια ακριβή και συνειδητή ένθεση ανάμεσα στο δάσος, τον ουρανό και το έδαφος.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το έργο χωροθετείται σε περιοχή χαμηλής οικιστικής πυκνότητας κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι ιδιοκτήτες ζήτησαν μια κατοικία που να χαρακτηρίζεται από χωρική σαφήνεια, ιδιωτικότητα και στενή σχέση με το φυσικό τοπίο. Το οικόπεδο βρίσκεται στο όριο της οικιστικής ζώνης και διαθέτει πλούσια βλάστηση, καθώς και μακρινές θέες προς τη θάλασσα. Στη νότια πλευρά εκτείνεται ένας μανταρινόκηπος, ενώ το δυτικό όριο ορίζεται από ένα ώριμο δάσος μπαμπού. Το ήπια επικλινές οικόπεδο έχει έκταση περίπου 5.200m2, με βασική σχεδιαστική πρόκληση την χωροθέτηση της κατοικίας μέσα σε ένα εκτεταμένο και σε μεγάλο βαθμό αδόμητο τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Κεντρικό οργανωτικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η πισίνα, μήκους 20m, πλάτους 5m και μέγιστου βάθους 2.5m. Η πισίνα ορίζει τον κύριο άξονα του έργου και ευθυγραμμίζεται με τον μανταρινόκηπο, καθορίζοντας τη χωρική διάταξη της κατοικίας. Οι κύριοι χώροι οργανώνονται σε άμεση σχέση με αυτό το γραμμικό στοιχείο, εξασφαλίζοντας οπτική συνέχεια σε όλο το οικόπεδο και καθιστώντας την πισίνα τόσο χωρικό όσο και προσανατολιστικό εργαλείο. Η ανακλαστική επιφάνεια του νερού λειτουργεί ως ενδιάμεσο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου και παραμένει ορατή από όλους τους βασικούς εσωτερικούς χώρους.

Η πρόσβαση στην κατοικία σχεδιάζεται ως μια συμπιεσμένη χωρική ακολουθία. Η είσοδος πραγματοποιείται μέσω μιας μερικώς κλειστής πορείας, η οποία οδηγεί σε έναν χαμηλά φωτισμένο μεταβατικό χώρο. Από εκεί, ένα ζεύγος φαρδιών, βαριών θυρών ανοίγει προς τον κύριο χώρο διαβίωσης, αποκαλύπτοντας το πλήρες μήκος της πισίνας και τον οπωρώνα πέρα από αυτήν. Η ακολουθία αυτή, που βασίζεται στην εναλλαγή συμπίεσης και εκτόνωσης του χώρου, αρθρώνεται μέσα από αντιθέσεις στο ύψος, την κλίμακα και την ένταση του φωτισμού και αντλεί από αρχές της παραδοσιακής ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Οι αντιθέσεις αυτές επιλύονται τελικά σε έναν ενιαίο δομικό κάνναβο με σταθερό ύψος 3.5m, ο οποίος προσδίδει συνοχή και ρυθμό στο εσωτερικό.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αίθουσα τσαγιού τοποθετείται στο πιο απομονωμένο σημείο της κάτοψης και διαφοροποιείται σκόπιμα από τους υπόλοιπους χώρους ως προς τη φωτεινότητα και τον βαθμό εγκλεισμού. Ο προσανατολισμός της προς το γειτονικό δάσος μπαμπού ενισχύει τον χαρακτήρα εσωστρέφειας. Ο χώρος επανερμηνεύει το παραδοσιακό “σαλόνι τσαγιού” -όπως φυσικά επιχρίσματα, κορμούς ξύλου με διατηρημένο φλοιό και αναφορές στο έργο του Sen no Rikyū- μέσα από ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό πρίσμα, με έμφαση στην εγκράτεια, την αναλογία και την υλική αίσθηση.

Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από μια κάβα κρασιών, δύο ξενώνες και έναν χώρο άσκησης, οι οποίοι εντάσσονται στην ίδια δομική και υλική λογική. Η περιορισμένη παλέτα υλικών, σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο της λεπτομέρειας, ενισχύει τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του έργου και την καθαρότητα της αρχιτεκτονικής πρόθεσης.

 

 

Προκατασκευασμένα στοιχεία

Το έργο αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σύγχρονης κατοικίας, όπου το κτίριο αντιμετωπίζεται ως οργανικό μέρος του τοπίου, ενώ παράλληλα προωθούνται βιώσιμες κατασκευαστικές πρακτικές και μοντέλα κατοίκησης με σαφή προσανατολισμό στο μέλλον.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κατοικία αναπτύχθηκε σε στενή συνεργασία με τους ιδιοκτήτες και παρουσιάστηκε στο πλαίσιο ενός ευρέως αναγνωρισμένου τηλεοπτικού προγράμματος αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού, σηματοδοτώντας ένα ουσιαστικό βήμα για την ευρύτερη αποδοχή της προκατασκευασμένης κατοικίας στο σύγχρονο αρχιτεκτονικό τοπίο. Η σχεδιαστική και κατασκευαστική διαδικασία βασίστηκε στη σαφήνεια και την προβλεψιμότητα, με την εκτός εργοταξίου κατασκευή να εξασφαλίζει αυστηρό έλεγχο κόστους, υψηλή ακρίβεια και συνέπεια μεταξύ αρχικής σύλληψης και τελικής υλοποίησης. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ένα σύγχρονο πρότυπο αυτοστεγαστικής κατοικίας, όπου η αποδοτικότητα, η ποιότητα και η οικονομική ασφάλεια λειτουργούν συμπληρωματικά.

 

 

Χωρική οργάνωση

Σε ιδιωτικό αγροτικό οικόπεδο, η ισόγεια κατοικία οργανώνεται με γνώμονα τη διαχρονική προσαρμοστικότητα και τη σύγχρονη οικογενειακή διαβίωση. Το λειτουργικό πρόγραμμα αναπτύσσεται σε τέσσερα υπνοδωμάτια, ευρύχωρους ενιαίους χώρους καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, καθώς και σε πιο ιδιωτικές ζώνες, όπως χώρος χαλάρωσης, γραφείο και βοηθητικοί χώροι. Οι συμπληρωματικές χρήσεις στεγάζονται σε ανεξάρτητα βοηθητικά κτίσματα – γκαράζ, γυμναστήριο και εργαστήριο – τα οποία οργανώνονται περιμετρικά διαμορφωμένων κήπων. Η διακριτική περιστροφή της κάτοψης διαμορφώνει διαφορετικούς προσανατολισμούς, ελεγχόμενες οπτικές φυγές και προστατευμένους υπαίθριους χώρους.

 

 

Υλικά & κατασκευή

Το κτιριακό κέλυφος επενδύεται με μαύρη καμένη ξυλεία προέλευσης Ηνωμένου Βασιλείου, επιτρέποντας στο κτίριο να ενσωματώνεται οπτικά στο φυσικό του περιβάλλον. Η επιλογή αυτή συνδυάζει τη μορφολογική διακριτικότητα με μια σύγχρονη αρχιτεκτονική έκφραση, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου.

Η κατοικία υλοποιήθηκε ως σύνολο πέντε προκατασκευασμένων ογκομετρικών μονάδων, οι οποίες συναρμολογήθηκαν επί τόπου μέσα σε μία ημέρα. Η στρατηγική της προκατασκευής συνέβαλε καθοριστικά στην επίτευξη υψηλής κατασκευαστικής ακρίβειας, στον περιορισμό της όχλησης στο περιβάλλον και στη μείωση του ενσωματωμένου άνθρακα. Παράλληλα, η χρήση ξυλείας, η ενσωμάτωση φωτοβολταϊκών συστημάτων και η ελαφριά δομική συναρμολόγηση ενισχύουν τη συνολική περιβαλλοντική απόδοση του έργου, επιβεβαιώνοντας τον βιώσιμο χαρακτήρα του.

 

Αστικό σπήλαιο

Αξιοποιώντας τις ανησυχίες που ανέδειξε η μεταπανδημική εποχή, το έργο επαναπροσδιορίζει τη σύγχρονη κατοικία, δίνοντας έμφαση στην αίσθηση της χωρικής ελευθερίας, τον φυσικό αερισμό και το άπλετο φυσικό φως. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός σπιτιού που προσφέρει ταυτόχρονα ασφάλεια και ψυχική ανάταση –  ενός χώρου που συνδυάζει τη στιβαρότητα μιας σπηλιάς με τη θερμότητα και την απτικότητα των φυσικών υλικών. Η προσέγγιση αυτή επιχειρεί να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα αστικά διαμερίσματα μπορούν να ισορροπούν ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συνδεσιμότητα, μέσα στα πυκνά αστικά περιβάλλοντα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το διαμέρισμα, ενταγμένο στο συμπαγές αστικό τοπίο της Ταϊπέι, λειτουργεί ως ένα μικρό καταφύγιο μέσα στην πόλη. Το φυσικό φως διαχέεται μέσω προσεκτικά σχεδιασμένων ανοιγμάτων, ενώ διαδρομές αερισμού εξασφαλίζουν τη συνεχή ροή φρέσκου αέρα σε όλο το εσωτερικό. Το έργο ενσαρκώνει την ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και την έκθεση, επαναπροσδιορίζοντας το πώς η αρχιτεκτονική κατοικίας μπορεί να καλλιεργεί τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική ευεξία.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία οργανώνεται ως ένα ενιαίο, ρέον σύνολο, όπου τα όρια ανάμεσα στους χώρους υποχωρούν διακριτικά. Οι καμπύλοι τοίχοι και οι συνεχείς όγκοι ευνοούν την ομαλή κίνηση και την ανεμπόδιστη οπτική συνέχεια. Ο κεντρικός χώρος καθιστικού λειτουργεί ως η “καρδιά” του διαμερίσματος, συνδέοντας οργανικά την κουζίνα, την τραπεζαρία και τα υπνοδωμάτια. Μέσα από αυτή τη ρευστή διάταξη, επιτυγχάνεται μια ισορροπία ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και την ανοιχτότητα, χωρίς την ανάγκη σκληρών διαχωριστικών στοιχείων.

Κάθε λειτουργική ζώνη έχει σχεδιαστεί ώστε να ανταποκρίνεται στις καθημερινές ανάγκες και ιεροτελεστίες των κατοίκων, διατηρώντας ευελιξία και άνεση. Οι κοινόχρηστοι χώροι – καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα – συνυπάρχουν σε ενιαίο πεδίο, ενώ οι ιδιωτικές περιοχές ορίζονται διακριτικά μέσα από μεταβολές στάθμης και φωτισμού. Κρυφές αποθηκευτικές λύσεις και ενσωματωμένα έπιπλα ενισχύουν τη λειτουργικότητα χωρίς να διαταράσσουν την καθαρότητα της εικόνας. Η ενδοδαπέδια θέρμανση και οι ακουστικές επενδύσεις συμβάλλουν σε ένα περιβάλλον υψηλής άνεσης και ηρεμίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Μια λιτή αλλά εκλεπτυσμένη παλέτα υλικών διαμορφώνει τη συνολική ατμόσφαιρα του χώρου. Οι λείες επιφάνειες τοίχου, τα δάπεδα terrazzo και οι καμπύλες ξύλινες λεπτομέρειες δημιουργούν μια αίσθηση απτικής συνέχειας. Η πέτρα, το ξύλο και το μέταλλο συνδυάζονται με μαλακά υφάσματα και διάχυτο φωτισμό, προσφέροντας μια εμπειρία ηρεμίας και ισορροπίας. Η σύνθεση αποπνέει την αίσθηση μιας “αστικής σπηλιάς” – ενός σύγχρονου καταφυγίου διαμορφωμένου από την υφή, το φως και τη σιωπή.

 

Οικολογικός συντονισμός

Ο νέος επιβατικός τερματικός σταθμός του Αεροδρομίου Καυκάζ οραματίζεται κάτι περισσότερο από μια απλή μεταφορική εγκατάσταση -σχεδιάστηκε ως ένα συμβολικό σημείο εισόδου στην περιοχή του Βόρειου Καυκάσου. Η αρχιτεκτονική του εκφράζει την επιδίωξη για τη δημιουργία ενός τοπόσημου που συνδυάζει τη λειτουργικότητα με τον σεβασμό προς τον πολιτισμό και το περιβάλλον. Η μορφή του αντλεί έμπνευση από τα γύρω βουνά, τα ρέματα και τα δάση, μεταφράζοντας αυτά τα φυσικά στοιχεία σε μια δυναμική αρχιτεκτονική γλώσσα. Το έργο ενσαρκώνει την ιδέα ενός σύγχρονου κόμβου υποδομών που τιμά τον τόπο και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται.

 

Χωρική οργάνωση & τοπίο

Ο τερματικός σταθμός οργανώνεται γύρω από έναν κεντρικό άξονα, εξασφαλίζοντας σαφή κυκλοφορία και διαισθητική πλοήγηση για τους επιβάτες. Μεγάλες ανοιχτές αίθουσες προσφέρουν οπτικές συνδέσεις μεταξύ του εξωτερικού τοπίου και των εσωτερικών χώρων, ενισχύοντας την αίσθηση του τόπου. Η διάταξη δίνει προτεραιότητα στην ομαλή κίνηση, διατηρώντας παράλληλα χωρικές ποιότητες, ενσωματώνοντας ζώνες αναμονής, γκισέ check-in και διαδρόμους κυκλοφορίας σε μια συνεκτική ροή. Ο προσανατολισμός του κτιρίου μεγιστοποιεί το φυσικό φως της ημέρας, δημιουργώντας ένα αναζωογονητικό περιβάλλον για τους ταξιδιώτες.

Παράλληλα, ο σχεδιασμός επιδιώκει να ενταχθεί αρμονικά στο ευρύτερο πλαίσιο -γεωγραφικό, πολιτισμικό και οικολογικό. Η αρχιτεκτονική μορφή αντλεί έμπνευση από τα δραματικά τοπία του Καυκάσου, ενώ οι πράσινες στέγες και οι φυτεμένες ταράτσες ενισχύουν την οικολογική αξία. Το έργο στηρίζει την ανάπτυξη του Αρχίζ ως τουριστικού κόμβου, παρέχοντας υποδομή που ενδυναμώνει την προσβασιμότητα στην περιοχή. Έτσι, ο νέος τερματικός σταθμός τοποθετείται ως καταλύτης για βιώσιμη περιφερειακή ανάπτυξη, ισορροπώντας τις σύγχρονες ανάγκες με τη φροντίδα για το περιβάλλον.

 

 

Σχεδιαστική φιλοσοφία

Το λειτουργικό πρόγραμμα καλύπτει τις ανάγκες τόσο των εγχώριων όσο και των διεθνών επιβατών. Οι αναχωρήσεις και οι αφίξεις διαχωρίζονται καθαρά, ενώ οι κοινές παροχές εξασφαλίζουν ομαλή εμπειρία μετακίνησης. Οι εμπορικοί και εξυπηρετικοί χώροι ενσωματώνονται στο σύστημα κυκλοφορίας, προσφέροντας ευκολία χωρίς να διακόπτουν τη ροή. Οι βοηθητικοί χώροι για το προσωπικό, την ασφάλεια και τη λειτουργία εντάσσονται διακριτικά στη δομή, εξασφαλίζοντας ασφάλεια και αποδοτικότητα. Η ευελιξία αποτελεί βασική προϋπόθεση, επιτρέποντας στον τερματικό σταθμό να προσαρμόζεται σε μελλοντική αύξηση επιβατικής κίνησης.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλική στρατηγική συνδυάζει σύγχρονες τεχνολογίες κατασκευής με αναφορές στις τοπικές παραδόσεις. Οι υαλοπετάσματα προσδίδουν διαφάνεια και ελαφρότητα, ενώ οι φυσικές λιθοδομές και οι ξύλινες επιφάνειες δημιουργούν σύνδεση με το τοπίο. Οι πράσινες στέγες και οι φυτεμένες στέγες ενισχύουν ακόμη περισσότερο τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και περιβάλλοντος. Η χρήση βιώσιμων υλικών και ενεργειακά αποδοτικών συστημάτων βρίσκεται στον πυρήνα της περιβαλλοντικής επίδοσης του έργου.

 

Πλωτό κουτί

Το έργο σχεδιάστηκε ως πλωτή κατοικία για πελάτες που επιθυμούσαν ένα λειτουργικό και σύγχρονο περιβάλλον διαβίωσης στη λίμνη Union στο Σιάτλ. Η πρόταση αντλεί έμπνευση από την παράδοση των πλωτών σπιτιών του Σιάτλ, επαναπροσδιορίζοντάς την μέσα από μια σύγχρονη οπτική που δίνει έμφαση στην αποδοτικότητα, το φως και τη στενή σχέση με το νερό.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο σχεδιασμός βασίζεται στο πολιτιστικό και φυσικό πλαίσιο των πλωτών κοινοτήτων του Σιάτλ. Ισορροπεί την καινοτομία με την παράδοση, ενσωματώνοντας την προσαρμοστικότητα που απαιτεί η ζωή στο νερό. Το έργο γιορτάζει την ιστορία της πόλης στην εναλλακτική κατοίκηση, ενώ ταυτόχρονα υιοθετεί τις αρχές του σύγχρονου σχεδιασμού.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία αναπτύσσεται σε δύο κύρια επίπεδα, με τους χώρους διημέρευσης σε ενιαία διάταξη στραμμένους προς μεγάλες υαλόφρακτες επιφάνειες. Η σχέση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου αποτέλεσε καθοριστική αρχή, διασφαλίζοντας τη συνεχή σύνδεση με το νερό και τη θέα.

Το κάτω επίπεδο φιλοξενεί τα υπνοδωμάτια και τους ιδιωτικούς χώρους, ενώ το πάνω περιλαμβάνει το φωτεινό καθιστικό, την κουζίνα και την τραπεζαρία. Εξωτερική σκάλα οδηγεί στην ταράτσα-δώμα, ενισχύοντας την υπαίθρια διαβίωση και προσφέροντας πανοραμική θέα στη λίμνη Union. Η διάταξη ισορροπεί τη συμπαγή κλίμακα με την αίσθηση ευρυχωρίας, αξιοποιώντας στρατηγικές αποδοτικού σχεδιασμού ώστε να εξασφαλιστεί άνεση μέσα σε μικρό αποτύπωμα.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλική στρατηγική συνδυάζει ναυπηγικό χάλυβα, ανθεκτικές επενδύσεις και θερμές ξύλινες επιφάνειες. Η μεταλλική κατασκευή εξασφαλίζει μακροβιότητα στο θαλάσσιο περιβάλλον, ενώ τα ξύλινα στοιχεία προσφέρουν οικειότητα και ζεστασιά. Μεγάλες επιφάνειες υαλοστασίων και φεγγίτες ενισχύουν το φυσικό φως, τονίζοντας τη διαφάνεια και την αντανάκλαση.

 

Τοπική Τεχνογνωσία

Σε υψόμετρο 1.650 μέτρων, στις βόρειες πλαγιές του Τρανς-Ίλι Αλάου, μόλις 25 χιλιόμετρα νότια του Αλμάτι και δίπλα στο Εθνικό Πάρκο Ile Alatau, βρίσκονται δύο ξύλινες καμπίνες που δημιουργήθηκαν ως ξενώνες για φίλους μιας οικογένειας που επιθυμούσε να αναδείξει το μαγευτικό τοπίο των Τιέν Σαν. Ο στόχος του έργου ήταν να προσφέρει έναν ζεστό και φιλόξενο χώρο, πλήρως εναρμονισμένο με τη φύση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν οι παγκόσμιες τάσεις της υπερπολυτέλειας, αυτό το έργο εμπνέεται από την πλούσια νομαδική παράδοση της Κεντρικής Ασίας. Προωθεί την ιδέα ότι η αληθινή πολυτέλεια για τον σύγχρονο άνθρωπο της πόλης βρίσκεται στην απλότητα και στη δυνατότητα επαφής με τη φύση, χωρίς να διαταράσσεται το συνολικό οικοσύστημα.

Η επιλογή των υλικών εξωτερικής επένδυσης αποτέλεσε βασικό σχεδιαστικό στοιχείο. Οι προσόψεις έχουν επενδυθεί με παλιό ξύλο λάρικας, προερχόμενο από την περιοχή του Αλτάι στο ανατολικό Καζακστάν, μια περιοχή που συνδέεται μυθολογικά με τη Σαμπάλα, κοντά στο όρος Belukha. Το ξύλο ανακτήθηκε από ερειπωμένα σπίτια και απέκτησε νέα ζωή μέσα από το έργο. Η κατασκευή των καμπινών βασίζεται σε πάνελ SIP με ξύλινο σκελετό, τοποθετημένα πάνω σε μεταλλικές πασσάλους, χωρίς την ανάγκη για βαθιές θεμελιώσεις ή βαριές παρεμβάσεις στο έδαφος. Στο μέλλον, τα κτίσματα μπορούν να αποσυναρμολογηθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν, ενισχύοντας τη βιωσιμότητα του σχεδιασμού.

 

 

Λειτουργική Οργάνωση

Η πρόσβαση στις καμπίνες διασφαλίζεται μέσω ενός ειδικά διαμορφωμένου μονοπατιού, ενώ όλες οι υποδομές έχουν τοποθετηθεί υπόγεια για την προστασία του φυσικού τοπίου. Το νερό προέρχεται από κοντινή φυσική πηγή. Κάθε καμπίνα έχει διαφορετική διαρρύθμιση και εξυπηρετεί ξεχωριστή χρήση.

Η πρώτη καμπίνα διαθέτει δύο ανεξάρτητα υπνοδωμάτια με μεγάλα παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή, με ανατολικό προσανατολισμό, που επιτρέπουν την απόλαυση του πρωινού φωτός. Τα δωμάτια μοιράζονται ένα μικρό, αλλά λειτουργικό μπάνιο. Η δεύτερη καμπίνα περιλαμβάνει κουζινάκι, καθιστικό με βιβλιοθήκη και ευρύχωρο μπάνιο με εκπληκτική θέα προς τη δύση και τα γύρω βουνά.

 

 

Παλέτα Υλικών

Στο κέντρο του καθιστικού δεσπόζει μια μεταλλική ξυλόσομπα, πλαισιωμένη από κεραμικά πλακίδια σε αποχρώσεις του σμαραγδί και του βαθύ μπλε. Ο εσωτερικός σχεδιασμός αποτελεί αρμονικό συνδυασμό παραδοσιακής νομαδικής αισθητικής με σύγχρονες ανέσεις: λιτός, ευέλικτος, φιλικός προς το περιβάλλον και λειτουργικός. Οι εσωτερικοί χώροι, με εξαίρεση τα μπάνια, έχουν επενδυθεί με ακατέργαστο κόντρα πλακέ, το οποίο έχει υποστεί ειδική επεξεργασία για αντοχή στο νερό και στη φωτιά.

 

Τεχνητή φύση

Αυτό το νέο ξενοδοχείο-προορισμός αποτελεί εξέλιξη στην ορεινή αρχιτεκτονική, επαναπροσδιορίζοντας οικείες φόρμες μέσα από μια αρμονική σύνθεση φυσικών υλικών, για να προσφέρει μια σύγχρονη λύση του 21ου αιώνα.

 

Στόχος του έργου

Το ξενοδοχείο βρίσκεται 1,5 ώρα βορειοανατολικά του Σποκέιν, στα Βραχώδη Όρη του Βόρειου Άινταχο, εκεί όπου συναντώνται δύο διαφορετικές οροσειρές, οι Selkirk και Cabinet Mountains. Η τοποθεσία του προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε δραστηριότητες αναψυχής καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Στο πλαίσιο ενός γενικού σχεδίου για τη μελλοντική ανάπτυξη, που περιλαμβάνει το ξενοδοχείο και λοιπές εγκαταστάσεις, ο σχεδιασμός επαναπροσδιορίζει την εμπειρία του βουνού. Χρησιμοποιώντας τα πλεονεκτήματα της μαζικής ξυλοκατασκευής -αισθητική, βιωσιμότητα και δομική αποτελεσματικότητα- το συγκρότημα συνδυάζει παραδοσιακά στοιχεία με καινοτόμα υλικά, δημιουργώντας μια σύγχρονη και φιλόδοξη αρχιτεκτονική για το μέλλον.

 

 

Ένταξη στο τοπίο & υλικά

Το ξενοδοχείο, συνολικής έκτασης 60.200m2, με 31 μονάδες, είναι ένας προορισμός για σκι που προσφέρει δυνατότητες τόσο εντός όσο και εκτός πίστας. Παρέχει υπηρεσίες φιλοξενίας και υποστήριξης, ενισχύοντας το Schweitzer ως ένα μέρος ελκυστικό όλο τον χρόνο. Στρατηγικά τοποθετημένο ώστε να αποτελεί το κεντρικό σημείο του χωριού, το ξενοδοχείο, με τη γραμμική του μορφή, αξιοποιεί την απότομη πλαγιά. Είναι χτισμένο σε μια εγκοπή του εδάφους, δημιουργώντας χώρο για στεγασμένο χώρο στάθμευσης.

Η εξωτερική του όψη συνδυάζει εκτεθειμένες ξύλινες δομές, σκυρόδεμα, μεταλλικά πάνελ και μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, αποπνέοντας μοντέρνα αισθητική. Στους κύριους χώρους συγκέντρωσης, κυριαρχεί η πλαστικοποιημένη ξυλεία (CLT), ενώ η οροφή, οι δοκοί και οι κολώνες από glulam ξυλεία ενισχύουν τη ζεστή, φιλόξενη ατμόσφαιρα, δημιουργώντας μια αισθητική που θυμίζει καταφύγιο.

 

 

Εσωτερικός σχεδιασμός & διάταξη

Το λόμπι και ο χώρος υποδοχής βρίσκονται στην κορυφή του υπόγειου χώρου στάθμευσης. Στο εσωτερικό, ο σχεδιασμός αντλεί έμπνευση από την κλασική αισθητική του σκι, με αναφορές στα φωτεινά κοστούμια του αθλήματς της τελευταίας δεκαετίας του 20ού αιώνα. Τα δωμάτια, τα οποία εκτείνονται σε τρεις ορόφους, προσφέρουν εντυπωσιακή θέα στη λίμνη Pend Oreille.

Το ξενοδοχείο διαθέτει δύο χώρους ανέσεων. Ο πρώτος, το Glass Room, είναι ο οικογενειακός και καθιστικός χώρος του ξενοδοχείου, όπου οι επισκέπτες μπορούν να χαλαρώσουν και να παίξουν παιχνίδια. Στην αντίθετη πλευρά του κτιρίου βρίσκεται το Crow’s Bench, το εστιατόριο 50 θέσεων που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του ξενοδοχείου. Εδώ, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το après-ski ή après-bike, εκμεταλλευόμενοι το παρακείμενο μπαρ 15 θέσεων και τους χώρους καθιστικού με μεγάλο τζάκι.

Άλλες παροχές περιλαμβάνουν έναν εσωτερικό χώρο συνεργασίας, καθώς και ένα μικρό γυμναστήριο. Στον τρίτο όροφο, η εξωτερική βεράντα προσφέρει ένα υπερμεγέθες υδρομασάζ με θέα στο γύρω ορεινό τοπίο και τη λίμνη Pend Oreille.

 

Ενιαία όψη

Το έργο αποτελεί ένα από τα πρώτα σημεία επαφής για τους επισκέπτες του αθλητικού και τουριστικού θέρετρου Rogla. Ως η πιο πρόσφατη προσθήκη σε ένα σύνολο ξενοδοχείων, διαφέρει αισθητά από τις προηγούμενες κατασκευές, οι οποίες είχαν ενσωματώσει περισσότερο τα χαρακτηριστικά του τοπικού, αγροτικού τοπίου.

 

 

Σχεδιαστική πρόκληση

Το Hotel Natura σχεδιάστηκε ως το πιο διάσημο ξενοδοχείο στη Rogla, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ πλήρως, καθώς ένα μεγάλο μέρος των προβλεπόμενων καταλυμάτων παραμένει αδόμητο. Παρόλα αυτά, νέες επενδύσεις σηματοδότησαν την τροποποίηση της αρχικής τυπολογίας του ξενοδοχείου και την επέκτασή του με την προσθήκη κοινόχρηστων πολυλειτουργικών χώρων καθώς και μιας πισίνας αναψυχής. Η πιο απαιτητική πτυχή του έργου ήταν να επιτευχθεί η επέκταση με μια διαφορετική σχεδιαστική προσέγγιση, έτσι ώστε το νέο τμήμα να εντάσσεται “κομψά” στο αυστηρό και στιβαρό υφιστάμενο συγκρότημα.

 

Αρχιτεκτονική προσέγγιση

Οι ρομαντικές εικόνες τοπίου της περιοχής Rogla επηρέασαν καθοριστικά τον σχεδιασμό, με στόχο τη δημιουργία μιας πρόσοψης που μεταβαίνει ομαλά σε οροφή. Συγκεκριμένα, η πρόσοψη μετατρέπεται οπτικά σε μια ξύλινη δίρριχτη στέγη, η οποία λειτουργεί ως ιστορική αναφορά στο φυσικό περιβάλλον. Η ξυλεία τοποθετείται ελεύθερα, χωρίς κάποια επικάλυψη, έτσι ώστε να παλαιώνει φυσικά και να ενσωματώνεται αρμονικά με το γύρω τοπίο. Έτσι, η νέα προσθήκη δεν παραπέμπει τόσο στο υφιστάμενο κτίριο, όσο στο δάσος και την παραδοσιακή αγροτική αρχιτεκτονική.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εσωτερική διαρρύθμιση προσφέρει έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ των δημόσιων και των ιδιωτικών χώρων διαμονής. Οι δημόσιοι χώροι καταλαμβάνουν υψηλότερα επίπεδα, που ανοίγονται προς το δάσος στα βόρεια, ενώ όλα τα δωμάτια έχουν σχεδιαστεί με ελαφρώς χαμηλότερο ύψος οροφής και είναι προσανατολισμένα προς το χιονοδρομικό κέντρο στα νότια. Η διαφορά στο ύψος των ορόφων γεφυρώνεται από μια νέα σκάλα, η οποία λειτουργεί ως “κατακόρυφη αίθουσα”, και από έναν νέο διπλής όψης ανελκυστήρα. Αυτή η στρατηγική διάταξη προσφέρει ανεμπόδιστη θέα και επιτρέπει την είσοδο φυσικού φωτός στο εσωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των διαδρόμων και όλων των δημοσίων χώρων.