Αστική ανάκαμψη

Η αρχιτεκτονική λύση για την επανάχρηση του εμβληματικού Μινιόν, στο κέντρο της Αθήνας, αποτέλεσε πρόκληση, καθώς η αποκατάσταση ενός εκτεταμένου, εγκαταλελειμμένου κελύφους μετατράπηκε σε ευκαιρία σχεδιασμού με σαφές αφηγηματικό και μορφολογικό πρόταγμα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η βασική συνθετική ιδέα αποτυπώνει την ιστορική στρωμάτωση του οικοδομικού τετραγώνου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τη σταδιακή συνένωση διαφορετικών ιδιοκτησιών στο πλαίσιο λειτουργίας του ως πολυκαταστήματος. Η επιλογή της παλέτας με τα τρία διαφορετικά χρώματα στις όψεις λειτουργεί συμβολικά, δηλώνοντας έμμεσα τη σύνθεση των επιμέρους κτιρίων. Έτσι, δίνεται το στίγμα του διαλόγου με τον άμεσο πολεοδομικό ιστό, με έναν ρυθμό καθαρά ρασιοναλιστικό και λιτό.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αναδιαμόρφωση της βάσης του κτιρίου. Με μια έντονη εναλλαγή στη γλώσσα και την τυπολογία, επιλέχθηκε η διαμόρφωση αψίδων στις παρόδιες στοές, ώστε να παραπέμπουν σε μια Αθήνα πιο εμπορική και αστική. Ο διαφορετικός ρυθμός της γεωμετρίας των ανοιγμάτων υπακούει στην υφιστάμενη στατική δομή, διατηρώντας την κατασκευαστική ταυτότητα του κτιρίου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το νέο “διπλό” κέλυφος αποτελείται από δύο επιφάνειες: η πρώτη οργανώνεται μέσα από τον ρυθμό των ανοιγμάτων για μέγιστο φυσικό φως, ενώ η άλλη δημιουργείται από ένα κάναβο μεταλλικών έγχρωμων σκιάστρων. Η σύνθεση αντλεί αναφορές από τον αθηναϊκό ρασιοναλισμό, το μοντερνισμό και τις νεοκλασικές αναφορές της πόλης, προσδίδοντας βάθος και τρισδιάστατη μορφή, ενώ το λογότυπο “Μινιόν“, λαξευμένο στην ορθομαρμάρωση, σηματοδοτεί τη νέα ταυτότητα του κτιρίου με σεβασμό στο παρελθόν.

 

 

Βιοκλιματικός σχεδιασμός

Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός διαπερνά όλο το έργο. Έτσι, διατηρήθηκε άνω του 97% του φέροντος οργανισμού, περιορίζοντας τις κατεδαφίσεις και το ενσωματωμένο ανθρακικό αποτύπωμα, εφαρμόστηκαν αυτοματισμοί και συστήματα διαχείρισης του φωτισμού και του κλιματισμού, επιτυγχάνοντας σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας, ενώ η επιλογή υλικών χαμηλών εκπομπών αναδεικνύει τον πράσινο χαρακτήρα του κτιρίου, με το φυτεμένο δώμα με τη μεσογειακή βλάστηση να βελτιώνει το μικροκλίμα της περιοχής. Ενσωματώνοντας πλέον εμπορικές και γραφειακές χρήσεις και με εξαιρετική περιβαλλοντική επίδοση, που πιστοποιείται με LEED Gold, το Μινιόν επανασυστήνεται στην πόλη, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ενεργό, βιώσιμο κεφάλαιο του αστικού μέλλοντος.

 

Μυσταγωγική ατμόσφαιρα

The hotel is housed in an existing 19th-century stone structure in the heart of Rethymno’s old town and consists of five suites offering all contemporary comforts.

 

Το ξενοδοχείο σχεδιάζεται μέσα σε υφιστάμενο πέτρινο οθωμανικό κτίριο του 19ου αιώνα στον ιστό της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου και αφορά στη δημιουργία πέντε σουιτών που παρέχουν όλες τις σύγχρονες ανέσεις.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος της αρχιτεκτονικής μελέτης είναι να μεταβιβάσει στον επισκέπτη στοιχεία της κρητικής κουλτούρας, προσφέροντας την εμπειρία του παλιού και μυσταγωγικού σε συνύπαρξη με τις σύγχρονες τάσεις. Κατά την επανάχρηση του υφιστάμενου κελύφους τονίστηκε το πέτρινο στοιχείο και παρέμεινε το σύνολο της λιθοδομής με κάποιες ενισχύσεις για λόγους στατικότητας. Με στόχο να μην αλλοιωθεί το αρχικό ύφος, όλα τα μηχανολογικά και ηλεκτρολογικά στοιχεία κρύφτηκαν στους τοίχους και στα δάπεδα.

Στο οικόπεδο δίπλα από το υπάρχον κέλυφος σχεδιάστηκε ένα πέτρινο “κουφάρι“ με κυρίαρχο στοιχείο το νερό, το οποίο αποτελεί την κοινόχρηστη πισίνα του ξενοδοχείου και δημιουργεί μια αίσθηση όασης στην καρδιά της παλιάς πόλης. Η σύνδεση των δυο πέτρινων κτισμάτων πραγματοποιείται με ένα κλιμακοστάσιο από ανεπίχριστο σκυρόδεμα.

 

 

Παλέτα υλικών

Με γνώμονα τον τονισμό του χαρακτήρα του έργου, τα βασικά υλικά που επιλέχθηκαν ήταν η πέτρα, το ξύλο, ο πηλός και το σκουριασμένο σίδερο. Δημιουργήθηκαν έτσι ειδικές κατασκευές, είτε επαναχρησιμοποιήθηκαν υφιστάμενα στοιχεία από το κτίριο. Τα δάπεδα είναι κατασκευασμένα από μακρόστενα πλακίδια πηλού, ενώ οι υδρορροές από πήλινα κομμάτια σωλήνων που ενώνονται, όπως οι παραδοσιακές κρητικές υδρορροές.

 

 

Ειδικές κατασκευές

Τα μεταλλικά στοιχεία, όπως κουφώματα, κάγκελα και ζαρντινιέρες, είναι από σκουριασμένο σίδερο που έχει λουστραριστεί. Οι γυάλινες επιφάνειες είναι ειδικής κατασκευής ώστε να αποπνέουν χαρακτήρα παλαιότητας, ενώ για τις πόρτες και τα έπιπλα έγινε επανάχρηση των παλιών ξύλινων στοιχείων που βρέθηκαν στο κτίριο. Για τα δομικά ξύλινα στοιχεία χρησιμοποιήθηκε καστανιά από το Άγιο Όρος χωρίς καμία επεξεργασία. Τέλος, οι κλειδαριές των δωματίων είναι παλιές οθωμανικές, οι οποίες έχουν βρεθεί στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου και έχουν ανακατασκευαστεί.

 

Ιστορική διαστρωμάτωση

Η αποκατάσταση του παλιού κτιρίου-μνημείου του Ε. Τσίλλερ και η μετατροπή του σε ξενοδοχείο αποτέλεσε αφορμή για τη διερεύνηση μιας διαλεκτικής σχέσης νέου και παλιού, σε αρχιτεκτονικό επίπεδο. Τέθηκε το ερώτημα για το πώς διακρίνεται με σαφήνεια η νέα προσθήκη στο εσωτερικό σε σχέση με το προϋπάρχον κέλυφος, αναδεικνύοντας το παλιό.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Μπορεί κανείς να κοντοσταθεί σε μία μόνο χειρονομία της ανακαίνισης αυτής και να τη θεωρήσει αντιπροσωπευτική όλης της μελέτης. Πρόκειται για ένα συγκεκριμένο σημείο στον δεύτερο όροφο, στην περίμετρο της γύψινης διακόσμησης της οροφής. Εκεί, ο συντηρητής του έργου αφαίρεσε τοπικά τη -μεταγενέστερη- λευκή βαφή ώστε να διακρίνεται από κάτω ένα ορθογώνιο τμήμα της αρχικής, έγχρωμης πλούσιας οροφογραφίας. Μέσα από αυτόν τον αποκαλούμενο “μάρτυρα“, διατηρήθηκε το αυθεντικό αλλά και το μεταγενέστερο, καταγράφοντας το πώς στο παρελθόν είχαν αλλάξει οι αισθητικές προτιμήσεις των κατοίκων του νεοκλασικού.

Μέσω αυτού του νέου, επιμελημένου “ξεφλούδισματος“, το οποίο δεν ήταν αποτέλεσμα φθοράς, προσφέρεται μια “στιγμιαία“ φυγή στο παρελθόν, μια διάστρωση ιστορικών φάσεων που διαχωρίζονται με σαφήνεια. Η διαφοροποίηση μεταξύ νέου και παλιού στο σύνολο της κατασκευής επιτεύχθηκε μέσω δύο βασικών στοιχείων: των αξόνων και των οροφών.

 

 

Λειτουργική διάταξη & υλικά

Στην υπάρχουσα διάταξη των ορόφων, τα δωμάτια επικοινωνούσαν αξονικά μεταξύ τους με ψηλές δίφυλλες πόρτες. Αυτή η διάταξη διατηρήθηκε πιστά στην ανακαίνιση, το ίδιο και η βασική δομή των δωματίων. Οι νέοι χώροι για τα λουτρά τοποθετούνται παράπλευρα της αξονικής κίνησης και αποτελούν κουτιά που δεν ακουμπούν στη ζωγραφιστή οροφή: επενδεδυμένα με καθρέφτη, εξαφανίζονται και διπλασιάζουν τον χώρο. Με αυτόν τον τρόπο το νέο και το παλιό αποκτούν ξεκάθαρο διαχωρισμό.

Πέρα από τον “μάρτυρα“, η πλειονότητα των δωματίων στο νεοκλασικό διέθετε έγχρωμες οροφογραφίες εξαιρετικής αισθητικής, όπου οι φθορές ήταν εμφανείς: επισκευές, περάσματα καλωδίων, ρηγματώσεις, περιοχές που διακρινόταν το υπόστρωμα από το μπαγδατί. Ο συντηρητής αποκατέστησε τις όποιες φθορές επεκτείνοντας ακέραια τα παλιότερα τμήματα, διατηρώντας σκόπιμα μια κατάσταση ελαφριάς πατίνας την οποία είχαν αποκτήσει μέσα στα χρόνια. Ήταν εδώ σημαντικό ότι δεν επιχειρήθηκε ένας πλήρης “εξωραϊσμός“.

Τελειώματα & custom στοιχεία

Η απόδοση δηλαδή ενός πλήρους ζωγραφισμένου ταβανιού, χωρίς φθορά, μια οροφογραφία που θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί “χθες“, όπως συχνά συναντάται σε βυζαντινούς ναούς. Μια αντίστοιχη αναφορά στην πρόσοψη του νεοκλασικού επιχειρήθηκε και στο ισόγειο, στους κοινόχρηστους χώρους του ξενοδοχείου. Η πρόσοψή του, αρκετά σπάνια ως προς το ότι αντικρίζει τρεις δρόμους διαθέτει χαρακτηριστική τοξοστοιχία -αφορμή για τον σχηματισμό τοξωτών διαμορφώσεων στα ψηλοτάβανα εσωτερικά. Τα στοιχεία που συντηρήθηκαν έδωσαν το έναυσμα για τον καθορισμό των χρωμάτων σε κάθε δωμάτιο. Κοιτώντας προς το εκάστοτε ταβάνι, επιλέχθηκαν τα χρώματα της τεχνοτροπίας των τοίχων και συμπληρώθηκαν τα εσωτερικά με σύγχρονα έπιπλα που χωρίς να υποδύονταν μια παρελθούσα κατάσταση, έρχονται σε διάλογο με το νεοκλασικό.

 

 

Κυκλαδικός μινιμαλισμός

Το έργο αποτελεί μια γκαλερί ξυλογλυπτικής που βρίσκεται στο Μεγαλοχώρι, ένα από τα πιο αυθεντικά και γραφικά χωριά της Σαντορίνης, το οποίο συνεχίζει να αποπνέει την ουσία του κυκλαδίτικου πολιτισμού.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η γκαλερί αποτελεί έναν ύμνο στον σύγχρονο κυκλαδίτικο μινιμαλισμό· έναν χώρο αφιερωμένο στην ανάδειξη της τέχνης της ξυλογλυπτικής, που εκφράζει την ουσία του υλικού και την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Αφετηρία του σχεδιασμού αποτέλεσε η απέριττη φυσικότητα και διαχρονική γοητεία της ελληνικής παράδοσης. Το αρχιτεκτονικό όραμα εμπνέεται από τις παραδοσιακές ελληνικές τέχνες και χειροτεχνίες, τις οποίες μεταφράζει σε μια σύγχρονη αισθητική γλώσσα.

 

 

Custom στοιχεία

Μεταλλικά και ξύλινα πάνελ, εμπνευσμένα από παραδοσιακά κεντήματα, επανασχεδιάζονται με μοντέρνα ματιά και χρησιμοποιούνται είτε ως ημιδιαφανή διαχωριστικά είτε ως ράφια προβολής των ξυλόγλυπτων έργων. Ένα ακόμη ιδιαίτερο στοιχείο του χώρου είναι οι διατηρημένοι ξυλουργικοί πάγκοι, αυθεντικά εργαλεία του παρελθόντος που ενσωματώνονται αρμονικά στη σύγχρονη αισθητική του χώρου.

 

 

Διάταξη & υλικά

Η γκαλερί έχει ανοιχτή κάτοψη, με σημεία έκθεσης τοποθετημένα σε όλους τους τοίχους. Ένα λεπτό κεντρικό στοιχείο προβολής οργανώνει τον χώρο διακριτικά, διατηρώντας τη συνολική αίσθηση ροής και ανοιχτότητας. Τα υλικά και οι χρωματισμοί αντλούν έμπνευση από την παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, με στόχο να αναδείξουν τα ξύλινα γλυπτά του καλλιτέχνη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα ήρεμο, εκλεπτυσμένο περιβάλλον – ένας δροσερός λευκός καμβάς που επιτρέπει στα έργα να πρωταγωνιστήσουν.

 

 

Αντίστροφος σχεδιασμός

Η Γεωργιανή διατηρητέα κατοικία, βρίσκεται στην προστατευόμενη περιοχή Portobello του Εδιμβούργου, και λειτουργούσε επί δεκαετίες ως οδοντιατρείο, πριν αποκτηθεί από ένα νεαρό ζευγάρι με την επιθυμία να το επαναφέρουν στη χρήση του ως οικογενειακή κατοικία.

 

Στρατηγική Ανακαίνισης

Η αρχική κατοικία είχε δεχθεί επεκτάσεις στο πίσω και στο πλάι, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε έναν κατακερματισμένο και ασύνδετο εσωτερικό χώρο. Παρότι η προηγούμενη χρήση του σπιτιού είχε ως αποτέλεσμα τη διατήρηση πολλών από τα αυθεντικά χαρακτηριστικά, αυτά παρέμεναν κρυμμένα κάτω από στρώσεις δαπέδων, χρωμάτων και επενδύσεων τοίχου. Η πρόθεση ήταν να αφαιρεθούν οι αταίριαστες προσθήκες και να αποκατασταθεί η αρχική μορφή του σπιτιού, ενώ θα ενσωματώνονταν διακριτικά σύγχρονα στοιχεία, ώστε να προκύψει μια πρακτική και φωτεινή κατοικία.

 

 

Στρατηγική Επέκτασης

Η επέμβαση περιλαμβάνει έναν κοινωνικό χώρο κουζίνας και τραπεζαρίας στο πίσω μέρος του σπιτιού, με άμεση επαφή με τον κήπο. Για τον σκοπό αυτό αφαιρέθηκε μια παλιά βοηθητική προσθήκη, η οποία αντικαταστάθηκε από έναν νέο, έντονα διαφανή χώρο τραπεζαρίας, στην ίδια κάτοψη. Ο χώρος που πιθανόν να λειτουργούσε αρχικά ως κουζίνα επεκτάθηκε, μέσω της ενοποίησής του με παρακείμενη αποθήκη και με τη νέα επέκταση. Κατά την αφαίρεση παλιών επιστρώσεων, αποκαλύφθηκε ένα αυθεντικό πέτρινο δάπεδο, το οποίο καθαρίστηκε και επανατοποθετήθηκε με προσοχή. Μεγάλα ξύλινα κουφώματα και συρόμενες πόρτες ενισχύουν τη σύνδεση του εσωτερικού με τον κήπο, οπτικά και λειτουργικά.

Ένα υπερυψωμένο παρτέρι, γεμάτο βότανα και εδώδιμα φυτά, τοποθετήθηκε μπροστά από ένα μεγάλο σταθερό υαλοστάσιο, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ο εσωτερικός χώρος “βυθίζεται” στον κήπο. Η νέα διαρρύθμιση του ισογείου περιλαμβάνει λουτρό με ντους, το οποίο διαμορφώθηκε μέσω της ανύψωσης του δαπέδου σε μια παλιά πλευρική επέκταση. Οι βοηθητικές λειτουργίες, όπως το πλυντήριο, ο λέβητας και η αποθήκευση, έχουν ενσωματωθεί πίσω από πόρτες πλήρους ύψους. Το ιδιωτικό λουτρό του κυρίως υπνοδωματίου είναι διακριτικά ενσωματωμένο στην ειδικά κατασκευασμένη ντουλάπα.

Κατά την ανακαίνιση αποκαλύφθηκαν και αποκαταστάθηκαν πολλά ιστορικά χαρακτηριστικά, όπως το αυθεντικό γείσο στο σαλόνι και το υπνοδωμάτιο, η σιδερένια κουπαστή, καθώς και οι πέτρινες σκάλες και τα δάπεδα. Στρώματα από εμπορικά πάνελ, παχιές βαφές και επενδύσεις αφαιρέθηκαν προσεκτικά. Επαναχρησιμοποιήθηκαν τα αυθεντικά παντζούρια, τα τζάκια καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκαν, ενώ τα ξύλινα στοιχεία -πάνελ, σοβατεπιά και κορνίζες- επιδιορθώθηκαν με σεβασμό στην ιστορική κατασκευή.

 

 

Βιοκλιματική προσέγγιση

Η ενεργειακή απόδοση της κατοικίας βελτιώθηκε με τη διακριτική ενσωμάτωση θερμομόνωσης: μεταξύ των δοκών δαπέδου, στη στέγη, και -όπου δεν υπήρχαν διακοσμητικά γείσα- στους εσωτερικούς τοίχους που εφάπτονται σε εξωτερικούς. Τα υφιστάμενα υαλοστάσια με φύλλα τύπου sash στο μπροστινό μέρος της κατοικίας ήταν μη επισκευάσιμα και αντικαταστάθηκαν με υψηλής απόδοσης λεπτοκαίρεια διπλής υάλωσης, ειδικά σχεδιασμένα ώστε να αναπαράγουν τα αρχικά προφίλ. Αντιθέτως, στο πίσω μέρος διατηρήθηκαν τα πρωτότυπα κουφώματα, με προσθήκη νέων συστημάτων στεγανοποίησης για την αποτροπή εισροής αέρα.

 

Αστικό καταφύγιο

Στεγασμένο σε ένα διατηρητέο κτίριο των αρχών του 20ού αιώνα, το έργο λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν –μια μοναδική σύνθεση ιστορίας και σύγχρονου σχεδιασμού. Η αποκατάσταση του κτιρίου, το οποίο φέρει τον χαρακτηρισμό ιστορικού μνημείου, έγινε με σεβασμό στην αρχική του αρχιτεκτονική ταυτότητα. Ιδιαίτερη μέριμνα δόθηκε στη διατήρηση αυθεντικών στοιχείων, που αφηγούνται ιστορίες περασμένων εποχών και κρατούν ζωντανή την ιστορική του ουσία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στην καρδιά της πόλης, ο χώρος επανασυστήνεται όχι απλώς ως καφέ, αλλά ως μια ολιστική εμπειρία. Πρόκειται για έναν φόρο τιμής στην παράδοση και τη σύγχρονη κουλτούρα, ένα σημείο συνάντησης όπου το άρωμα του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ συναντά τη ζεστασιά ενός προσεγμένου χώρου με ιστορικό χαρακτήρα. Η αρχιτεκτονική πρόταση επιδιώκει να επανενεργοποιήσει την αστική ζωή και να επανασυνδέσει την κοινότητα με τον ιστορικό της ιστό, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ενδοσκόπησης, σύνδεσης και ανακάλυψης.

Η προσέγγιση του σχεδιασμού βασίζεται στην επανερμηνεία του παρελθόντος χωρίς απώλεια της αυθεντικότητάς του. Το αποτέλεσμα είναι ένας χώρος που ζωντανεύει μνήμες αλλά ταυτόχρονα κοιτά προς το μέλλον.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η εμπειρία ξεκινά από την «καρδιά» του έργου –τον καβουρδιστή καφέ. Περισσότερο από ένα εργαλείο παραγωγής, αποτελεί σύμβολο της χειροτεχνίας και της αυθεντικότητας που χαρακτηρίζουν τον χώρο. Δίπλα του, το εργαστήριο πειραματισμού λειτουργεί ως σκηνή δημιουργικότητας, όπου baristas και ειδικοί εξελίσσουν τεχνικές, δοκιμάζουν νέες μεθόδους εκχύλισης και επαναπροσδιορίζουν τη γεύση.

Η διαδρομή ολοκληρώνεται στον χώρο γευσιγνωσίας –ένα ζεστό, φιλόξενο περιβάλλον που προσκαλεί τον επισκέπτη να απολαύσει το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσεκτικής διαδικασίας. Οι χώροι ρέουν οργανικά μεταξύ τους, προσφέροντας μια συνεχή εμπειρία– από το καβούρδισμα έως το φλιτζάνι.

 

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Αντί να επιβληθεί στο κτίριο, ο σχεδιασμός αγκάλιασε την ιστορία του. Πρωτότυπα στοιχεία, όπως τα ξύλινα πάνελ και τα λιθανάγλυφα πλαίσια, αποκαταστάθηκαν με επιμέλεια. Συνδυάζονται με σύγχρονα, χειροποίητα έπιπλα και υλικά όπως το ξύλο, το μέταλλο και το ύφασμα, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Η παρέμβαση αυτή δεν είναι απλώς μια ανακαίνιση. Είναι ένας επαναπροσδιορισμός της σημασίας του χώρου, μια νέα αφήγηση που σέβεται το παρελθόν και ενσωματώνει το παρόν χωρίς να χάνεται η ταυτότητα.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου οι πόλεις συχνά προτάσσουν την κινητικότητα έναντι της ποιότητας ζωής, αυτό το έργο αποδεικνύει πως ο σχεδιασμός μπορεί να γίνει εργαλείο επανασύνδεσης ανθρώπων και τόπων. Μέσα από την ευωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ και την ατμόσφαιρα ενός ζωντανού, αποκατεστημένου χώρου, οι επισκέπτες βρίσκουν ένα καταφύγιο όπου ο χρόνος επιβραδύνεται και η ιστορία αποκαλύπτεται σε κάθε γουλιά.

 

Στρατηγική επανάχρηση

Η στρατηγική διαχείριση υφιστάμενων στοιχείων και η εστίαση στην ουσία της κατοίκησης αναδεικνύουν την παραδοσιακή κατοικία ως παράδειγμα ευαίσθητης και λειτουργικής επανάχρησης, όπου η παράδοση συνυπάρχει ισότιμα με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική πράξη.

 

Προσέγγιση Ανακαίνισης

Το κτίσμα, στην αρχική του κατάσταση, δεν παρουσίαζε εμφανές αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Με αυστηρούς οικονομικούς περιορισμούς που απέκλειαν ριζικές επεμβάσεις, η ανακαίνιση βασίστηκε σε ελάχιστες αλλά στοχευμένες κινήσεις. Αυτή η στρατηγική, ωστόσο, διαμόρφωσε το πεδίο για έναν πιο στοχαστικό και ευφυή μετασχηματισμό.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχική μονοκατοικία και το παρακείμενο βοηθητικό κτίσμα ανασχεδιάστηκαν ως δύο διακριτές αλλά συνδεδεμένες κατοικίες, ώστε να καλύψουν τις ανάγκες μιας εκτενούς οικογένειας. Καθοριστικό ρόλο στην ανασύνθεση του χώρου είχε η δημιουργία παταριού -μια αξιοποίηση του ύψους που προσέφερε λειτουργικότητα, χωρική ελευθερία και φως, λειτουργώντας παράλληλα ως χώρος παιχνιδιού και δημιουργικής έκφρασης.

 

 

Υλικά και custom κατασκευές

Η σκάλα σχεδιάστηκε ως κατασκευαστικό και μορφολογικό στοιχείο, που ενώνει επίπεδα και ενοποιεί τη χωρική αφήγηση του εσωτερικού. Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από καθαρές γραμμές, και ήπιους αλλά και διακριτούς χρωματισμούς που βρίσκονται σε αρμονικό διάλογο με την υπάρχουσα υλικότητα. Τα χτιστά έπιπλα και οι ειδικές κατασκευές εξυπηρετούν την καθημερινότητα, διατηρώντας τη συνολική ατμόσφαιρα καθαρότητας και ηρεμίας. Ο φυσικός φωτισμός ενισχύεται από τα ανοίγματα και την αξιοποίηση του ύψους, ενώ ο τεχνητός φωτισμός αναδεικνύει τις υφές και ενισχύει τη χωρική ροή. Εξωτερικά, οι βεράντες και ο υπαίθριος χώρος οργανώνονται ως προέκταση του εσωτερικού, με λιτά υλικά και φύτευση που ενισχύουν τη συνθήκη της χαλαρής κοινωνικής συνύπαρξης.

 

Πανοραμικές θέες

H κατοικία βρίσκεται στον Φάραγγα, στη νότια πλευρά της Πάρου. Έχει νότιο προσανατολισμό με θέα προς τη θάλασσα και η είσοδος είναι από τη βορινή πλευρά. Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου οικοπέδου είναι η θέση του, σε ένα ακρωτήρι με πανοραμικές θεάσεις προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Λόγω της συγκεκριμένης ιδιαιτερότητας και τοπογραφίας σχεδιάστηκε ένα κτίριο που αφήνει ανεμπόδιστες τις οπτικές φυγές προς τη θάλασσα και τη χερσόνησο. Η κατοικία, δανειζόμενη στοιχεία από την αρχιτεκτονική του ύστερου μοντερνισμού, μεταφρασμένα και σχεδιασμένα σε ένα κομμάτι γης δίπλα στη θάλασσα, σχηματίζει μια μεγάλη στεγασμένη επιφάνεια που εδράζεται πάνω σε τοιχία τα οποία, λειτουργώντας σαν πανέλα, ορίζουν θέες και σημεία κατοίκησης.

Τα υδάτινα στοιχεία, οι αυλές, καθώς και η φύτευση απλώνονται σαν επίπεδα, ενοποιώντας τη θάλασσα, την παραλία και το τοπίο με τους χώρους διημέρευσης, συνεχίζοντας έτσι τη διαδρομή από την κατοικία προς τη θάλασσα. Οι πέργκολες, συνεπίπεδες με τις μεγάλες πλάκες, συμπληρώνονται με καλάμι, επεκτείνοντας την κατοικία και διαμορφώνοντας μια οπτική συνέχεια. Τα τοιχία, οι πέργκολες, οι επιφάνειες νερού, τα δώματα με χαλίκι, οι αυλές με το ιδιαίτερο πέτρωμα, καθώς και οι μεγάλοι ημιυπαίθριοι διαμορφώνουν μια αρχιτεκτονική που ορίζεται από τη συνέχεια των υλικών.

Η διαδοχή των επάλληλων τοίχων εντείνει την προσήλωση του βλέμματος σε μακρινά ή κοντινά τοπία, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα σημεία της γειτονικής φύσης. H κίνηση, που κατευθύνεται από τα συνεργαζόμενα αρχιτεκτονικά στοιχεία, μετατρέπεται σε διαδικασία ανακάλυψης του χώρου, προσφέροντας νέες οπτικές και αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες υλικών που προηγουμένως ήταν αόρατες.

 

 

Παλέτα υλικών

Οι εσωτερικοί χώροι διαμορφώνονται σε συσχέτιση με την τοπική αρχιτεκτονική, το πνεύμα, την ιστορία και τη φύση αλλά και από την προσωπικότητα και τις ανάγκες των κατοίκων. Έτσι, γίνεται χρήση αποκλειστικά φυσικών υλικών και χρωμάτων. Η παλέτα τους εμπλουτίζεται και δημιουργεί μία χαρακτηριστική διαστρωμάτωση. Τοπική πέτρα, ελαφρώς σφυρηλατημένη, στρωμένη σε ένα περίπλοκο και χαρακτηριστικό μοτίβο, καλύπτει όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά δάπεδα, μετριάζοντας το εκθαμβωτικό λευκό των τοίχων. Το ανοιχτόχρωμο ξύλο όλων των επίπλων φέρνει τη φύση μέσα στην κατοικία ενώ τα υφάσματα και τα ειδικά σχεδιασμένα χαλιά διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο, με τις διαφορετικές υφές και τα χρώματά τους. Το μεγαλύτερο μέρος των επίπλων κατασκευάζεται κατά παραγγελία, εκτός από μερικά απλά κομμάτια σκανδιναβικού σχεδιασμού. Τα πλακάκια από τερακότα σε έντονα μεσογειακά χρώματα χαρακτηρίζουν τα μπάνια ενώ ο φωτισμός είναι εξαιρετικά διακριτικός, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στη μαγεία του φεγγαριού και των αστεριών τη νύχτα.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η αρχιτεκτονική, παρούσα στο ιδανικό αυτό τοπίο, δημιουργεί μια κατοικία ξεκούρασης και απόλαυσης. Η αναφορά στο ελληνικό καλοκαίρι είναι εμφανής στον τρόπο με τον οποίο οι χώροι δεν είναι μονοσήμαντα ορισμένοι αλλά διαρρέουν προς το περιβάλλον και τη θάλασσα. Η κατοικία είναι μια ερμηνεία, ένας δανεισμός στοιχείων από τις αρχές του μοντερνισμού -που τόσο σχετίζεται με την κυκλαδική αρχιτεκτονική- με στόχο την ενοποίηση και την απαλοιφή των ορίων μεταξύ του φυσικού και του κατοικημένου χώρου.

 

Λιτές γραμμές

Η εξοχική κατοικία, στα παράλια της ανατολικής Πελοποννήσου, βρίσκεται σε οικόπεδο λίγα μέτρα από την ακτή, στο ίδιο, σχεδόν, ύψος με την επιφάνεια του νερού. Η κατασκευή βασίστηκε σε ένα υπάρχον κέλυφος το οποίο προοριζόταν για παραδοσιακή κατοικία και επανασχεδιάστηκε συνολικά, με στόχο τη σύγχρονη και άνετη παραθαλάσσια εξοχική διαβίωση.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η κτιριακή σύνθεση της οποίας τα υλικά, τα χρώματα και οι υφές ενσωματώνονται στο περιβάλλον, βρίσκεται κοντά στην παραλία, στην οποία υπάρχει εύκολη πρόσβαση είτε περιμετρικά του κτιρίου, είτε διασχίζοντας τον υπαίθριο χώρο της πισίνας. Η τοποθέτηση της πισίνας είναι παράλληλη με τη θάλασσα, ώστε να επιτυγχάνεται από τους εξωτερικούς και τους εσωτερικούς χώρους μια οπτική συνέχεια του υδάτινου στοιχείου, το οποίο πλαισιώνεται από χαμηλή μεσογειακή φύτευση και από υπαίθριους κοινόχρηστους χώρους χαλάρωσης. Η διαμόρφωση υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων αποτελεί βασική σχεδιαστική προσέγγιση ώστε να δημιουργούνται “γωνιές“ που προσφέρουν στους περισσότερους εσωτερικούς χώρους την ιδιωτική τους αυλή και εμπλουτίζουν την ογκοπλασία του κτιρίου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Εσωτερικά, στο ισόγειο έχουν διαμορφωθεί ξενώνες, κουζίνα, τραπεζαρία και καθιστικό σε χαμηλότερο επίπεδο από τους υπόλοιπους χώρους, ώστε να έχει άμεση επικοινωνία με την πισίνα και τη θάλασσα, οπτικά και χωρικά. Στον χαμηλότερο όροφο υπάρχουν βοηθητικοί χώροι, ενώ τον πρώτο καταλαμβάνει αποκλειστικά το κύριο υπνοδωμάτιο και οι χώροι που το υποστηρίζουν -dressing και λουτρό- με πρόσβαση σε ιδιωτική σκιασμένη βεράντα με jacuzzi, η οποία περιβάλλεται από φυτεμένο δώμα δημιουργώντας εγγύτητα με το φυσικό στοιχείο.

 

 

Παλέτα υλικών

Τα υλικά, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, εξυπηρετούν τη σχεδιαστική πρόθεση. Εξωτερικά, η πέτρα, οι γήινοι ζεστοί τόνοι, οι φυσικές πλάκες στα μονοπάτια και τις βεράντες, οι στιβαρές ξύλινες πέργκολες, τα υφάσματα και οι λεπτομέρειες στα εξωτερικά έπιπλα, συνδυάζονται με τις ίσιες καθαρές γραμμές των όγκων και τα μεγάλα ανοίγματα προς τη θάλασσα με τα μεταλλικά σκούρα σύγχρονα κουφώματα, επιτυγχάνοντας, μια ισορροπία μεταξύ της αυστηρής γεωμετρίας του κτιριακού όγκου και της οργανικής μορφής των φυσικών υλικών.

Στο εσωτερικό, ακολουθείται επίσης σύγχρονος σχεδιασμός με λιτές γραμμές. Η παλέτα των υλικών επιλέχθηκε με την ίδια λογική, χρησιμοποιώντας φυσικές υφές σε γήινους χρωματισμούς, όπως τσιμεντοκονία, ξύλινες επιφάνειες σε φωτεινούς και πιο σκούρους τόνους και μοντέρνες λεπτομέρειες. Ο αρμονικός συνδυασμός των υλικών και σχεδιαστικών χειρονομιών, δημιουργεί μια ενιαία σύνθεση που αποπνέει μια διάθεση χαλάρωσης και άνεσης σε ένα περιβάλλον φιλικής κατοίκησης.

Ανάμεσα σε ελαιόδεντρα

Σε ένα επίπεδο παραθαλάσσιο κτήμα με ελιές, αμπέλια και κωνοφόρα δέντρα, με νοτιοανατολικό προσανατολισμό, σχεδιάστηκε η οικογενειακή αυτή εξοχική κατοικία για τρεις γενιές, αποτελούμενη από τέσσερα κτίρια.

 

Ένταξη στο τοπίο

Με οδηγό τη γεωμετρία του ελαιώνα, τα κτίρια τοποθετήθηκαν παράλληλα με τις γραμμές φύτευσης καθώς και σε 45° από αυτές, κατά τις διαγωνίους της φύτευσης των λιόδεντρων που πρωταγωνιστούν στο τοπίο. Όπου χρειάστηκε, κάποια ελαιόδεντρα μεταφυτεύτηκαν περιμετρικά της εκσκαφής, στην ίδια πάντα χάραξη με την αρχική, ενώ άλλα φυλάχτηκαν σε φυτώριο και μεταφυτεύτηκαν πιο κοντά, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των κτισμάτων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η κατοικία να βρίσκεται μέσα στον ελαιώνα, δανειζόμενη τις χαράξεις του για τη διαρρύθμιση των χώρων της.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Τα τρία από τα τέσσερα κτίρια ειναι λευκά, ισόγεια, με διάσπαση όγκου κατά 10m μήκους όψης και ανοίγματα παραδοσιακών αναλογιών και μεγεθών ως επί το πλείστον. Σε καθένα από τα δύο κύρια κτίρια, από ένα μεγάλο άνοιγμα 7m με συρόμενα χωνευτά υαλοστάσια, ενοποιεί τον εσωτερικό με τον εξωτερικό σκιερό χώρο της πέργκολας, απελευθερώνοντας πλήρως τις θέες προς τη θάλασσα και μεγιστοποιώντας την εμπειρία της διαμονής κοντά στη φύση. Στην πίσω πλευρά καθενός απο τα δύο αυτά κτίρια, οι όγκοι δημιουργούν αυλές σχήματος Π, όπου μεγαλώνουν μια λεμονιά και μία πιπεριά, προστατευμένες απο τον θαλασσινό αέρα. Ένας τρίτος μικρότερος λευκός όγκος, ο ανεξάρτητος ξενώνας στη βορεινή άκρη της σύνθεσης, βρίσκεται πίσω από τη σκιά ενός πεύκου πλαγιασμένου από το μελτέμι.

Τέλος, το τέταρτο κτίριο, πέτρινο, υπόσκαφο, σχήματος Γ, έχει φυτεμένα δώματα και περικλείει έναν κήπο με εσπεριδοειδή και θάμνους μυρωδικών. Ο όγκος αυτός είναι τοποθετημένος έτσι ώστε, λειτουργικά, να εξυπηρετεί τους δύο άλλους και να μοιράζει τις κινήσεις προς εκείνους, τόσο από τον χώρο στάθμευσης όσο και απο την υποβαθμισμένη αυλή των εσπεριδοειδών.

 

 

Αρχιτεκτονική τοπίου

Ο ελαιώνας που διατηρήθηκε και επεκτάθηκε και ο μεσογειακός κήπος που δημιουργήθηκε μπροστά απο την κατοικία, αλλά και εντός των αυλών αυτής, αποτελούν ίσως τα σημαντικότερα στοιχεία της σύνθεσης. Τα τρία ισόγεια λευκά κτίρια οριοθετούν τον ελαιώνα και αγκαλιάζουν τον μεσογειακό κήπο με τη χαμηλή βλάστηση. Το υπόσκαφο πέτρινο κτίσμα λειτουργεί ως πυκνωτής –από τη μία ως κτίριο-τοπίο στην οροφή του και από την άλλη ως τεχνητή ρεματιά όπου αναπτύσσονται δέντρα προστατευμένα από τον αέρα και την αλμύρα.

 

 

Παλέτα υλικών

Ζητούμενο ήταν να δημιουργηθεί μια συνύφανση του μεσογειακού κήπου με τους όγκους κατοίκησης, η οποία θα μπορούσε να επικοινωνήσει την αίσθηση της ισορροπίας μεταξύ φυσικού τοπίου και αρχιτεκτονικής. Η παλέτα των υλικών διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει πληθώρα υφών, μεγεθών, γεωμετριών και χρωμάτων. Από παλαιωμένους κυβόλιθους, χυτά βοτσαλωτά δάπεδα με μαρμάρινες φάσες σε γήινες αποχρώσεις, βυζαντινές στρώσεις αμμοβολισμένου μαρμάρου και ξύλινα δάπεδα, μέχρι τσιμεντοκονίες και μωσαϊκά. Η ζεστασιά που αποπνέει η εναλλαγή των υφών συνδέεται με την αίσθηση της οικειότητας που πηγάζει από την ανθρώπινη κλίμακα και τις συχνές εναλλαγές της παλέτας των υλικών. Χειροποίητες λεπτομέρειες, όπως μαρμάρινα και κεραμικά πόμολα και φωτιστικά, μαρμάρινες παραθύρες, βοτσαλωτά κεντήματα στα δάπεδα και clostra, δημιουργούν σημεία αναφοράς και συμπληρώνουν την σύνθεση με στοιχεία ανακάλυψης και έκπληξης στην οπτική περιήγηση.

 

Αφήγηση συνηθειών

“… Το να κτίζεις κτίρια για να ζουν άνθρωποι δεν είναι εύκολη υπόθεση…”, γράφει ο Άρης Κωνσταντινίδης. “… Η επιθυμία του αρχιτέκτονα πρέπει να ακουμπάει στο δίκιο του τοπίου. Αναφέρομαι σε μια αρχιτεκτονική που φυτρώνει μέσα από ένα χώμα συγκεκριμένο, ενώ δέχεται τον διαφορετικό ήλιο του κάθε κλίματος για να αναπτυχθεί. Ο αρχιτέκτονας είναι ένας ποιητής που λέξεις έχει την πέτρα, το ξύλο, το μέταλλο, ένας ποιητής των υλικών του Τόπου στον οποίο κτίζει…”.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στις Villas in Olive Grove, η σχεδόν “εξ επαφής” απόσταση από την οριογραμμή της ακτής εγκαθιστά ένα σύνολο νοηματικών και οπτικών σχέσεων που συνιστούν τον κύριο παράγοντα γέννησης του αρχιτεκτονικού χώρου. Εννοιολογικά η “ηθική” του σχεδιασμού προκύπτει από το “habitus”, δηλαδή τις “συνήθειες”, σχετίζεται με τον τρόπο ζωής, με την ατμόσφαιρα της διαβίωσης, δεν απευθύνεται άμεσα στο κτίριο/κατασκευή, αλλά κυρίως στο βίωμα που αυτό προκαλεί. Η αφήγηση που επινοήθηκε -δεν είναι απλά μια ειδυλλιακή, εικονογραφική μεταφορά, αλλά μια διαρκής διάδραση που προτρέπει τον χρήστη να αφουγκραστεί  την συνομιλία του Τόπου -την απανταχού παρούσα θάλασσα της Μεσσηνίας στην συγκεκριμένη περίπτωση- με τον σύγχρονο τρόπο κατοίκησης. Ο διάλογος αυτός, όπως εκφράζεται χωρικά, διαθέτει υλικότητα, πυκνότητα, βαρύτητα, θερμοκρασία και ακουστική ποιότητα, στοιχεία που δεν έχουν να κάνουν με αφηρημένες έννοιες αλλά με μια εμπεριστατωμένη εμπειρία.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Οι διαλεκτικές σχέσεις του τρίπτυχου “φύση-μνήμη-μορφή” περιγράφουν την ιδέα του σχεδιασμού. Βασικό θέμα αποτελεί η “ελιά” στην εσωτερική περίκλειστη αυλή που δηλώνει το κέντρο όρασης, καθώς οι πέτρινοι όγκοι ξεδιπλώνονται γύρω της σαν γήινο σκηνικό -τα πλήρη και τα κενά την καδράρουν με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά εντείνοντας το βίωμα. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός διαπραγματεύεται τον διάλογο ανάμεσα στο κτίριο και το τοπίο, ταξινομώντας το εσωτερικό του, και αντίστοιχα τον υπαίθριο χώρο του, σε περιοχές συνεύρεσης ή περισσότερο ιδιωτικές, σε εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς, σε καθημερινές ή αναπάντεχες. Με τον τρόπο αυτό η τελική δομή σχηματίζεται από άθροισμα επιμέρους ιεραρχημένων ενοτήτων που αναλογούν στις διαβαθμίσεις της θέας και του αρχιτεκτονικού χώρου.

 

 

Υλικά & οργάνωση κάτοψης

Το συντακτικό του σχεδιασμού βασίζεται ακριβώς σε επάλληλες διαβαθμισμένες μεταβάσεις, όπου κάθε φορά αποκαλύπτεται σε δεύτερο πλάνο ο ορίζοντας. Η πεζή κίνηση από τον δημόσιο χώρο προς το εσωτερικό των κατοικιών εξελίσσεται σε ακολουθία αποκαλύψεων. Το κτίριο αναδεικνύεται σε διαμεσολαβητή ανάμεσα στον χρήστη και το τοπίο, σε ένα αφηγηματικό πεδίο στο οποίο συναντώνται διαφορετικές ροές διερευνήσεων. Ο μικρόκοσμος που δημιουργείται επιτρέπει την συμμετοχή σε μια σειρά δράσεων που σχετίζονται με το τεχνητό στοιχείο και το φυσικό, το πρώτο πλάνο και το φόντο, με την καθημερινότητα και το έκτακτο, ενεργοποιώντας αισθήσεις και συναισθήματα που αντιστοιχούν κάθε φορά στην ατμόσφαιρα της στιγμής. Στο “ταξίδι” αυτό βιώματα και χώροι διασταυρώνονται μεταξύ τους παρέχοντας μια άμεση εμπειρία από διαφορετικές ιστορίες που διεισδύουν η μια στην άλλη. Στις Villas in Olive Grove, η πέτρα, η λάσπη, ο σοβάς και το ξύλο είναι πλεγμένα με ισχυρή αφηγηματική λογική και σαφή γεωμετρική πλαστικότητα, στα όρια της κατασκευαστικής λογικής του απλού μάστορα.

 

Μεταβατικός άξονας

Το έργο αφορά στη μετατροπή ενός ισόγειου χώρου αποθηκών, στην περιφερειακή οδό της Θεσσαλονίκης, σε γραφεία πολυεθνικής εταιρείας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος είναι η δημιουργία ενός εργασιακού περιβάλλοντος που θα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για τους εργαζόμενους, ως ένας “τρίτος“ χώρος ανάμεσα στο σπίτι και την εργασία, προτάσσοντας έναν νέο τύπο κοινωνικότητας. Η τραπεζοειδής σύνθεση παρέχει τη δυνατότητα φυσικού φωτισμού από δύο πλευρές, η οποία οδήγησε στο λειτουργικό διάγραμμα της κάτοψης. Τα γραφεία, συνολικής επιφάνειας 1000m2, χωρίζονται σε τρεις ζώνες: μία περιφερειακά του κτιρίου, μία κεντρική και μία με τον άξονα κίνησης ανάμεσά τους. Επιλέχθηκε η δημιουργία ανοιχτών εργασιακών χώρων κατά μήκος των φωτιζόμενων πλευρών, ενώ τα μεγάλα meeting rooms και οι βοηθητικές χρήσεις -wc, αποθήκες- χωροθετήθηκαν στην τριγωνική “καρδιά“ του ορόφου. Η ζώνη εργασίας διακρίνεται σε τμήματα με μικρά meeting rooms που εξυπηρετούν τις καθημερινές ανάγκες των εργαζόμενων.

 

 

Παλέτα υλικών

Στο σύνολο του έργου χρησιμοποιήθηκαν υλικά σε σύγχρονη αισθητική και σε γήινους χρωματισμούς, με την εναλλαγή και την οπτική αντίθεση φυσικών και συνθετικών υφών. Οι τρεις ζώνες της κάτοψης διαχωρίζονται με τη χρήση διαφορετικών επενδύσεων τόσο στα δάπεδα όσο και στις κάθετες επιφάνειες. Συγκεκριμένα, στην είσοδο και στον κύριο διάδρομο κίνησης τοποθετήθηκε δάπεδο με όψη ξύλου, στους χώρους εργασίας μοκέτα για την απορρόφηση κραδασμών, ενώ στην καφετέρια τοποθετήθηκε πλακάκι με όψη σκυροδέματος. Στη μεγαλύτερη επιφάνεια του κτιρίου, τοποθετούνται ψευδοροφές από γυψοσανίδα για λόγους ηχοαπορρόφησης και κάλυψης των μηχανολογικών εγκαταστάσεων. Στους τοίχους επιλέχτηκαν λευκές και γκρίζες βαφές, ξύλινες επενδύσεις, κάθετοι κήποι και συστήματα με γυάλινα διαχωριστικά.

 

 

Οργάνωση κάτοψης & φωτισμός

Η ζώνη εργασίας οριοθετείται από τον άξονα κίνησης με κατακόρυφες περσίδες και συνθέσεις με παρτέρια. Τέλος, φροντίστηκε ο φωτισμός, ο κλιματισμός και η ηχομόνωση των γραφείων. Η καντίνα και τα δωμάτια παιχνιδιού αποτελούν σημεία ζωτικής σημασίας που προωθούν την εναλλαγή δραστηριοτήτων, δίνοντας παράλληλα κίνητρα στους υπαλλήλους για να επιλέγουν όλο και λιγότερο την εξ αποστάσεως εργασία και να αντιλαμβάνονται το γραφείο όχι μόνο ως τόπο εργασίας αλλά και κοινωνικής συνανατροφής.

 

Μοναστηριακή αισθητική

Το έργο αφορά στη δημιουργία ενός εστιατορίου-μπυραρίας, όπου κεντρικός άξονας και έμπνευση αποτέλεσαν τα βέλγικα μοναστήρια, τα οποία ήταν -και σε ένα βαθμό είναι ακόμα- πυρήνας παραγωγής και ζύμωσης μπύρας. Η γνήσια γοητεία του μοναστηριακού στυλ και η πολυτέλεια συνδυάστηκαν, ώστε να δημιουργήσουν μια αυθεντική εμπειρία συνάντησης.

 

Χωρική διάταξη

Η κάτοψη διακρίνεται λειτουργικά σε τρία τμήματα: τον γραμμικό ημιυπαίθριο χώρο που χωροθετείται παράλληλα της ελεύθερης όψης του κτιρίου, την κεντρική ζώνη τραπεζοκαθισμάτων σε γωνιακό σχήμα και την τρίτη ζώνη με το κεντρικό bar, την ανοιχτή κουζίνα στην προέκτασή του και τις βοηθητικές χρήσεις στο πίσω μέρος του καταστήματος. Η είσοδος πραγματοποιείται από το κεντρικό σημείο της κάτοψης, διαπερνώντας την ημιυπαίθρια ζώνη με τραπεζοκαθίσματα που τοποθετούνται πάνω σε ξύλινη υπερυψωμένη εξέδρα.

Με το πέρασμα από μια μεγάλη δίφυλλη ξύλινη πόρτα, συναντάται μια, custom-made χάλκινη κατασκευή παραδοσιακού καζανιού ζύμωσης, ενώ εκατέρωθεν αυτής εκτείνεται ο κεντρικός χώρος για τους επισκέπτες που συνδυάζει μεγάλα τραπέζια δείπνου, τραπέζια με stands, καθώς και καναπέδες που πλαισιώνουν τους τοίχους.

 

Υλικά & φωτισμός

Η εσωτερική διακόσμηση αντανακλά την αφοσίωση στην παράδοση και την τέχνη, με κάθε γωνιά να είναι ένα αφιέρωμα στην αρχιτεκτονική των μοναστηριών. Μεγάλο εύρος του έργου καλύπτεται από υφή χαλκού, υποδηλώνοντας τη σύνδεση του παλαιού με το καινούργιο, ενώ δημιουργούνται καμάρες που επενδύονται με πέτρα. Ο φωτιζόμενος τοίχος από μπουκάλια μπύρας, προσδίδει έναν σύγχρονο χαρακτήρα, ενώ οι ξύλινες επιφάνειες, οι ρουστίκ λεπτομέρειες και ο κρυφός φωτισμός, δημιουργούν έναν χώρο που προσκαλεί σε ένα ταξίδι γεύσεων, μέσα από μια ευρεία γκάμα αποσταγμάτων.

 

Αισθητική & διακόσμηση

H μοναστηριακή αισθητική συνυπάρχει με την κομψότητα, δημιουργώντας έναν περιβάλλοντα χώρο που εκπέμπει ηρεμία. Η υποβλητική αίσθηση ενισχύεται από πίνακες μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζουν ασπρόμαυρες φιγούρες μοναχών, εντείνοντας τη συσχέτιση παρελθόντος-μέλλοντος. Παράλληλα, οι μεταλλικές εγκαταστάσεις της οροφής διατηρούνται εμφανείς, προσδίδοντας βιομηχανικό χαρακτήρα στο σύνολο.

Ανεπιτήδευτη απλότητα

Το wine bar-restaurant, κρυμμένο σε μία σκοτεινή πάροδο της Πατησίων, διατηρεί και εμπλουτίζει τα χαρακτηριστικά υλικά ενός τυπικού Αθηναϊκού κτιρίου, με τη λειτουργία του να συνδυάζει τα γνωρίσματα ελληνικού καφενείου, γαλλικής μπρασερί και ιαπωνικού jazz bar.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η απόφαση για την παρασκευή παραδοσιακού φαγητού αποκλειστικά σε ξυλόσομπες, η έμφαση στα φυσικά κρασιά, καθώς και ο αναλογικός ήχος για τη μουσική, οδήγησαν από την αρχή τον σχεδιασμό σε μια ανεπιτήδευτη απλότητα, με τις ελάχιστες απαραίτητες επεμβάσεις: Το κέλυφος διατηρήθηκε όσο πιο ατόφιο βρέθηκε και τα υλικά που έντυσαν τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις είναι όσο πιο ακατέργαστα γίνεται. Η όψη προς τον δρόμο, στενότερη σε σχέση με το μέγεθος του χώρου, διαμορφώθηκε ώστε να προκαλεί έκπληξη στον επισκέπτη, με μία βαριά βελούδινη κουρτίνα να σκηνοθετεί τη μετάβαση, μετά την οποία αποκαλύπτεται το διπλό ύψος και οι πραγματικές διαστάσεις του εσωτερικού.

 

Λειτουργική διάταξη

Στη δεξιά πλευρά, μια ενιαία μπάρα 16m σχήματος Ζ από ματ ανοξείδωτο χάλυβα οργανώνει το ισόγειο, ενοποιώντας την ανοιχτή κουζίνα με το bar. Πάνω από αυτήν, ένα χειροποίητο μαύρο μαρμάρινο φωτιστικό μήκους 6m εντείνει τη γραμμικότητα της διαμόρφωσης. Η θέση του DJ βρίσκεται κεντρικά, δίνοντας έμφαση στον ρόλο της μουσικής. Ολόκληρο το ύψος της μεσοτοιχίας καταλαμβάνεται από ένα custom-madeμεταλλικό έπιπλο δισκοθήκης με βινύλια, στερεοφωνικά ηχεία και memorabilia, χαρακτηριστικό των ιαπωνικών bar, “jazz kissa“.

Στην αριστερή, ένας μεγάλος καναπές σχήματος Π αποδίδει την έννοια της ελληνικής παρέας, ενώ στο ενδιάμεσο βρίσκονται μαρμάρινα τραπέζια φαγητού με καρέκλες μπιστρό. Στους τοίχους πίσω από τον καναπέ τοποθετούνται καθρέφτης και γραμμικά φωτιστικά, δημιουργώντας ένα οπτικό παιχνίδι και δίνοντας στον χώρο ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Το πατάρι διαμορφώνεται για οινογνωσία, με μεγάλο μαρμάρινο μοναστηριακό τραπέζι και ειδικά σχεδιασμένο κελάρι πίσω από βιτρίνα. Στο υπόγειο φιλοξενούνται βοηθητικές χρήσεις αποθήκευσης και υγιεινής, με τον τοίχο να καλύπτεται από τα προσεκτικά τοποθετημένα ξύλα των φούρνων.

 

Παλέτα υλικών

Η χρωματική παλέτα έχει ως αφετηρία τα πετρώματα του υπάρχοντος μωσαϊκού, χαρακτηριστικού της σύγχρονης Αθήνας, με τους τόνους του να περιλαμβάνουν βαθύ κόκκινο, ώχρα και πράσινο. Έτσι, η κατακόρυφη επιφάνεια κάτω από το bar κατασκευάζεται από ραβδωτό μπετόν σε πράσινη απόχρωση και το έπιπλο της κάβας συνδυάζει λείο μπετόν σε χρώμα τερακότας με σκούρο μέταλλο.

Στους χώρους υγιεινής επικρατεί το πράσινο, ενώ τα υλικά των δομικών στοιχείων και των μεσοτοιχιών -μπετόν και πέτρα- παραμένουν ανεπίχριστα. Σε απροσδόκητες γωνίες του χώρου, τοποθετούνται μικρά ταξιδιωτικά ενθύμια καθώς και έργα του κεραμίστα Νίκου Βαλλάτου. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυθεντικά Αθηναϊκό wine bar-restaurant στα υλικά και τις λεπτομέρειές του, το οποίο όμως έχει να αφηγηθεί ιστορίες από ολόκληρο τον κόσμο.

Εκσυγχρονίζοντας την παράδοση

Σε έναν στενό χώρο 34m², που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Τζιραίου, δημιουργήθηκε ένα κατάστημα με μοντέρνα αισθητική, το οποίο συνδυάζει στρώματα υλικών και υφών με κλασικά στοιχεία.

 

Στόχος του έργου

Κύρια σχεδιαστική πρόκληση αποτέλεσε η ανάπτυξη όλων των απαραίτητων λειτουργικών ζωνών, εξασφαλίζοντας την καλύτερη δυνατή εργονομική αξιοποίηση του χώρου, καθώς και την απρόσκοπτη πρόσβαση του κοινού στο εσωτερικό. Στο παρελθόν, ο χώρος στέγαζε ένα κατάστημα με σουβενίρ και αργότερα ένα καφέ/εστιατόριο, απαιτώντας αρκετές παρεμβάσεις για να καταστεί λειτουργικός.

Η ορατότητα προς την κουζίνα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο, καθώς οι πελάτες κατά την εξυπηρέτησή τους, επιλέγουν τη γέμιση ή την επικάλυψη για τους παραδοσιακούς ελληνικούς “λουκουμάδες”, το κύριο προϊόν του καταστήματος. Ως αποτέλεσμα, ένας στενός πάγκος λειτουργεί ως κύριος σταθμός εργασίας, φιλοξενώντας ταυτόχρονα έναν χώρο καφέ, έναν πάγκο παγωτού και παραδοσιακούς λουκουμάδες.

 

Παλέτα υλικών

Αντλώντας έμπνευση από το άμεσο περιβάλλον του, ο χώρος έχει σχεδιαστεί με σαφή γραμμικά χαρακτηριστικά και προσεκτικά επιλεγμένα υλικά. Η αρχική παλέτα περιλαμβάνει έναν λευκό μαρμάρινο πάγκο, επένδυση από δρυ, χειροποίητα λευκά πλακάκια και επένδυση από γρανίτη στους εξωτερικούς τοίχους. Για το δάπεδο, επιλέχθηκαν πλακάκια που μιμούνται το μωσαϊκό, αναπαράγοντας το υφιστάμενο (και σοβαρά κατεστραμμένο) μωσαϊκό που βρέθηκε στον χώρο.

 

Διακοσμητικές λεπτομέρειες

Διακοσμητικές λεπτομέρειες σε σκούρα κόκκινα στοιχεία, ακολουθώντας την εταιρική ταυτότητα, σε συνδυασμό με στοχευμένο και διάχυτο φωτισμό, δημιουργούν ένα γλαφυρό σκηνικό που εντυπωσιάζει τον πελάτη αλλά και τον περαστικό. Τέλος, η επιγραφή του καταστήματος συνάδει με τους τόνους και τις αποχρώσεις του περιβάλλοντα χώρου και χρωματίζεται διακριτικά σε λευκό χρώμα.

Συνομιλία χώρων

Το διαμέρισμα βρίσκεται σε πολυκατοικία κατασκευής 1966 και έχει έκταση 78m2. Προκειμένου να εκσυγχρονιστεί και να σταθεί ως ένας χώρος που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες έπρεπε να πραγματοποιηθούν χωρικές αλλαγές πλέον των απαραίτητων οικοδομικών επισκευών.

 

Χωρική διάταξη

Η αρχική διαμερισμάτωση περιλάμβανε ξεχωριστούς χώρους για την κουζίνα, το σαλόνι και το χολ, δύο υπνοδωμάτια και λουτρό. Με τον νέο σχεδιασμό η κουζίνα ενοποιείται με τους χώρους διημέρευσης, ενώ το χολ γίνεται κύριος φιλοξενώντας την τραπεζαρία. Η κουζίνα και το σαλόνι αναπτύσσονται πλέον γραμμικά σε συνομιλία μεταξύ τους καθώς μοιράζονται τις ίδιες γραμμές που απορρέουν από τον σχεδιασμό της κουζίνας. Τα υπνοδωμάτια και το λουτρό ενώνονται με μικρό διάδρομο χρωματισμένο σε πράσινη απόχρωση που σηματοδοτεί την μετάβαση από το τους κοινόχρηστους χώρους στους ιδιωτικούς.

 

Παλέτα υλικών

Τα μωσαϊκά δάπεδα τα οποία αποτελούνται από τρία διαφορετικά μοτίβα, ένα για κάθε χώρο, και το παρκέ διατηρούνται και να στιλβώνονται συμπληρώνοντας με μάρμαρο το ίχνος του καθαιρεμένου τοίχου. Στην προσπάθεια σύζευξης παλαιών και νέων υλικών, η κουζίνα που δεσπόζει γραμμικά απέναντι από την είσοδο, χρωματίζεται σε κόκκινη απόχρωση terracotta, με σκοπό να γεφυρωθεί η πληθώρα των υλικών.

 

Φωτισμός

Φωτιστικά οροφής χρησιμοποιούνται για τον βασικό φωτισμό του χώρου, ενώ τα φωτιστικά τοίχου και σημειακός κρυφός φωτισμός προσδίδουν διάχυτο φως, διαμορφώνοντας κάθε φορά και διαφορετική ατμόσφαιρα.

Εσωτερική διαβίωση

Στόχος του έργου είναι ο σχεδιασμός ενός νέου χώρου διαβίωσης μέσα σε ένα υφιστάμενο διαμέρισμα, το οποίο χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, λειτουργόντας ως ένα καταφύγιο και προσφέροντας μια ήρεμη απόδραση από την έντονη ζωή της πόλης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Με αφετηρία τον προβληματισμό γύρω από την έννοια της κατοικίας, ο σχεδιασμός ανατρέπει τη συμβατική διάταξη, καταργώντας όλους τους χώρους κυκλοφορίας από την κάτοψη ενώ ταυτόχρονα, δημιουργείται ένας ενιαίος όγκος διαστάσεων 5x5m, ο οποίος ενσωματώνει όλες τις απαραίτητες λειτουργίες. Η απομάκρυνση των υφιστάμενων χωρισμάτων και η αποκατάσταση του παλαιού ξύλινου δαπέδου συνέβαλαν στην τοποθέτηση του “χρυσού κουτιού”, το οποίο περιλαμβάνει την κουζίνα, το υπνοδωμάτιο, το μπάνιο και την περιοχή χαλάρωσης. Το έργο αντλεί έμπνευση από τους Jean Prouvé, Le Corbusier και Charlotte Perriand, καθώς και από τις ιδέες τους για χώρους διαβίωσης μικρής κλίμακας.

 

 

Λειτουργική διάταξη & προσανατολισμός

Με σκοπό τη δημιουργία μιας ρευστής σχέσης μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, ο νέος όγκος ευθυγραμμίζεται με τον Corso Giuseppe Mazzini, έναν από τους κύριους δρόμους της πόλης. Το μοναδικό παράθυρο που ανοίγει στην ανατολική πρόσοψη πλαισιώνει τη γειτονική αυλή Mattarello, προσδίδοντας στον χώρο μια αίσθηση σύνδεσης με το περιβάλλον. Η πρόσβαση σε αυτόν τον εσωτερικό κήπο επεκτείνεται και στο λουτρό μέσω ενός καμπύλου γυάλινου διαχωριστικού, το οποίο τοποθετείται στρατηγικά στη γωνία του απέναντι παραθύρου. Ειδικά σχεδιασμένα πλαίσια και στοιχεία αποκρύπτουν τους διάφορους αρμούς και συνδέσεις, ενισχύοντας την καθαρότητα του σχεδιασμού.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα του “κουτιού” δημιουργεί έναν διάλογο με τα υφιστάμενα διακοσμητικά στοιχεία της οροφής και την ακανόνιστη γεωμετρία των τοίχων. Μέσω μιας συγκεκριμένης μεθόδου χάραξης, μια σειρά από πάνελ διαμορφώνουν ένα ενιαίο, υλικό δέρμα που αποκρύπτει ή αποκαλύπτει τις διαφορετικές λειτουργίες του όγκου. Το πράσινο χρώμα κυριαρχεί ως το μοναδικό χρωματικό στοιχείο της σύνθεσης, εμπνευσμένο από τη χάλκινη στέγη της εκκλησίας που σχεδίασε ο Giovanni Michelucci στο Arzignano. Συγκεκριμένα, πράσινο μάρμαρο εφαρμόζεται στο μπάνιο και την κουζίνα, ενώ η χρήση λουστραρισμένου ξύλου και βελούδου σπάει την μονοτονία, εισάγοντας υφή και μια αίσθηση ζεστασιάς στη σύνθεση.

Κεντρικό αίθριο

Το ξενοδοχείο βρίσκεται στον παραθαλάσσιο οικισμό Καμάρι, κοντά στην ακτή της Σαντορίνης και έχει θέα βορειανατολικά προς τη θάλασσα και νοτιοδυτικά προς το βουνό του Προφήτη Ηλία.

 

Λειτουργική διάταξη

Το κτίριο τοποθετείται εντός γωνιακού οικοπέδου και αποτελείται από δύο ορόφους και ένα υπόγειο επίπεδο βοηθητικών χρήσεων. Το ισόγειο περιλαμβάνει την υποδοχή, το εστιατόριο-bar και οχτώ δωμάτια, ενώ ο όροφος επτά ακόμη δωμάτια. Η κύρια είσοδος πραγματοποιείται μέσω της δημοτικής οδού στη νοτιοδυτική πλευρά του κτίσματος, από όπου υπάρχει άμεση πρόσβαση στον χώρο της υποδοχής. Η προσπέλαση στο εστιατόριο-bar και στα δωμάτια των δύο ορόφων γίνεται μέσω υπαίθριων και ημιυπαίθριων διαδρόμων και κλιμάκων που τοποθετούνται κυρίως στα περιμετρικά όρια του συγκροτήματος.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κύριος στόχος του σχεδιασμού ήταν η δημιουργία ενός κεντρικού αίθριου-στοιχείου νερού που αποτελεί τον πυρήνα της σύνθεσης, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται σε σχήμα ασύμμετρου Π οι επιμέρους όγκοι, οι λειτουργίες και οι κινήσεις, καθώς το κτίριο ανοίγεται προς τη θέα και τη θάλασσα. Το στοιχείο νερού ξεκινά ως λωρίδα υδάτινης επιφάνειας παράλληλα με τον χώρο της υποδοχής, περιστρέφεται, διαπλατύνεται σταδιακά και αναπτύσσεται σε κολυμβητική δεξαμενή που διατρέχει κατά μήκος το αίθριο του κτιρίου. Περιμετρικά της δεξαμενής τοποθετούνται τα δωμάτια και το εστιατόριο-bar, με τους υπαίθριους χώρους τους να εισχωρούν στην επιφάνειά της σαν να “επιπλέουν“.

Σε άμεση οπτική επαφή με το κεντρικό αίθριο τοποθετούνται και τα δωμάτια του ορόφου με τους υπαίθριους χώρους και τις επί μέρους μικρότερες πισίνες τους, ενδυναμώνοντας την κεντρική ιδέα της σύνθεσης. Η μορφή του κτιρίου, ακολουθώντας το σχήμα των όγκων και των κενών τους, στο πλαίσιο της ήπιας ενσωμάτωσής της στην κλίμακα και στη φυσιογνωμία του οικιστικού της περιβάλλοντος, αποκτά μία λιτή κυβιστική πτυχή, συγκεράζοντας το παραδοσιακό με το μοντέρνο στοιχείο.

 

 

Παλέτα υλικών & διακοσμητικά στοιχεία

Με βάση τον λευκό καμβά του κτιριακού κελύφους, ο εσωτερικός σχεδιασμός κινείται με αναφορές σε μορφολογικά και διακοσμητικά στοιχεία της παραδοσιακής και της μοντέρνας αρχιτεκτονικής του νησιού, στους τόνους και τις αποχρώσεις των υλικών του ηφαιστειακού τοπίου και στο ύφος και την ατμόσφαιρα των παραθαλάσσιων ξενοδοχείων του μεσογειακού νότου.

Το σχήμα και οι διαστάσεις των ανοιγμάτων, οι θόλοι, τα οριζόντια πρέκια, τα κλωστρά, η πέτρινη ξερολιθιά, το κεραμιδί μωσαϊκό, τα γήινα χρώματα της πατητής τσιμεντοκονίας, τα φωτεινά χρώματα και τα φυσικά υλικά των επίπλων, των φωτιστικών και των διακοσμητικών, τα μοτίβα στις επενδύσεις και στα υφάσματα, καθώς και τα τροπικά φυτά, αποτελούν μερικά από τα στοιχεία της ιδέας, που συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται, διαμορφώνοντας το ύφος του χώρου.

 

Κατακόρυφη πορεία

Η επαρχία Long An, ένα πραγματικό στολίδι στο Δέλτα του Μεκόνγκ στο νότιο Βιετνάμ, ξεχωρίζει για την παραδοσιακή της ομορφιά και την πλούσια πολιτιστική της κληρονομιά. Στο ειδυλλιακό αυτό σκηνικό βρίσκεται το LA House, μια κατοικία σε οικόπεδο 4mx18m, η οποία περιβάλλεται από καταπράσινα πάρκα και καθαρές λίμνες, προσφέροντας έναν ήρεμο και αρμονικό χώρο διαβίωσης, απόλυτα συνδεδεμένο με τη φύση.

 

Προσανατολισμός & σχεδιασμός πρόσοψης

Έχοντας το πλεονέκτημα της διπλής όψης, η κατοικία λούζεται με φυσικό φως καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, δημιουργώντας μια αίσθηση ανοιχτότητας και φωτεινότητας. Παράλληλα ένας κεντρικός φεγγίτης προσφέρει αερισμό και επιπλέον φωτισμό, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός χώρου χαλάρωσης και άνεσης. Η πρόσοψη είναι εμπνευσμένη από το παραδοσιακό στυλ του νότιου Βιετνάμ, με την εμβληματική “γοητευτική” κεραμοσκεπή που χαρακτηρίζει την αρχιτεκτονική της περιοχής.

 

Ανοιχτή διάταξη

Η κατοικία αναπτύσσεται σε τρεις ορόφους, με το σαλόνι και την κουζίνα να ακολουθούν ένα μοντέρνο, ενιαίο σχεδιασμό που προσφέρει μια ομαλή μετάβαση μεταξύ των χώρων διαβίωσης. Τα υπνοδωμάτια είναι στρατηγικά διαρρυθμισμένα, με θέα προς το καταπράσινο πάρκο, ενισχύοντας τη σύνδεση των κατοίκων με το φυσικό περιβάλλον. Η σκάλα είναι τοποθετημένη κατά μήκος του τοίχου, εξοικονομώντας χώρο και επιτρέποντας βέλτιστη κυκλοφορία στο στενό αποτύπωμα της κατοικίας.

 

Υβριδική αισθητική

Ο αρμονικός συνδυασμός μοντέρνου και κλασικού στυλ αναδεικνύεται σε κάθε λεπτομέρεια, ιδιαίτερα μέσα από τα ανάγλυφα γλυπτά από σκυρόδεμα που προσδίδουν στο κτίριο μοναδική υφή και αίσθηση. Η κατοικία αποτελεί συγχώνευση παραδοσιακών αρχιτεκτονικών στοιχείων και σύγχρονης αισθητικής, με κάθε στοιχείο σχεδιασμένο να αξιοποιεί στο έπακρο τα φυσικά υλικά, προσφέροντας μια γαλήνια εμπειρία διαβίωσης.

Σύγχρονη παράδοση

Η κατοικία, αρχικά χτισμένη τη δεκαετία του 1990, αποτελεί ένα παραδοσιακό σπίτι της Ίμπιζα με εντυπωσιακή θέα προς την παλιά πόλη. Η ανακαίνιση είχε δύο κύριους στόχους: να διατηρήσει το αυθεντικό, μποέμικο στυλ της περιοχής, ενσωματώνοντας παράλληλα σύγχρονες ανέσεις, και να δημιουργήσει πιο ανοιχτούς, διασυνδεδεμένους χώρους, βελτιώνοντας έτσι την κυκλοφορία στο εσωτερικό.

 

Λειτουργική διάταξη

Πρώτη σχεδιαστική παρέμβαση αποτελεί η αναπαραγωγή του υφιστάμενου σχήματος αψίδας, το οποίο εμφανίζεται τόσο στις εξωτερικές καμάρες όσο και στο εσωτερικό της κατοικίας. Αυτή η λεπτομέρεια, σε συνδυασμό με τη χρήση χειροποίητου ασβεστοκονιάματος σε διάφορες υφές, διατηρεί την παραδοσιακή αισθητική της κατοικίας. Το σχήμα αψίδας αποτέλεσε επίσης έμπνευση για την ειδικά κατασκευασμένη νησίδα της κουζίνας, η οποία λειτουργεί ως κεντρικό σημείο συγκέντρωσης μέσα στη βίλα, πλαισιωμένη από το ευρύχωρο καθιστικό με την εντυπωσιακή οροφή διπλού ύψους.

Μια νέα, ειδικά σχεδιασμένη σκάλα με κομψά, “αιωρούμενα” σκαλοπάτια και ένας εντυπωσιακός κεντρικός κρεμαστός πολυέλαιος αναδεικνύονται ως οι βασικοί πρωταγωνιστές του καθιστικού. Παράλληλα, η εσωτερική αψίδα, ως ανάμνηση του παλιού σπιτιού, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των δωματίων. Με σκοπό να διατηρηθεί ένα επίπεδο ιδιωτικότητας σε όλη την κατοικία, τα υπνοδωμάτια τοποθετούνται αρμονικά γύρω από τον κεντρικό χώρο, και έχουν άμεση πρόσβαση σε ξεχωριστές βεράντες.

 

Παλέτα υλικών & custom επίπλωση

Η κατοικία είναι διακοσμημένη με έπιπλα και φωτιστικά εμπνευσμένα από τη μποέμικη εποχή, ενώ χρησιμοποιούνται υλικά όπως παλαιωμένη δρυς, στόκος και λεπτομέρειες από πορσελάνη. Το δάπεδο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, είναι κατασκευασμένο από μεγάλα ιταλικά πλακάκια. Στο κύριο υπνοδωμάτιο, το ειδικά κατασκευασμένο ξύλινο κρεβάτι προσφέρει απρόσκοπτη θέα προς τη θάλασσα και την πόλη. Στο λουτρό τοποθετείται μια εντυπωσιακή μπανιέρα Cocoon, ενώ άπλετο φυσικό φως εισέρχεται στον χώρο.

 

Σύγχρονες ανέσεις

Η βίλα είναι εξοπλισμένη με ενδοδαπέδια θέρμανση, τζακούζι στον τελευταίο όροφο, πισίνα με ζεστό νερό και χαμάμ. Ο επανασχεδιασμός της πισίνας περιλαμβάνει δύο ρηχές πισίνες με σιντριβάνια και καθιστικά, καθώς και έναν χώρο κολύμβησης μήκους δέκα μέτρων που διαθέτει μπαρ και καθιστικό. Η κατοικία αποτελεί μια μοναδική ανάμειξη μοντέρνας και παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, δημιουργώντας ρευστές σχέσεις μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.

Ορεινό καταφύγιο

H εξοχική κατοικία τοποθετείται σε ένα μεγάλο τεμάχιο στην ορεινή περιοχή του Χελμού στα Καλάβρυτα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ακολουθώντας μια σχεδιαστική προσέγγιση που συνδέεται με τη βραχώδη αίσθηση της περιοχής και τις έντονες χιονοπτώσεις, δημιουργούνται δύο πετρόκτιστοι όγκοι σε διαγώνια διάταξη και ένας τρίτος που συνάπτεται κάθετα σε αυτούς, με το κτίριο συνολικά να στρέφεται αναζητώντας τη ζεστασιά του ήλιου. Η γραμμική μονάδα του κυρίως κτίσματος φιλοξενεί τους κοινόχρηστους χώρους και το master υπνοδωμάτιο. H σουίτα του ξενώνα προσαρμόζεται ως δεύτερος όγκος στον βορρά και μπορεί να φιλοξενήσει δύο επισκέπτες.

Αυτό το τμήμα του συγκροτήματος δημιουργεί προστασία από τον βόρειο άνεμο, ανακόπτοντας την πορεία του και περιορίζοντας την έκθεση της κύριας κατοικίας σε αυτόν. Ο όγκος του ορόφου σχεδιάζεται κάθετα στις δύο ισόγειες μονάδες, διαμορφώνοντας μια υπαίθρια βεράντα μεταξύ τους. Η στεγασμένη αυτή αυλή λειτουργεί όλο τον χρόνο, σκιασμένη τα καλοκαιρινά μεσημέρια και προστατευμένη τις παγωμένες μέρες και νύχτες του χειμώνα.

 

Παλέτα υλικών

Το έργο φοράει έναν χειμωνιάτικο “λευκό μανδύα”, ο οποίος διατηρείται όλο τον χρόνο, όπως τα παγωμένα χιόνια στις πλαγιές των βουνών που, λόγω των ψυχρών ανέμων, αρνούνται να λιώσουν. Οι νοτιοανατολικές όψεις των κτισμάτων ανοίγονται προς τα παρθένα δάση, προσφέροvτας απρόσκοπτη θέα και άμεσο ηλιακό φως. Στο εσωτερικό, το λεπτό και διαχρονικό design, οι γήινες αποχρώσεις, τα ξύλινα δάπεδα και έπιπλα και τα μεγάλα ανοίγματα επιτρέπουν στο φως, τα χρώματα και τα υλικά από το φυσικό τοπίο να εισέλθουν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν ζεστούς, φιλόξενους και άνετους χώρους διαβίωσης.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού οδήγησε στο να δημιουργηθεί μια κατοικία που εντάσσεται ομαλά στη δομή του τοπίου. Το κτίριο συνυπάρχει με τη φύση, καθώς επιχειρείται η ελάχιστη παρέμβαση. Η χρήση υλικών όπως το ξύλο και η πέτρα, η άμεση πρόσβαση στο έδαφος, χωρίς τεχνητή μετάβαση, και η απόκρυψη των οχημάτων στο υπόγειο καταδεικνύουν την οικολογική αρχιτεκτονική προσέγγιση.

Ήρεμη ατμόσφαιρα

Ο σχεδιασμός του έργου εμπνέεται από τα κόκκινα τούβλα του αρχαίου τείχους της περιοχής Chiang Mai, στην πόλη Lanna, και παράλληλα ενσωματώνει υδάτινα στοιχεία και βλάστηση, αποτυπώνοντας το τροπικό της τοπίο.

 

Αισθητική σχεδιασμού

Το Chiang Mai, γνωστό ως η γενέτειρα του αρχαίου ταϊλανδέζικου μασάζ και σπα, αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης για την αισθητική του σχεδιασμού. Ο χώρος χαρακτηρίζεται από γήινους τόνους, με φυσικά υλικά όπως κόκκινα τούβλα, λεπτές πλάκες βράχων, terrazzo, κόκκινα υφάσματα και πλακάκια να συνδυάζονται αρμονικά στην ίδια χρωματική παλέτα, αποδίδοντας φόρο τιμής στην αρχαία πόλη Lanna. Παράλληλα, μια ποικιλία από βότανα και σκεύη, έπιπλα, διαχωριστικά από ύφασμα, τοπικά ξυλόγλυπτα, λινές κρεμαστές κουρτίνες και φωτιστικά συμβάλλουν στη δημιουργία μιας ήρεμης και γραφικής ατμόσφαιρας.

 

Λειτουργική κάτοψη

Η είσοδος λειτουργεί ως χώρος αναμονής, απομονωμένος από τους θορύβους του πολυσύχναστου δρόμου, και οδηγεί σε ένα σαλόνι και καθιστικό με θέα προς την πόλη. Ένα μονοπάτι οδηγεί σε μια αυλή διακοσμημένη με υδάτινα στοιχεία και τροπικά φυτά, δημιουργώντας την αίσθηση ενός διαχρονικού, αρχαίου κήπου. Στο ισόγειο βρίσκεται επίσης μια πισίνα κατασκευασμένη από κόκκινο τούβλο, που ενισχύει τη διάκριση ανάμεσα στο γαλήνιο εσωτερικό και τον θορυβώδη αστικό ιστό, καθώς και μια ανεξάρτητη αίθουσα μασάζ και spa. Τέλος, μια μικρή σκάλα οδηγεί στην εξωτερική βεράντα, όπου οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν την εκπληκτική θέα της πόλης.

 

Custom κατασκευές

Μια σειρά από custom στοιχεία, όπως γυαλί, καθρέφτες, κουρτίνες και περσίδες, σε συνδυασμό με τις διαφορετικές υφές δαπέδου και τον απαλό τεχνητό φωτισμό, προσφέρουν μια αίσθηση ιδιωτικότητας και ασφάλειας και δημιουργούν ψευδαισθήσεις, ενθαρρύνοντας τους επισκέπτες να χαθούν στο άμεσο περιβάλλον και να επικεντρωθούν σε ένα ταξίδι ενδοσκόπησης.

Τοπογραφική ταπετσαρία

Η ιδιοκτησία βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού και βλέπει τη Νάξο. Το αγροτεμάχιο είναι ένας ελαιώνας με μεγάλη κλίση και ξερολιθιές που το διατρέχουν κατά μήκος σαν νήματα, συγκρατώντας το έδαφος.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η ιδέα για τη νέα επέμβαση είναι η ύφανσή της μέσα στο υπάρχον τοπίο. Το κτίριο εκτείνεται περιελισσόμενο ανάμεσα στις ελιές και η ζωή οργανώνεται ανάμεσα σε τρία δέντρα που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Τα πολλά κατώφλια της κατοικίας αντιστοιχούν σε αυλές, τοποθετημένες σε διαφορετικές στάθμες, που συγκρατούνται με νέες ξερολιθιές, φτιαγμένες σαν τις παλιές, χωρίς κονίαμα.

Το “μαλακό” σύστημα των παλιών ξερολιθιών, που απλώνονται σαν κλωστές πάνω στο έδαφος, αποκτά κανονικότητα στο σημείο της επέμβασης. Οι ορθογωνικές αυλές, οι σκηνές της καθημερινότητας, συνθέτουν ένα τρισδιάστατο χαλί, υφασμένο με το τοπίο. Με τον τρόπο αυτό, το σπίτι γίνεται ο καμβάς για την ανάδειξη του φυσικού.

 

Χωρική οργάνωση

Το συγκρότημα αποτελείται από τρεις διακριτούς όγκους. Το κεντρικό σπίτι, με την κουζίνα, το καθημερινό και τρία υπνοδωμάτια με μπάνια, αναπτύσσεται κλιμακωτά προς τον νότο. Ένας δεύτερος όγκος με έναν ξενώνα και ένας τρίτος με ένα εσωτερικό πατάρι για τα παιδιά και τους φίλους τους, αναπτύσσονται προς την ανατολή. Στη συμβολή τους, μια υπαίθρια κουζίνα με τραπεζαρία και πέργκολα γίνεται η καρδιά του σπιτιού.

 

Παλέτα υλικών

Η υλική και χρωματική επεξεργασία των εξωτερικών χώρων στοχεύει στην ένταξη του νέου συγκροτήματος στο φυσικό τοπίο του νησιού. Τα σκληρά δάπεδα είναι από γκρίζα πατητή τσιμεντοκονία, στην ίδια απόχρωση με τα κουφώματα που διακόπτουν τους λευκούς τοίχους. Το σύνολο συμπληρώνεται από τις ξύλινες πέργκολες σε φυσική απόχρωση και τους ανεπίχριστους πέτρινους αναλημματικούς τοίχους.

Η ίδια ακριβώς παλέτα χρωμάτων και υλικών επαναλαμβάνεται στο εσωτερικό, όπου η οροφή είναι από ανεπίχριστο μπετόν, το δάπεδο από τσιμέντο ενώ οι κατακόρυφες επιφάνειες ανάμεσά τους παραμένουν λευκές. Σταθερά και κινητά έπιπλα είναι από ξύλο σε φυσική απόχρωση, ενώ υπάρχουν διακριτικές πινελιές από βαθύ ή ανοιχτόχρωμο μπλε, σε υφάσματα και διακοσμητικά πλακίδια.

 

Φωτισμός & βιοκλιματικός σχεδιασμός

Ο φωτισμός γίνεται από χωνευτά σώματα στην οροφή ή από κρυφές πηγές τοποθετημένες στις πλευρές των τοίχων κοντά στη βατή επιφάνεια. Το σπίτι είναι βιοκλιματικό. Ένα φράγμα στους βίαιους βοριάδες δημιουργεί το κατάλληλο μικροκλίμα, ενώ το βρόχινο νερό συλλέγεται, φιλτράρεται και επαναχρησιμοποιείται. Όλοι οι χώροι έχουν διαμπερή ανοίγματα για τον αερισμό τους, ώστε να δημιουργούνται συνθήκες ευχάριστου δροσισμού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Παραδοσιακή τυπολογία

Η παραθεριστική κατοικία, χτισμένη σε μια βραχώδη πλαγιά πάνω από το Αιγαίο, αντλεί τον χαρακτήρα της από την τυπολογία των παραδοσιακών οικισμών των Κυκλάδων, με τους μινιμαλιστικούς, μικρούς όγκους που συνδέονται σφιχτά πάνω στα υψώματα, προσανατολισμένοι προς τη θέα της θάλασσας.

 

Στόχος σχεδιασμού

Το κτίριο, συνολικής επιφάνειας 500m2, σχεδιάστηκε για τετραμελή οικογένεια η οποία επιθυμούσε μία σύγχρονη κατοικία σε αρμονία με την αρχιτεκτονική της Σύρου, με διακριτική παρουσία στο τοπίο, φυσικά υλικά και ουδέτερα χρώματα. Προδιαγραφή των ιδιοκτητών ήταν οι άνετοι, μεγάλοι χώροι και η δυνατότητα συχνής φιλοξενίας επισκεπτών. Η λύση ήταν ένα σύμπλεγμα χαμηλών, ορθογωνικών όγκων πάνω σε ένα δίκτυο διαδρομών που συνδέουν τους κλειστούς χώρους με τα δώματα, τους κήπους και τις αυλές. Η ανάπτυξη της κατοικίας σε διαφορετικά επίπεδα αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο την έντονη κλίση του οικοπέδου, ανοίγοντας ανεμπόδιστες θέες από κάθε σημείο.

 

 

Οργάνωση χρήσεων

Η κυρίως κατοικία περιλαμβάνει τη master σουίτα και ένα δεύτερο υπνοδωμάτιο, μαζί με έναν ελεύθερο, open-plan χώρο διημέρευσης. Δύο ξενώνες φιλοξενούν επιπλέον υπνοδωμάτια, ενώ η σύνδεσή τους με τον βασικό όγκο γίνεται μέσα από κοινόχρηστες εξυπηρετήσεις και σχεδιασμένα ανοίγματα της θέας. Η κεντρική αυλή λειτουργεί ως πλατεία και μετατρέπεται σε μια “καρδιά“ της κατοικίας η οποία συγκεντρώνει όλες τις κινήσεις και τις καθοδηγεί προς την infinity πισίνα και τον υπαίθριο χώρο καθιστικού στο χαμηλότερο σημείο του οικοπέδου. Η αυλή προσφέρει ανεμπόδιστη θέα προς τον ορίζοντα ενώ στην υπόγεια στάθμη της υπάρχει γυμναστήριο και βεράντα για yoga, σε ένα περιβάλλον προστατευμένης ιδιωτικότητας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η λιτή παλέτα των υλικών, με ανεπίχριστη τοπική πέτρα, ξύλο και σοβά, σε συνδυασμό με τη χαλαρή τοποθέτηση των κτιριακών όγκων, κάνει το συγκρότημα να μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από το άνυδρο, νησιωτικό τοπίο. Τα ανοιχτά, φυσικά χρώματα, τα δάπεδα από μωσαϊκό terrazzo, τα παραδοσιακά σκίαστρα και οι πέργκολες συμπληρώνονται από έναν κήπο με γηγενή βλάστηση και το φυτεμένο δώμα, ενισχύοντας την αβίαστη ένταξη του κτιρίου στο περιβάλλον της Σύρου. Το σύνολο χαρακτηρίζεται από μια αίσθηση διακριτικής πολυτέλειας, με τους μεγάλους, άνετους χώρους, αλλά επίσης με πλήθος ειδικά επεξεργασμένων λεπτομερειών και υλικών όπως το μάρμαρο Ολύμπου, η πέτρα travertino, τα καλάμια και η φυσική δρυς.

Η αρχιτεκτονική δίνει μορφή στην επιθυμία των ιδιοκτητών για μια κατοικία με την αίσθηση των παραδοσιακών οικισμών του Αιγαίου, με ιδιαίτερη ποικιλία στις εντυπώσεις και τις ποιότητες του χώρου. Αξιοποιώντας το μεγάλο μέγεθος του οικοπέδου, το κτίριο πετυχαίνει την αβίαστη σύνδεση του εσωτερικού με το εξωτερικό, στήνοντας αφηγήσεις και προσανατολισμένες θέες.

 

Τοπικές υλικότητες

Στην Πλάκα, μια από τις παλαιότερες συνοικίες της Αθήνας, στην οδό Λεμπέση ένα διαμέρισμα ανακαινίζεται, συνδυάζοντας τη σύγχρονη αισθητική με παραδοσιακές αναφορές και υλικότητες. Πρόκειται για ένα γωνιακό δυάρι που βρίσκεται στον πρώτο όροφο μιας τυπικής μοντέρνας μεταπολεμικής πολυκατοικίας.

 

Εσωτερική διαρρύθμιση

Η κάτοψη οργανώνεται σε ανοιχτή διάταξη με έναν ενιαίο κεντρικό χώρο που αποτελείται από καθιστικό, κουζίνα και είσοδο, ο οποίος πλαισιώνεται και συνδέεται με τα δύο υπνοδωμάτια και τους βοηθητικός χώρους, παρέχοντας μεγαλύτερη εργονομία κατά τη λειτουργία του. Όλοι οι χώροι έχουν πρόσβαση σε εξώστη, εξασφαλίζοντας έτσι την εκτόνωσή τους σε ένα ημιυπαίθριο καθιστικό.

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή τόσο των χρωμάτων όσο και των υλικών γίνεται με σεβασμό στις παλιές παραδοσιακές λαϊκές αθηναϊκές κατοικίες της περιοχής. Στο εσωτερικό, επιλέγονται γήινοι τόνοι και υφές. Πιο συγκεκριμένα, στον ενιαίο χώρο διημέρευσης η ανοιχτή τερακότα της οροφής συνδυάζεται με υπόλευκους τοίχους και κεραμικά πλακίδια στο δάπεδο. Ο τοίχος εισόδου επενδύεται κατά μήκος με παλιά τούβλα, που έχουν συλλεχτεί από μάντρες οικοδομικών υλικών και επαναχρησιμοποιούνται. Η κουζίνα σχεδιάζεται σε πιο παραδοσιακές γραμμές και διαθέτει ένα χαρακτηριστικό μοντέρνο έπιπλο-εστία μαγειρέματος και τραπέζι φαγητού.

Το δάπεδο επενδύεται με ξύλο ενώ οι τοίχοι χρωματίζονται σε απαλές αποχρώσεις προσδίδοντας μια ατμόσφαιρα θαλπωρής. Στα δύο υπνοδωμάτια και λουτρά ακολουθείται κοινή σχεδιαστική προσέγγιση και γίνεται χρήση διαφορετικών κεραμικών πλακιδίων, (χρώματα, σχήματα και μοτίβα), έτσι ώστε οι χώροι να διαφοροποιούνται μεταξύ τους.

 

Διακοσμητικά στοιχεία

Ένα διαχωριστικό-κλωστρά, κατασκευασμένο από διάτρητα κεραμικά στοιχεία με τριγωνικά μοτίβα, διαχωρίζει την κουζίνα από το καθιστικό, επιτρέποντας ταυτόχρονα την οπτική επαφή. Ξύλινες πόρτες με μαύρες μεταλλικές λεπτομέρειες στα φωτιστικά, τα χερούλια, τις βρύσες και στον υπόλοιπο εξοπλισμό προσδίδουν μια μοντέρνα αισθητική, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο, μια σύγχρονη κατοικία με αναφορές στις μνήμες του παρελθόντος της περιοχής.

Δημιουργική επανάχρηση

To έργο αφορά στην ανακατασκευή ερειπωμένης παραδοσιακής κατοικίας στον οικισμό του Καστελορίζου, ο οποίος έχει υποστεί σημαντικές καταστροφές κυρίως από βομβαρδισμούς κατά τον Β’ Π.Π. Από την κατοικία διατηρήθηκαν μόνο τα υπολείμματα της τοιχοποιίας στη στάθμη των θεμελίων.

 

Αποκατάσταση κτίσματος

Με αφετηρία το αποτύπωμα της αρχικής κάτοψης και παλιές φωτογραφίες πριν την καταστροφή του οικισμού, το κτίριο αποκαταστάθηκε στον αρχικό του όγκο, με ταυτόχρονη επαναφορά των τυπολογικών χαρακτηριστικών της όψης, όπως ο σχεδιασμός των ανοιγμάτων, του φορέα της στέγης και των εξωστών. Η εσωτερική διαμόρφωση, λόγω της μη ύπαρξης επαρκών στοιχείων, εξυπηρετεί τις ανάγκες της νέας χρήσης της ως σύγχρονης παραθεριστικής κατοικίας, που αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες συνολικού εμβαδού 100m2, σε οικόπεδο επιφάνειας 105m2.

 

Διαμόρφωση κάτοψης

Στο ισόγειο τοποθετείται η κουζίνα, σε άμεση επαφή με την αυλή, όπου υπάρχει υπαίθριο καθιστικό, αποθηκευτικός χώρος και wc. Στο μεσοπάτωμα και στον πρώτο όροφο βρίσκονται δύο υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά που διαθέτουν πανοραμική θέα στον οικισμό. Η προσπάθεια ολιστικού σχεδιασμού, τόσο του σταθερού όσο και του κινητού εξοπλισμού, αποτυπώνεται σε έναν ουδέτερο λευκό καμβά, που προέκυψε μέσα από τη σύνθεση στοιχείων από ανακυκλωμένα υλικά, με σαφείς αναφορές σε παραδοσιακά πρότυπα επίπλωσης.

 

Αρχές επανάχρησης

Οι επισκέπτες ζουν μια “πρωτόγονη“ εμπειρία, που θίγει το ζήτημα της υπερπαραγωγής και της ανάγκης για επανάχρηση, σε μια εποχή όπου όλα αναπτύσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη εννοιολογική και πειραματική δουλειά εσωτερικού σχεδιασμού του εικαστικού-designer Savvas Laz.

Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των “Trashformers“, μιας δημιουργικής πολυεπίπεδης διαδικασίας που χαρακτηρίζεται από μοναδικότητα και χειρωνακτική πρακτική και περιλαμβάνει τα στάδια της συλλογής, της σύνθεσης, της γλυπτικής και του φινιρίσματος. Ξεκινώντας από μια επιλογή κομματιών συσκευασίας από διογκωμένο πολυστυρένιο, τα οποία συλλέγονται από τους κάδους απορριμμάτων στους δρόμους της Αθήνας, δημιουργείται για κάθε έργο ένα κολάζ από διαφορετικά κομμάτια που επενδύεται με fiberglass και ρητίνη. Πέρα από αυτές τις συνθέσεις, κατασκευάστηκαν αρχιτεκτονικά στοιχεία από τούβλο, σκυρόδεμα ή μέταλλο, διατηρώντας τη γλώσσα των “Trashformers“ και ισορροπώντας έτσι αρμονικά με την παράδοση μέσα από την επανάχρηση και ανακύκλωση νέων υλικών και παλιών μοτίβων.

Αθηναϊκό μωσαϊκό

Το έργο αφορά στην αρχιτεκτονική μελέτη ενός διαμερίσματος στην Αγία Παρασκευή, σε ένα οικιστικό συγκρότημα της δεκαετίας του ’80. Η σχεδιαστική πρόταση διατηρεί τις μαξιμαλιστικές γραμμές της περιόδου εκείνης, εμπλουτίζοντάς τες με νέα υλικά και τεχνολογίες.

 

Υφιστάμενα υλικά

Χαρακτηριστικό αυτής της αισθητικής αποτέλεσε η επιλογή διατήρησης του δαπέδου-μωσαϊκού με μια συλλογή διαφορετικών μαρμάρων πάνω σε γήινη ροζ βάση, το οποίο εκτείνεται στον μακρύ διάδρομο της εισόδου, την κουζίνα και το WC. Σημείο αναφοράς της κατοικίας είναι ένα διαχωριστικό-μπουφές, που ξεκινάει από την είσοδο και διατρέχει κατά μήκος την κουζίνα, απομονώνοντάς την από το καθιστικό. Στη μεγαλύτερή του έκταση αποτελείται από ημιδιάφανο γυαλί με υφή, το οποίο επιτρέπει μια διακριτική επικοινωνία με τον υπόλοιπο χώρο.

 

Custom κατασκευές

Μια ανοιχτή βιβλιοθήκη διαχωρίζει το γραφείο από το σαλόνι και την τραπεζαρία, ενώ στον χώρο της κουζίνας κυριαρχούν έντονες υφές και χρώματα. Αντιδιαμετρικά της κουζίνας, στο γραφείο, δημιουργείται ακόμα ένα διαχωριστικό, κινητό αυτή τη φορά, με μια συρόμενη πόρτα 4m που επιτρέπει την πλήρη απομόνωση. Η πόρτα αποτελείται από δύο τμήματα των 2m, ενώ το κάθε φύλλο είναι μοιρασμένο σε μικρότερα κομμάτια που της επιτρέπουν να στρίβει και να κρύβεται στο εσωτερικό του τοίχου. Τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά βρίσκονται στο βάθος ενός διαδρόμου με αρκετά μεγάλο μήκος, ο οποίος προσφέρει τη δυνατότητα της απομόνωσής από την υπόλοιπη κατοικία.

 

Εξωτερικός σχεδιασμός

Στο δώμα δημιουργείται ένα δεύτερο σαλόνι, για χρήση κυρίως κατά τους θερινούς μήνες. Η πέργκολα στηρίζεται πάνω σε κυκλικές κολώνες και κλείνει με πήλινα κλοστρά στη δυτική της πλευρά, προσφέροντας ιδιωτικότητα και προστασία από τον ήλιο, ενώ παρτέρια ημικυκλικού σχήματος περιβάλλουν τον χώρο με βλάστηση.