Stairway to Heaven στο Παρίσι από τη Véronique Cotrel

Καρυδιά, φυσική πέτρα και παλαιωμένο δρύινο παρκέ χαρακτηρίζουν την ανακαίνιση μιας μεζονέτας 141τ.μ. κάτω από τις στέγες του Παρισιού, όπου μια σπειροειδής σκάλα και ανακλαστικές επιφάνειες ενισχύουν τη διάχυση του φυσικού φωτός στα δύο επίπεδα.

Το Stairway to Heaven στο Παρίσι από τη Véronique Cotrel είναι μια μεζονέτα 141τ.μ. στον τελευταίο όροφο ενός αρχοντικού του 17ου αιώνα, στην καρδιά της συνοικίας Marais. Το εσωτερικό επανασχεδιάστηκε συνολικά, με πλήρη καθαίρεση των υφιστάμενων χωρισμάτων και αναδιοργάνωση του κύριου επιπέδου, ενώ δύο επιπλέον υπνοδωμάτια εντάχθηκαν στον ημιώροφο.

Μια master σουίτα και μια ανοιχτή κουζίνα συμπληρώνουν το νέο πρόγραμμα. Η καρυδιά και η πέτρα επανεμφανίζονται στους διαφορετικούς χώρους και συγκροτούν μια ενιαία υλική παλέτα με έμφαση στις αντιθέσεις υφής και φωτεινότητας.

 

 

Αναδιοργάνωση σε δύο επίπεδα

Η επέμβαση βασίζεται στην πλήρη αναδιάρθρωση της αρχικής κάτοψης.

Ο κύριος όροφος ανοίγεται και επαναπροσδιορίζεται λειτουργικά, ενώ ο ημιώροφος αξιοποιείται για τη δημιουργία δύο επιπλέον υπνοδωματίων. Η νέα οργάνωση αντιμετωπίζει τα δύο επίπεδα ως μέρη ενός ενιαίου εσωτερικού, αξιοποιώντας την ιδιαίτερη γεωμετρία κάτω από την επικλινή στέγη.

Η ανοιχτή κουζίνα εντάσσεται στους χώρους διημέρευσης, ενώ η κύρια σουίτα οργανώνεται στο αναδιαμορφωμένο βασικό επίπεδο.

Αντί για την εισαγωγή πολλών διαφορετικών τελειωμάτων, ο σχεδιασμός βασίζεται στην επανάληψη μιας περιορισμένης ομάδας υλικών.

 

Καρυδιά και πέτρα

Η καρυδιά διατρέχει τους διαφορετικούς χώρους της κατοικίας και αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία της σύνθεσης.

Η σκούρα, θερμή επιφάνειά της δημιουργεί αντίστιξη με τον ορυκτό χαρακτήρα της πέτρας, αναδεικνύοντας τη διαφορετική υφή των δύο υλικών. Η συνύπαρξή τους παραπέμπει διακριτικά στο πνεύμα των interiors της δεκαετίας του 1970, χωρίς να αναπαράγει κυριολεκτικά τη γλώσσα της περιόδου.

Η ίδια υλική παλέτα επανέρχεται στους χώρους διημέρευσης, την κουζίνα και τις ιδιωτικές περιοχές, δημιουργώντας συνέχεια ανάμεσα στις διαφορετικές λειτουργίες.

 

Η σπειροειδής σκάλα ως κεντρικό στοιχείο

Μια λευκή σπειροειδής σκάλα αποτελεί βασικό στοιχείο του κύριου χώρου.

Η σκάλα συνδέει το βασικό επίπεδο με τον ημιώροφο, ενώ η βάση της επενδύεται με μάρμαρο Serpeggiante Grey. Η συμπαγής πέτρινη βάση λειτουργεί ως αντίβαρο στην περισσότερο ελαφριά παρουσία της λευκής σπειροειδούς κατασκευής.

Η καμπύλη γεωμετρία της εισάγει μια διαφορετική γραμμή μέσα στο εσωτερικό, απέναντι στις περισσότερο γραμμικές επιφάνειες της καρυδιάς, του δαπέδου και της επίπλωσης.

Η σκάλα δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως στοιχείο κυκλοφορίας, αλλά συμμετέχει ενεργά στη σύνθεση του καθιστικού και ενισχύει την οπτική σύνδεση των δύο επιπέδων.

 

Ενίσχυση του φυσικού φωτός

Βασική πρόκληση του σχεδιασμού ήταν η καλύτερη διάχυση του φυσικού φωτός στο σύνολο της κατοικίας.

Τα παράθυρα που προεξέχουν από την επικλινή στέγη διαθέτουν σχετικά βαθιές πλευρικές επιφάνειες. Οι επιφάνειες αυτές επενδύονται με καθρέφτες, αντανακλώντας το φως προς το εσωτερικό και διευρύνοντας οπτικά τον χώρο.

Μέσα από τις ανακλάσεις, στοιχεία της εξωτερικής βλάστησης μεταφέρονται επίσης οπτικά στο εσωτερικό, διευρύνοντας το πεδίο γύρω από τα ανοίγματα.

Ο χειρισμός αξιοποιεί έτσι την ίδια τη γεωμετρία των παραθύρων ως μέρος της στρατηγικής φυσικού φωτισμού.

 

Φως και ιδιωτικότητα στον ημιώροφο

Το φυσικό φως μεταφέρεται και στα υπνοδωμάτια του ημιώροφου.

Για να διατηρηθεί η ιδιωτικότητα χωρίς να διακοπεί η διάχυση του φωτός, οι διαχωριστικές επιφάνειες ενσωματώνουν φεγγίτες από ριγωτό γυαλί. Η ημιδιαφανής υφή επιτρέπει τη διέλευση του φωτός περιορίζοντας παράλληλα τις άμεσες θεάσεις μεταξύ των χώρων.

Το γυαλί λειτουργεί έτσι ως ενδιάμεσο στοιχείο ανάμεσα στη διαφάνεια και την περίκλειση και αντιπαραβάλλεται με τις περισσότερο συμπαγείς επιφάνειες καρυδιάς και πέτρας.

 

Παλαιωμένο δρύινο παρκέ

Το δάπεδο καλύπτεται με παλαιωμένο ανοιχτόχρωμο δρύινο παρκέ από μακριές και λεπτές σανίδες.

Η φωτεινότερη απόχρωση της δρυός δημιουργεί αντίθεση με τη σκούρα καρυδιά και ενισχύει τη φωτεινότητα του διαμερίσματος. Παράλληλα, η συνεχής διάστρωση του δαπέδου συνδέει σε επίπεδο υλικότητας τις διαφορετικές περιοχές της κατοικίας.

Η καρυδιά, η πέτρα, το γυαλί και η ανοιχτόχρωμη δρυς συγκροτούν τελικά μια περιορισμένη αλλά έντονα διαφοροποιημένη παλέτα. Οι μεταξύ τους αντιθέσεις επιτρέπουν στις μεταβολές του φυσικού φωτός κάτω από τη στέγη να αποτελέσουν ενεργό μέρος της εμπειρίας του εσωτερικού.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στην ετήσια έκδοση Apartments 2024 των ek Architectural Publications.