Concrete frame

An existing concrete structure forms the point of departure for the project. Such frames became a familiar presence in the Greek landscape following a regulation that allowed building permits to remain valid if only the structural skeleton was constructed. By the time the project began, this concrete frame had stood unfinished for more than a decade. Its reuse was a deliberate choice, directly addressing issues of sustainability, economy, and legislation – concerns that are particularly pressing in the context of overtourism in the Cycladic islands.

 

Reuse Strategy

The intervention was based on a strategy of subtraction and addition using elementary geometries. Only the necessary portions of the existing structure were carefully removed, while new L-shaped and rectangular volumes were introduced to establish formal and programmatic clarity. This measured approach produced a solution that both transcended the limitations imposed by the site’s past and navigated its complex regulatory framework.

The plot is characterized by its flat terrain and proximity to the port and village. Surrounded by neighboring developments on all sides except the western edge – which is expected to remain undeveloped due to its protected forestry status – the site lacks the extroverted qualities typical of a seaside plot. As a result, the house is conceived as a balance between introversion and openness.

 

 

Functional Layout

At ground level, volumes are arranged around a central pool to form an inner courtyard, mediating between privacy and openness toward anticipated or existing construction. This configuration moves away from a conventional sequence of enclosed rooms, proposing instead a communal mode of living in which water becomes the focal point of daily life.

On the upper floor, the living area and master suite are oriented toward both the active port and the island’s northern landscape. A large opening frames views of the port, allowing daily activity to remain visually present. An external staircase provides independent access to the upper level and the roof, where unobstructed views extend across the surroundings. With its restrained geometry, the house emerges quietly, maintaining a measured dialogue with its context.

 

 

Sustainable Design

Beyond standard strategies such as cross-ventilation and high-performance thermal insulation, a skylight positioned above the interior staircase transforms it into a passive cooling tower. Photovoltaic panels generate sufficient energy for autonomous operation, reducing reliance on the local grid. Native trees and vegetation, selected for their low water demand, help filter views toward neighboring hotel facilities, ensuring privacy while acknowledging the realities of building within an existing village fabric.

 

Αστική ανάκαμψη

Η αρχιτεκτονική λύση για την επανάχρηση του εμβληματικού Μινιόν, στο κέντρο της Αθήνας, αποτέλεσε πρόκληση, καθώς η αποκατάσταση ενός εκτεταμένου, εγκαταλελειμμένου κελύφους μετατράπηκε σε ευκαιρία σχεδιασμού με σαφές αφηγηματικό και μορφολογικό πρόταγμα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η βασική συνθετική ιδέα αποτυπώνει την ιστορική στρωμάτωση του οικοδομικού τετραγώνου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τη σταδιακή συνένωση διαφορετικών ιδιοκτησιών στο πλαίσιο λειτουργίας του ως πολυκαταστήματος. Η επιλογή της παλέτας με τα τρία διαφορετικά χρώματα στις όψεις λειτουργεί συμβολικά, δηλώνοντας έμμεσα τη σύνθεση των επιμέρους κτιρίων. Έτσι, δίνεται το στίγμα του διαλόγου με τον άμεσο πολεοδομικό ιστό, με έναν ρυθμό καθαρά ρασιοναλιστικό και λιτό.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αναδιαμόρφωση της βάσης του κτιρίου. Με μια έντονη εναλλαγή στη γλώσσα και την τυπολογία, επιλέχθηκε η διαμόρφωση αψίδων στις παρόδιες στοές, ώστε να παραπέμπουν σε μια Αθήνα πιο εμπορική και αστική. Ο διαφορετικός ρυθμός της γεωμετρίας των ανοιγμάτων υπακούει στην υφιστάμενη στατική δομή, διατηρώντας την κατασκευαστική ταυτότητα του κτιρίου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το νέο “διπλό” κέλυφος αποτελείται από δύο επιφάνειες: η πρώτη οργανώνεται μέσα από τον ρυθμό των ανοιγμάτων για μέγιστο φυσικό φως, ενώ η άλλη δημιουργείται από ένα κάναβο μεταλλικών έγχρωμων σκιάστρων. Η σύνθεση αντλεί αναφορές από τον αθηναϊκό ρασιοναλισμό, το μοντερνισμό και τις νεοκλασικές αναφορές της πόλης, προσδίδοντας βάθος και τρισδιάστατη μορφή, ενώ το λογότυπο “Μινιόν“, λαξευμένο στην ορθομαρμάρωση, σηματοδοτεί τη νέα ταυτότητα του κτιρίου με σεβασμό στο παρελθόν.

 

 

Βιοκλιματικός σχεδιασμός

Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός διαπερνά όλο το έργο. Έτσι, διατηρήθηκε άνω του 97% του φέροντος οργανισμού, περιορίζοντας τις κατεδαφίσεις και το ενσωματωμένο ανθρακικό αποτύπωμα, εφαρμόστηκαν αυτοματισμοί και συστήματα διαχείρισης του φωτισμού και του κλιματισμού, επιτυγχάνοντας σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας, ενώ η επιλογή υλικών χαμηλών εκπομπών αναδεικνύει τον πράσινο χαρακτήρα του κτιρίου, με το φυτεμένο δώμα με τη μεσογειακή βλάστηση να βελτιώνει το μικροκλίμα της περιοχής. Ενσωματώνοντας πλέον εμπορικές και γραφειακές χρήσεις και με εξαιρετική περιβαλλοντική επίδοση, που πιστοποιείται με LEED Gold, το Μινιόν επανασυστήνεται στην πόλη, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ενεργό, βιώσιμο κεφάλαιο του αστικού μέλλοντος.

 

 

 

 

 

Interiors

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαχρονικό μνημείο

Το έργο βρίσκεται στην κοιλάδα d’Itria της Απουλίας στην Ιταλία, όπου η αρχιτεκτονική των Trulli είναι γνωστή για τους χαρακτηριστικούς λευκούς πέτρινους τοίχους και τις κωνικές στέγες από ασβεστόλιθο. Αυτές οι μοναδικές μορφές, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα, αποτελούν φορείς ιστορικής και πολιτιστικής αξίας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Όταν η οικογένεια Franco αποφάσισε να δημιουργήσει την εξοχική της κατοικία, τα τρία παλαιωμένα Trulli του οικοπέδου έγιναν αμέσως το σημείο αναφοράς του σχεδιασμού. Τα ίχνη του χρόνου επάνω τους, σε συνδυασμό με τους γύρω ελαιώνες, όρισαν την ταυτότητα του έργου. Η πρόκληση ήταν να αποκατασταθούν και να ανακαινιστούν τα αρχαία αυτά πέτρινα κτίσματα, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες επεκτάσεις και μια πισίνα, ώστε να προκύψει ένα καταφύγιο όπου το παρελθόν συναντά το παρόν. Η ισορροπία βρέθηκε στη σύνδεση της έντονης προσωπικότητας των ιδιοκτητών με την πλούσια ψυχή του τόπου, δίνοντας στην κατοικία έναν χαρακτήρα που την ξεχωρίζει από τις τυπικές εξοχικές κατοικίες.

Η κατοικία παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με το φυσικό της περιβάλλον. Το κόκκινο χώμα του οικοπέδου διατηρήθηκε εμφανές, ενώ η πισίνα καθρεφτίζει τους ελαιώνες, εντείνοντας τη σύνδεση με το τοπίο. Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάστηκαν λιτοί, διακοσμημένοι με τοπικά έργα τέχνης και διακριτική επίπλωση, ώστε το βλέμμα να επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη φύση. Περισσότερο από ένα απλό θερινό καταφύγιο, η κατοικία αυτή αποτελεί μνημείο στον χρόνο: ένας τόπος όπου οι αρχαίες μορφές ανασύρονται και συνυπάρχουν αρμονικά με τη σύγχρονη ζωή.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η σύνθεση του συγκροτήματος αφηγείται την πορεία του χρόνου μέσα από τα διαφορετικά του τμήματα. Από τα αυθεντικά κωνικά Trulli, στο πέτρινο σπίτι που επεκτάθηκε έναν αιώνα πριν, έως και τις νέες προσθήκες, η διάταξη σχηματίζει μια «χρονική διαβάθμιση». Οι μικρές πέτρες των Trulli αντιπαρατίθενται με τους μεγαλύτερους λίθους της παλαιότερης επέκτασης, ενώ οι νέοι όγκοι ολοκληρώνουν την αλληλουχία. Τοποθετημένα από αριστερά προς τα δεξιά -από το παλιό προς το νέο- τα κτίσματα εκφράζουν όχι μόνο την αρχιτεκτονική εξέλιξη, αλλά και τη συνέχεια των οικογενειακών δεσμών και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η κύρια είσοδος βρίσκεται στο τμήμα της εκατονταετίας, συνδέοντας το ιστορικό με το σύγχρονο. Ο χώρος αυτός λειτουργεί ταυτόχρονα ως είσοδος και καθιστικό, με μεγάλα ανοίγματα στους πέτρινους τοίχους και ειδικά σχεδιασμένα έπιπλα που γεφυρώνουν την παράδοση με τη σύγχρονη αισθητική.

Στα αριστερά διατηρούνται τα παλαιότερα Trulli, τα οποία μετατράπηκαν σε δύο υπνοδωμάτια με σεβασμό στις ιστορικές υφές τους, ενώ ο φωτισμός αναδεικνύει τα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στα δεξιά βρίσκονται οι νεόδμητοι χώροι με την κουζίνα, την κύρια κρεβατοκάμαρα και τους κοινόχρηστους χώρους. Η κουζίνα, ως «καρδιά» της κατοικίας, διαθέτει νησίδα από μπετόν και πάγκο από ανοξείδωτο ατσάλι που συνδυάζουν τη μαγειρική με τη συνάθροιση. Οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες ανοίγουν προς τους ελαιώνες, φέρνοντας την καθημερινότητα σε άμεση επαφή με τη φύση.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αποκατάσταση των Trulli καθοδηγήθηκε από τον σεβασμό προς την παραδοσιακή δεξιοτεχνία. Οι φθαρμένες τοιχοποιίες επισκευάστηκαν με την αρχική τεχνική της ξερολιθιάς, που προσφέρει θερμομόνωση και διατηρεί τη σοφία των αιώνων. Η συνεργασία με τους τοπικούς λιθοξόους απαίτησε ευελιξία: αντί να βασίζονται αποκλειστικά στην εμπειρία, οι αρχιτέκτονες σημείωναν απευθείας με σπρέι τις σχεδιαστικές κατευθύνσεις πάνω στους τοίχους και τα δάπεδα, εξασφαλίζοντας σαφήνεια και κοινή γλώσσα. Έτσι προέκυψε αρμονία ανάμεσα στην παραδοσιακή τέχνη και τον σύγχρονο σχεδιασμό. Εσωτερικά και εξωτερικά, η χρήση φυσικής πέτρας, μπετόν, γυαλιού και λιτών φινιρισμάτων υπογραμμίζει την ανθεκτικότητα και την αυθεντικότητα.

 

Ισομετρικές καμπύλες

Το έργο αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση στην έννοια της ένταξης στο τοπίο, αξιοποιώντας τις αρχές της προσαρμοστικής επανάχρησης και του σεβασμού προς το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον της νότιας Κρήτης.

 

Ένταξη στο τοπίο

Η τοποθεσία του έργου υπήρξε καθοριστική για τον σχεδιασμό του. Με το Λιβυκό Πέλαγος να απλώνεται μπροστά του και τα Λευκά Όρη να ορθώνονται πίσω του, το τοπίο της περιοχής υποβάλλει τον επισκέπτη. Από τα βουνά ένα “δέντρο” από φαράγγια και ξηρά ρέματα αναπτύσσεται και καταλήγει στις απομονωμένες παραλίες του νότου, ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας έχει διανθίσει την ξηρή αυτοφυή βλάστηση με ελαιόδεντρα. Η περιοχή μελέτης εμπεριέχει και τα τρία χαρακτηριστικά του τόπου: απρόσκοπτη θέα, βραχώδεις εξάρσεις και ένα τμήμα του απέραντου ελαιώνα.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Αντλώντας έμπνευση από την ιδιαίτερη τοπογραφία και το ζεστό αλλά άγριο κλίμα της νότιας Κρήτης, η σύνθεση στοχεύει να εναρμονιστεί με το περιβάλλον της. Τέσσερεις σουίτες έκτασης 45m2, η καθεμία με τον δικό της υπαίθριο χώρο, ενσωματώνονται στο τοπίο, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα ιδιωτικότητα και οπτικές φυγές.

Ο σχεδιασμός λαμβάνει την μορφή τον ισομετρικών καμπυλών του εδάφους, σχηματίζοντας τέσσερεις “κοιλάδες” που εισέρχονται σταδιακά στη γη, οδηγώντας σε μία αυλή για κάθε κατοικία, ενώ τα “εξάρματα” του εδάφους αποτελούν και καλύπτουν τις ίδιες τις κατοικίες ερχόμενα σε συνδιαλλαγή με τους κατακόρυφους βραχώδεις σχηματισμούς. Ο κάναβος των ελαιόδεντρων, στοιχείο της αγροτικής παράδοσης της περιοχής, παραμένει ανέγγιχτος, ώστε να διασφαλίζεται η συνέχεια του τοπίου.

 

 

Παλέτα υλικών

Ο λευκός τόνος τον όψεων και των διαμορφώσεων τονίζει τις “πλαγιές” αυτών των τεχνητών κοιλάδων, σε μια σύγχρονη εκδοχή των τοπικών χρωματισμών. Τοιχία αντιστήριξης και δάπεδα κατασκευασμένα από πέτρα βγαλμένη από την ίδια γη που τώρα χτίζεται, διαμορφώνουν το τοπίο, με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν παραδοσιακά οι ξερολιθιές και τα μονοπάτια. Η αίσθηση της συνέχειας του εδάφους τονίζεται ακόμη με χυτά δάπεδα από τριπτό σκυρόδεμα. Το έργο εναρμονίζεται με τη γη της νότιας Κρήτης, προσφέροντας στους ενοίκους ένα γαλήνιο ησυχαστήριο μέσα σε ένα άγριο τοπίο.

 

Ρευστές διαδρομές

Το στούντιο ιδρύθηκε από μια επαγγελματία χορεύτρια μπαλέτου, τη Mariia Dreihaupt, η οποία αποτέλεσε κεντρική έμπνευση για τη σχεδιαστική σύλληψη του έργου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η εσωτερική διαρρύθμιση αναδιαμορφώνεται έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ρευστός και κομψός χώρος: οι αιχμηρές γωνίες στρογγυλεύονται ενώ κρεμαστά υφάσματα χρησιμοποιούνται ως διαχωριστικά στον χώρο. Ένας κεντρικός διάδρομος οδηγεί στα αποδυτήρια και τα ντους, τα οποία είναι επενδυμένα με μικρά ψηφιδωτά πλακάκια, αντλώντας έμπνευση από δημόσια λουτρά με μοντερνιστική αισθητική. Στην καρδιά του χώρου, μια ευρύχωρη αίθουσα χρησιμοποιείται για τη διεξαγωγή μαθημάτων γιόγκα, φιλοξενώντας έως και 15 άτομα, ενώ ταυτόχρονα, ένα ευέλικτο και διακριτικό σύστημα φωτισμού σε συνδυασμό μεγάλους καθρέφτες τοποθετημένους κατά μήκος των τοίχων, δημιουργούν μια “αιθέρια” και αρμονική ατμόσφαιρα.

 

Αρχές κατασκευής

Κατά τη διάρκεια της κατασκευής, πρωταρχικός στόχος ήταν η προμήθεια και η επαναχρησιμοποίηση τοπικών υλικών, δίνοντας έμφαση στο περιβαλλοντολογικό αποτύπωμα και τη βιωσιμότητα του έργου. Μια σειρά από custom έπιπλα κατασκευάζονται ακολουθώντας λεπτομερή σχέδια και διαγράμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ένας καμπυλωτός καναπές στο κέντρο της υποδοχής, καθώς και minimal ξύλινα ερμάρια στα αποδυτήρια, τα οποία συμπληρώνονται από περίτεχνη γραφιστική σήμανση.

 

Υλικά & υφές

Το ύφασμα τύπου Gobelin από τη δεκαετία του 1970, προμηθεύεται μεταχειρισμένο από έναν τοπικό κατασκευαστή, και αποτελεί τον υλικό πρωταγωνιστή του σχεδιασμού. Παράλληλα, σκληρά υλικά όπως η πέτρα και το τσιμέντο χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μιας σειράς μικρών τραπεζιών καθώς και του επίπλου υποδοχής. Τέλος, οι τοίχοι χρωματίζονται σε υπόλευκους τόνους, ενώ το δάπεδο επικαλύπτεται με γκρι τσιμεντοκονία, δημιουργώντας μια minimal και απαλή αισθητική.

Δημιουργική επανάχρηση

To έργο αφορά στην ανακατασκευή ερειπωμένης παραδοσιακής κατοικίας στον οικισμό του Καστελορίζου, ο οποίος έχει υποστεί σημαντικές καταστροφές κυρίως από βομβαρδισμούς κατά τον Β’ Π.Π. Από την κατοικία διατηρήθηκαν μόνο τα υπολείμματα της τοιχοποιίας στη στάθμη των θεμελίων.

 

Αποκατάσταση κτίσματος

Με αφετηρία το αποτύπωμα της αρχικής κάτοψης και παλιές φωτογραφίες πριν την καταστροφή του οικισμού, το κτίριο αποκαταστάθηκε στον αρχικό του όγκο, με ταυτόχρονη επαναφορά των τυπολογικών χαρακτηριστικών της όψης, όπως ο σχεδιασμός των ανοιγμάτων, του φορέα της στέγης και των εξωστών. Η εσωτερική διαμόρφωση, λόγω της μη ύπαρξης επαρκών στοιχείων, εξυπηρετεί τις ανάγκες της νέας χρήσης της ως σύγχρονης παραθεριστικής κατοικίας, που αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες συνολικού εμβαδού 100m2, σε οικόπεδο επιφάνειας 105m2.

 

Διαμόρφωση κάτοψης

Στο ισόγειο τοποθετείται η κουζίνα, σε άμεση επαφή με την αυλή, όπου υπάρχει υπαίθριο καθιστικό, αποθηκευτικός χώρος και wc. Στο μεσοπάτωμα και στον πρώτο όροφο βρίσκονται δύο υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά που διαθέτουν πανοραμική θέα στον οικισμό. Η προσπάθεια ολιστικού σχεδιασμού, τόσο του σταθερού όσο και του κινητού εξοπλισμού, αποτυπώνεται σε έναν ουδέτερο λευκό καμβά, που προέκυψε μέσα από τη σύνθεση στοιχείων από ανακυκλωμένα υλικά, με σαφείς αναφορές σε παραδοσιακά πρότυπα επίπλωσης.

 

Αρχές επανάχρησης

Οι επισκέπτες ζουν μια “πρωτόγονη“ εμπειρία, που θίγει το ζήτημα της υπερπαραγωγής και της ανάγκης για επανάχρηση, σε μια εποχή όπου όλα αναπτύσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη εννοιολογική και πειραματική δουλειά εσωτερικού σχεδιασμού του εικαστικού-designer Savvas Laz.

Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των “Trashformers“, μιας δημιουργικής πολυεπίπεδης διαδικασίας που χαρακτηρίζεται από μοναδικότητα και χειρωνακτική πρακτική και περιλαμβάνει τα στάδια της συλλογής, της σύνθεσης, της γλυπτικής και του φινιρίσματος. Ξεκινώντας από μια επιλογή κομματιών συσκευασίας από διογκωμένο πολυστυρένιο, τα οποία συλλέγονται από τους κάδους απορριμμάτων στους δρόμους της Αθήνας, δημιουργείται για κάθε έργο ένα κολάζ από διαφορετικά κομμάτια που επενδύεται με fiberglass και ρητίνη. Πέρα από αυτές τις συνθέσεις, κατασκευάστηκαν αρχιτεκτονικά στοιχεία από τούβλο, σκυρόδεμα ή μέταλλο, διατηρώντας τη γλώσσα των “Trashformers“ και ισορροπώντας έτσι αρμονικά με την παράδοση μέσα από την επανάχρηση και ανακύκλωση νέων υλικών και παλιών μοτίβων.

Σταδιακός μετασχηματισμός

Το έργο, που αφορά επανάχρηση ενός παλαιού κτιρίου γραφείων και τη μετατροπή του σε μια σύγχρονη κλινική υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός νέου τοπόσημου για την ευρύτερη περιοχή, προάγοντας τις αρχές του βιώσιμου σχεδιασμού.

 

Στρατηγική συντήρησης

Από το παλιό τετραώροφο κτίριο γραφείων διατηρήθηκε ο φέρων οργανισμός, οι σκάλες και το φρεάτιο του ανελκυστήρα, οι διάδρομοι, οι εξώστες και τα δώματα. Επίσης, κατά την εκτέλεση του έργου αποφασίστηκε να διατηρηθούν και όλα τα εξωτερικά χαλύβδινα πλαίσια των παραθύρων, τόσο για τεχνικούς λόγους όσο και για μείωση του συνολικού κόστους. Η δυναμική διαδικασία μετασχηματισμού του κτιρίου εξελίχθηκε αρχικά στο εσωτερικό του, ώστε να διαμορφωθούν οι χώροι των νέων γραφείων, τα χειρουργεία, αλλά και οι χώροι υποδοχής και αναμονής και ολοκληρώθηκε με μια ολιστική παρέμβαση στο εξωτερικό του.

Το κλιμακοστάσιο χωρίζει κάθε επίπεδο σε δύο διακριτούς χώρους. Έτσι, στο ισόγειο, που φιλοξενεί τους κύριους χώρους της νέας κλινικής, χωροθετούνται στο ένα τμήμα το κεντρικό lobby, το καφέ και ένα μικρό εστιατόριο με όμορφες υπαίθριες εγκαταστάσεις και στο δεύτερο η καρδιά της κλινικής με τα χειρουργεία, τα γραφεία των ιατρών και τα βασικά εργαστήρια.

 

Χωρική οργάνωση

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον εργονομικό σχεδιασμό και στην ανεμπόδιστη κυκλοφορία ανάμεσα στις ξεχωριστές αίθουσες και λειτουργίες. Στον πρώτο όροφο φιλοξενούνται τα ιατρεία και τα εξεταστήρια. Γύρω από έναν εντυπωσιακό χώρο που περιλαμβάνει την αίθουσα αναμονής καθώς και δωμάτια συμβουλευτικής, βρίσκονται τα γραφεία, ενώ στη δεύτερη ενότητα συγκεντρώνονται οι υπηρεσίες marketing και λογιστηρίου. Τα γραφεία διοίκησης, αίθουσες συνεδριάσεων και ορισμένες υπηρεσίες υποστήριξης βρίσκονται στον τελευταίο όροφο, ενώ στο υπόγειο υπάρχουν όλες οι κατάλληλες υποστηρικτικές εγκαταστάσεις όπως κάποια ακόμα εργαστήρια, αίθουσες προετοιμασίας, ένα μικρό γυμναστήριο και αίθουσες ευεξίας. Εδώ βρίσκεται επίσης όλος ο εξοπλισμός MEP καθώς και θέσεις στάθμευσης.

 

Σχεδιασμός πρόσοψης

Η εξωτερική όψη, με μια τολμηρή χειρονομία, μεταμορφώθηκε σε μια κινούμενη πρόσοψη από μεγάλες αλουμινένιες και ξύλινες δοκούς: ένα “ρευστό” πέτασμα που αναπτύσσεται σε δύο ξεχωριστές λωρίδες με διαφορετικό αποτύπωμα, δημιουργώντας μια εξαιρετική μορφή με κοίλες και ελαστικές φόρμες, η οποία αγκαλιάζει τους υφιστάμενους όγκους του κτιρίου και το φρεάτιο του ανελκυστήρα. Μια βοτσαλολίμνη με παρόμοιες κοίλες γραμμές και ο καλά σχεδιασμένος περιβάλλων χώρος με μονοπάτια, εξωτερικές εγκαταστάσεις και ενδιαφέροντα στοιχεία φύτευσης ολοκληρώνουν τη σύνθεση.

Adaptive reuse

The subterranean residence, situated on the western side of Kea, occupies the site of a compound of old stone warehouses once used for loading goods onto boats in the sheltered bay. Following its last conversion into a restaurant, the complex has been entirely redesigned to meet the needs of tranquil summer living, protected within the earth.

 

Context Integration

Access to the property is from the higher part of the plot, through a light ramp that leads into the ground, establishing the main circulation axis. A glass pivoting door opens into an interior garden with atmospheric lighting from the ceiling, replacing the old dark kitchens. At this point, movement branches off, leading on one side to an integrated living area with a kitchen, dining room, and living room that directly connects to the courtyard through large sliding openings. On the other side, it leads to two ensuite bedrooms behind a curved stone wall with narrow, linear windows and cupolas that illuminate the service spaces. The layout is completed with a guest house adjacent to the bedrooms, featuring a separate entrance and an impressive low horizontal opening that reveals the horizon view from the bed’s height.

 

 

Landscape Design & Materials

The extensive outdoor space, bordering the sea, features a large terrace with an irregular shape following the natural rock lines, discreetly divided into separate sections. The outdoor living area, adjacent to the interior living spaces, is shaded by two tensile canopies, while a tiered path leads directly to the small beach. The area in front of the bedrooms and the guest house is landscaped with low vegetation and side accesses from the interior, hidden behind the stone wall.

Throughout the building, the dominant material is the local natural stone from the original warehouse, giving the structure the appearance of dry-stone walls interspersed with interior and exterior spaces. The floors are finished with cement in a sand color, while the extensive earthen surfaces on the terrace and roof integrate the building into the arid island landscape. Dark shades are chosen for the interior, with partition walls and ceilings painted in modern gray, black metal details and frames, and fixed furniture made of black stone and walnut.

 

 

Furniture & Sustainability

The furnishings are minimal and lightweight, in the same dark tones as the building, except for the central sofa in the living room and the guest house, which are in vibrant orange. The building harmonizes with the landscape through its organic lines, planted roof, and natural materiality. Additionally, it is equipped with an energy management system to minimize its environmental footprint and a household desalination unit to utilize its seaside location without burdening the water reserves of the fragile island ecosystem.