Ορεινή εξοχική κατοικία Periscope στον Παρνασσό από τον Πάνο Νικολαΐδη

Στο όριο ενός δάσους στον Παρνασσό, το Periscope σχεδιάζεται ως χειμερινό καταφύγιο με δύο σαφώς διαφοροποιημένους όγκους.

 

Ο Πάνος Νικολαΐδης συνδυάζει μια συμπαγή πέτρινη βάση με έναν ξύλινο ανώτερο όγκο κάτω από δίρριχτη στέγη. Έτσι, γνώριμα στοιχεία της ορεινής αρχιτεκτονικής επανερμηνεύονται μέσα από μια σύγχρονη σύνθεση.

 

Πέτρινη βάση και ξύλινο παρατηρητήριο

Ο επιμήκης πέτρινος όγκος αναπτύσσεται παράλληλα με το όριο του οικοπέδου. Μια εσοχή διακόπτει τη συμπαγή κύρια όψη και σηματοδοτεί την είσοδο. Από εκεί, ένα στενό υαλοστάσιο οδηγεί στους βασικούς χώρους της κατοικίας.

Στο ισόγειο συγκεντρώνονται οι κοινόχρηστες λειτουργίες. Η ενιαία κάτοψη οργανώνεται σε τρεις διακριτές αλλά συνδεδεμένες ζώνες. Κατά μήκος του πίσω τοίχου αναπτύσσονται η κουζίνα και οι χώροι αποθήκευσης. Στο κέντρο, η τραπεζαρία και το τζάκι διαμορφώνουν τον βασικό πυρήνα συγκέντρωσης.

Παράλληλα, ένα πιο ανεπίσημο καθιστικό εκτείνεται κατά μήκος της κύριας όψης. Το στοιχείο της τραπεζαρίας αποτελεί συνέχεια της κουζίνας και καταλήγει σε ένα μεγάλο τραπέζι. Με αυτόν τον τρόπο, η προετοιμασία του φαγητού, το γεύμα και η καθημερινή διαβίωση παραμένουν χωρικά συνδεδεμένα.

Πάνω από την πέτρινη βάση τοποθετείται ένας μικρότερος ξύλινος όγκος. Εκεί βρίσκεται ένας ανεξάρτητος ξενώνας, του οποίου η θέση θυμίζει παρατηρητήριο. Από την ανώτερη στάθμη, η θέα περνά πάνω από τις κορυφές των δέντρων και κατευθύνεται προς το ορεινό τοπίο.

 

Καδράροντας το δάσος

Ο ανώτερος όγκος προβάλλει πέρα από την πέτρινη βάση και επενδύεται με ξυλεία. Οι σανίδες συνεχίζονται στις όψεις, τη στέγη και τις εσωτερικές επιφάνειες. Έτσι, δημιουργείται ένα ενιαίο υλικό περίβλημα.

Ένα εσοχικό υαλοστάσιο ακολουθεί τη γεωμετρία της δίρριχτης στέγης. Το καθιστικό ανοίγεται άμεσα προς το δάσος, ενώ ένα στεγασμένο μπαλκόνι επεκτείνει αυτή τη σχέση προς το εξωτερικό.

Στο εσωτερικό, μια κουρτίνα ακολουθεί τη γραμμή της στέγης και ορίζει την πιο ιδιωτική ζώνη. Πίσω από αυτό το ελαφρύ όριο βρίσκονται το υπνοδωμάτιο και το λουτρό. Η ιδιωτικότητα εξασφαλίζεται, επομένως, χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια του ξύλινου εσωτερικού.

Η κύρια κατοικία αναπτύσσει διαφορετική σχέση με το περιβάλλον. Η πέτρα προσδίδει βάρος και αίσθηση σταθερής σύνδεσης με το έδαφος. Παράλληλα, επιλεγμένα ανοίγματα καδράρουν συγκεκριμένες εικόνες του τοπίου.

Αντίθετα, ο υπερυψωμένος ξύλινος όγκος εμφανίζεται ελαφρύτερος και περισσότερο εκτεθειμένος. Η θέση του πάνω από την πέτρινη βάση ενισχύει την οπτική σύνδεση με τις κορυφές των δέντρων.

Αναφορές στο γύρω δάσος εισέρχονται επίσης στο εσωτερικό μέσα από αντικείμενα και έργα τέχνης. Το μοτίβο του ελαφιού επανέρχεται σε διαφορετικές μορφές στους χώρους. Ωστόσο, δεν λειτουργεί απλώς ως διακοσμητικό στοιχείο. Αντίθετα, ενισχύει τη σύνδεση της κατοικίας με το φυσικό περιβάλλον.

Μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στη βαρύτητα και την ελαφρότητα, το έργο προτείνει δύο διαφορετικούς τρόπους κατοίκησης του ορεινού τοπίου. Η πέτρινη βάση παραμένει αγκυρωμένη στο έδαφος. Πάνω από αυτή, ο ξύλινος ξενώνας λειτουργεί ως παρατηρητήριο ανάμεσα στα δέντρα.

 

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek253 | Δεκέμβριος 2020.