O Sir David Alan Chipperfield, CH, αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και ακτιβιστής, είναι ο νικητής του Βραβείου Pritzker 2023, κερδίζοντας την υψηλότερη διάκριση της αρχιτεκτονικής για το έργο ολόκληρης της ζωής του. Η δραστηριότητά του καλύπτει πάνω από τέσσερις δεκαετίες, περιλαμβάνοντας πλήθος διαφορετικών τυπολογιών σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου. Χωρίς να περιορίζεται μόνο στον τομέα του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού μερικών από τα σημαντικότερα σύγχρονα δημόσια κτίρια -ανάμεσα στα οποία σύντομα θα περιλαμβάνεται και η επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας- ο David Chipperfield, μέσω του Ιδρύματος RIA, δραστηριοποιείται στον χώρο της συμβουλευτικής προετοιμασίας δημόσιων αρχιτεκτονικών διαγωνισμών στην αυτόνομη περιφέρεια της Γαλικίας στην Ισπανία, όπου κατοικεί. Η αποκλειστική συνέντευξή του στο ek magazine, μετά από πρόσκληση του Βραβείου Αρχιτεκτονικής Pritzker, έγινε στις 24 Μαΐου στην Αθήνα, λίγες ώρες πριν την τελετή απονομής στην Αρχαία Αγορά.

 

Σ.Μ.: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας καλής προκήρυξης αρχιτεκτονικού διαγωνισμού; Τι δυνατότητες έχουν οι αρχιτέκτονες να διαμορφώσουν τις ερωτήσεις, προτού δώσουν τις απαντήσεις μέσω του σχεδιασμού; Τι νόημα έχουν οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί σήμερα και ποιο είναι το ιδανικό πλαίσιο της διεξαγωγής τους;

D.C.: Σε κάθε ανάθεση, ο πελάτης πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Προχωρώντας σε μια ανάθεση ή σε έναν διαγωνισμό, κανείς δεν μπορεί να αποκηρύσσει την ευθύνη της σωστής διατύπωσης του ερωτήματος και της ιεράρχησης των προτεραιοτήτων. Επιπλέον, διατηρεί την ευθύνη να παρέχει στα άτομα προς τα οποία απευθύνεται η ερώτηση τις συνθήκες με τις οποίες μπορούν να δώσουν την απάντησή τους. Όμως η διαδικασία της ανάθεσης δεν είναι αρκετά καλά κατανοητή: Αν ο πελάτης πει “έχω ένα οικόπεδο και θέλω εκεί να χτίσω έναν ουρανοξύστη“, τότε ζητάει από τους αρχιτέκτονες να χτίσουν έναν ουρανοξύστη στο συγκεκριμένο οικόπεδο, ενώ αυτό μπορεί εξαρχής να μην ήταν και τόσο καλή ιδέα. Τώρα, ποιος έχει την ευθύνη; Οι αρχιτέκτονες που πρέπει να χτίσουν έναν ουρανοξύστη χωρίς να είναι σίγουροι ότι αυτό είναι το κατάλληλο μέρος, ή ο πελάτης που δεν έλαβε την απαραίτητη επαγγελματική πρόνοια ώστε να το αντιληφθεί αυτό;

Η φήμη των διαγωνισμών είναι ανάμικτη. Στην Ελβετία και, σε κάποιον βαθμό, στη Γερμανία, εάν ένας δημόσιος φορέας αποφασίσει τη διεξαγωγή ενός διαγωνισμού, συχνά αναθέτει πρώτα σε κάποιο αρχιτεκτονικό γραφείο να κάνει ένα «θεωρητικό» πρότζεκτ. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι αρχιτέκτονες που κάνουν τη μελέτη διαπιστώνουν ότι δεν είναι τόσο εύκολο να χτιστούν τόσα πολλά τετραγωνικά στο συγκεκριμένο οικόπεδο και ότι το σύστημα κυκλοφορίας που φανταζόταν αρχικά ο φορέας, δεν πρόκειται να δουλέψει.

Αυτό που πρέπει να θέλει ένας νέος αρχιτέκτονας είναι να μπορεί να κατασκευάσει ένα συγκρότημα κατοικιών, ή ένα ωραίο σχολικό κτίριο. Το πρόβλημα είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν γίνονται διαγωνισμοί για αυτά τα θέματα, με το δημόσιο σύστημα να μην λειτουργεί καλά. Αυτό που προσπαθούμε να πετύχουμε στη Γαλικία, με το Ίδρυμα RIA, είναι η αναζήτηση τρόπων ώστε να οικοδομήσουμε καλούς, αξιόπιστους διαγωνισμούς -επειδή αν δεν είναι αξιόπιστοι, οι αρχιτέκτονες δεν ασχολούνται στα σοβαρά και τότε αναλαμβάνουν τα εμπορικά γραφεία, τα οποία τους εξαντλούν. Επίσης, οι διαγωνισμοί πρέπει να απλώνονται σε διαφορετικές βαθμίδες. Αν, για παράδειγμα, ο διαγωνισμός αφορά σε ένα αεροδρόμιο, τότε νομίζω ότι ακόμα και το δικό μου γραφείο δεν θα έπρεπε να συμμετέχει μόνο του, χωρίς κάποια σύμπραξη. Είναι υπερβολικά πολύπλοκο θέμα. Θεωρώ ότι είναι λογικό κάποιοι διαγωνισμοί να διεξάγονται με προεπιλογή σε βάση προσόντων, αντί να είναι εντελώς ανοιχτοί και να περιορίζονται σε δεύτερη φάση σε μια βραχεία λίστα των 20. Κυρίως όμως πιστεύω ότι οι διαγωνισμοί δεν θα πρέπει να αφορούν μόνο σε “εμβληματικά“ έργα, επειδή ο κόσμος δεν μπορεί να χτίζεται μόνο μέσα από τέτοια έργα αλλά επίσης μέσα από καλές κατοικίες, καλά σχολεία…

Πολύ θα ήθελα ο ίδιος, ως νέος αρχιτέκτονας στη Βρετανία, να είχα την ίδια ευκαιρία να μάθω, όπως την είχαν κάποιοι από τους Ευρωπαίους συναδέλφους μου στην Ελβετία ή την Αυστρία. Εκεί, οι δικοί τους αρχιτέκτονες ηλικίας 35 ετών μπορούν να κάνουν μία ωραία επέκταση σε ένα σχολικό κτίριο ή έναν σταθμό λεωφορείων. Υπάρχουν εκατοντάδες διαγωνισμοί, οπότε πιστεύω ότι είναι σημαντικό να υπάρχει ένα σύστημα για αυτούς.

Σ.Μ.: Εννοείτε ότι τα εδραιωμένα γραφεία θα έπρεπε να απέχουν από αυτό το επίπεδο;

D.C.: Φυσικά. Θα το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Και, σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, το σύστημα των διαγωνισμών είχε σίγουρα τα πάνω και τα κάτω του. Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 θα έλεγα ότι η Ισπανία είχε ένα πάρα πολύ καλό σύστημα, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι αρχιτέκτονες να καταφέρνουν να κερδίζουν διαγωνισμούς, καθώς ήταν σε πολύ ευνοϊκότερη θέση για να το κάνουν. Για τους νέους, ήταν πολύ πιο σημαντικό να κερδίσουν. Μπορούσαν να διαχειριστούν την κλίμακα του έργου; Ναι. Είχαν την εμπειρία για να το κάνουν; Ναι. Είχαν την τεχνική επάρκεια; Ναι. Είχαν την ενέργεια; Εκατό τοις εκατό. Τα μεγαλύτερα γραφεία δεν είχαν τη διάθεση να επενδύσουν τόσο πολύ στο να κερδίσουν οπότε τα νεότερα βρίσκονταν σε σημαντικά πλεονεκτική θέση, εφόσον μπορούσαν να αποσαφηνίσουν τις ερωτήσεις στους κατάλληλους ανθρώπους.

Σ.Μ.: Ποιος είναι ο ρόλος των συλλογικών οργάνων των αρχιτεκτόνων σε αυτό το πλαίσιο; Στην καλύτερη περίπτωση, οι Σύλλογοι Αρχιτεκτόνων μπορούν να λειτουργήσουν ως σύμβουλοι των δημόσιων φορέων. Στη χειρότερη, παρακάμπτονται.

D.C.: Απολύτως. Το έχουμε μάθει αυτό. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, η RIBA είναι απελπισία. Ασχολούνται με το μάρκετινγκ. Αυτό που αποφάσισαν 30 χρόνια πριν ήταν να αφοσιωθούν “στην προαγωγή της αρχιτεκτονικής“, με τον ίδιο τρόπο που γινόταν τότε μια καμπάνια σε ολόκληρη τη Βρετανία με στόχο ο πληθυσμός να μάθει να τρώει περισσότερα φρέσκα αυγά. Αυτό όμως που πρέπει πραγματικά να κάνει ένας Σύλλογος Αρχιτεκτόνων είναι να δημιουργεί το περιβάλλον που θα προστατεύει το επάγγελμα.

Αν γίνεται ένας διαγωνισμός, ο Σύλλογος θα πρέπει να εξετάζει την προκήρυξη και να αποφαίνεται ότι “η κριτική επιτροπή δεν έχει τα κατάλληλα προσόντα“. Στη Γερμανία, ας πούμε, σε ένα δημόσιο έργο, είναι υποχρεωτικό η κριτική επιτροπή να απαρτίζεται από περισσότερους ειδικούς και λιγότερους “απλούς πολίτες“ ή “προσωπικότητες“. Πρέπει να υπάρχει ένας αναγνωρισμένος επικεφαλής της επιτροπής. Όλα αυτά πρέπει να ανακοινώνονται πριν τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Ο δημόσιος τομέας λοιπόν έχει πράγματι καλύτερη κουλτούρα διαγωνισμών και, ακόμα κι αν και η Γερμανία πλέον κινείται προς διαφορετική κατεύθυνση, είναι ευθύνη του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων να επανακτήσει αυτό το έδαφος. Επίσης, μία βασική ευθύνη του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων είναι να θέτει αξιοπρεπείς αμοιβές στα βραβεία.

Η ιδέα να εγκαταλείψει η RIBA τα προτεινόμενα ύψη αμοιβών ήταν εντελώς παράλογη, επειδή αυτό σημαίνει ότι οι νέοι αρχιτέκτονες μπορούν να μειοδοτούν εις βάρος των μεγαλύτερων. Όταν είσαι νέος αρχιτέκτονας, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να κερδίσεις έναν διαγωνισμό χωρίς αμοιβή. Αν αναρωτηθείς “πρέπει να το κάνουμε;“ φυσικά και το κάνεις, τα δίνεις όλα. Έχεις ξοδέψει τρία χρόνια. Έχεις κάνει ένα ωραίο έργο, δεν έχεις βγάλει καθόλου λεφτά και είσαι εξαντλημένος. Αυτό δεν είναι καλό για ένα νέο γραφείο. Απλώς αφήνεις να σε εκμεταλλεύονται. Ενώ, ας πούμε, στην Ελβετία, αν κερδίσεις έναν καλό διαγωνισμό, η αμοιβή είναι επίσης καλή. Χτίζεις το έργο, αρέσει σε όλους. Έχεις λεφτά στην τράπεζα. Επενδύεις τα λεφτά στο γραφείο σου. Μπορείς να ανέβεις κατηγορία; Ένα αρχιτεκτονικό έργο δεν πρέπει να θεωρείται ως λαχείο. Μπορεί να έρθει κάποιος και να σου πει “ήσουν τόσο τυχερός που κέρδισες“. Ναι, αλλά όχι αν έχεις “πεθάνει“ στην πορεία.

 

Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη στο τεύχος ek 279 | Ιούλιος – Αύγουστος 2023.

Πολιτιστική αναβίωση

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η Tacuba ήταν μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Πόλης του Μεξικού και περιλάμβανε μεγάλες εξοχικές κατοικίες, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου σταδιακά εγκαταλείφθηκαν. Μία από αυτές ήταν η Mar Mediterraneo 34.

 

Αποκατάσταση κτιρίου

Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1910 σε εκλεκτικιστικό γαλλικό στυλ της εποχής Πορφυριάτου. Διατηρώντας σήμερα μεγάλη ιστορική αξία, στόχος του έργου ήταν η αποκατάστασή του, διαφυλάσσοντας τον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό του χαρακτήρα. Δύο χωριστοί όγκοι αποτελούν το βασικό μορφολογικό στοιχείο του κτιρίου, με τον πρώτο να αποτελεί μέρος της κύριας πρόσοψης και τον δεύτερο να είναι στραμμένος προς την εσωτερική αυλή. Η αποκατάσταση των χώρων έγινε με ιδιαίτερη λεπτομέρεια και χρησιμοποιώντας κατά βάση σύγχρονα υλικά. Τα σκαλιστά μπαλκόνια της πρόσοψης, τα σιδερένια κιγκλιδώματα και τα μεγάλα παράθυρα διατηρήθηκαν και επιδιορθώθηκαν, αναδεικνύοντας την αστική εικόνα του κτιρίου.

 

Εσωτερικός σχεδιασμός & οργάνωση

Ο εσωτερικός σχεδιασμός συνδυάζει τα ιστορικά στοιχεία με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Στο υφιστάμενο αίθριο, κατασκευάζεται ένας μεγάλος όγκος που καδράρει τον ουρανό και επαναφέρει τις παλιές εισόδους που οδηγούν στο ισόγειο. Τα νέα ανοίγματα έχουν διπλό ύψος, ρυθμίζοντας το φως και την ιδιωτικότητα του χώρου. Το κτίριο εκτείνεται σε τρεις ορόφους και περιλαμβάνει επτά διαμερίσματα σε διαφορετικές τυπολογίες: ένα loft, ένα στούντιο, ένα οικογενειακό διαμέρισμα και ένα ρετιρέ. Οι διαφορετικοί χώροι αναπτύσσονται γύρω από τρεις εσωτερικές αυλές, αλληλοεπιδρώντας οπτικά με τις ιστορικές όψεις. Η διαρρύθμισή τους έχει ως αποτέλεσμα να διαχέονται με άπλετο φυσικό φως.

 

Βιώσιμος σχεδιασμός

Το έργο προσεγγίζει τη βιωσιμότητα μέσω της επαναχρησιμοποίησης και ανακύκλωσης υφιστάμενων υλικών. Ταυτόχρονα, δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην κοινωνικοπολιτιστική ιστορία του κτιρίου και τον αντίκτυπό του, με στόχο να συμβάλει στην αστική αναγέννηση της περιοχής Tacuba.

Σταδιακός μετασχηματισμός

Το έργο, που αφορά επανάχρηση ενός παλαιού κτιρίου γραφείων και τη μετατροπή του σε μια σύγχρονη κλινική υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός νέου τοπόσημου για την ευρύτερη περιοχή, προάγοντας τις αρχές του βιώσιμου σχεδιασμού.

 

Στρατηγική συντήρησης

Από το παλιό τετραώροφο κτίριο γραφείων διατηρήθηκε ο φέρων οργανισμός, οι σκάλες και το φρεάτιο του ανελκυστήρα, οι διάδρομοι, οι εξώστες και τα δώματα. Επίσης, κατά την εκτέλεση του έργου αποφασίστηκε να διατηρηθούν και όλα τα εξωτερικά χαλύβδινα πλαίσια των παραθύρων, τόσο για τεχνικούς λόγους όσο και για μείωση του συνολικού κόστους. Η δυναμική διαδικασία μετασχηματισμού του κτιρίου εξελίχθηκε αρχικά στο εσωτερικό του, ώστε να διαμορφωθούν οι χώροι των νέων γραφείων, τα χειρουργεία, αλλά και οι χώροι υποδοχής και αναμονής και ολοκληρώθηκε με μια ολιστική παρέμβαση στο εξωτερικό του.

Το κλιμακοστάσιο χωρίζει κάθε επίπεδο σε δύο διακριτούς χώρους. Έτσι, στο ισόγειο, που φιλοξενεί τους κύριους χώρους της νέας κλινικής, χωροθετούνται στο ένα τμήμα το κεντρικό lobby, το καφέ και ένα μικρό εστιατόριο με όμορφες υπαίθριες εγκαταστάσεις και στο δεύτερο η καρδιά της κλινικής με τα χειρουργεία, τα γραφεία των ιατρών και τα βασικά εργαστήρια.

 

Χωρική οργάνωση

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον εργονομικό σχεδιασμό και στην ανεμπόδιστη κυκλοφορία ανάμεσα στις ξεχωριστές αίθουσες και λειτουργίες. Στον πρώτο όροφο φιλοξενούνται τα ιατρεία και τα εξεταστήρια. Γύρω από έναν εντυπωσιακό χώρο που περιλαμβάνει την αίθουσα αναμονής καθώς και δωμάτια συμβουλευτικής, βρίσκονται τα γραφεία, ενώ στη δεύτερη ενότητα συγκεντρώνονται οι υπηρεσίες marketing και λογιστηρίου. Τα γραφεία διοίκησης, αίθουσες συνεδριάσεων και ορισμένες υπηρεσίες υποστήριξης βρίσκονται στον τελευταίο όροφο, ενώ στο υπόγειο υπάρχουν όλες οι κατάλληλες υποστηρικτικές εγκαταστάσεις όπως κάποια ακόμα εργαστήρια, αίθουσες προετοιμασίας, ένα μικρό γυμναστήριο και αίθουσες ευεξίας. Εδώ βρίσκεται επίσης όλος ο εξοπλισμός MEP καθώς και θέσεις στάθμευσης.

 

Σχεδιασμός πρόσοψης

Η εξωτερική όψη, με μια τολμηρή χειρονομία, μεταμορφώθηκε σε μια κινούμενη πρόσοψη από μεγάλες αλουμινένιες και ξύλινες δοκούς: ένα “ρευστό” πέτασμα που αναπτύσσεται σε δύο ξεχωριστές λωρίδες με διαφορετικό αποτύπωμα, δημιουργώντας μια εξαιρετική μορφή με κοίλες και ελαστικές φόρμες, η οποία αγκαλιάζει τους υφιστάμενους όγκους του κτιρίου και το φρεάτιο του ανελκυστήρα. Μια βοτσαλολίμνη με παρόμοιες κοίλες γραμμές και ο καλά σχεδιασμένος περιβάλλων χώρος με μονοπάτια, εξωτερικές εγκαταστάσεις και ενδιαφέροντα στοιχεία φύτευσης ολοκληρώνουν τη σύνθεση.

Βιώσιμη κληρονομιά

Η κατοικία ήταν αρχικά μέρος ενός ιστορικού παλατιού που βρίσκεται στο Chianti της Φλωρεντίας. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναδιαμορφώθηκε στο πλαίσιο μιας ενεργειακής ανάπλασης, οδηγώντας σε δραστικές επεμβάσεις που κάλυψαν τα ιστορικά στοιχεία του κτιρίου. Αυτή η σύγχρονη ανακαίνιση αποσκοπεί στην αποκατάσταση του χαρακτήρα αυτού του παραδοσιακού ιστορικού Chianti σπιτιού, καθώς και στη βελτίωση της ενεργειακής του απόδοσης.

 

Αποκατάσταση της διάταξης

Ο σχεδιασμός αποκαθιστά την συνοχή και την ρευστότητα του χώρου. Το ισόγειο έχει ανοιχτή διάταξη και αποτελείται από το καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα που συνδέονται με μια σειρά νέων και υφιστάμενων μεγάλων τετραγωνικών ανοιγμάτων τα οποία οδηγούν σε έναν ιδιωτικό κήπο. Τα ανοίγματα στις άκρες τους επενδύονται με μεταλλικές λωρίδες. Ένα τζάκι διπλής όψης αντικαθιστά το παλιό και αποτελεί το κεντρικό σημείο του χώρου.

Η πρόσβαση στον πρώτο όροφο γίνεται μέσω μιας παλιάς, διατηρητέας σκάλας κατασκευασμένη από πέτρα. Ο χώρος επαναφέρεται στην αρχική του καθαρή μορφή και εκτείνεται γύρω από έναν ενιαίο φέροντα τοίχο. Στεγάζει δύο υπνοδωμάτια με κοινόχρηστο μπάνιο ενώ το κυρίως υπνοδωμάτιο έχει ανεξάρτητο μπάνιο καθώς και ένα μεγάλο, ιδιωτικό γραφείο με θέα στον κήπο.

 

Τοπικά υλικά

Κατά την αποκατάσταση του κτιρίου χρησιμοποιήθηκαν παραδοσιακά τοπικά υλικά, όπως κεραμίδια από τερακότα, ξύλο καστανιάς, πέτρα και ασβεστοκονίαμα. Τα παλιά ανοίγματα της πρόσοψης εντοπίστηκαν και αποκαταστάθηκαν για να μεγιστοποιηθεί το φυσικό φως που εισέρχεται στο χώρο καθώς και η σύνδεσή του με το περιβάλλον τοπίο. Πολλά ασύνδετα στοιχεία που κατασκευάστηκαν κατά τον 20ο αιώνα επαναφέρθηκαν στην αρχική τους τυπολογία. Μέρος των τοίχων επενδύθηκε με χειροποίητα τούβλα από τερακότα που κατασκευάζονται στην Imprunenta. Τα δομικά στοιχεία της στέγης ενισχύθηκαν με το ίδιο τοπικό ξύλο καστανιάς, ενώ χρησιμοποιήθηκε ινοσανίδα υψηλής πυκνότητας για την μόνωσή της.

 

Αναβαθμίζοντας την ενεργειακή απόδοση

Πρόκληση ήταν η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης του κτιρίου χρησιμοποιώντας υλικά και λύσεις συμβατές με τον ιστορικό του χαρακτήρα. Αντί να εφαρμοστεί ένα εξωτερικό θερμικό επίχρισμα, χρησιμοποιήθηκε ένα κονίαμα από ασβέστη και φελλό τόσο στους εσωτερικούς όσο και στους εξωτερικούς τοίχους, το οποίο προσαρμόστηκε απόλυτα στην περιπλοκή μορφή και υφή τους. Ταυτόχρονα, νέα μονόφυλλα παράθυρα από ξύλο και αλουμίνιο ελαχιστοποίησαν τις θερμικές απώλειες. Τέλος, η τοποθέτηση νέων θερμαντικών πάνελ οδήγησε σε καθαρούς, minimal χώρους που ακολουθούν τον ιστορικό χαρακτήρα του κτιρίου.

Αναδιαμορφώνοντας λειτουργίες

Το έργο αφορά σε ένα από τα δύο ιστορικά κτίρια, του 19ου αιώνα, που βρίσκονται σε οικόπεδο ενός στρέμματος. Αρχικά σχεδιασμένο και κατασκευασμένο ως πιλοποιείο, το κτίριο έχει υποστεί πλήρη αποκατάσταση, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας προσθήκης που προσαρμόζεται στις ανάγκες των ιδιοκτητών.

 

Διατήρηση υφιστάμενων στοιχείων

Τα δομικά στοιχεία του κτιρίου έχουν αποκατασταθεί πλήρως, συμβάλλοντας σημαντικά στο νέο αισθητικό αποτέλεσμα. Η προσθήκη αποτελείται από ελαφριά μεταλλική κατασκευή, σχεδιασμένη με βάση τον βιομηχανικό χαρακτήρα του υφιστάμενου κτιρίου και διαφέρει αισθητά από αυτόν τόσο σε υλικό όσο και σε μορφολογία.

 

Διάταξη λειτουργιών

Το τριώροφο κτίριο συνολικού εμβαδού 600m2, φιλοξενεί τρείς ανεξάρτητες κατοικίες. Η πρώτη βρίσκεται στο ισόγειο, καθώς και σε τμήμα του πρώτου ορόφου και του υπογείου. Οι κύριοι χώροι περιλαμβάνουν σαλόνι, χώρο μπιλιάρδου, τραπεζαρία, κουζίνα και καθιστικό. Η μεταλλική προσθήκη αποτελεί τον καθιστικό χώρο και συνδέεται με την κουζίνα, ενώ στο υπόγειο βρίσκεται η κάβα με την είσοδό της να πραγματοποιείται μέσω του καθιστικού. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το υπνοδωμάτιο, το βεστιάριο και το γραφείο.

Η δεύτερη κατοικία καταλαμβάνει τον υπόλοιπο πρώτο όροφο. Διαμορφώνεται ως ενιαίος χώρος σαλονιού, κουζίνας και τραπεζαρίας. Σε ξεχωριστά δωμάτια βρίσκεται το υπνοδωμάτιο, το μπάνιο και ο αποθηκευτικός χώρος. Στον δεύτερο όροφο τοποθετείται η τρίτη κατοικία, με ανεξάρτητα υπνοδωμάτια που περιλαμβάνουν βεστιάριο και μπανιέρα ελεύθερης τοποθέτησης καθώς και γυμναστήριο και κουζίνα. Οι χώροι ενοποιούνται μέσω ενός κοινόχρηστου καθιστικού.

 

Φυσικά υλικά

Τα υλικά με έμφαση στο ξύλο και το μέταλλο, εμπνέονται από την αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα, το ιστορικό υπόβαθρο του κτιρίου καθώς και τον χαρακτήρα των ιδιοκτητών.