Diagonal Επέκταση κατοικίας στη Λευκωσία από τους APAP

Ανάμεσα σε ώριμα δέντρα στη Λευκωσία, μια κατοικία του 1970 αποκτά έναν ανοιχτό χώρο 133 m² χωρίς προκαθορισμένη χρήση, που διαμορφώνεται από τις σκιές των δέντρων τη μέρα και ένα διαγώνιο φωτιστικό τη νύχτα.

 

Σε ένα μικρό ύψωμα ανάμεσα σε ώριμα δέντρα, οι APAP επεκτείνουν μια κατοικία της δεκαετίας του 1970 με έναν νέο χώρο 133 m², σχεδιασμένο χωρίς προκαθορισμένη χρήση. Η επέμβαση έχει ως αφετηρία τη γεωμετρία της υφιστάμενης κατοικίας, που χαρακτηρίζεται από δύο παράλληλους τοίχους, και προβάλλεται προς την αυλή, δημιουργώντας νέες οπτικές φυγές προς το φυσικό περιβάλλον.

Αντί να αποδίδει συγκεκριμένη λειτουργία στην επέκταση, η αρχιτεκτονική διαμορφώνει ένα ευέλικτο πλαίσιο που μπορεί να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες ανάγκες των κατοίκων. Το φυσικό φως, οι σκιές και η κίνηση των δέντρων συμμετέχουν ενεργά στη χωρική εμπειρία, μεταβάλλοντας συνεχώς την αντίληψη του εσωτερικού κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 

Ένα ευέλικτο πλαίσιο κατοίκησης

Η απουσία προκαθορισμένου κτηριολογικού προγράμματος επιτρέπει στον νέο χώρο να φιλοξενεί διαφορετικές δραστηριότητες και χρήσεις. Αντί να επιβάλλει έναν συγκεκριμένο τρόπο κατοίκησης, η επέκταση παραμένει ανοιχτή σε διαφορετικές μορφές οικειοποίησης και μελλοντικής εξέλιξης.

 

Η προβολή του όγκου προς την αυλή ενισχύει τη σχέση του εσωτερικού με το τοπίο. Οι οπτικές φυγές κατευθύνονται προς τα δέντρα, ενώ οι σκιές τους μετακινούνται πάνω στις επιφάνειες καθώς αλλάζει η θέση του ήλιου.

 

Η αρχιτεκτονική λειτουργεί έτσι περισσότερο ως πλαίσιο δυνατοτήτων παρά ως χώρος με αυστηρά καθορισμένη χρήση.

 

Γεωμετρία, φως και σκιά

Η επέμβαση αναπτύσσεται σε άμεση σχέση με την έντονη γεωμετρία της υφιστάμενης κατοικίας. Οι δύο παράλληλοι τοίχοι του αρχικού κτιρίου αποτελούν τη μορφολογική αφετηρία, ενώ ο νέος όγκος διαμορφώνει μια πιο ανοιχτή σχέση με την αυλή και τη γύρω βλάστηση.

 

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, οι μεταβολές του φυσικού φωτός αλλάζουν συνεχώς την εικόνα του χώρου. Οι σκιές από τα κλαδιά και τα φυλλώματα προβάλλονται στις επιφάνειες, προσθέτοντας ένα παροδικό επίπεδο στην αυστηρή γεωμετρία της κατασκευής.

 

Η συνάντηση της σταθερής αρχιτεκτονικής δομής με τις μεταβαλλόμενες φυσικές συνθήκες προσδίδει στον χώρο διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

 

Διαφορετική ταυτότητα τη νύχτα

Μετά τη δύση του ήλιου, ο χώρος μεταμορφώνεται μέσα από ένα ειδικά σχεδιασμένο διαγώνιο φωτιστικό τεσσάρων τμημάτων. Τρεις διαφορετικές θερμοκρασίες χρώματος οργανώνουν τον τεχνητό φωτισμό: πολύ θερμό κόκκινο φως στα άκρα, πολύ ψυχρό λευκό προς την οροφή και θερμότερο λευκό προς το δάπεδο.

 

Η φωτιστική εγκατάσταση δεν λειτουργεί ως αυτόνομο διακοσμητικό στοιχείο, αλλά εντάσσεται στην αρχιτεκτονική σύνθεση. Τη νύχτα αναδεικνύει τη γεωμετρία του χώρου και δημιουργεί μια δεύτερη ανάγνωσή του, χωρίς να μεταβάλλει τη φυσική του δομή.

 

Το έργο αποκτά έτσι δύο συμπληρωματικές συνθήκες: την ημέρα διαμορφώνεται από το φυσικό φως και τις σκιές των δέντρων, ενώ τη νύχτα μετατρέπεται σε ένα φωτεινό δοχείο με σαφώς ελεγχόμενη ατμόσφαιρα.