Το αίθριο ως προέκταση
Η μελέτη αφορά την ανακαίνιση διαμερίσματος σε πολυκατοικία της δεκαετίας του ’70, στο Παλαιό Ψυχικό. Το διαμέρισμα αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, ισόγειο και υπόγειο, με έναν υπαίθριο χώρο–αίθριο στην πίσω πλευρά, ο οποίος λειτουργεί ως φυσική προέκταση της κατοικίας.
Στρατηγική ανακαίνισης
Κεντρική αρχιτεκτονική πρόθεση αποτέλεσε ο σεβασμός στη μορφολογία και την υλικότητα του υφιστάμενου κελύφους. Δεν πραγματοποιήθηκαν επεμβάσεις στις εξωτερικές όψεις, πέραν της συντήρησης και της ανάδειξης των αρχικών υλικών, διατηρώντας τον χαρακτήρα της πολυκατοικίας.
Ο εσωτερικός σχεδιασμός οργανώθηκε βάσει καθαρής γεωμετρίας, ανεμπόδιστης κίνησης και λειτουργικής απλότητας, με στόχο την άνεση και την ευελιξία στην καθημερινή χρήση των χώρων.

Παλέτα υλικών
Η αισθητική προσέγγιση κινείται σε minimal κατεύθυνση, με γήινη χρωματική παλέτα, επιφάνειες με εφέ ξύλου και διακριτικές εναλλαγές υφών σε τοίχους και έπιπλα. Ο θερμός φωτισμός ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας, ενώ οι κρυφοί φωτισμοί και τα προσεγμένα φινιρίσματα στα λουτρά συγκροτούν μια ατμόσφαιρα χαλάρωσης και ιδιωτικότητας.

Σχεδιασμός αίθριου
Στον ακάλυπτο χώρο διαμορφώνεται ένα προστατευμένο αίθριο, όπου η διατήρηση της υφιστάμενης πέτρας και η ένταξη καθιστικών με ζαρντινιέρες ενισχύουν τη σύνδεση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Το μεγάλο άνοιγμα του καθιστικού ενοποιεί οπτικά και λειτουργικά τα δύο επίπεδα εμπειρίας, ολοκληρώνοντας μια κατοικία ήρεμης ποιότητας και διαχρονικού χαρακτήρα.






