Ανακαίνιση Διαμερίσματος στο Κολωνάκι

Διαχρονική σύγχρονη διαβίωση

Στην καρδιά του Κολωνακίου, η ανακαίνιση του διαμερίσματος των 115m² επαναπροσδιορίζει την κλασική εσωτερική αρχιτεκτονική μέσα από μια σύγχρονη χωρική αφήγηση. Αντί να επιδιώκει την αντίθεση, η πρόταση εγκαθιδρύει μια σχέση συνέχειας ανάμεσα στα υφιστάμενα διακοσμητικά στοιχεία και τις σύγχρονες συνθήκες κατοίκησης, διατηρώντας γύψινες κορνίζες οροφής, ξύλινες επενδύσεις τοίχων και συμμετρικές αναλογίες, ενώ ταυτόχρονα εισάγει ένα πιο ήρεμο και μινιμαλιστικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο. Η επέμβαση αντιμετωπίζει το διαμέρισμα ως μια πολυεπίπεδη χωρική σύνθεση, όπου οι ιστορικές αναφορές και η σύγχρονη καθαρότητα συνυπάρχουν σε ισορροπία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο τοποθετείται στο πλαίσιο μιας σύγχρονης νεοκλασικής προσέγγισης, όπου η αναλογία, η διαχρονικότητα των υλικών και η χωρική συνοχή λειτουργούν ως βασικά εργαλεία σύνθεσης. Τα υπάρχοντα αρχιτεκτονικά στοιχεία δεν αποκρύπτονται ούτε αναπαράγονται νοσταλγικά· αντίθετα, επαναπλαισιώνονται μέσα σε μια συγκρατημένη ατμόσφαιρα που δίνει έμφαση στον ρυθμό, την υλικότητα και τη διαχρονική αξία του χώρου, αποφεύγοντας πρόσκαιρες αισθητικές αναφορές.

Οι σκούρες ξύλινες επενδύσεις προσδίδουν βάθος και αίσθηση σταθερότητας στους εσωτερικούς χώρους, ενώ οι καμπύλες επιφάνειες τραβερτίνη εισάγουν μια γλυπτική απαλότητα και μια αίσθηση ροής μέσα στην κάτοψη. Το ξύλινο δάπεδο σε διάταξη ψαροκόκαλου ενισχύει τον εκλεπτυσμένο χαρακτήρα της κατοικίας, δημιουργώντας συνέχεια ανάμεσα στις διαφορετικές ζώνες διαβίωσης. Οι μινιμαλιστικές επιφάνειες της κουζίνας και οι ενσωματωμένες λεπτομέρειες διατηρούν την καθαρότητα της σύνθεσης, επιτρέποντας στα υλικά και στις αναλογίες να καθορίζουν την αρχιτεκτονική εμπειρία. Έργα τέχνης και γλυπτικά αντικείμενα εντάσσονται ως οργανικά στοιχεία της χωρικής σύνθεσης και όχι ως διακοσμητικές προσθήκες, συμβάλλοντας στη συνολική ατμόσφαιρα κάθε χώρου.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η οργάνωση του διαμερίσματος χαρακτηρίζεται από ευελιξία και ελεγχόμενη διαπερατότητα. Αναδιπλούμενα διαχωριστικά από μεταλλικά πλαίσια και κυματοειδές γυαλί λειτουργούν ως μεταβατικά όρια ανάμεσα στο καθιστικό, την τραπεζαρία και την κουζίνα. Αυτά τα κινητά στοιχεία επιτρέπουν στον χώρο να εναλλάσσεται ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την ιδιωτικότητα, χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια του φυσικού φωτισμού ή της οπτικής επαφής.

Η χωρική διάταξη αποφεύγει τους αυστηρούς διαχωρισμούς, υποστηρίζοντας μεταβαλλόμενα πρότυπα καθημερινής κατοίκησης μέσω ευέλικτων διαμορφώσεων. Η κυκλοφορία αναπτύσσεται οργανικά μέσα από διαδοχικά κατώφλια και πλαισιωμένες φυγές, ενώ η εναλλαγή διαφάνειας και αδιαφάνειας δημιουργεί μια δυναμική σχέση ανάμεσα στις συλλογικές και ιδιωτικές λειτουργίες της κατοικίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα λειτουργεί ως η κεντρική αρχιτεκτονική γλώσσα του έργου. Επιφάνειες τραβερτίνη, σκούρες ξύλινες υφές και ήπιες χρωματικές τονικότητες συνθέτουν ένα απτικό περιβάλλον που βασίζεται στη διαχρονικότητα και τη λιτότητα. Οι χώροι του λουτρού συνεχίζουν αυτόν τον υλικό διάλογο μέσα από κατακόρυφα αρθρωμένες πέτρινες επιφάνειες και σκούρα ξύλινα στοιχεία, διατηρώντας τη συνοχή της εσωτερικής ταυτότητας του διαμερίσματος.

Οι επιλογές επίπλωσης ενισχύουν περαιτέρω τη γλυπτική ποιότητα των χώρων, εισάγοντας καμπύλες γεωμετρίες και απαλές φόρμες που εξισορροπούν την αυστηρότητα του κλασικού κελύφους. Ο φωτισμός ενσωματώνεται διακριτικά στη σύνθεση, αναδεικνύοντας υφές, καμπυλότητες και βάθος, ενώ παράλληλα διατηρεί την ήρεμη και ατμοσφαιρική ποιότητα των εσωτερικών χώρων.

Μέσα από μια προσεκτική διαπραγμάτευση ανάμεσα στη διατήρηση και την επανερμηνεία, το έργο διαμορφώνει ένα οικιστικό περιβάλλον όπου η σύγχρονη κατοίκηση αναπτύσσεται μέσα στο διαχρονικό πλαίσιο της αθηναϊκής νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.