Τοποθετημένη σε μια κοιλάδα στους πρόποδες μιας δασωμένης πλαγιάς, η κατοικία εντάσσεται σε ένα τοπίο που συχνά καλύπτεται από σκιά, προστατευμένο από την κλίση του εδάφους και τη βλάστηση. Το έργο αναδύεται μέσα από αυτή τη συνθήκη chiaroscuro, προτείνοντας την αποκατάσταση της υφιστάμενης δομής σε συνδυασμό με την προσθήκη μιας επέκτασης σε πρόβολο – μιας επέμβασης που χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και μια νέα σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

 

Στρατηγική αποκατάστασης

Το υφιστάμενο κτίσμα, μια κατασκευή με ιδιαίτερο χαρακτήρα, αποκαταστάθηκε προσεκτικά μέσα από μια διαδικασία αφαίρεσης και όχι μετασχηματισμού. Εσωτερικά χωρίσματα και περιττές επιστρώσεις αφαιρέθηκαν, επιτρέποντας στη χωρική συνέχεια να επανεμφανιστεί, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε η αυθεντική ξύλινη δομή. Οι επιχρίσεις απομακρύνθηκαν, αποκαλύπτοντας την υλικότητα της πέτρας και των ενσωματωμένων θραυσμάτων πυριτόλιθου, ενώ τα υφιστάμενα υαλοστάσια καθαρίστηκαν και επανατοποθετήθηκαν.

Η προσέγγιση αυτή επαναφέρει την πρωταρχική υλική έκφραση της κατοικίας και ενισχύει την ένταξή της στο τοπίο του Vexin. Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλει μια νέα ταυτότητα, αλλά αποσαφηνίζει και αναδεικνύει ό,τι προϋπήρχε, επιτρέποντας στο κτίσμα να επανασυνδεθεί με το ιστορικό και υλικό του υπόβαθρο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Σε αντίθεση με τη συμπαγή, ορυκτή παρουσία του αρχικού όγκου, η επέκταση υιοθετεί μια σαφώς ελαφρύτερη αρχιτεκτονική γλώσσα. Τοποθετημένη κάθετα στο υφιστάμενο κτίσμα, εκτείνεται πέρα από τη σκιασμένη επιφάνειά του ώστε να αξιοποιεί στο μέγιστο το φυσικό φως. Ανασηκωμένη τρία μέτρα πάνω από το φυσικό έδαφος, η νέα κατασκευή συνομιλεί άμεσα με την κλίση και τη γύρω βλάστηση, διαμορφώνοντας έναν δυναμικό διάλογο μεταξύ εδάφους και φυλλώματος.

Μια λεπτή γέφυρα, κατασκευασμένη από ξύλο και επενδυμένη με γυαλισμένο ανοξείδωτο χάλυβα, συνδέει τους δύο όγκους, καδράροντας τη θέα προς το δάσος και αντανακλώντας τον ουρανό. Το στοιχείο αυτό ενισχύει τη βιωματική ακολουθία μεταξύ παλαιού και νέου, σκιάς και φωτός, εσωτερικού και εξωτερικού.

 

 

Υλικότητα & δομή

Η επέκταση εδράζεται σε θεμέλια από εμφανές σκυρόδεμα με αδρανή πυριτόλιθου, δημιουργώντας μια άμεση σύνδεση με τις τοπικές κατασκευαστικές πρακτικές και τα διαθέσιμα υλικά. Πάνω σε αυτή τη βάση αναπτύσσεται ένας τριγωνικός φέρων οργανισμός από πεύκο, ο οποίος, μέσα από έναν λεπτό και ρυθμικό κάνναβο, διαμορφώνει τη χαρακτηριστική ελαφριά και αιωρούμενη μορφή του έργου.

Το δομικό αυτό σύστημα, ταυτόχρονα ακριβές και εκφραστικό, υποστηρίζει μια αρχιτεκτονική που ισορροπεί ανάμεσα στη σταθερότητα και την ανάρτηση. Η συνύπαρξη της αποκατεστημένης μάζας με την ελαφριά προσθήκη συγκροτεί μια ενιαία σύνθεση, διερευνώντας αντιθέσεις μεταξύ βαρύτητας και ελαφρότητας, αδιαφάνειας και διαφάνειας, σκιάς και φωτός.

Μεταξύ αγκύρωσης και αιώρησης, το έργο διαμορφώνει μια λεπτοδουλεμένη αρχιτεκτονική απάντηση στο περιβάλλον του, προτείνοντας μια κατοικία που είναι ταυτόχρονα ενταγμένη στο τοπίο και ανοιχτή στη μεταβολή μέσα στον χρόνο.

 

Συνεχής διάλογος

Η κατοικία βρίσκεται σε ένα οικόπεδο εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς και περιβαλλόμενη από γήπεδο γκολφ και σχεδιάζεται ως μια αρχιτεκτονική σύνθεση που επιδιώκει την ομαλή ένταξή της στο τοπίο. Μέσα από τη μελετημένη άρθρωση της ογκοπλασίας και της υλικότητας, το έργο ισορροπεί ένα εκτεταμένο λειτουργικό πρόγραμμα με μια αίσθηση χωρικής σαφήνειας και αρμονίας. Η κάτοψη σε σχήμα L τοποθετείται σε ελαφρώς υπερυψωμένο επίπεδο σε σχέση με τον δρόμο, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη πανοραμική θέα στο κατά τα άλλα επίπεδο τοπίο. Η χειρονομία αυτή δημιουργεί μια σταδιακή χωρική μετάβαση, ενισχύοντας παράλληλα τον συνεχή διάλογο μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η μορφολογική γλώσσα της κατοικίας διαμορφώνεται μέσα από την αλληλεπίδραση έντονων οριζόντιων γραμμών και μιας σειράς λεπτών γεωμετρικών μετασχηματισμών. Οι γωνίες αποτμούνται, καμπυλώνονται ή αποκλίνουν, δημιουργώντας μια δυναμική αρχιτεκτονική σύνθεση που συνδυάζει ακρίβεια και εκφραστική ρευστότητα. Η παλέτα υλικών ενισχύει τη σχέση με το περιβάλλον, μέσω φωτεινών και γήινων τόνων που εξασφαλίζουν οπτική συνέχεια με το τοπίο. Τα ξύλινα στοιχεία, σε επενδύσεις και οροφές, συνδυάζονται με μεταλλική κατασκευή, ενώ το εμφανές ανοιχτόχρωμο σκυρόδεμα εισάγει μια διακριτική αντίθεση με τις θερμότερες υφές του ισογείου. Ένα μεγάλο διάτρητο πανέλο στον επάνω όροφο ενισχύει την αίσθηση ελαφρότητας, συμβάλλοντας στη στρωματική διαμόρφωση της όψης.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η σύνθεση οργανώνεται μέσα από μια σαφή λειτουργική διάταξη που διαχωρίζει την κατοικία σε δύο βασικούς όγκους. Ένας επιμήκης όγκος φιλοξενεί τις ιδιωτικές λειτουργίες, όπως τρεις σουίτες, έναν χώρο φυσικοθεραπείας και ένα γραφείο, ενώ ένας εγκάρσιος όγκος συγκεντρώνει τις κοινόχρηστες και υποστηρικτικές χρήσεις, όπως η κουζίνα, η τραπεζαρία και οι βοηθητικοί χώροι. Κατά την είσοδο, ήπιες κεκλιμένες και καμπύλες επιφάνειες καθοδηγούν τη ματιά προς τον κύριο χώρο διημέρευσης, συγκροτώντας μια ρευστή χωρική αλληλουχία που συνδέεται άμεσα με τις ζώνες αναψυχής. Η ενσωμάτωση λειτουργιών όπως σάουνα, spa, γυμναστήριο και παιδικός χώρος ενισχύεται μέσω κινητών υαλοστασίων, που επιτρέπουν ευελιξία και συνέχεια. Το σύνολο αυτού του μετώπου αναψυχής φωτίζεται από φυσικό ζενιθιακό φως, εξασφαλίζοντας ιδιωτικότητα και χωρική καθαρότητα.

 

 

Φωτισμός & Υλικότητα

Μεγάλες υάλινες επιφάνειες διασφαλίζουν συνεχή οπτική σύνδεση με το τοπίο, πλαισιώνοντας τη θέα και ενισχύοντας τον στοχαστικό χαρακτήρα της κατοικίας. Αρχιτεκτονικά στοιχεία όπως πέργκολες και κεκλιμένα επίπεδα ρυθμίζουν το παιχνίδι φωτός και σκιάς στις όψεις, εισάγοντας μια χρονική μεταβλητότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στον επάνω όροφο, η κύρια σουίτα και τα επιπλέον υπνοδωμάτια αναπτύσσονται κατά μήκος των αξόνων της κάτοψης σε σχήμα L, συνοδευόμενα από χώρους εργασίας που αξιοποιούν την ηρεμία του τοπίου. Ένα μεταλλικό διάτρητο φίλτρο επιτρέπει τη διείσδυση του φωτός διατηρώντας την ιδιωτικότητα, ενώ ένα συνεχές μεταλλικό γείσο οριοθετεί διακριτικά το περίγραμμα του όγκου. Στο εσωτερικό, η αρχιτεκτονική γλώσσα ακολουθεί τη λογική του εξωτερικού, συνδυάζοντας θερμούς τόνους, φυσικό φως, επιλεγμένα έργα τέχνης και σχεδιαστικά αντικείμενα, συνθέτοντας ένα ενιαίο και εκλεπτυσμένο περιβάλλον κατοίκησης.

 

Χωρική συμφωνία

Το έργο εντάσσεται στον πυκνό αστικό ιστό της Λεμεσού, το έργο διαμορφώνεται ως ένα εκλεπτυσμένο καταφύγιο που διερευνά την εκφραστική δυναμική της υλικότητας, του φωτός και της χωρικής συνέχειας. Το εσωτερικό αναπτύσσεται ως μια προσεκτικά επιμελημένη σύνθεση, όπου απτικές επιφάνειες, πολυεπίπεδος φωτισμός και bespoke λεπτομέρειες συγκροτούν μια ατμόσφαιρα ταυτόχρονα οικεία και εκλεπτυσμένη. Κάθε στοιχείο συμβάλλει σε μια αφήγηση καθημερινής κομψότητας, όπου ο σχεδιασμός λειτουργεί όχι μόνο ως οπτική γλώσσα, αλλά ως βιωματικό μέσο.

 

Χωρική οργάνωση

Ο χώρος καθιστικού αναπτύσσεται ως ένα ρευστό, ενιαίο περιβάλλον, όπου τα όρια αποδυναμώνονται υπέρ της συνέχειας και της οπτικής συνοχής. Μια βιβλιοθήκη με οπίσθιο φωτισμό λειτουργεί ως κεντρική αρχιτεκτονική χειρονομία, εκπέμποντας ένα απαλό, διάχυτο φως που παραπέμπει σε ηλιοβασίλεμα, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως επιφάνεια έκθεσης επιλεγμένων αντικειμένων και βιβλίων. Η φωτεινή αυτή επιφάνεια οργανώνει τον χώρο, προσδίδοντας μια σχεδόν εκθεσιακή ποιότητα στο οικιακό περιβάλλον.

Τα έπιπλα τοποθετούνται με τρόπο που ενισχύει τόσο την άνεση όσο και την αντίθεση, με έναν καναπέ σε γκρι saddle leather να συνδυάζεται με μια έντονη κόκκινη πολυθρόνα. Υαλοστάσια πλήρους ύψους επεκτείνουν τον εσωτερικό χώρο προς το μπαλκόνι, δημιουργώντας άμεση οπτική σύνδεση με μια ζωηρή τοιχογραφία στην αυλή και ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.

Παλέτα υλικών

Η κουζίνα αποτελεί τον λειτουργικό πυρήνα της κατοικίας, ισορροπώντας ανάμεσα στην καθημερινή χρήση και την κοινωνική διάδραση. Ξύλινα ερμάρια προσδίδουν θερμότητα, ενώ οι επιφάνειες από γκρι πέτρα και οι ενσωματωμένες συσκευές διαμορφώνουν μια σύγχρονη αισθητική. Η κεντρική νησίδα λειτουργεί ταυτόχρονα ως χώρος προετοιμασίας και σημείο συνάντησης, συνδέοντας οργανικά την κουζίνα με το καθιστικό και την τραπεζαρία.

Στον χώρο της τραπεζαρίας, ένας γλυπτικός πολυέλαιος σε απόχρωση ροζ χρυσού καθορίζει την ατμόσφαιρα, διαχέοντας το φως πάνω από το μαύρο τραπέζι. Επενδυμένες καρέκλες και επιμελημένες επιφάνειες σερβιρίσματος εισάγουν μια αίσθηση εκλεπτυσμένου παιχνιδιού, ενώ οι ημιδιαφανείς κουρτίνες φιλτράρουν το φυσικό φως, δημιουργώντας ένα ήρεμο και οικείο περιβάλλον.

 

 

Μελέτη φωτισμού

Το υπνοδωμάτιο προσεγγίζεται ως ένας αισθητηριακός χώρος, όπου η υλικότητα και οι υφές καθορίζουν τη χωρική ταυτότητα. Ταπετσαρία με υφή denim διαμορφώνει ένα απαλό, υφασμάτινο υπόβαθρο, πλαισιώνοντας ένα γλυπτικό κρεβάτι επενδυμένο με πράσινο ύφασμα. Επιφάνειες από πράσινο μάρμαρο και λεπτομέρειες με δέρμα εισάγουν έναν σύνθετο υλικό διάλογο, ισορροπώντας ανάμεσα στην απτικότητα και την ακρίβεια.

Ο φωτισμός διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας, με γραμμικά φωτιστικά με ορειχάλκινες λεπτομέρειες να αναδεικνύουν έργα τέχνης και επιφάνειες, ενώ ένας πολυέλαιος με χρυσά φύλλα λειτουργεί ως σκηνογραφικό στοιχείο. Το αποτέλεσμα ενισχύει την αίσθηση οικειότητας, μετατρέποντας το υπνοδωμάτιο σε έναν χώρο περισυλλογής και εμβύθισης.

Συνολικά, ο εσωτερικός σχεδιασμός επιτυγχάνει μια συνεκτική σύνθεση λειτουργίας, κατασκευαστικής ποιότητας και αφηγηματικής διάστασης, ευθυγραμμισμένη με την αρχιτεκτονική ταυτότητα της κατοικίας, προσφέροντας μια πολυεπίπεδη και διακριτή εμπειρία κατοίκησης.

 

Υλική συνοχή

Η κατοικία σχεδιάζεται με την υλικότητα ως κεντρικό άξονα της σύνθεσης και τη χωρική ενοποίηση ως βασική αρχή της αρχιτεκτονικής οργάνωσης. Το έργο εκφράζει μια εκλεπτυσμένη αρχιτεκτονική γλώσσα, διαμορφωμένη μέσα από την ακρίβεια στη λεπτομέρεια και μια ουσιαστική κατανόηση της σύγχρονης κατοίκησης.

 

Παλέτα υλικών

Το σκυρόδεμα ορίζει τη δομική και μορφολογική έκφραση της σύνθεσης, προσδίδοντας στην κατοικία έναν έντονο αστικό χαρακτήρα. Σε αντιδιαστολή, οι επενδύσεις από καπλαμά ξύλου freijó αναπτύσσονται συνεχώς στους εσωτερικούς χώρους, συγκροτώντας μια ενιαία χωρική αφήγηση που συνδέει διαφορετικά προγραμματικά στοιχεία, από το home cinema έως τον ξενώνα. Οι πόρτες, επενδεδυμένες με φυσικές ίνες φύλλων μπανάνας, εισάγουν μια επιπλέον υλικότητα και απτική ποιότητα, ενισχύοντας τη σύνδεση του έργου με την εκφραστική δύναμη των υλικών. Το τελικό αποτέλεσμα συγκροτεί έναν ισορροπημένο διάλογο ανάμεσα σε πιο «ακατέργαστες» αναφορές και μια σύγχρονη αρχιτεκτονική έκφραση.

 

 

Χωρική Οργάνωση

Η χωρική οργάνωση διαμορφώνεται μέσα από διαβαθμίσεις ανοίγματος και κλειστότητας, επιτρέποντας μια ρευστή και συνεκτική ανάγνωση της κατοικίας. Η κουζίνα και η τραπεζαρία συγκροτούν ένα ενιαίο οπτικό και υλικό πεδίο, με δυνατότητα πλήρους ενοποίησης, ενώ βοηθητικοί χώροι, όπως η κάβα και το pantry, ενσωματώνονται σε πιο συμπαγείς χωρικές συνθήκες. Οι μεταβάσεις εξελίσσονται ομαλά, ενισχύοντας τη συνέχεια της κίνησης και αναβαθμίζοντας την καθημερινή εμπειρία κατοίκησης.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η σχέση αρχιτεκτονικής και φύσης αποτελεί θεμελιώδη παράμετρο της σύνθεσης. Ο χώρος της υπαίθριας κουζίνας οργανώνεται γύρω από ένα υφιστάμενο δέντρο, το οποίο ενσωματώνεται ως ενεργό στοιχείο του σχεδιασμού. Ο κήπος διεισδύει στο εσωτερικό, λειτουργώντας ως φυσική συνέχεια της αρχιτεκτονικής δομής και συμβάλλοντας στην άρση των ορίων μεταξύ μέσα και έξω.

Στον τρίτο όροφο, που προορίζεται αποκλειστικά για το ζευγάρι, η κύρια σουίτα αναπτύσσει άμεση σχέση με το εξωτερικό μέσω μεγάλων ανοιγμάτων. Το λουτρό, περιβαλλόμενο από φύτευση, επεκτείνεται προς μια βεράντα με υδρομασάζ, ενισχύοντας τη βιωματική διάσταση του χώρου. Στο ίδιο επίπεδο, ένας χώρος γραφείου ενσωματώνεται σε συνέχεια, συνδεδεμένος μέσω μιας ειδικά σχεδιασμένης βιβλιοθήκης που συνδυάζει αποθήκευση, ανάγνωση και λειτουργική υποστήριξη, διατηρώντας τη συνοχή της συνολικής σύνθεσης.

 

Εσωστρεφής αυλή

Η κατοικία βρίσκεται σε προάστιο της Λευκωσίας και σχεδιάστηκε με στόχο τη δημιουργία μιας ισχυρής σχέσης μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, αντλώντας αναφορές από την αστική κυπριακή κατοικία των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.

 

Λειτουργική οργάνωση

Η σύγχρονη αυτή εκδοχή επαναπροσεγγίζει την έννοια της αυλής ως τον ζωντανό πυρήνα της κατοικίας. Οι βασικοί χώροι –καθιστικό, τραπεζαρία, κουζίνα και δύο υπνοδωμάτια– οργανώνονται σε διάταξη σχήματος Γ, περιμετρικά μιας κεντρικής αυλής. Στο επίκεντρο της σύνθεσης δεσπόζει ένα επιμήκες υδάτινο στοιχείο, η πισίνα, το οποίο λειτουργεί ως φυσική προέκταση της κατοίκησης.

Το νερό ενισχύει τον διάλογο μεταξύ μέσα και έξω, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση ενός ευνοϊκού μικροκλίματος, προσφέροντας φυσικό δροσισμό κατά τους θερινούς μήνες. Η αυλή μετατρέπεται έτσι σε έναν ενδιάμεσο χώρο καθημερινής ζωής, όπου τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και υπαίθριου περιβάλλοντος καθίστανται ρευστά.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αρχιτεκτονική πρόταση ακολουθεί μια αυστηρή μινιμαλιστική λογική, με έμφαση στη σαφήνεια της γεωμετρίας και την απομάκρυνση κάθε περιττού στοιχείου. Οι όγκοι διαμορφώνονται με καθαρές γραμμές, ενώ η σύνθεση βασίζεται στην ισορροπία πλήρους και κενού.

Το εμφανές σκυρόδεμα αποτελεί το κυρίαρχο υλικό, επιλεγμένο τόσο για τις δομικές του ιδιότητες όσο και για τη λιτή αισθητική του. Η ενιαία υλικότητα προσδίδει στο έργο συνοχή και ανθεκτικότητα, ενώ οι καθαρές επιφάνειες λειτουργούν ως καμβάς για την ανάδειξη του φυσικού φωτός και των μεταβαλλόμενων σκιών κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 

 

Βιοκλιματική στρατηγική

Ο σχεδιασμός αξιοποιεί με ακρίβεια τον προσανατολισμό και τη διαμπερότητα, εξασφαλίζοντας βέλτιστη ροή αέρα και φυσικού φωτισμού. Ταυτόχρονα, η εσωστρεφής οργάνωση της κατοικίας διασφαλίζει υψηλό επίπεδο ιδιωτικότητας, σε αντιδιαστολή με τον εξωτερικό αστικό ιστό.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που συνομιλεί με την τοπική αρχιτεκτονική παράδοση, μεταφράζοντάς την σε ένα σύγχρονο λεξιλόγιο. Μέσα από τη σύνθεση χώρου, υλικού και κλίματος, το έργο ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες για ποιότητα ζωής, ευελιξία και ουσιαστική σύνδεση με το φυσικό περιβάλλον.

 

Ριζική επαναχρησιμοποίηση

Το Trace αποτελεί ένα μετασχηματιστικό έργο βαθιάς ανακαίνισης κατοικίας στην οδό Drummond, στο Euston του Λονδίνου, σχεδιασμένο από το Bureau de Change για την HGG London. Το έργο επαναπροσεγγίζει ένα τετραώροφο κτίριο από τούβλο της δεκαετίας του 1980, επεκτείνοντάς το με δύο νέους ορόφους και δημιουργώντας πέντε σύγχρονα, φωτεινά διαμερίσματα, ενώ παράλληλα διατηρεί και επαναχρησιμοποιεί το μεγαλύτερο μέρος της υφιστάμενης κατασκευής.

 

Αρχές Κυκλικής Οικονομίας

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται μια συνεπής δέσμευση στις αρχές της κυκλικής οικονομίας. Αντί της κατεδάφισης και ανακατασκευής, ο σχεδιασμός διατηρεί τα αρχικά θεμέλια, τον φέροντα οργανισμό και βασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως τη χαρακτηριστική αψίδα, διαφυλάσσοντας το ενσωματωμένο ανθρακικό αποτύπωμα του κτιρίου. Καθοριστική καινοτομία αποτελεί η ανάπτυξη ενός ειδικά σχεδιασμένου σύνθετου υλικού από ινοπλισμένο σκυρόδεμα (GRC) για την όψη, το οποίο ενσωματώνει υλικά που προέρχονται από το ίδιο το υφιστάμενο κτίριο.

Τα αρχικά καφέ τούβλα θρυμματίζονται και επαναχρησιμοποιούνται ως εμφανές αδρανές υλικό, σχηματίζοντας μια νέα, υφασματώδη επένδυση που ανασυνθέτει το κέλυφος του κτιρίου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προκύπτει μια υλικά εκφραστική όψη, η οποία ταυτόχρονα διατηρεί και επανερμηνεύει την ιστορία του κτιρίου, επιτρέποντας την ανάγνωση των ιχνών του παρελθόντος σε ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική γλώσσα αντλεί από το πολυεπίπεδο ιστορικό υπόβαθρο της Drummond Street και της Tolmer’s Square, αναφερόμενη στις γεωργιανές αστικές τυπολογίες, την κληρονομιά του σταθμού Euston και τις διαδοχικές φάσεις αστικής ανάπτυξης του 20ού αιώνα. Η σύνθεση της όψης βασίζεται σε γεωργιανές αναλογίες, σε στοιχεία ρουστίκ επεξεργασίας και σε αρθρωτές αψίδες, επαναδιατυπωμένα μέσα από ένα σύγχρονο κατασκευαστικό σύστημα.

Οργανωμένα σε ένα ορθολογικό κάνναβο, τα ανοίγματα επανερμηνεύουν τις παραδοσιακές τοξωτές μορφές, επιτρέποντας μεγαλύτερες διαστάσεις παραθύρων που ενισχύουν τον φυσικό φωτισμό, τον διαμπερή αερισμό και τη χωρική ποιότητα. Η ενσωμάτωση χειμερινών κήπων στο πίσω μέρος επεκτείνει τους χώρους διαβίωσης,

διαμορφώνοντας μια δυναμική σχέση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού.

 

 

Διάταξη & ένταξη στον αστικό ιστό

Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρία διαμερίσματα δύο υπνοδωματίων στους κατώτερους ορόφους και δύο διαμερίσματα ενός υπνοδωματίου στους νέους ανώτερους ορόφους, καθένα από τα οποία διαθέτει θέα προς τον ορίζοντα και πρόσβαση σε υπαίθριες βεράντες. Οι εσωτερικές διαρρυθμίσεις οργανώνονται γύρω από διαμπερείς χώρους καθιστικού σε διαδοχικά επίπεδα, οι οποίοι διαχωρίζουν διακριτικά τις λειτουργίες κουζίνας, τραπεζαρίας και καθιστικού χωρίς τη χρήση άκαμπτων χωρισμάτων.

Σε ευθυγράμμιση με τους στόχους του Euston Area Plan, το έργο προάγει τη βιώσιμη αστική εντατικοποίηση, ενισχύοντας ταυτόχρονα τον χαρακτήρα της περιοχής. Αναδεικνύοντας τη δυνατότητα αναβάθμισης υφιστάμενων δομών μέσω της επαναχρησιμοποίησης και της καινοτομίας στα υλικά, το Trace αποτελεί ένα πρότυπο χαμηλού ανθρακικού αποτυπώματος για τη σύγχρονη αστική κατοικία.

 

Λειτουργίες ενοποίησης

Το έργο αποτελεί μια επέμβαση επανάχρησης ενός λιτού βικτωριανού βοηθητικού κτίσματος στον βορειοδυτικό Λονδίνο, το οποίο επανανοηματοδοτείται ως ένας υβριδικός χώρος κατοίκησης και κοινωνικής δραστηριότητας για έναν συλλέκτη τέχνης και ερασιτέχνη DJ. Σχεδιασμένο ταυτόχρονα ως χώρος αποθήκευσης και ως περιβάλλον αναψυχής, το έργο ενοποιεί διαφορετικές λειτουργίες – αρχειοθέτηση, έκθεση, συνάθροιση και άθληση – μέσα από μια συνεκτική αρχιτεκτονική χειρονομία που εκτείνεται από το εσωτερικό προς το τοπίο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται ένα συνεχές γραμμικό έπιπλο, το οποίο λειτουργεί ως μια σύγχρονη “καμπίνα θαυμάτων”. Ξεκινώντας από το εσωτερικό του ανακαινισμένου κελύφους και επεκτεινόμενο στον κήπο, το στοιχείο αυτό φιλοξενεί ένα ευρύ φάσμα χρήσεων: αποθήκευση και έκθεση έργων τέχνης, ράφια για βιβλία και δίσκους βινυλίου, DJ booth, τηλεόραση και προσωπικά αντικείμενα. Καθώς εκτείνεται στον υπαίθριο χώρο, ενσωματώνει λειτουργίες αναψυχής, όπως τραπέζι πινγκ-πονγκ, βάρη και παιχνίδια κήπου, διατηρώντας τη χωρική συνέχεια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού.

Το έπιπλο περιβάλλεται από ένα διάτρητο περίβλημα ανοξείδωτου χάλυβα και ταλαντεύεται μεταξύ διαφάνειας και αδιαφάνειας. Η επιφάνειά του αντανακλά και φιλτράρει το φως, παράγοντας διαρκώς μεταβαλλόμενες οπτικές συνθήκες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτή η διττότητα επιτρέπει την ταυτόχρονη αποκάλυψη και απόκρυψη του περιεχομένου, ενισχύοντας τον ρόλο του ως φορέα αποθήκευσης αλλά και ως χωρικού διαμεσολαβητή.

 

 

Δομική λογική

Το γραμμικό αυτό στοιχείο λειτουργεί όχι μόνο ως αποθηκευτικός μηχανισμός αλλά και ως δομικό σύστημα, υποστηρίζοντας το στέγαστρο που εκτείνεται στον υπαίθριο χώρο. Η μεταξύ τους σχέση εισάγει μια σκόπιμη ένταση, αντλώντας έμπνευση από τις εύθραυστες ισορροπίες των συνθέσεων των Fischli & Weiss. Αντί να ακολουθεί τη συμβατική δομική λογική, η πρόταση αφαιρεί ένα αναμενόμενο υποστύλωμα, αναδιανέμοντας τις δυνάμεις μέσω ενός συστήματος αντιστάθμισης.

Η ισορροπία αυτή επιτυγχάνεται μέσω μιας μάζας μαρμάρου υψηλής ακρίβειας, ενσωματωμένης σε δοκό τύπου Ι από γαλβανισμένο χάλυβα, σε συνδυασμό με μια ράβδο εφελκυσμού που αγκυρώνεται σε υπόγειο όγκο σκυροδέματος. Η σύνθεση διαμορφώνει μια ευανάγνωστη αλλά μη συμβατική δομική αφήγηση, όπου η ισορροπία εκλαμβάνεται ως δυναμική και εν δυνάμει μεταβαλλόμενη.

 

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Το στέγαστρο συγκροτείται από διαστρωματωμένα υλικά – μάρμαρο, χάλυβα και πολυκαρβονικό – τα οποία οργανώνονται σε μια σαφή τεκτονική ιεραρχία. Η επένδυση του γραμμικού στοιχείου με ανοξείδωτο χάλυβα καθρεφτίζει τη βλάστηση του κήπου, ενώ τα ημιδιαφανή στοιχεία της οροφής διαχέουν το φυσικό φως στον χώρο.

Η υλικότητα κινείται μεταξύ του αδρού και του εκλεπτυσμένου, εδραιώνοντας το έργο τόσο στην ακρίβεια της βιομηχανικής κατασκευής όσο και στην περιβαλλοντική του απόκριση. Μέσω της αντανάκλασης, της διαφάνειας και της χωρικής επέκτασης, το περίπτερο διαλύει τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Μετατρέπεται σε ένα εργαλείο παρατήρησης των εποχιακών και ημερήσιων μεταβολών, όπου το φως, η βλάστηση και η κατασκευή συνδιαλέγονται διαρκώς, συγκροτώντας έναν χώρο όπου δομή, αποθήκευση και τοπίο βρίσκονται σε συνεχή και αντιληπτή διάδραση.

 

Πυρήνας καθημερινότητας

Στην καρδιά του οικισμού των Πολλωνίων στη Μήλο, ένα πολυγωνικό οικόπεδο μετασχηματίζεται σε έναν σύνθετο χωρικό οργανισμό, όπου η έννοια της αυλής επανερμηνεύεται ως πυρήνας της καθημερινότητας. Η πρόταση ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα του κυκλαδίτικου οικισμού μέσα από μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συλλογικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κάτοψη αναπτύσσεται περιμετρικά του οικοπέδου, με αυτόνομα δωμάτια των οποίων οι όγκοι τοποθετούνται κατά μήκος του ορίου. Στο εσωτερικό, διαμορφώνεται ένα πλέγμα αυλών και διαδρομών, συγκροτώντας μια αλληλουχία υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων. Ο επισκέπτης καλείται να περιηγηθεί σε αυτό το σύστημα, να ανακαλύψει κρυφές γωνιές και εσωτερικούς κήπους, και να επιλέξει ανάμεσα σε στιγμές απομόνωσης ή συνεύρεσης.

Η αρχιτεκτονική εμπειρία οργανώνεται ως μια διαδοχή χωρικών εναλλαγών, όπου η κίνηση λειτουργεί ως βασικό εργαλείο κατανόησης του έργου. Οι διαδρομές δεν είναι γραμμικές, αλλά αποκαλύπτουν σταδιακά το σύνολο, ενισχύοντας την αίσθηση του “χωριού” σε μικροκλίμακα.

 

 

Υλικότητα και αρχιτεκτονική γλώσσα

Οι όγκοι αναπτύσσονται σε δύο επίπεδα, συγκροτώντας μια καθαρή διττή υλικότητα. Η βάση από εμφανή πέτρα εδράζει το σύνολο στο έδαφος, ενώ ο λευκός ανώτερος όροφος φαίνεται να αιωρείται ελαφρά πάνω από αυτήν, διαχωριζόμενος μέσω μιας λεπτής σκοτίας. Η αντίθεση αυτή ενισχύει την πλαστικότητα της σύνθεσης και αναδεικνύει τη σχέση βαρύτητας και ελαφρότητας.

Η αρχιτεκτονική γλώσσα των προεξοχών, των γωνιών και των ανοιγμάτων διαμορφώνει ένα δυναμικό παιχνίδι φωτός και σκιάς, το οποίο μεταβάλλεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το φως λειτουργεί ως ενεργό στοιχείο της σύνθεσης, αποκαλύπτοντας την υλικότητα και εντείνοντας τη χωρική εμπειρία.

Παράλληλα, εισάγεται ένα τρίτο επίπεδο υλικότητας μέσω μεταλλικών στοιχείων. Οι πέργκολες και τα κατακόρυφα στοιχεία από corten οριοθετούν τους επιμέρους κήπους, φιλτράρουν το φως και δημιουργούν ενδιάμεσες ζώνες ιδιωτικότητας.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι έξι σουίτες, με εσωτερικά διπλού ύψους, οργανώνονται ως λιτοί και φωτεινοί χώροι φιλοξενίας. Η αρχιτεκτονική αποφεύγει την περιττή διακόσμηση, επιτρέποντας στις αντιθέσεις υλικών και φωτός να διαμορφώσουν την ατμόσφαιρα.

Η αυλή, ως βασικό στοιχείο της κυκλαδίτικης τυπολογίας, επανέρχεται ως χώρος συνάντησης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Προστατευμένη από τον άνεμο, λειτουργεί ως ένας εσωτερικός κήπος όπου οι φιλοξενούμενοι συγκροτούν μια προσωρινή κοινότητα. Η αρχιτεκτονική, μέσα από αυτή τη χειρονομία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κοινές εμπειρίες, συνομιλία και μοίρασμα.

Το έργο συνιστά μια σύγχρονη ανάγνωση του παραδοσιακού οικισμού, όπου ο σεβασμός στον τόπο συνδυάζεται με τη δημιουργία νέων μορφών κατοίκησης. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στην ατομικότητα και τη συλλογικότητα, προσφέροντας ένα καταφύγιο απλότητας και αυθεντικότητας στο τοπίο της Μήλου.

Χωρικός διαμεσολαβητής

Εντός των υψηλών περιμετρικών τοίχων ενός ανενεργού εργοστασίου, το έργο αναπτύσσεται ως μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη επέμβαση που επανακαθορίζει τη σχέση μεταξύ κατοίκησης, βιομηχανικής μνήμης και τοπίου. Αντί της κατεδάφισης του υφιστάμενου κελύφους, η πρόταση διατηρεί τη λιθοδομή, μετατρέποντας τους περιορισμούς σε χωρικές δυνατότητες. Πίσω από μια διακριτική είσοδο, η κατοικία αποκαλύπτεται σταδιακά, οργανωμένη γύρω από έναν κεντρικό υπαίθριο κήπο που λειτουργεί ως πυρήνας της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Με πρόσωπο σε μια δημόσια πλατεία στο Lendinara, το έργο διατηρεί ένα συγκρατημένο, σχεδόν αδιαπέραστο εξωτερικό. Ένας ψηλός τοίχος, με ακανόνιστο περίγραμμα, ανακαλεί τη διαστρωμάτωση της βιομηχανικής ιστορίας της περιοχής. Το μοναδικό εμφανές άνοιγμα – μια μικρή μεταλλική θύρα – αποκρύπτει τη χωρική πολυπλοκότητα που αναπτύσσεται στο εσωτερικό. Με την είσοδο, η αντίληψη μεταβάλλεται ριζικά, αποκαλύπτοντας έναν καταπράσινο, περιμετρικά οριοθετημένο κήπο με υψηλούς τοίχους και αναρριχώμενη βλάστηση.

Ενταγμένο σε ένα περιβάλλον όπου τα ίχνη της βιομηχανικής δραστηριότητας συνυπάρχουν με τον οικιστικό ιστό και τους ελεύθερους χώρους πρασίνου, το έργο συνομιλεί άμεσα με το περιβάλλον του. Η εγγύτητα με το δημόσιο πάρκο και τον ιστορικό κήπο της Ca’ Dolfin-Marchiori καθορίζει τη σχεδιαστική προσέγγιση, εισάγοντας το τοπίο ως ουσιώδες στοιχείο της εμπειρίας κατοίκησης.

 

 

Σχεδιασμός τοπίου

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο κήπος, αντιληπτός ως ένας υπαίθριος χώρος-δωμάτιο που οργανώνει το σύνολο του οικιακού προγράμματος. Προκύπτει από τη μερική αποξήλωση της στέγης του εργοστασίου και την επανατοποθέτηση του νέου όγκου, εισάγοντας φως, αέρα και οπτική συνέχεια σε ένα κατά τα άλλα εσωστρεφές κέλυφος.

Η κατοικία αναπτύσσεται ως ένας συμπαγής, διώροφος όγκος ενταγμένος εντός των διατηρημένων περιμετρικών τοίχων. Η χωρική του οργάνωση εγκαθιδρύει έναν συνεχή διάλογο με τον κήπο, με κυρίαρχο στοιχείο τον διπλού ύψους χώρο διημέρευσης που ανοίγεται πλήρως προς αυτόν μέσω μιας εκτεταμένης όψης από υαλοστάσια. Πλαισιωμένη από ξύλινη δικτυωτή κατασκευή, η διαφανής αυτή επιφάνεια λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, ενισχύοντας τον κατακόρυφο ρυθμό της σύνθεσης και επεκτεινόμενη στη γεωμετρία της στέγης.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο συγκροτείται μέσα από μια συνειδητή ισορροπία ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την εσωστρέφεια, την αποκάλυψη και την απόκρυψη. Από τον δρόμο, η κατοικία παραμένει πλήρως αθέατη, ενώ στο εσωτερικό της ξεδιπλώνεται μέσω επιλεγμένων οπτικών φυγών προς το πράσινο. Η ακολουθία αυτή των χωρικών μεταβάσεων συγκροτεί μια ελεγχόμενη αλλά δυναμική εμπειρία κίνησης και αντίληψης.

Σε επίπεδο υλικότητας και κατασκευής, η επέμβαση συνδυάζει ξύλο, χάλυβα και γυαλί εντός του υφιστάμενου λιθόκτιστου κελύφους. Η νέα κατασκευή αντηχεί το βιομηχανικό αποτύπωμα του παρελθόντος, εισάγοντας παράλληλα ένα εκλεπτυσμένο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο που δίνει έμφαση στη διαφάνεια, την ελαφρότητα και τη χωρική συνέχεια.

Καθοδηγούμενος από την αντίληψη του τοπίου ως αρχιτεκτονικού εργαλείου, ο σχεδιασμός υπερβαίνει τις νοσταλγικές αναφορές στη βιομηχανική κληρονομιά. Αντιθέτως, επανατοποθετεί τον κήπο ως θεμελιώδη συνθήκη της σύγχρονης κατοίκησης – όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως ουσιαστικό χωρικό και περιβαλλοντικό μηχανισμό που συγκροτεί την ταυτότητα της κατοικίας.

Οριζόντια μορφή

Η ιδιωτική κατοικία βρίσκεται στον Άγιο Τύχωνα της Κύπρου και διαμορφώνεται ως μια καθαρή αρχιτεκτονική σύνθεση οριζόντιων και κατακόρυφων όγκων που ανταποκρίνονται στη φυσική κλίση του οικοπέδου. Το κτίριο εδράζεται σε έναν εμφανή φέροντα οργανισμό από σκυρόδεμα, ο οποίος λειτουργεί ως στιβαρή βάση, ενώ ο λευκός όγκος του επάνω επιπέδου προσδίδει αίσθηση ελαφρότητας στη σύνθεση. Τα συνεχή υαλοστάσια με νότιο προσανατολισμό και τα ξύλινα σκίαστρα ενισχύουν τη σχέση του εσωτερικού χώρου με το τοπίο, δημιουργώντας διαφάνεια και θερμή ατμόσφαιρα. Η αρχιτεκτονική χειρονομία δίνει έμφαση στην οριζοντιότητα, κατευθύνοντας τη θέα προς τον ορίζοντα και την πισίνα υπερχείλισης, η οποία λειτουργεί ως φυσική προέκταση των εσωτερικών χώρων διαβίωσης. Η αρχιτεκτονική ταυτότητα του έργου ισορροπεί ανάμεσα στην αδρή υφή του σκυροδέματος και τη θερμότητα των ξύλινων επιφανειών και του γυαλιού, διαμορφώνοντας έναν σύγχρονο διάλογο με το φυσικό περιβάλλον.

 

Χωρική οργάνωση

Η λειτουργική διάταξη οργανώνεται γύρω από έναν ενιαίο ισόγειο χώρο ανοιχτής κάτοψης, όπου το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα αναπτύσσονται σε άμεση συνέχεια με την υπαίθρια βεράντα και την πισίνα. Η διάταξη αυτή ενισχύει τη σύνδεση του εσωτερικού με το εξωτερικό περιβάλλον, επεκτείνοντας την καθημερινή ζωή προς τον κήπο.

Στον πρώτο όροφο χωροθετούνται οι ιδιωτικοί χώροι της κατοικίας. Τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά οργανώνονται κατά μήκος ενός γραμμικού διαδρόμου, ενώ περιμετρικοί εξώστες ενισχύουν την ιδιωτικότητα και επιτρέπουν τον φυσικό διαμπερή αερισμό. Η σαφήνεια της κάτοψης δημιουργεί ισχυρούς οπτικούς άξονες που κατευθύνουν το βλέμμα προς το τοπίο, ενώ παράλληλα εξασφαλίζουν ευελιξία χρήσης και άνεση στην καθημερινή κατοίκηση.

Βιοκλιματική στρατηγική

Οι περιβαλλοντικές παράμετροι ενσωματώθηκαν στη μελέτη από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού. Ο προσανατολισμός και η μορφή του κτιρίου ανταποκρίνονται στα ιδιαίτερα κλιματικά χαρακτηριστικά του τόπου, επιτρέποντας την παθητική ρύθμιση της θερμοκρασίας και του φυσικού φωτισμού.

Κατάλληλα διαμορφωμένες προεξοχές και πρόβολοι, σε συνδυασμό με ρυθμιζόμενα ξύλινα σκίαστρα, περιορίζουν την ηλιακή ακτινοβολία κατά τους θερινούς μήνες, ενώ επιτρέπουν τη διείσδυση του χαμηλού χειμερινού ήλιου στους εσωτερικούς χώρους. Τα μεγάλα ανοίγματα ενισχύουν τον φυσικό διαμπερή αερισμό και τη φυσική ψύξη, ενώ το εμφανές σκυρόδεμα λειτουργεί ως θερμική μάζα, αποθηκεύοντας και αποδίδοντας θερμότητα με σταθερό τρόπο.

 

 

Υλικά & σχεδιασμός τοπίου

Η αρχιτεκτονική έκφραση της κατοικίας προκύπτει από τον διάλογο της υλικότητας με το τοπίο. Το σκυρόδεμα, το ξύλο, το γυαλί και το λευκό επίχρισμα χρησιμοποιούνται με λιτότητα, συγκροτώντας μια ισορροπημένη σύνθεση που αποτυπώνει τη σαφήνεια του μοντέρνου σχεδιασμού και την ευαισθησία απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.

Η στρατηγική φύτευση στην περίμετρο του οικοπέδου συμβάλλει στη βελτίωση του μικροκλίματος, ενώ η παρουσία της πισίνας και των φυτεμένων επιφανειών ενισχύει το φαινόμενο της εξάτμισης και του φυσικού δροσισμού. Η συνολική μορφή του κτιρίου προσαρμόζεται στην τοπογραφία του οικοπέδου, μειώνοντας την ενεργειακή κατανάλωση και διαμορφώνοντας ένα ισορροπημένο περιβάλλον κατοίκησης.

Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η κατοικία λειτουργεί ως ένα σύγχρονο καταφύγιο, όπου ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος ενοποιούνται οργανικά. Κάθε όγκος, άνοιγμα και υλικό συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας χωρικής εμπειρίας που δίνει έμφαση στη βιωσιμότητα, τη σαφήνεια της σύνθεσης και τη στενή σχέση με το φυσικό τοπίο.

 

Οικιακό τοπίο

Ο επανασχεδιασμός του συγκεκριμένου μικρού αστικού διαμερίσματος προέκυψε μέσα από μια στενή και ουσιαστική συνεργασία με τους χρήστες του χώρου, με στόχο τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες κατοίκησης, εργασίας και καθημερινής ευελιξίας. Το έργο βασίστηκε στην αρχή ότι η ποιότητα του χώρου δεν καθορίζεται από το μέγεθος, αλλά από τη σαφήνεια της οργάνωσης, τη ροή του φωτός και τη συνειδητή ενσωμάτωση των λειτουργιών.

 

Χωρική οργάνωση

Η αρχική κάτοψη επανασχεδιάστηκε μέσα από μια διαδικασία χωρικού επαναπρογραμματισμού, με βασική στρατηγική τη δημιουργία ενός ενιαίου, ανοιχτού περιβάλλοντος. Η επιλεκτική απομάκρυνση τοίχων επέτρεψε την ανάπτυξη νέων οπτικών φυγών και χωρικών συσχετισμών, ενισχύοντας τόσο τη διάχυση του φυσικού φωτός όσο και τη συνέχεια της κίνησης μέσα στο διαμέρισμα.

Κομβικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί το ειδικά διαμορφωμένο άνοιγμα μεταξύ εισόδου και τραπεζαρίας. Η χειρονομία αυτή λειτουργεί ταυτόχρονα ως φίλτρο φωτός, μεταβατικό όριο και οργανωτικό στοιχείο της κάτοψης, προσδίδοντας σαφήνεια στη χωρική αλληλουχία και ενισχύοντας την αντίληψη του βάθους στο εσωτερικό του διαμερίσματος.

Παλέτα υλικών

 

Η υλικότητα του έργου διαμορφώνεται μέσα από μια περιορισμένη αλλά εκφραστική παλέτα φυσικών υλικών. Το ξύλο και το μάρμαρο συνδυάζονται σε ειδικά σχεδιασμένες, ενσωματωμένες κατασκευές που φιλοξενούν αποθηκευτικούς χώρους, επιφάνειες εργασίας και καθημερινές λειτουργίες.

Τα έπιπλα αντιμετωπίζονται ως αρχιτεκτονικά στοιχεία και όχι ως ανεξάρτητα αντικείμενα. Με αυτόν τον τρόπο, εντάσσονται οργανικά στη σύνθεση του χώρου, ενισχύοντας την αίσθηση συνοχής και καθαρότητας της εσωτερικής διάταξης. Οι ενσωματωμένες αυτές λύσεις επιτρέπουν την αποδοτική αξιοποίηση του διαθέσιμου χώρου χωρίς να επιβαρύνουν οπτικά το περιβάλλον.

 

 

Custom κατασκευές

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ευελιξία και την πολυλειτουργικότητα του διαμερίσματος. Έπιπλα γραφείου, αποθηκευτικές μονάδες και επιφάνειες, προσαρμόζονται και ενσωματώνονται έτσι ώστε ο χώρος να μεταβάλλεται εύκολα ώστε να υποστηρίζει διαφορετικά σενάρια χρήσης: εργασία από το σπίτι, καθημερινή κατοίκηση ή κοινωνικές συναθροίσεις.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα φωτεινό και ισορροπημένο περιβάλλον κατοίκησης, όπου η καθαρότητα της σύνθεσης, η συνέπεια των υλικών και η επεξεργασία των λεπτομερειών μετατρέπουν ένα μικρό διαμέρισμα σε ένα ευέλικτο και σύγχρονο οικιακό τοπίο. Μέσα από στοχευμένες αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, το έργο αναδεικνύει πώς η συμπαγής κατοίκηση μπορεί να μετασχηματιστεί σε μια ποιοτική και ολοκληρωμένη χωρική εμπειρία.

 

Κατοικώντας τη σκιά

Η κατοικία, που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο γκολφ του Sotogrande, σχεδιάστηκε με κεντρική της ιδέα τη σκιά ανάμεσα στο έδαφος και την επίπεδη στέγη που αιωρείται πάνω του. Αυτός ο τολμηρός πρόβολος προστατεύει τόσο από τον δυνατό ήλιο του Cadiz αλλά και από την έντονη βροχόπτωση που έρχεται από τη γειτονική οροσειρά της Grazalema, την ισχυρότερη σε ολόκληρη την Ιβηρική Χερσόνησο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο σχεδιασμός δημιουργεί τέσσερα διαφορετικά αρχιτεκτονικά όρια, τα οποία καθορίζουν την αίσθηση του χώρου. Κάτω, το έδαφος, το οποίο παραλαμβάνει στην επιφάνειά του το σχήμα της σκιάς. Πάνω, η πλάκα της στέγης, που διαμορφώνεται με μια επιφάνεια νερού η οποία λειτουργεί τόσο ως αισθητικό όσο και ως βιοκλιματικό στοιχείο. Περιμετρικά, το συνεχές υαλοπέτασμα από το δάπεδο έως την οροφή, το οποίο επιτρέπει τη ρύθμιση του κλίματος στο εσωτερικό, αφήνοντας ανεμπόδιστη τη θέα και τη ροή της κίνησης προς το τοπίο. Τέλος, η εσώτερη περιοχή, στην οποία δημιουργείται ένας ξύλινος όγκος που διασφαλίζει την απαραίτητη ιδιωτικότητα στα δωμάτια ενώ προσθέτει ζεστασιά στο σύνολο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η πρόσβαση στο κτίριο γίνεται από τον ψηλότερο δρόμο, ένα στρατηγικό σημείο που προσφέρει προνομιακή θέα προς το τοπίο και την επιφάνεια νερού στην πλάκα της οροφής, ένα απροσδόκητο στοιχείο που παρέχει θερμική και ηχητική μόνωση, απορροφά τη ζέστη κατά τη διάρκεια της μέρας και την απελευθερώνει ελεγχόμενα τη νύχτα, περιορίζοντας τις απαιτήσεις για τεχνητή θέρμανση και ψύξη.

Οι πλάκες της στέγης και του εδάφους ολισθαίνουν νοητά μεταξύ τους, με τρόπο που δημιουργεί μία στεγασμένη πρόσβαση προς την κεντρική είσοδο, παράλληλη με μία infinity πισίνα που εκτείνεται προς τη μεριά του γηπέδου του γκολφ. Εσωτερικά, το σφιχτό λειτουργικό πρόγραμμα κατανέμεται διαμέσου ενός κεντρικού πυρήνα κυκλοφορίας, όπου περιλαμβάνονται επίσης οι ηλιοροφές που φέρνουν φυσικό φωτισμό και κατευθύνουν την κίνηση προς την επιφάνεια νερού στο δώμα.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Μία από τις αρχικές προδιαγραφές του σχεδιασμού ήταν να χρησιμοποιηθούν υλικά που να συνθέτουν μία θερμή χρωματική παλέτα. Έτσι, ολόκληρη η διαμορφωμένη περιοχή του εδάφους διαστρώνεται εσωτερικά και εξωτερικά με μεγάλων διαστάσεων υπόλευκες κεραμικές πλάκες, οι οποίες συνδυάζονται χρωματικά με τις ξύλινες επενδύσεις του πυρήνα και των ελεύθερων τοιχίων που ορίζουν επιμέρους περιοχές στο εσωτερικό.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, το φυσικό φως διαχέεται πάνω στις υφές και τα φυσικά υλικά, αναδεικνύοντας το βάθος και τις σχέσεις φωτός και σκιάς, ενώ παράλληλα ενισχύει τη συνέχεια ανάμεσα στους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους. Παράλληλα, ο τεχνητός φωτισμός, μέσα από κρυφά φωτιστικά σώματα αναδεικνύει βασικά χωρικά στοιχεία και διαδρομές κίνησης δημιουργώντας μια απαλή, ατμοσφαιρική λάμψη που διατηρεί τον γαλήνιο χαρακτήρα της κατοικίας, επιτρέποντας στην αρχιτεκτονική και την υλικότητα του χώρου να παραμένουν στο επίκεντρο της χωρικής εμπειρίας.

Στα έπιπλα κυριαρχούν το φυσικό ξύλο και τα λευκά υφάσματα με έντονη πλέξη, ενώ ο γραμμικός φωτισμός σε θερμή λευκή απόχρωση αναδεικνύει το σύνολο. Στόχος του σχεδιασμού ήταν να ελαχιστοποιηθεί το αποτύπωμα του κτιρίου στο περιβάλλον και να φιλοξενηθεί η καθημερινή ζωή μέσα στη σκιασμένη ζώνη που οριοθετείται ανάμεσα στα δύο βασικά επίπεδα. Έτσι, μέσα από μία απλή αρχιτεκτονική χειρονομία, σκηνοθετείται μια εμπειρία με ισχυρή ταυτότητα και διαχρονικό χαρακτήρα.

 

Γεωμετρικά στοιχεία

Χτισμένη ανάμεσα σε χωράφια με σιτάρι, η κατοικία ορίζεται από τον γεωμετρικό χειρισμό τριών στοιχείων της φύσης: της γης, του νερού και του φωτός. Η σύνθεση αλλάζει διαρκώς εντυπώσεις μέσα στη διάρκεια της μέρας, με την ποιητική του χώρου να δημιουργεί μια απόσταση από το περιβάλλον, ως σχέδιο που υψώνεται πάνω από το τοπίο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Οικία και εικαστικό: το ένα βιώνεται πρακτικά, στο άλλο βρίσκονται αφορμές και ιδέες. Μια κάτοψη και μια καθαρή γραμμή που αποτυπώνεται διαγώνια σε έναν απλό όγκο ορίζουν την κατοικία. Πρόκειται για έναν επιμήκη όγκο από εμφανές σκυρόδεμα, τοποθετημένο ανάμεσα στο έδαφος και τον ουρανό. Το ύφος περιγράφεται κομψά, με απλές γραμμές που χωρίζουν και ενώνουν.

Το άνοιγμα που προκύπτει από το δάπεδο μέχρι και η οροφή έχει αναλογίες που επιτρέπουν την απρόσκοπτη θέα στον ουρανό. Ο όγκος της κατοικίας αφαιρείται και αυτός από το έδαφος, επιτρέποντας στον διευρυμένο υπαίθριο χώρο κάτωθεν αυτού να ρέει ανεμπόδιστος, γεγονός που τονίζεται με τον άξονα του νερού που χαράζεται κάθετα στο κτίριο.

 

 

Μορφολογία όψης

Το κέλυφος χαρακτηρίζεται ως εσωστρεφές, με ελάχιστες οπές και χαράξεις στην επιφάνειά του, ενώ το εμφανές σκυρόδεμα του όγκου συμπληρώνεται με μία επιφάνεια από διάτρητα, πτυχωτά σκίαστρα ορείχαλκου. Η επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον εναπόκειται στη διάθεση του κατοίκου. Κάθε ιδέα απαιτεί και μία πρακτική εφαρμογή. Ολόκληρη η εμπειρία της κατοικίας είναι εσωστρεφής, με την υλικότητα του μπετόν να ενισχύει αυτή την εντύπωση. Η έντονη χειρονομία της εισόδου, ένα τεράστιο πρίσμα που απορροφά δυσανάλογο ποσοστό του όλου, λειτουργεί ως γέφυρα για ένα υποσχόμενο εσωτερικό, ενώ παράλληλα τονίζει με τη γεωμετρία και το μέγεθός του την απόσταση μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού. Οι οπές είναι λίγες και συγκεκριμένες: ένα παράθυρο στην κουζίνα κοιτάζει προς τα κάτω, ένας φωταγωγός στην κατάληξη του διαδρόμου επισημαίνει το γλυπτό στον χώρο και τονίζει την άφιξη.

 

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Στο πρίσμα της εισόδου, μια κατακόρυφη σχισμή βρίσκεται σε αντίθεση με την ανάλογη οπή της κουζίνας. Μια λωρίδα φωτός τη διαπερνά κατά το απόγευμα, ως αποτέλεσμα. Αυτά τα στοιχεία έρχονται σε έντονη αντίθεση με τις άλλες δύο πλευρές του όγκου, όπου ο τοίχος εκφράζεται σαν απουσία. Ένα συνεχές υαλοστάσιο συμπληρώνεται με το διαφανές, πτυχωτό πέπλο του διάτρητου ορείχαλκου και προσφέρει απρόσκοπτη θέα. Το στοιχείο του σκίαστρου λειτουργεί και ως ένας μηχανισμός, ένα φίλτρο μιας περιβαλλοντικής προσέγγισης.

Το αυξημένο ύψος των χώρων κάνει και μια αναφορά στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, όπου ο μεγάλος όγκος του αέρα σταθεροποιεί την εσωτερική θερμοκρασία. Η θερμική μάζα της τοιχοποιίας προσφέρει επιπρόσθετη υποστήριξη σε αυτό. Το τεκτονικό κέλυφος του έργου τυλίγει το εσωτερικό με μια αυστηρή γραμμή, χωρίς επιπόλαιες κινήσεις.

 

Στοχευμένες παρεμβάσεις

Athena Residence is the renovation of a 1960s apartment in central Athens, conceived as a small-scale hospitality project within the dense urban fabric of Kolonaki.

 

Το Athena Residence αποτελεί την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος της δεκαετίας του 1960 στο κέντρο της Αθήνας, σχεδιασμένου ως ένα εγχείρημα μικρής κλίμακας φιλοξενίας, ενταγμένο στον συμπαγή αστικό ιστό του Κολωνακίου.

 

Στρατηγική Επανάχρησης

Το έργο ανταποκρίνεται στη μεταβαλλόμενη πραγματικότητα της σύγχρονης Αθήνας, όπου οι οικιακοί εσωτερικοί χώροι καλούνται ολοένα και περισσότερο να υποστηρίξουν υβριδικούς τρόπους κατοίκησης – την καθημερινή ζωή παράλληλα με τη βραχυχρόνια διαμονή. Εργαζόμενο εντός των περιορισμών ενός υφιστάμενου κελύφους και ενός αυστηρά καθορισμένου προϋπολογισμού, το έργο υιοθετεί μια στρατηγική ήπιων αλλά ουσιαστικών παρεμβάσεων. Αντί να επιδιώκει έναν μορφολογικό μετασχηματισμό, ο σχεδιασμός δίνει προτεραιότητα στην επανάχρηση, στη χωρική καθαρότητα και στη μακροχρόνια απόδοση.

Το αρχικό ξύλινο δάπεδο διατηρήθηκε και αποκαταστάθηκε προσεκτικά. Νέα, ειδικά σχεδιασμένα στοιχεία ξυλουργικών κατασκευών σε ξύλο και ορείχαλκο οργανώνουν την κουζίνα, τους αποθηκευτικούς χώρους και τις ντουλάπες ως σταθερά αρχιτεκτονικά στοιχεία και όχι ως αυτόνομα έπιπλα, ενισχύοντας την αίσθηση συνοχής και μονιμότητας. Διακριτικές αναδιατάξεις της κάτοψης βελτιώνουν τη ροή, τη διείσδυση του φυσικού φωτός και τη χωρική ευελιξία, επιτρέποντας στο διαμέρισμα να προσαρμόζεται σε μεταβαλλόμενα πρότυπα χρήσης χωρίς να αλλοιώνει τη δομική του λογική.

 

 

Προσέγγιση Βιωσιμότητας

Η ενεργειακή απόδοση αποτέλεσε κεντρικό άξονα της βιώσιμης στρατηγικής του έργου. Σε μια πόλη όπου σημαντικό μέρος του οικιστικού αποθέματος παραμένει ενεργειακά ανεπαρκές, η ανακαίνιση εστίασε στη δραστική μείωση των λειτουργικών ενεργειακών αναγκών, αντί σε επιφανειακές αναβαθμίσεις. Υαλοστάσια υψηλής ενεργειακής απόδοσης, φωτισμός χαμηλής κατανάλωσης, πρόβλεψη για φωτοβολταϊκά συστήματα και η αντικατάσταση της κεντρικής θέρμανσης φυσικού αερίου με αντλία θερμότητας αέρα-νερού οδήγησαν σε μείωση άνω του 65% στην κατανάλωση λειτουργικής ενέργειας. Η ενεργειακή κατηγορία του διαμερίσματος αναβαθμίστηκε από Ζ σε Β+, σηματοδοτώντας μια ουσιαστική περιβαλλοντική βελτίωση εντός του υφιστάμενου κελύφους.

 

 

Σχεδιαστική Φιλοσοφία

Το Athena Residence αντανακλά μια ευρύτερη αρχιτεκτονική στάση που αναδύεται στην Αθήνα, η οποία αποδίδει αξία στη συνέχεια, την ευθύνη και την προσεκτική διαχείριση του υφιστάμενου δομημένου περιβάλλοντος. Αντί να επιδιώκει εντυπωσιασμό, το έργο αναδεικνύει πώς στοχευμένες και ακριβείς παρεμβάσεις μπορούν να ενισχύσουν την άνεση, την περιβαλλοντική απόδοση και τη διάρκεια ζωής ενός χώρου. Με αυτόν τον τρόπο, προτείνει ένα εναλλακτικό μοντέλο μικρής κλίμακας φιλοξενίας: ένα μοντέλο ενσωματωμένο στην καθημερινότητα της πόλης, με σεβασμό στη υλικότητα και τη μνήμη του τόπου, και προσανατολισμό στη διαχρονική ανθεκτικότητα.

 

Το αίθριο ως προέκταση

Η μελέτη αφορά την ανακαίνιση διαμερίσματος σε πολυκατοικία της δεκαετίας του ’70, στο Παλαιό Ψυχικό. Το διαμέρισμα αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, ισόγειο και υπόγειο, με έναν υπαίθριο χώρο–αίθριο στην πίσω πλευρά, ο οποίος λειτουργεί ως φυσική προέκταση της κατοικίας.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Κεντρική αρχιτεκτονική πρόθεση αποτέλεσε ο σεβασμός στη μορφολογία και την υλικότητα του υφιστάμενου κελύφους. Δεν πραγματοποιήθηκαν επεμβάσεις στις εξωτερικές όψεις, πέραν της συντήρησης και της ανάδειξης των αρχικών υλικών, διατηρώντας τον χαρακτήρα της πολυκατοικίας.

Ο εσωτερικός σχεδιασμός οργανώθηκε βάσει καθαρής γεωμετρίας, ανεμπόδιστης κίνησης και λειτουργικής απλότητας, με στόχο την άνεση και την ευελιξία στην καθημερινή χρήση των χώρων.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αισθητική προσέγγιση κινείται σε minimal κατεύθυνση, με γήινη χρωματική παλέτα, επιφάνειες με εφέ ξύλου και διακριτικές εναλλαγές υφών σε τοίχους και έπιπλα. Ο θερμός φωτισμός ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας, ενώ οι κρυφοί φωτισμοί και τα προσεγμένα φινιρίσματα στα λουτρά συγκροτούν μια ατμόσφαιρα χαλάρωσης και ιδιωτικότητας.

 

 

Σχεδιασμός αίθριου

Στον ακάλυπτο χώρο διαμορφώνεται ένα προστατευμένο αίθριο, όπου η διατήρηση της υφιστάμενης πέτρας και η ένταξη καθιστικών με ζαρντινιέρες ενισχύουν τη σύνδεση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Το μεγάλο άνοιγμα του καθιστικού ενοποιεί οπτικά και λειτουργικά τα δύο επίπεδα εμπειρίας, ολοκληρώνοντας μια κατοικία ήρεμης ποιότητας και διαχρονικού χαρακτήρα.

 

Ενδιάμεση ζώνη

Η κατοικία τοποθετείται στην περιοχή της Αργολίδας και συγκεκριμένα στην Ερμιόνη, σε ένα αμφιθεατρικό οικόπεδο με θέα προς τη θάλασσα στα βόρεια και τους ορεινούς όγκους στα ανατολικά. Το ίδιο το πεδίο σχεδιασμού υπέδειξε εξαρχής τον τρόπο με τον οποίο το κτίριο θα αναπτυχθεί, οργανώνοντας μια αρχιτεκτονική χειρονομία που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον δρόμο και το ανοιχτό τοπίο.

 

Χωρική οργάνωση

Το κτίσμα οργανώνεται έτσι ώστε να ορίζει με σαφήνεια τα όρια προς τον δρόμο και τις γειτονικές εκτάσεις, εξασφαλίζοντας την απαιτούμενη ιδιωτικότητα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει ανοιχτό και εξωστρεφές προς τις θεάσεις. Η κατοικία στρέφεται προς τη θάλασσα και το βουνό, με τη χαρακτηριστική καμπύλη στο νοτιοδυτικό της άκρο να αποτυπώνει συμβολικά και λειτουργικά αυτήν την κίνηση, αλλά και τη διαδικασία εισόδου.

Οι εσωτερικοί χώροι διατάσσονται με τρόπο που διασφαλίζει την άμεση οπτική σύνδεση με το περιβάλλον. Στο ισόγειο αναπτύσσονται οι χώροι διημέρευσης, ο ξενώνας και οι βοηθητικές λειτουργίες του υπαίθριου χώρου, ενώ στον όροφο τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, διατηρώντας την ιδιωτικότητα και την ανεμπόδιστη θέα.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Μπροστά από την κατοικία εκτείνεται η πισίνα, της οποίας η γεωμετρία ακολουθεί τη χάραξη του κτιρίου, ενισχύοντας τη συνοχή της σύνθεσης. Το υδάτινο στοιχείο λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη μεταξύ του χτισμένου και του φυσικού τοπίου, πολλαπλασιάζοντας οπτικά τη σχέση με τον ορίζοντα και εδραιώνοντας τη συνομιλία με τη θάλασσα. Η συνολική διαμόρφωση του υπαίθριου χώρου υπογραμμίζει τη συνέχεια εσωτερικού και εξωτερικού, μετατρέποντας την κίνηση σε μια διαδοχή εμπειριών φωτός, σκιάς και θέας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή υλικών, όπως η πέτρα, το ξύλο και οι γήινες αποχρώσεις, ενισχύει τη σχέση με τον τόπο και αγκυρώνει το κτίσμα στο τοπίο της Αργολίδας. Η αρχιτεκτονική προσέγγιση παραμένει λιτή και δωρική, με καθαρές γεωμετρίες που επιτρέπουν στον χρήστη να βιώσει άμεσα τη σχέση με τη φύση – τη θάλασσα, το βουνό και τη γη.

Μέσα από την ανθρώπινη κλίμακα και τα φυσικά υλικά, διατυπώνεται μια σύγχρονη εκδοχή πολυτέλειας: απλή, ουσιαστική και βαθιά συνδεδεμένη με το περιβάλλον και την εμπειρία του τοπίου.

 

Αστικό πλαίσιο

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το “Paspoel”, μια γειτονιά στο Tongeren του Βελγίου, θεωρούνταν ένα κακοσχεδιασμένο και ανεπαρκώς συντηρημένο σύνολο κοινωνικής κατοικίας, χωρίς σαφή ταυτότητα. Οι κάτοικοι ένιωθαν απομονωμένοι μέσα στα διαμερίσματά τους, καθώς ήταν περιβαλλόμενοι από ένα παραμελημένο πάρκο -όμοιο με υπαίθριο χώρο. Το συγκρότημα περιλάμβανε 192 κατοικίες κατανεμημένες σε τρεις μονολιθικούς όγκους, οι οποίοι πλησίαζαν το τέλος του κύκλου ζωής τους. Μπροστά στο δίλημμα κατεδάφισης ή ανακαίνισης, το Φλαμανδικό Υπουργείο Στέγασης επέλεξε την κατεδάφιση, με σκοπό την ουσιαστική βελτίωση της κοινωνικής ισότητας και των συνθηκών διαβίωσης.

 

Προκλήσεις του οικοπέδου

Λόγω της αρχαιολογικής σημασίας του οικοπέδου, η νέα ανάπτυξη περιορίστηκε στα ίχνη των υφιστάμενων κτιρίων και στον παρακείμενο υπόγειο χώρο στάθμευσης. Παρά τους περιορισμούς αυτούς, η πρόταση διατύπωσε έναν πρωτοποριακό επανασχεδιασμό: ένα σύνολο από “αστικές βίλες”, αναβαθμίδες και έναν αναβαθμισμένο δημόσιο χώρο, που λειτουργεί ως νέο συλλογικό πλαίσιο για την κοινότητα.

Ο σχεδιασμός ενσωματώνει τις φυσικές κινήσεις των κατοίκων μέσα στον χώρο – από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά – σε μια “πλεγματική” χωρική οργάνωση. Έτσι διαμορφώνεται μια αλληλουχία διασυνδεδεμένων “υπαίθριων δωματίων” που πλαισιώνουν τις καθημερινές διαδρομές και ενθαρρύνουν τις αυθόρμητες συναντήσεις μεταξύ γειτόνων. Οι υπαίθριοι αυτοί χώροι προάγουν τη συνοχή της κοινότητας, την αίσθηση φροντίδας και έναν υγιή τρόπο ζωής, μέσα από ζώνες συνάθροισης, παιχνιδιού και καλλιέργειας.

 

Λειτουργική οργάνωση

Τα ισόγεια, πλαισιωμένα από κτίρια ύψους τριών έως οκτώ ορόφων, προσφέρουν πολλαπλές ευκαιρίες κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Αναβαθμίδες με εισόδους κατοικιών προσαρμόζονται στο επικλινές έδαφος, ενώ φαρδιές “στοές” επιτρέπουν στους κατοίκους να έρχονται σε επαφή, με θέα στους κήπους. Οι γενναιόδωρες είσοδοι των αστικών βιλών εκτείνονται πάνω από τους δημόσιους χώρους, προσφέροντας σκίαση, διαδρομές και καθιστικά. Νέοι κοινοτικοί χώροι στο ισόγειο λειτουργούν ως τόποι συναντήσεων και τοπικών εκδηλώσεων. Οι διαμορφωμένοι υπαίθριοι χώροι απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες, περιλαμβάνοντας γήπεδα μπάσκετ, οργανωμένους χώρους παιχνιδιού, κοινοτικούς κήπους και προστατευμένα λιβάδια για άτυπες δραστηριότητες. Δενδροστοιχίες κατά μήκος βασικών διαδρομών προσφέρουν σκιά και ορίζουν τρεις κοινόχρηστες ενότητες. Ένας πεζόδρομος στον πυρήνα του έργου, ζωντανός από την καθημερινή κίνηση των εισόδων, υποστηρίζει υπαίθριες δράσεις και προσωρινές εκδηλώσεις.

 

 

Στρατηγική κατασκευής

Κομβικής σημασίας για το έργο ήταν η δυνατότητα των κατοίκων να παραμείνουν στον χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια του μετασχηματισμού. Λόγω του περιορισμένου διαθέσιμου χώρου δόμησης, εφαρμόστηκε ένα σύνθετο, σταδιακό σχέδιο κατασκευής διάρκειας δέκα ετών. Ο υπόγειος χώρος στάθμευσης επέτρεψε την υλοποίηση των πρώτων φάσεων ανάμεσα στα υφιστάμενα κτίρια, διευκολύνοντας μια σταδιακή διαδικασία κατεδάφισης, νέας κατασκευής και μετεγκατάστασης των κατοίκων.

Παράλληλα με την κατασκευή, το πρόγραμμα “Caring Neighborhoods” ενίσχυσε τη συνεργασία μεταξύ κατοίκων, εθελοντών, συλλόγων και επαγγελματιών. Με έμφαση στη βιωσιμότητα της καθημερινής ζωής και στη συμμετοχή της κοινότητας, η πρωτοβουλία αυτή έφερε υπηρεσίες πιο κοντά στους κατοίκους, ενδυναμώνοντας τον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς.

 

Καθαρές λεπτομέρειες

Βασική πρόθεση του έργου αποτέλεσε η δημιουργία μιας κατοικίας που προσφέρει προστασία χωρίς να θυσιάζει την αίσθηση της ανοικτότητας -ένα περιβάλλον όπου οι χώροι αποκαλύπτονται σταδιακά, οδηγώντας από το αστικό μέτωπο σε έναν φωτεινό εσωτερικό κόσμο.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική σύνθεση οργανώνεται μέσα από οριζόντιους όγκους που ολισθαίνουν μεταξύ τους, σχηματίζοντας σκιασμένα καθιστικά και στοχευμένα ανοίγματα. Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν την κεντρική ιδέα του έργου: έναν διάλογο ανάμεσα στη διαφάνεια και την ιδιωτικότητα. Προς τον δρόμο, το κτίριο διατηρεί μια πιο κλειστή στάση, επιτρέποντας επιλεκτικές θεάσεις. Προς τον κήπο, όμως, η αρχιτεκτονική αποκτά σχεδόν διάφανη ποιότητα, καθώς μεγάλες συρόμενες επιφάνειες ανοίγουν ολόκληρες όψεις, ενσωματώνοντας το εξωτερικό στο καθημερινό βίωμα των εσωτερικών χώρων. Η υλικότητα ακολουθεί την ίδια λογική: καθαρές οριζόντιες γραμμές, υφές επιχρισμάτων και στιβαρές επιφάνειες αποπνέουν σταθερότητα, ενώ η χρήση μεγάλων υαλοστασίων εισάγει φως και ελαφρότητα.

 

 

Χωρική οργάνωση

Στο εσωτερικό, κυριαρχεί η αίσθηση της συνέχειας. Το ισόγειο λειτουργεί ως ενιαίο κοινωνικό πεδίο όπου το καθιστικό, η κουζίνα και η τραπεζαρία επικοινωνούν μεταξύ τους. Κεντρικό στοιχείο αποτελεί ο χώρος της τραπεζαρίας με διπλό ύψος. Το μεγάλο υαλοστάσιο στην οροφή του επιτρέπει στο φυσικό φως να εισχωρεί βαθιά στην κατοικία, δημιουργώντας μια μεταβαλλόμενη ατμόσφαιρα που συνοδεύει τη ροή της ημέρας. Το φωτεινό αυτό κενό λειτουργεί ως κατακόρυφος σύνδεσμος, προσδίδοντας στο σπίτι τον χαρακτήρα μιας εσωτερικής “αυλής” που ενώνει τα επίπεδα.

Ο επάνω όροφος συγκεντρώνει τις ιδιωτικές λειτουργίες. Η κύρια κρεβατοκάμαρα τοποθετείται στην πιο προστατευμένη πλευρά του οικοπέδου και συνοδεύεται από άνετους βοηθητικούς χώρους. Τα υπόλοιπα υπνοδωμάτια σχεδιάζονται ως ευέλικτες ενότητες, προσφέροντας ανεξαρτησία στα μέλη της οικογένειας, ενώ η σοφίτα λειτουργεί ως χώρος εργασίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η εσωτερική παλέτα υλικών παραμένει ήρεμη και γήινη: θερμές αποχρώσεις, απαλές υφές και καθαρή λεπτομέρεια δημιουργούν ένα περιβάλλον ισορροπίας και γαλήνης -μια αρχιτεκτονική που στηρίζεται στη λιτότητα και στο φως.

 

Ήρεμο πλαίσιο

Η αρχιτεκτονική αντιμετωπίζεται ως ένα διακριτικό πλαίσιο που εντείνει τη σχέση μεταξύ εσωτερικού χώρου και φυσικού περιβάλλοντος. Αντί να ανταγωνίζεται το τοπίο, το κτίριο λειτουργεί ως μηχανισμός πλαισίωσης, ρυθμίζει το φως και ενίσχυει την αντίληψη των εξωτερικών συνθηκών, τοποθετώντας την κατοικία ως μια ακριβή και συνειδητή ένθεση ανάμεσα στο δάσος, τον ουρανό και το έδαφος.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το έργο χωροθετείται σε περιοχή χαμηλής οικιστικής πυκνότητας κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι ιδιοκτήτες ζήτησαν μια κατοικία που να χαρακτηρίζεται από χωρική σαφήνεια, ιδιωτικότητα και στενή σχέση με το φυσικό τοπίο. Το οικόπεδο βρίσκεται στο όριο της οικιστικής ζώνης και διαθέτει πλούσια βλάστηση, καθώς και μακρινές θέες προς τη θάλασσα. Στη νότια πλευρά εκτείνεται ένας μανταρινόκηπος, ενώ το δυτικό όριο ορίζεται από ένα ώριμο δάσος μπαμπού. Το ήπια επικλινές οικόπεδο έχει έκταση περίπου 5.200m2, με βασική σχεδιαστική πρόκληση την χωροθέτηση της κατοικίας μέσα σε ένα εκτεταμένο και σε μεγάλο βαθμό αδόμητο τοπίο.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Κεντρικό οργανωτικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η πισίνα, μήκους 20m, πλάτους 5m και μέγιστου βάθους 2.5m. Η πισίνα ορίζει τον κύριο άξονα του έργου και ευθυγραμμίζεται με τον μανταρινόκηπο, καθορίζοντας τη χωρική διάταξη της κατοικίας. Οι κύριοι χώροι οργανώνονται σε άμεση σχέση με αυτό το γραμμικό στοιχείο, εξασφαλίζοντας οπτική συνέχεια σε όλο το οικόπεδο και καθιστώντας την πισίνα τόσο χωρικό όσο και προσανατολιστικό εργαλείο. Η ανακλαστική επιφάνεια του νερού λειτουργεί ως ενδιάμεσο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου και παραμένει ορατή από όλους τους βασικούς εσωτερικούς χώρους.

Η πρόσβαση στην κατοικία σχεδιάζεται ως μια συμπιεσμένη χωρική ακολουθία. Η είσοδος πραγματοποιείται μέσω μιας μερικώς κλειστής πορείας, η οποία οδηγεί σε έναν χαμηλά φωτισμένο μεταβατικό χώρο. Από εκεί, ένα ζεύγος φαρδιών, βαριών θυρών ανοίγει προς τον κύριο χώρο διαβίωσης, αποκαλύπτοντας το πλήρες μήκος της πισίνας και τον οπωρώνα πέρα από αυτήν. Η ακολουθία αυτή, που βασίζεται στην εναλλαγή συμπίεσης και εκτόνωσης του χώρου, αρθρώνεται μέσα από αντιθέσεις στο ύψος, την κλίμακα και την ένταση του φωτισμού και αντλεί από αρχές της παραδοσιακής ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Οι αντιθέσεις αυτές επιλύονται τελικά σε έναν ενιαίο δομικό κάνναβο με σταθερό ύψος 3.5m, ο οποίος προσδίδει συνοχή και ρυθμό στο εσωτερικό.

 

 

Παλέτα υλικών

Η αίθουσα τσαγιού τοποθετείται στο πιο απομονωμένο σημείο της κάτοψης και διαφοροποιείται σκόπιμα από τους υπόλοιπους χώρους ως προς τη φωτεινότητα και τον βαθμό εγκλεισμού. Ο προσανατολισμός της προς το γειτονικό δάσος μπαμπού ενισχύει τον χαρακτήρα εσωστρέφειας. Ο χώρος επανερμηνεύει το παραδοσιακό “σαλόνι τσαγιού” -όπως φυσικά επιχρίσματα, κορμούς ξύλου με διατηρημένο φλοιό και αναφορές στο έργο του Sen no Rikyū- μέσα από ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό πρίσμα, με έμφαση στην εγκράτεια, την αναλογία και την υλική αίσθηση.

Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από μια κάβα κρασιών, δύο ξενώνες και έναν χώρο άσκησης, οι οποίοι εντάσσονται στην ίδια δομική και υλική λογική. Η περιορισμένη παλέτα υλικών, σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο της λεπτομέρειας, ενισχύει τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα του έργου και την καθαρότητα της αρχιτεκτονικής πρόθεσης.

 

 

Προκατασκευασμένα στοιχεία

Το έργο αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σύγχρονης κατοικίας, όπου το κτίριο αντιμετωπίζεται ως οργανικό μέρος του τοπίου, ενώ παράλληλα προωθούνται βιώσιμες κατασκευαστικές πρακτικές και μοντέλα κατοίκησης με σαφή προσανατολισμό στο μέλλον.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η κατοικία αναπτύχθηκε σε στενή συνεργασία με τους ιδιοκτήτες και παρουσιάστηκε στο πλαίσιο ενός ευρέως αναγνωρισμένου τηλεοπτικού προγράμματος αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού, σηματοδοτώντας ένα ουσιαστικό βήμα για την ευρύτερη αποδοχή της προκατασκευασμένης κατοικίας στο σύγχρονο αρχιτεκτονικό τοπίο. Η σχεδιαστική και κατασκευαστική διαδικασία βασίστηκε στη σαφήνεια και την προβλεψιμότητα, με την εκτός εργοταξίου κατασκευή να εξασφαλίζει αυστηρό έλεγχο κόστους, υψηλή ακρίβεια και συνέπεια μεταξύ αρχικής σύλληψης και τελικής υλοποίησης. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ένα σύγχρονο πρότυπο αυτοστεγαστικής κατοικίας, όπου η αποδοτικότητα, η ποιότητα και η οικονομική ασφάλεια λειτουργούν συμπληρωματικά.

 

 

Χωρική οργάνωση

Σε ιδιωτικό αγροτικό οικόπεδο, η ισόγεια κατοικία οργανώνεται με γνώμονα τη διαχρονική προσαρμοστικότητα και τη σύγχρονη οικογενειακή διαβίωση. Το λειτουργικό πρόγραμμα αναπτύσσεται σε τέσσερα υπνοδωμάτια, ευρύχωρους ενιαίους χώρους καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, καθώς και σε πιο ιδιωτικές ζώνες, όπως χώρος χαλάρωσης, γραφείο και βοηθητικοί χώροι. Οι συμπληρωματικές χρήσεις στεγάζονται σε ανεξάρτητα βοηθητικά κτίσματα – γκαράζ, γυμναστήριο και εργαστήριο – τα οποία οργανώνονται περιμετρικά διαμορφωμένων κήπων. Η διακριτική περιστροφή της κάτοψης διαμορφώνει διαφορετικούς προσανατολισμούς, ελεγχόμενες οπτικές φυγές και προστατευμένους υπαίθριους χώρους.

 

 

Υλικά & κατασκευή

Το κτιριακό κέλυφος επενδύεται με μαύρη καμένη ξυλεία προέλευσης Ηνωμένου Βασιλείου, επιτρέποντας στο κτίριο να ενσωματώνεται οπτικά στο φυσικό του περιβάλλον. Η επιλογή αυτή συνδυάζει τη μορφολογική διακριτικότητα με μια σύγχρονη αρχιτεκτονική έκφραση, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου.

Η κατοικία υλοποιήθηκε ως σύνολο πέντε προκατασκευασμένων ογκομετρικών μονάδων, οι οποίες συναρμολογήθηκαν επί τόπου μέσα σε μία ημέρα. Η στρατηγική της προκατασκευής συνέβαλε καθοριστικά στην επίτευξη υψηλής κατασκευαστικής ακρίβειας, στον περιορισμό της όχλησης στο περιβάλλον και στη μείωση του ενσωματωμένου άνθρακα. Παράλληλα, η χρήση ξυλείας, η ενσωμάτωση φωτοβολταϊκών συστημάτων και η ελαφριά δομική συναρμολόγηση ενισχύουν τη συνολική περιβαλλοντική απόδοση του έργου, επιβεβαιώνοντας τον βιώσιμο χαρακτήρα του.

 

Παιγνιώδης φωτισμός

Το έργο αφορούσε την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 70 τ.μ. στον δεύτερο όροφο, κοντά στον Λυκαβηττό. Ο σχεδιασμός βασίστηκε σε μια ανοιχτή κάτοψη, επιτρέποντας στο φυσικό φως να διαχέεται σε βάθος στο εσωτερικό. Για την οργάνωση του ενιαίου χώρου, δόθηκε έμφαση στις μεταβατικές ζώνες μέσω της χρήσης έντονων χρωμάτων και υφών. Η κουζίνα αντιμετωπίστηκε ως ένα ενσωματωμένο έπιπλο, ενώ μεταλλικά διαχωριστικά και πόρτες σχεδιάστηκαν ώστε να εξυπηρετούν διαφορετικά σενάρια καθημερινής χρήσης. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της δεκαετίας του ’70 διατηρήθηκαν και συνδυάστηκαν με πιο ζωντανά και βιομηχανικά στοιχεία, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο κολάζ υλικών.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Η βασική παρέμβαση ήταν η μεταφορά της κουζίνας, με στόχο τη βέλτιστη χωρική οργάνωση του διαμερίσματος. Στην αρχική της θέση, η κουζίνα παρεμπόδιζε την είσοδο, δεν είχε οπτική και λειτουργική σύνδεση με τους υπόλοιπους χώρους και παρουσίαζε έλλειψη φυσικού φωτισμού και περιορισμένο μέγεθος. Η νέα της θέση επέτρεψε τη δημιουργία ενός επιμήκους διαδρόμου εισόδου και ενός ευρύχωρου, πολυλειτουργικού αποθηκευτικού στοιχείου που ενσωματώνει πάγκο εισόδου, ντουλάπα, πλυντήριο και γενικούς αποθηκευτικούς χώρους. Η κουζίνα σχεδιάστηκε ως λειτουργικό αντικείμενο και όχι ως ξεχωριστός χώρος – ενταγμένη στην ανοιχτή κάτοψη και διακριτικά προσαρμοσμένη στις ανάγκες της καθημερινότητας. Συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και τοποθετείται απέναντι από την μπαλκονόπορτα, ώστε να αξιοποιείται καλύτερα το φυσικό φως.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Το διαμέρισμα οργανώνεται σε τρεις διακριτές ζώνες. Η πρώτη ζώνη, που περιλαμβάνει τους μεταβατικούς χώρους όπως ο διάδρομος και οι αποθηκευτικοί χώροι, λειτουργεί ως ένα χρωματικό πλαίσιο για τους πιο ήπιους και λιτούς κύριους χώρους. Μια καθοριστική παρέμβαση αποτέλεσε η καθαίρεση του τοίχου μεταξύ υπνοδωματίου και καθιστικού, αποκαλύπτοντας τα φέροντα στοιχεία του κτιρίου, όπως την κεντρική κολόνα και τις δοκούς. Στη θέση του αρχικού διαχωριστικού, τοποθετήθηκε τετράφυλλη μεταλλική πόρτα με ραβδωτό γυαλί, ως αναφορά στα παραδοσιακά ξύλινα συρόμενα χωρίσματα με υαλοπίνακες που συναντώνται σε αθηναϊκά διαμερίσματα. Το ραβδωτό γυαλί ενισχύει την αισθητική της δεκαετίας του ’70, επιτρέποντας παράλληλα τη διάχυση του φωτός στον χώρο και προσφέροντας ιδιωτικότητα όταν απαιτείται.

 

 

Παλέτα υλικών

Το αρχικό μωσαϊκό δάπεδο, το οποίο αποκαλύφθηκε αλλά είχε υποστεί εκτεταμένες φθορές από προηγούμενες παρεμβάσεις, αντικαταστάθηκε με ψηφίδες σε turquoise απόχρωση, ενισχύοντας την αντανάκλαση του φωτός στους ενδιάμεσους και πιο σκοτεινούς χώρους. Για τις ξυλουργικές κατασκευές επιλέχθηκε καπλαμάς σημύδας, με έντονα νερά και θερμή κιτρινωπή απόχρωση, ενώ το κατώφλι της εισόδου τονίζεται με μπορντό χρώμα.

Η δεύτερη ζώνη περιλαμβάνει τους κύριους χώρους διαβίωσης – καθιστικό, τραπεζαρία και υπνοδωμάτιο – όπου το υφιστάμενο δρύινο παρκέ επισκευάστηκε και διατηρήθηκε. Τα υπόλοιπα στοιχεία σχεδιάστηκαν ώστε να αναδεικνύουν τη θερμότητα του ξύλου μέσω αντιθέσεων, με τη χρήση βιομηχανικών υλικών όπως εμφανές σκυρόδεμα, μεταλλικά στοιχεία (συρόμενες πόρτες και ράφια), γυαλί και χρωματιστές λεπτομέρειες σε φωτιστικά και πόμολα.

Η τρίτη ζώνη, που περιλαμβάνει την κουζίνα και το λουτρό, χαρακτηρίζεται από τη χρήση μαρμάρου Διονύσου ως κυρίαρχου υλικού, σε αναφορά στα υλικά που προϋπήρχαν στο διαμέρισμα. Στην κουζίνα, το μάρμαρο εφαρμόστηκε στον πάγκο και την πλάτη, δημιουργώντας έντονες αντανακλάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τα ματ, λευκά λακαριστά ντουλάπια. Στο λουτρό, επιλέχθηκαν μαρμάρινες πλάκες διαστάσεων 40×40 εκ., προσδίδοντας μια πιο παιχνιδιάρικη εκδοχή σε αυτό το διαχρονικό υλικό.

 

Δομική ειλικρίνεια

Το έργο αποτελεί μια νέα κατοικημένη σύνθεση στα περίχωρα των Χανίων. Η πρόταση αναπτύσσεται ως ένα σύνολο δύο αυτόνομων κτηριακών όγκων, οι οποίοι οργανώνονται γύρω από μια καθαρή δομική λογική και χαρακτηρίζονται από την εκτεταμένη χρήση εμφανoύς οπλισμένου σκυροδέματος. Το αρχιτεκτονικό ύφος του συγκροτήματος βασίζεται στην ειλικρίνεια του φέροντος οργανισμού, μετατρέποντας τη δομή σε βασικό μορφολογικό στοιχείο και δημιουργώντας μια διακριτική αλλά δυναμική παρουσία στο μεσογειακό τοπίο.

 

Σχεδιαστική μορφολογία

Οι όγκοι διαμορφώνονται μέσα από την εναλλαγή πλήρων και κενών, μεγάλων εξωστών και βαθιών προεξοχών που φιλτράρουν το φως, προσφέρουν σκίαση και ενισχύουν τη βιοκλιματική λειτουργία των κατοικιών. Μεγάλα ανοίγματα και στοχευμένες χαράξεις του περιβλήματος καδράρουν τις θέες και ενισχύουν τη σχέση των εσωτερικών χώρων με το φυσικό περιβάλλον, διαμορφώνοντας μια αίσθηση ηρεμίας και καθαρότητας.

 

 

Παλέτα υλικών

Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάστηκαν με έμφαση στη λειτουργικότητα, τη ροή και την απλότητα. Φυσικά υλικά, απέριττες επιφάνειες και ουδέτεροι τόνοι συνθέτουν μια ήπια αισθητική που τονίζει τον χαρακτήρα του εμφανoύς σκυροδέματος και υποστηρίζει έναν τρόπο κατοίκησης συνδεδεμένο με τη γη και το κλίμα της περιοχής. Οι μεταβάσεις από ιδιωτικούς σε ημι-υπαίθριους και εξωτερικούς χώρους είναι ομαλές, ενισχύοντας την αίσθηση συνέχειας και ανοιχτότητας.

 

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο ολοκληρώθηκε πρόσφατα και αποτελεί παράδειγμα σύγχρονης μεσογειακής αρχιτεκτονικής που συνδυάζει αποδοτικές μεθόδους κατασκευής, οικονομία υλικών και καθαρή αρχιτεκτονική έκφραση. Συγκεκριμένα, ο σχεδιασμός προτείνει ένα προσιτό, σύγχρονο μοντέλο κατοίκησης, όπου η δομή, το φως και το τοπίο βρίσκονται σε διαρκή διάλογο.

 

Καθημερινή διαβίωση

Η συνολική προσέγγιση αποπνέει μια σύγχρονη κατοικία υψηλής αισθητικής, όπου η άνεση, η λειτουργικότητα και η υλικότητα συνυπάρχουν, προσφέροντας έναν χώρο καθημερινής διαβίωσης με χαρακτήρα, ηρεμία και διαχρονική αξία.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το διαμέρισμα βρίσκεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, επί της οδού Παλαιών Πατρών Γερμανού. Η νέα κάτοψη έχει μελετηθεί σε ζώνες, σύμφωνα με την καθημερινότητα της οικογένειας. Ένας μεγάλος κοινός χώρος με πρόσβαση στα δύο ανοίγματα της πρόσοψης περιλαμβάνει μεγάλη κουζίνα με πάσο και τραπεζαρία, και ένα άνετο καθιστικό. Το κρυφό μπαρ, και ένα μικρό γραφείο με αποθηκευτικούς χώρους συμμετρικά του για καθημερινή χρήση, ξεχωρίζουν για τον χαρακτήρα που προσδίδουν.

Έμφαση δόθηκε στους αποθηκευτικούς χώρους όπου μελετήθηκαν με προσοχή τόσο στην όψη τους όσο και στην εσωτερική τους διαμόρφωση για την μέγιστη εκμετάλλευση χώρου. Το κύριο υπνοδωμάτιο φιλοξενεί walk-in γκαρνταρόμπα, ένα ακόμη γραφείο και ιδιωτικό λουτρό. Δύο παιδικά δωμάτια και ένα μεγαλύτερο λουτρό ολοκληρώνουν την διαμόρφωση της κατοικίας.

 

 

Custom κατασκευές

Έχοντας ως αφετηρία τη μορφολογία του διαμερίσματος, σχεδιάστηκαν custom κατασκευές, έτσι ώστε να “ντυσουν” τα σημεία που το απαιτούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μεγάλο δοκάρι που διέκοπτε τον ενιαίο χώρο και επανασχεδιάστηκε ως δοκιδωτή πλάκα, ενσωματωμένη πλέον στη συνολική σύνθεση. Η επιλογή αποκλειστικά custom επίπλωσης παρείχε τη δυνατότητα πλήρους σχεδιαστικού ελέγχου κάθε στοιχείου, χωρίς περιορισμούς σε υλικά, διαστάσεις ή τυποποιημένες λύσεις, εξασφαλίζοντας συνοχή, λειτουργικότητα και ενιαία αισθητική ταυτότητα στον χώρο.

 

 

Υλικότητα και φωτισμός

Η έμφαση στο συνδυασμό ιδιαίτερων και ποικίλων υλικών αποτέλεσε το κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού, δίνοντας χαρακτήρα και ενδιαφέρον σε κάθε σημείο του διαμερίσματος, διατηρώντας ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Η εναλλαγή τους χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο χωρικής αφήγησης, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο, όπως το πλακάκι με το έντονο μοτίβο στην είσοδο και το χολ που λειτουργεί ως σαφές όριο αλλά και ως σημείο εισαγωγής στον χώρο. Ο φωτισμός, φυσικός και τεχνητός, έχει μελετηθεί ώστε να ενισχύει τις υφές και τα υλικά αλλά και να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα.

 

 

Τρεις φάσεις σχεδιασμού

Η μελέτη επικεντρώνεται στον ανασχεδιασμό του καθιστικού με βασική αρχή τη διατήρηση της υφιστάμενης κάτοψης στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Η αρχική διάταξη περιλάμβανε ένα σαφώς οριοθετημένο χωλ εισόδου και μια κλειστή κουζίνα, η οποία συνδεόταν με τους ιδιωτικούς χώρους μέσω διαδρόμου. Η πρόκληση του έργου ήταν η αναδιοργάνωση των κοινόχρηστων χώρων ώστε να προκύψει ένα πιο ανοιχτό, λειτουργικό και σύγχρονο περιβάλλον, χωρίς να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του διαμερίσματος.

 

Λειτουργική διάταξη

Σε πρώτη φάση, ο μετασχηματισμός βασίζεται σε στοχευμένες επεμβάσεις μικρής κλίμακας αλλά μεγάλης χωρικής επίδρασης. Η πόρτα προς τους ιδιωτικούς χώρους καταργείται, επιτρέποντας την αναδιάταξη και τη λειτουργική αναβάθμιση της κουζίνας. Οι τοίχοι του χωλ εισόδου αφαιρούνται, ενοποιώντας τον χώρο και ενισχύοντας τη ροή από την είσοδο προς το καθιστικό. Παράλληλα, η κουζίνα συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και το καθιστικό, συγκροτώντας έναν ενιαίο χώρο καθημερινής ζωής.

Κεντρικό στοιχείο της πρώτης φάσης αποτελεί η εισαγωγή συρόμενων διαχωριστικών πετασμάτων από κόντρα πλακέ. Τα πετάσματα λειτουργούν ως ευέλικτο φίλτρο: επιτρέπουν την οπτική και λειτουργική απόκρυψη της κουζίνας όταν αυτό απαιτείται, ενώ ταυτόχρονα προσδίδουν υλικότητα και θερμότητα στη μινιμαλιστική, λευκή παλέτα του χώρου.

 

 

Custom κατασκευές

Έπειτα από μεγάλο χρονικό διάστημα, η κατοίκηση του χώρου ανέδειξε την ανάγκη για μια βιβλιοθήκη στον τοίχο δίπλα στην είσοδο. Η εγγύτητα της πόρτας προς τους ιδιωτικούς χώρους αποτέλεσε ταυτόχρονα περιορισμό και σχεδιαστική αφορμή. Ως αποτέλεσα, αναπτύχθηκε -κατά τη δεύτερη φάση του σχεδιασμού- ένα αρθρωτό σύστημα βιβλιοθήκης, αποτελούμενο από τρεις διασυνδεδεμένες μονάδες αυξανόμενου μεγέθους. Η βαθμιαία αυτή κλιμάκωση επιτρέπει τη φιλοξενία βιβλίων διαφορετικών διαστάσεων, με το μεγαλύτερο τμήμα να τοποθετείται πλησιέστερα στην πόρτα.

Η κατασκευή, από κόντρα πλακέ και γκρι-μπλε φορμάικα, εισάγει μια διακριτική χρωματική αντίστιξη στο χώρο, παραμένοντας ωστόσο συνεπής με τη λιτή αισθητική της πρώτης φάσης. Η πόρτα, αρχικά λευκή και οπτικά αποσπασματική, επενδύθηκε με ρίγες από κόντρα πλακέ, ενσωματώνοντάς την πλήρως στη συνολική σύνθεση.

 

 

Βοηθητικοί χώροι & υλικά

Τέλος, σε τρίτη φάση μελέτης και κατασκευής, προέκυψε η ανάγκη για επιπλέον αποθηκευτικό χώρο, με αποτέλεσμα την επέκταση του συστήματος βιβλιοθήκης, σύμφωνα με τη γλώσσα και τις αναλογίες της υφιστάμενης κατασκευής, αλλά και με προσαρμογή στις νέες λειτουργικές απαιτήσεις των κατοίκων.

Η νέα επέμβαση κλήθηκε να συνδυάσει πολλαπλές χρήσεις: εκτεταμένα ράφια βιβλίων, κλειστούς αποθηκευτικούς χώρους, θέση για την αφαίρεση και φύλαξη υποδημάτων κατά την είσοδο, καθώς και ένα διακριτικό σύστημα γάντζων για πανωφόρια. Ο σχεδιασμός απέφυγε τη δημιουργία μιας τυπικής “γκαρνταρόμπας”, επιδιώκοντας μια λύση που λειτουργεί τόσο όταν χρησιμοποιείται όσο και όταν παραμένει κενή, χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία του χώρου.

Κρίσιμη παράμετρος υπήρξε η ομαλή ένταξη της επέκτασης στο υφιστάμενο σύστημα, με ιδιαίτερη έμφαση στις σωστές αναλογίες πλάτους και βάθους. Τα τρία κεντρικά ράφια της νέας κατασκευής αναπαράγουν τις αναλογίες των τριών συρόμενων πετασμάτων της πρώτης φάσης, εγκαθιδρύοντας έναν διακριτικό οπτικό διάλογο μεταξύ των διαφορετικών χρονικών στρωμάτων του έργου. Ένα γωνιακό ράφι λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ παλαιού και νέου, ενώ κάτω από τα κύρια ράφια, κινητά κουτιά από κόντρα πλακέ με ρόδες προσφέρουν ευέλικτες και μεταβαλλόμενες λύσεις αποθήκευσης.

 

Δομική ενοποίηση

Το έργο αφορά την ανακαίνιση και επέκταση μιας αγροικίας, τοποθετημένης εντός αυλής, στην κορυφή των λόφων της περιοχής του Πιεμόντε στα Απέννινα της Reggio Emilia. Το αρχικό λιθόκτιστο κτίριο, που χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, είχε υποστεί διαχρονικά σειρά παρεμβάσεων, μεταξύ των οποίων εργασίες στατικής ενίσχυσης που οδήγησαν στη δημιουργία εξωστών από οπλισμένο σκυρόδεμα προς την πλευρά της κοιλάδας, καθώς και πιο πρόσφατες επεμβάσεις όπως η ανακαίνιση της στέγης και η προσθήκη ενός στεγάστρου από σκυρόδεμα και ξύλο στη ανατολική όψη.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Η επέμβαση καθοδηγήθηκε από δύο βασικούς στόχους: την επέκταση του ισογείου -όπου οι υφιστάμενοι χώροι καθιστικού και υπνοδωματίου κρίνονταν ανεπαρκείς- και τον ανασχεδιασμό των εκτεταμένων υπαίθριων χώρων του οικοπέδου. Ο όροφος των υπνοδωματίων παρέμεινε αμετάβλητος, καθώς θεωρήθηκε επαρκής τόσο ως προς το μέγεθος όσο και ως προς τη λειτουργικότητά του.

Η αναδιάρθρωση των χώρων διημέρευσης ξεκίνησε με τη μετατροπή του υφιστάμενου επικλινούς στεγάστρου, το οποίο εξελίχθηκε σε έναν νέο κλειστό όγκο που φιλοξενεί το καθιστικό και την τραπεζαρία, καθώς και μια ζώνη ευεξίας σε άμεση σύνδεση με το ισόγειο υπνοδωμάτιο. Η αρχική ξύλινη και κεραμοσκεπής στέγη αποξηλώθηκε, διατηρώντας τους υποστυλώματα από σκυρόδεμα, πάνω στους οποίους τοποθετήθηκε νέα μεταλλική κατασκευή για τη δημιουργία επίπεδης οροφής, με επαναχρησιμοποίηση των ξύλινων δοκών του στεγάστρου.

 

 

Διάταξη & υλικά

Ο νέος όγκος περιβάλλεται από συνεχείς υαλοστάσεις, οι οποίες αρθρώνονται με κατακόρυφα, μετατοπισμένα αλουμινένια στοιχεία με φινίρισμα Corten, ενώ η υφιστάμενη λιθοδομή διατηρείται εμφανής στο εσωτερικό. Ο παλαιός χώρος καθιστικού μετατράπηκε σε κουζίνα και συνδέθηκε με τον νέο χώρο διημέρευσης μέσω ενός μεγάλου ανοίγματος επενδεδυμένου με μεταλλικό φύλλο, το οποίο προέκυψε από την αναδιαμόρφωση των υφιστάμενων ανοιγμάτων του τοίχου. Αντίστοιχη επέμβαση πραγματοποιήθηκε και στο υπνοδωμάτιο, όπου ένα νέο άνοιγμα στη λιθοδομή οδηγεί απευθείας στον χώρο ευεξίας, ο οποίος περιλαμβάνει σάουνα.

 

 

Σχεδιασμός τοπίου & όψης

Στον υπαίθριο χώρο, οι υπάρχουσες αναβαθμίδες επανασχεδιάστηκαν με την προσθήκη μιας πισίνας υπερχείλισης, η οποία προεξέχει προς την κορυφογραμμή, με υπόγειο επίπεδο που στεγάζει τους μηχανολογικούς χώρους και αποθηκευτικές χρήσεις. Το σύστημα των αναβαθμίδων επεκτάθηκε περαιτέρω μέσω επιχωματώσεων ενισχυμένων με συρματοκιβώτια (gabions), δημιουργώντας νέες φυτεμένες και αξιοποιήσιμες υπαίθριες ζώνες.

Οι χώροι μπροστά από το κτίριο απελευθερώθηκαν από τοιχία και περιφράξεις, επιτρέποντας τη δημιουργία μιας νέας κύριας εισόδου στην κατοικία. Η είσοδος δεν τοποθετείται πλέον στο κέντρο του στεγάστρου, αλλά στη μικρή πλευρά της επέκτασης, επιτρέποντας την αναδιάρθρωση της οδικής πρόσβασης από τον κεντρικό δρόμο, η οποία πλέον λειτουργεί ανεξάρτητα από τον υπόλοιπο αύλειο χώρο.

Η νέα κύρια όψη του κτιρίου σηματοδοτείται από μια μεταλλική πέργκολα εισόδου, η οποία καλύπτει μερικώς τη θύρα και φιλοξενεί αναρριχώμενη φύτευση, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου.

 

Λιθόκτιστη μορφή

Το έργο αφορά μία ιδιωτική κατοικία 120m2, η οποία βρίσκεται στο Ξηρό Χωριό, έναν αγροτικό οικισμό έξω από το Ρέθυμνο, στην Κρήτη. Ενταγμένη εντός ενός ελαιώνα, η κατοικία σχεδιάζεται ως ένα σύγχρονο λιθόκτιστο κτίσμα, το οποίο αντλεί άμεσα από τις αρχές της παραδοσιακής κρητικής αρχιτεκτονικής, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς την υλικότητα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το κτίριο διαμορφώνεται ως ένας συμπαγής, στερεός όγκος, ο οποίος ορίζεται από φέρουσα λιθοδομή. Η χρήση πέτρας με τοπικές αναφορές προσδίδει έντονη τεκτονική παρουσία και αγκυρώνει την κατοικία στο φυσικό και πολιτισμικό της πλαίσιο. Οι παχιοί λιθότοιχοι, τα βαθιά ανοίγματα και οι στρατηγικά τοποθετημένες οπές παραπέμπουν σε παραδοσιακές κατασκευαστικές τεχνικές, ενώ οι ακριβείς λεπτομέρειες και οι καθαρές γραμμές εισάγουν μια σύγχρονη αρχιτεκτονική σαφήνεια. Η γεωμετρία της στέγης ακολουθεί μια απλή δίρριχτη μορφή με παραδοσιακά κεραμίδια, ενισχύοντας το αρχετυπικό περίγραμμα των αγροτικών κρητικών κατοικιών.

 

 

Χωρική οργάνωση

Λεπτές διαφοροποιήσεις στα ύψη και στους όγκους αντανακλούν την εσωτερική χωρική οργάνωση, ιδιαίτερα μέσω της ενσωμάτωσης παταριών σε δύο από τα υπνοδωμάτια. Τα πατάρια αξιοποιούν τη διατομή του κτιρίου, επιτρέποντας στους εσωτερικούς χώρους να αναπτύσσονται κατακόρυφα, ενώ ταυτόχρονα διατηρείται η συμπαγής εξωτερική μορφή. Η κατοικία οργανώνεται ώστε να φιλοξενεί τρία υπνοδωμάτια, με σαφή ιεράρχηση μεταξύ ιδιωτικών και κοινόχρηστων χώρων.

 

 

Υλικά & custom κατασκευές

Τα ανοίγματα τοποθετούνται και διαστασιολογούνται με προσοχή, διαμορφώνοντας έναν ελεγχόμενο διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Στενές κατακόρυφες και οριζόντιες σχισμές πλαισιώνουν τις θέες προς το τοπίο, ρυθμίζουν τον φυσικό φωτισμό και ενισχύουν το αίσθημα εγκλεισμού που χαρακτηρίζει τη λιθόκτιστη αρχιτεκτονική. Τα βαθιά τοποθετημένα κουφώματα υπογραμμίζουν περαιτέρω το πάχος των τοίχων και τη γλυπτική ποιότητα του υλικού.

Οι εσωτερικοί χώροι σχεδιάζονται ως ήρεμα, απτικά περιβάλλοντα, όπου το φυσικό φως αλληλεπιδρά με τις πέτρινες επιφάνειες, ενισχύοντας την αυθεντικότητα των υλικών. Συνολικά, το έργο αποτελεί μία σύγχρονη επανερμηνεία της αγροτικής αρχιτεκτονικής της Κρήτης – μια διακριτική λιθόκτιστη κατοικία που σέβεται τις παραδοσιακές τυπολογίες και ταυτόχρονα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης κατοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι διαχρονικό, γειωμένο και άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο του.

 

Πολυεπίπεδη δομή

Το συγκρότημα κατοικιών αποτελείται από έντεκα ανεξάρτητες μονάδες και οργανώνεται βάσει ενός συστήματος διαδοχικών, ένθετων χωρικών επιπέδων. Στον πυρήνα της σύνθεσης βρίσκεται ο “Void Core”, ο οποίος λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός φυσικού φωτισμού και αερισμού. Γύρω από αυτόν αναπτύσσεται ο κύριος χώρος κατοίκησης (“Space”), ενώ ακολουθεί το “Buffer” – μια ενδιάμεση ζώνη που συγκροτείται από διαδρόμους, κλιμακοστάσια και αποθηκευτικούς χώρους. Το σύστημα ολοκληρώνεται με το “Case”, το εξωτερικό κέλυφος που περικλείει και προστατεύει τους χώρους διαβίωσης.

 

Ένταξη στο τοπίο

Το οικόπεδο βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με σιδηροδρομική γραμμή, εντός ενός πυκνοδομημένου οικιστικού ιστού. Ο σχεδιασμός κλήθηκε να αντιμετωπίσει αυξημένες απαιτήσεις ιδιωτικότητας και ηχοπροστασίας, διατηρώντας παράλληλα επαρκή φυσικό φωτισμό και αερισμό. Σε αντίθεση με τη συνήθη τυπολογία της μισθωτικής κατοικίας, η οποία συχνά βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες κατόψεις και περιορισμένη ανταπόκριση στο πλαίσιο, το παρόν έργο επιδιώκει τη χωρική διαφοροποίηση, την αισθητική ταυτότητα και την προσαρμοστικότητα στις ιδιαίτερες συνθήκες του τόπου.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Οι κύριοι χώροι κατοίκησης – καθιστικό, τραπεζαρία, κουζίνα και υπνοδωμάτια – περιβάλλονται από τη ζώνη του “Buffer”. Η ενδιάμεση αυτή στρώση, που συγκροτείται από διαδρομές κυκλοφορίας, κλιμακοστάσια και βοηθητικούς χώρους, λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ των ιδιωτικών εσωτερικών και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Σε επιλεγμένες μονάδες, οι χώροι διαβίωσης επεκτείνονται προς τα έξω, δημιουργώντας ήπιες μεταβάσεις και οπτικές συνδέσεις με το περιβάλλον. Τα λουτρά τοποθετούνται στρατηγικά μεταξύ των κατοικιών, ενισχύοντας την ακουστική και οπτική απομόνωση και προσφέροντας ένα επιπλέον επίπεδο ιδιωτικότητας.

To “Void Core”, τοποθετείται στο κέντρο του κτιριακού συνόλου, και διοχετεύει φως και αέρα στο εσωτερικό του συγκροτήματος, αναβαθμίζοντας τις συνθήκες διαβίωσης και διαμορφώνοντας ταυτόχρονα τη συνολική ογκοπλασία. Η διάσπαση του συγκροτήματος σε δύο κύριους όγκους δημιουργεί ένα εσωτερικό πέρασμα με χαρακτηριστικά αστικής λωρίδας, επιτρέποντας ακόμη και στις κεντρικές κατοικίες να διατηρούν ενεργή σχέση με το εξωτερικό περιβάλλον. Η χειρονομία αυτή, σε συνδυασμό με τις προεξοχές και τα στέγαστρα που αρθρώνουν το ισόγειο και τους ανώτερους ορόφους, μειώνει την αντιληπτή κλίμακα του συγκροτήματος και εξασφαλίζει την αρμονική ένταξή του στον περιβάλλοντα χαμηλό δομημένο ιστό.

Σχεδιασμός κλίμακας

Τα κλιμακοστάσια δεν αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως στοιχεία κατακόρυφης κυκλοφορίας, αλλά ως ενεργά χωρικά εργαλεία που μετριάζουν τις επιδράσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ακουστικής, φωτιστικής και θερμικής άνεσης. Στις κατοικίες τύπου μεζονέτας του τρίτου ορόφου, οι κλίμακες υπερβαίνουν τον γραμμικό τους ρόλο και διαμορφώνονται με ενδιάμεσες διευρύνσεις, δημιουργώντας παραρτήματα που λειτουργούν συμπληρωματικά προς τους κύριους χώρους διαβίωσης. Από την εξωτερική όψη, η στρατηγική αυτή αποτυπώνεται μέσω προεξοχών, προσδίδοντας στο συνολικό κτιριακό όγκο αίσθηση ελαφρότητας και δυναμικής κίνησης.

 

“Soul-specific” σχεδιασμός

“Ένα έργο εσωτερικού σχεδιασμού, ακόμη και όταν αφορά ένα μεμονωμένο διαμέρισμα, ενσωματώνει την ίδια πολυπλοκότητα και ευθύνη που χαρακτηρίζει έργα μεγαλύτερης κλίμακας. Προϋποθέτει την ικανότητα να ερμηνεύονται επιθυμίες, μνήμες και προσδοκίες και να μετασχηματίζονται σε χώρο. Δεν αφορά ποτέ την εφαρμογή ενός προκαθορισμένου μοντέλου, αλλά τη σταδιακή διαμόρφωση μιας μοναδικής ταυτότητας, ικανής να παράγει ποιότητα ζωής. Κάθε αποτέλεσμα είναι διαφορετικό, απρόβλεπτο και – για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο της σύγχρονης τέχνης – αυθεντικά “soul-specific”.”

Pier Currà, Ιδρυτής, Pier Currà Architettura

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κάθε γωνιά αυτού του διαμερίσματος στο ιστορικό κέντρο του Forlì αφηγείται μια ιστορία δημιουργικότητας, χρώματος και μνήμης. Η ανακαίνιση μεταμορφώνει μια κατοικία της δεκαετίας του 1960 σε έναν ζωντανό και εκφραστικό χώρο διαβίωσης, όπου η vintage ταυτότητα συναντά σύγχρονες pop αναφορές, δημιουργώντας εσωτερικά περιβάλλοντα γεμάτα ένταση και χαρακτήρα.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το καθιστικό διπλού ύψους, λουσμένο στο φυσικό φως που εισέρχεται από ένα μεγάλο άνοιγμα, αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της κατοικίας. Το πρωινό φως αντανακλάται στις επιφάνειες και τις λεπτομέρειες, ενισχύοντας τις τολμηρές χρωματικές αντιθέσεις. Ο χώρος ορίζεται από έπιπλα ειδικής κατασκευής που λειτουργούν ως αρχιτεκτονικά στοιχεία: η εμβληματική πορτοκαλί σκάλα μετασχηματίζεται σε μια γλυπτική βιβλιοθήκη, ενώ το κατά παραγγελία έπιπλο αποθήκευσης στην είσοδο δρα ως φίλτρο – οπτικό και λειτουργικό – ανάμεσα στον χαμηλωμένο διάδρομο και τον χώρο του καθιστικού.

Η κουζίνα χαρακτηρίζεται από έντονες μπλε επιφάνειες που συνδυάζονται με πάγκο από ανοξείδωτο ατσάλι. Το δάπεδο αποτίει έναν σαφή φόρο τιμής στη δεκαετία του 1970, μέσα από πλακίδια οπτικής αισθητικής, ενώ ένας τοίχος από υαλότουβλα φιλτράρει το φως και εισάγει ένα παιχνίδι γεωμετρικών ρυθμών.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Ο εσωτερικός σχεδιασμός κινείται ανάμεσα στη μνήμη και την καινοτομία. Αυθεντικά στοιχεία, όπως το μεγάλο παράθυρο και η οροφή με επένδυση από εξωτικό ξύλο σε γραμμική διάταξη, έχουν αποκατασταθεί και αναδειχθεί, ενώ οι τολμηρές χρωματικές επιλογές και τα έπιπλα ειδικής κατασκευής συνθέτουν ένα ενιαίο αφηγηματικό νήμα που διατρέχει όλους τους χώρους.

Τα λουτρά χρωματίζονται σε παστέλ αποχρώσεις με τσιμεντένια πλακίδια και κόκκινες μπαταρίες, ενώ ένα master υπνοδωμάτιο που ξεχωρίζει χάρη σε μια custom ντουλάπα σε μπορντό απόχρωση και λευκή επένδυση τοίχων, καθώς και ο επάνω όροφος με έναν χώρο εργασίας που εποπτεύει το καθιστικό και ανοίγει σε μπαλκόνι με ζαρντινιέρα, συγκροτούν ένα πολυεπίπεδο και ευφάνταστο οικιακό τοπίο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που διατηρεί και τιμά την αρχική της ταυτότητα, επανερμηνεύοντάς την με ενέργεια, ελαφρότητα και σύγχρονη ευαισθησία.

 

Concrete frame

An existing concrete structure forms the point of departure for the project. Such frames became a familiar presence in the Greek landscape following a regulation that allowed building permits to remain valid if only the structural skeleton was constructed. By the time the project began, this concrete frame had stood unfinished for more than a decade. Its reuse was a deliberate choice, directly addressing issues of sustainability, economy, and legislation – concerns that are particularly pressing in the context of overtourism in the Cycladic islands.

 

Reuse Strategy

The intervention was based on a strategy of subtraction and addition using elementary geometries. Only the necessary portions of the existing structure were carefully removed, while new L-shaped and rectangular volumes were introduced to establish formal and programmatic clarity. This measured approach produced a solution that both transcended the limitations imposed by the site’s past and navigated its complex regulatory framework.

The plot is characterized by its flat terrain and proximity to the port and village. Surrounded by neighboring developments on all sides except the western edge – which is expected to remain undeveloped due to its protected forestry status – the site lacks the extroverted qualities typical of a seaside plot. As a result, the house is conceived as a balance between introversion and openness.

 

 

Functional Layout

At ground level, volumes are arranged around a central pool to form an inner courtyard, mediating between privacy and openness toward anticipated or existing construction. This configuration moves away from a conventional sequence of enclosed rooms, proposing instead a communal mode of living in which water becomes the focal point of daily life.

On the upper floor, the living area and master suite are oriented toward both the active port and the island’s northern landscape. A large opening frames views of the port, allowing daily activity to remain visually present. An external staircase provides independent access to the upper level and the roof, where unobstructed views extend across the surroundings. With its restrained geometry, the house emerges quietly, maintaining a measured dialogue with its context.

 

 

Sustainable Design

Beyond standard strategies such as cross-ventilation and high-performance thermal insulation, a skylight positioned above the interior staircase transforms it into a passive cooling tower. Photovoltaic panels generate sufficient energy for autonomous operation, reducing reliance on the local grid. Native trees and vegetation, selected for their low water demand, help filter views toward neighboring hotel facilities, ensuring privacy while acknowledging the realities of building within an existing village fabric.

 

Αλληλοτομία όγκων

Η μελέτη αφορά σε ακίνητο εντός του συνεκτικού ιστού στην πόλη του νησιού της Χίου, όπου η δόμηση είναι πυκνή με το συγκεκριμένο να γειτνιάζει βορειοανατολικά με όμορο ακίνητο με τις υπόλοιπες πλευρές του ελεύθερες.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Στόχος της σύνθεσης ήταν η αναζήτηση αρχιτεκτονικής έκφρασης που αντιστέκεται στη μηχανιστική εφαρμογή μορφοπλαστικών περιορισμών. Τη σύνθεση της ογκοπλασίας του κτιρίου πλάθουν διαφορετικές γεωμετρίες μορφώνοντας τις όψεις, επιτυγχάνοντας την περιμετρική πλαστικότητα του οικοδομήματος. Η αλληλοτομία των όγκων δημιουργεί το συμπαγή κορμό του κτιρίου το οποίο αγκιστρώνεται στον πυρήνα του κλιμακοστασίου μεταφέροντας την κίνηση από το υπόγειο μέχρι το δώμα.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το ισόγειο διαμέρισμα επωφελείται αποκλειστικά της πρόσβασης τόσο ανατολικά στον υπαίθριο χώρο από τους εσωτερικούς χώρους διημέρευσης όσο και δυτικά μέσω των υπνοδωματίων σε ιδιωτικό οριοθετημένο μικρό κήπο. Τα μεγάλα ανοίγματα στις όψεις του συμβάλλουν στην οπτική εκτόνωση του εσωτερικού προς το εξωτερικό διαμορφωμένο πράσινο και στην εξωστρέφεια του διαμερίσματος, την ιδιωτικότητα του οποίου εξασφαλίζει η περιμετρική περίφραξη από συμπαγές τοιχίο και κλωστρά.

Το διαμέρισμα του ορόφου οργανώνεται σε δύο επίπεδα, το πρώτο επίπεδο και τη σοφίτα. Όλοι οι χώροι έχουν πρόσβαση σε βεράντες σε διαφορετικά σημεία των όψεων, με διαφορετικές γεωμετρίες και οπτικές φυγές. Με τη σοφίτα να οριοθετείται πάνω από τα υπνοδωμάτια εξασφαλίζεται διπλό ύψος στους κοινόχρηστους χώρους το οποίο σε συνδυασμό με τη μεταλλική κατασκευή στο νότο και τα μεγάλα ανοίγματα βορειοδυτικά δίνουν διαφορετικές ποιότητες στο σύνολο του διαμερίσματος. Χαρακτηριστικό στοιχείο της όψης είναι το καφασωτό περίβλημα που λειτουργεί ηλιοπροστατευτικά χωρίς ωστόσο να εμποδίζει τη θέα από το εσωτερικό της κατοικίας. Αντίθετα το μεγάλο υαλοστάσιο προς το νότο, αφήνει με ένα σύστημα εσωτερικών περσίδων στον ήλιο να εισέρχεται τη χειμερινή περίοδο επιτρέποντας το άμεσο κέρδος.

 

 

Υλικά & βλάστηση

Επί της κεντρικής οδού η καμπύλη που κατευθύνει την πρόσβαση στην είσοδο ενισχύει παράλληλα την αίσθηση του περίκλειστου ενώ η σύνθεση διαφορετικών υλικών – έγχρωμα επιχρίσματα, εμφανές σκυρόδεμα, μεταλλικές κατασκευές, υαλοστάσια – αναδεικνύει τις γεωμετρίες των όγκων. Τέλος, προτεραιότητα ήταν το κτίριο να περιβάλλεται από πυκνή βλάστηση γι’ αυτό τα τμήματα που διαστρώνονται με χυτό υλικό στον ακάλυπτο χώρο είναι τα απολύτως απαραίτητα για την εξασφάλιση των προσβάσεων.

 

Χωρική διαφάνεια

Η γαλήνη, η διαφάνεια και η καθαρότητα του συγκεκριμένου έργου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ανάπαυσης μέσα στο ετερογενές βεβαρυμμένο περιβάλλον της πόλης και της πολυκατοικίας.

 

Υφιστάμενη διαμόρφωση

Το διαμέρισμα βρίσκεται σε πολυκατοικία του 1967 στο Κολωνάκι. Η τυπική κάτοψη της εποχής όριζε πέντε διακριτούς χώρους: υπνοδωμάτιο, καθιστικό, κουζίνα, λουτρό και χώρο εισόδου (χολ). Μία δίφυλλη συρόμενη πόρτα μεταξύ του υπνοδωματίου και του καθιστικού ενοποιούσε, ως ένα βαθμό,  τους δύο κύριους χώρους, ενώ όλοι οι χώροι συνδέονταν δια μέσου του χολ. Σε αυτή τη συνθήκη η υπηρεσιακή ζώνη εισόδου και υγρών χώρων ήταν αποκομμένη από το φυσικό φως και την όψη του διαμερίσματος προς το εξωτερικό περιβάλλον. Η ισότιμη κατανομή των δύο κύριων χώρων και τα σκληρά όρια αυτών, περιόριζαν την κατοίκηση σε μικρούς χώρους με περιορισμένες οπτικές φυγές και φυσικό φως.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η νέα κάτοψη ενοποιεί όλους τους επιμέρους χώρους του διαμερίσματος διατηρώντας μόνο το χώρο του λουτρού. Από την είσοδο είναι ορατή η πόλη μέσω της μπαλκονόπορτας και του παραθύρου που βρίσκονται πλέον σε συνέχεια το ένα με το άλλο στην εσωτερική όψη προς το δρόμο. Τη θέση των συμπαγών διαχωριστικών στοιχείων των επιμέρους χώρων  παίρνουν διάτρητα μεταλλικά στοιχεία λεπτών διατομών, όπως η βιβλιοθήκη, που είναι το κέντρο της κάτοψης και  κινητά στοιχεία όπως συρόμενες και κρυφές πόρτες ώστε το φυσικό φως να διαχέεται σε όλο το χώρο και οι οπτικές φυγές να πολλαπλασιάζονται. Όλες οι νέες κάθετες επιφάνειες -συρόμενα πετάσματα, μεταλλική βιβλιοθήκη, ντουλάπες ερμάρια, κουρτίνες-  εκτείνονται από το δάπεδο ως την οροφή ενοποιώντας το χώρο και στο επίπεδο της τομής, δημιουργώντας κρυφές κόγχες και αποθηκευτικούς χώρους.

 

 

Υλικά & custom κατασκευές

Κάθε επιμέρους σημείο της μικρής αυτής κατοικίας φέρει περισσότερες από μία δραστηριότητες. Ο πάγκος εργασίας της κουζίνας είναι και τραπέζι φαγητού ενώ το γραφείο είναι και κάθισμα για να χαζεύει κάποιος έξω από το παράθυρο. Το κρεβάτι κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι μέρος του καθιστικού ενώ το βράδυ απομονώνεται σε ένα ήσυχο λευκό κουτί ύπνου. Η κεντρική μεταλλική κατασκευή έχει δύο όψεις και η τηλεόραση, ως μέρος αυτής, περιστρέφεται σε ένα στύλο 180 μοίρες.

Οι τοίχοι, η οροφή, οι κατασκευές, τα κινητά πετάσματα και οι εξοπλισμοί είναι λευκοί με στόχο την ομοιογένεια και την καθαρότητα ενός μικρού χώρου που συντίθεται από πολλαπλά στοιχεία. Η επιφάνεια του καθρέφτη, κάθετα στην εξωτερική όψη, επεκτείνει το χώρο, πολλαπλασιάζει το άνοιγμα της μπαλκονόπορτας  και αντανακλά στον εσωτερικό χώρο το εξωτερικό περιβάλλον της πόλης.

 

 

 

 

 

 

Interiors

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ειλικρινής γεωμετρία

Η κατοικία αποτελεί μια αρχιτεκτονική χειρονομία που γεννιέται μέσα από το ίδιο το τοπίο. Η μορφή του κτιρίου προκύπτει από μια ενεργή αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον, δημιουργώντας έναν όγκο που ταυτόχρονα δηλώνει με σαφήνεια την παρουσία του και παραμένει ανοιχτός στις συνθήκες του τόπου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Οι καθαρές γραμμές και οι αυστηρά μελετημένες αναλογίες συγκροτούν μια “ειλικρινή” γεωμετρία, η οποία ενισχύεται από την υλικότητα του ανεπίχριστου μπετόν. Ο σχεδιασμός απορρίπτει κάθε μιμητική πρόθεση και υιοθετεί μια στάση αυθεντικότητας και πειθαρχίας. Υλικότητα, μορφή και χώρος αντιμετωπίζονται με συνέπεια, αποδίδοντας μια κατοικία που ισορροπεί ανάμεσα στη μονολιθική μορφή και τη διαφάνεια.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Η κατοικία βρίσκεται σε μια απότομη πλαγιά και ξεδιπλώνεται μέσα από μια αλληλουχία συμπαγών και κενών. Τα μεγάλα ορθογώνια ανοίγματα αποδομούν τη στιβαρότητα του βασικού όγκου, λειτουργώντας ως καίρια περάσματα που ενοποιούν τον εσωτερικό χώρο με το φυσικό περιβάλλον. Η κάτοψη διαμορφώνεται σε διαφορετικά επίπεδα και οριζόντιες επιφάνειες, δημιουργώντας διώροφους χώρους και προστατευμένους υπαίθριους πυρήνες. Παράλληλα, δομικά στοιχεία όπως μια κλίμακα από σκυρόδεμα που οδηγεί σε έναν ημιβυθισμένο υπαίθριο χώρο υπογραμμίζουν τη γλυπτική λιτότητα του έργου. Η συνολική διάταξη παραμένει ουσιαστική και χωρικά πολυεπίπεδη, διατηρώντας έναν σταθερό διάλογο ανάμεσα στην περίκλειση και την ανοιχτότητα.

 

 

Ένταξη στο τοπίο

Η κατοικία εντάσσεται με ακρίβεια στο φυσικό ανάγλυφο και αναδύεται μέσα από ττο φυσικό τοπίο ως μια καθαρή, γεωμετρική επέμβαση. Αντί να μιμείται το περιβάλλον της, λειτουργεί ως συνειδητός αντιθετικός όγκος: η αυστηρή, συμπαγής μορφή του σκυροδέματος αντιπαραβάλλεται οργανικά με τη ρευστότητα και την πυκνότητα της φυσικής βλάστησης, διαμορφώνοντας μια σχέση ισορροπίας και αλληλεπίδρασης με το τοπίο.

 

Αρχή της εσωστρέφειας

Η κατοικία εντάσσεται στην τοπική κλίμακα της περιοχής της Λακατάμειας στη Λευκωσία, σε μια γειτονιά με αδόμητα οικόπεδα, την απουσία πρασίνου και απέναντι από ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο παπουτσιών.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο αρχικός στόχος για τον σχεδιασμό, βάσει των χαρακτηριστικών της περιοχής, ήταν η δημιουργία μιας ισόγειας κατοικίας που θα εστιάζει στις αρχές της εσωστρέφειας και της ιδιωτικότητας, καθώς και στην άμεση σύνδεση του εσωτερικού χώρου με το πράσινο. Παράλληλα, επιδιώκεται η παροχή ενός ασφαλούς και άνετου εσωτερικού μεσογειακού περιβάλλοντος βιωματικής εμπειρίας, μέσα από μια σύγχρονη τοπική αρχιτεκτονική προσέγγιση με τη χρήση σύγχρονων συστημάτων και υλικών.

Οι βασικές συνθετικές αρχές που έχουν καθοριστεί από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού, σε συνάρτηση με τις ανάγκες του χρήστη, εστιάζουν κυρίως στη δημιουργία ενδιάμεσων υπαίθριων χώρων-αίθριων και την τοποθέτηση ενός κύριου προστατευτικού φίλτρου στην πρόσοψη της κατοικίας, η οποία λειτουργεί ως αναφορά στον παραδοσιακό μαντρότοιχο.

 

 

Χωρική οργάνωση

Την οργανική ευελιξία των χώρων, με τους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους και τον γραφειακό όγκο να “κρέμεται” ως σημείο αναφοράς στο εσωτερικό της κατοικίας, προσφέροντας τη δυνατότητα πολλαπλών κινήσεων. Η “εσωστρεφής και διαμπερής” κάτοψη και η σχέση της με τον περιβάλλοντα χώρο, δημιουργούν έναν πυρήνα ιδιωτικότητας και ασφάλειας για τους ενοίκους. Οι εξωτερικοί τοίχοι, αλλά και ο ανατολικός τοίχος από συρματοκιβώτια με πλήρωση τοπικής πέτρα (gabion-basket), λειτουργούν ως διάφραγμα που διαχωρίζει τον δημόσιο από τον ιδιωτικό χώρο, ενώ οι εσωτερικοί χώροι εκτονώνονται προς τα αίθρια, εξασφαλίζοντας διαμπερότητα με φυσικό φωτισμό και αερισμό.

Κεντρικό αρχιτεκτονικό στοιχείο του εσωτερικού της κατοικίας είναι ο γραφειακός χώρος, ο οποίος αιωρείται σαν ξύλινος όγκος πάνω από την κουζίνα και τον χώρο του καθημερινού. Το γραφείο αναδεικνύεται ως η δεύτερη κύρια λειτουργική χρήση της κατοικίας, εξυπηρετώντας την ανάγκη για αποθήκευση βιβλίων και την παροχή ενός χώρου μελέτης για τους ενοίκους.

Η τοποθέτηση του γραφείου πάνω από την κουζίνα και το καθημερινό δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα δυναμική στην εμπειρία του χώρο. Από τη μία πλευρά, το γραφείο παραμένει μέρος της ευρύτερης ενότητας της κατοικίας, ενώ από την άλλη εξασφαλίζει έναν βαθμό ιδιωτικότητας για τους χρήστες του. Αυτή η διττή σχέση προωθεί την ισορροπία ανάμεσα στον κοινόχρηστο και τον προσωπικό χώρο.

 

 

Εξωτερικός σχεδιασμός & φύτευση

Ένα από τα πιο κύρια χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία της κατοικίας που αναδεικνύουν την μεταβλητότητα των εσωτερικών χώρων να εκτείνονται προς τον εξωτερικό, είναι τα αναδιπλούμενα διάτρητα πανέλα σκίασης, τα οποία επιτρέπουν στους χρήστες να ρυθμίζουν την ιδιωτικότητά τους και να ελέγχουν τον ηλιασμό στον εσωτερικό χώρο, σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Τα αίθρια σαν τα κύρια βιοκλιματικά στοιχεία της κατοικίας αποτελούν το κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού, χωροθετούνται δίπλα στους κοινόχρηστους χώρους και τα υπνοδωμάτια. Προσφέρουν ιδιωτικούς εξωτερικούς χώρους για κάθε δωμάτιο, επιτρέποντας την ροή του φυσικού φωτισμού και αερισμού με γνώμονα την ιδιωτικότητα. Επιπλέον, τα αίθρια φυτεμένα με κυπριακά φυτά χαμηλής βλάστησης, δημιουργούν μικροκλίματα που εισάγουν τη φυσική βλάστηση στο εσωτερικό της κατοικίας. Έτσι, η κατοικία «αγκαλιάζει» τον φυσικό χώρο, επιτυγχάνοντας την οργανική σύνδεση της με το περιβάλλον.

 

Ήπια ατμόσφαιρα

Το έργο αποτελεί ένα ήρεμο, συνεκτικό περιβάλλον κατοίκησης, όπου ο εσωτερικός χώρος ενισχύει την αίσθηση καθαρότητας και οπτικής άνεσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο στόχος ήταν η δημιουργία μιας κατοικίας που αποπνέει αίσθηση ανοικτότητας και ηρεμίας, επιτρέποντας στο φυσικό τοπίο να καθορίζει τη διάθεση των εσωτερικών χώρων. Η προσέγγιση βασίζεται στις καθαρές γραμμές, τις ήπιες μεταβάσεις και μια υποτονική ατμόσφαιρα που ενθαρρύνει τη συγκέντρωση και την άνεση.

Η σύνθεση ενισχύει τη σχέση του σπιτιού με το περιβάλλον. Πιο συγκεκριμένα, η επιμήκης βεράντα λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη που θολώνει τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Πλαισιωμένες θέες, μεγάλες υαλώσεις και προσεκτικός προσανατολισμός εξασφαλίζουν ότι το φυσικό τοπίο παραμένει καθοριστικό στοιχείο της εμπειρίας κατοίκησης.

 

 

Λειτουργική διάταξη

Η κάτοψη αναπτύσσεται κατά μήκος ενός γραμμικού άξονα κίνησης, με όλους τους κύριους χώρους οργανωμένους διαδοχικά. Η διάταξη αυτή υποστηρίζει μια φυσική και διαισθητική ροή, ενώ διατηρεί την οπτική συνέχεια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Μεγάλα ανοίγματα καδράρουν το γύρω τοπίο, επιτρέποντας στο φυσικό φως να μεταβάλλει την ατμόσφαιρα του χώρου στη διάρκεια της ημέρας.

Οι λειτουργίες του σπιτιού συγκεντρώνονται γύρω από έναν κεντρικό διάδρομο που συνδέει την είσοδο με τους κοινόχρηστους και ιδιωτικούς χώρους. Κάθε δωμάτιο είναι σαφώς καθορισμένο, αλλά παραμένει οπτικά συνδεδεμένο, εξασφαλίζοντας ομαλές μεταβάσεις και συνεχή ροή. Η μακριά βεράντα που εκτείνεται σε όλο το μήκος του σπιτιού διευρύνει την καθημερινή ζωή προς τον υπαίθριο χώρο, ενισχύοντας τη σύνδεση με τον κήπο.

 

 

Υλικά & χρώματα

Η συνολική ατμόσφαιρα διαμορφώνεται από φυσικές υφές και μια ήπια, γήινη χρωματική παλέτα. Οι επιφάνειες αποδίδουν ζεστασιά και υλικότητα, καλλιεργώντας αίσθηση γαλήνης. Η ουδέτερη βάση λειτουργεί ως υπόβαθρο που αναδεικνύει το φως, τη σκιά και τα έργα τέχνης, τα οποία συμβάλλουν καθοριστικά στη χωρική εμπειρία.

 

Διάλογος μεταξύ τόπου και αρχιτεκτονικής

Το κτιριακό έργο εκφράζει την πεποίθηση του Νίκου Κτενά ότι η αρχιτεκτονική γεννιέται μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στον τόπο, την αρχιτεκτονική και τον άνθρωπο. Το κτίριο βρίσκεται σε αστικό προάστιο της Αθήνας και διερευνά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιδιωτικότητα της κατοίκησης και το ανοικτό αστικό τοπίο που το περιβάλλει.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία έρευνας, όπου ο σχεδιασμός αντλεί άμεσα από τα χαρακτηριστικά του τόπου και τελικά επιστρέφει στο τοπίο μια νέα κλίμακα και μορφολογική ταυτότητα. Η σύνθεση παραμένει καθαρή, αναδεικνύοντας την ειλικρίνεια των υλικών και αποφεύγοντας κάθε μιμητική ή επιφανειακή χειρονομία. Το ανεπίχριστο μπετόν – δημοφιλές, αλλά συχνά παρεξηγημένο– χρησιμοποιείται εδώ ως υλικό αυθεντικότητας, υπηρετώντας τόσο τη δομική ακεραιότητα όσο και την υλικότητα της κατασκευής.

 

Λειτουργική διάταξη

Η κατοικία αναπτύσσεται κατακόρυφα, οργανώνοντας μια αλληλουχία εσωτερικών και εξωτερικών χώρων που εναλλάσσονται καθώς ο χρήστης κινείται στο κτίριο. Ένας διαφανής κατακόρυφος πυρήνας στην άκρη της όψης στεγάζει το κεντρικό κλιμακοστάσιο, το οποίο λειτουργεί ως κύρια πορεία κίνησης και επιτρέπει φυσικό φως να εισέλθει στο εσωτερικό. Κάθε επίπεδο διαμορφώνει διαφορετικές οπτικές φυγές προς την πόλη, ενισχύοντας την εμπειρία της σχέσης με το αστικό περιβάλλον. Οι όγκοι του σκυροδέματος υποχωρούν στρατηγικά, δημιουργώντας βεράντες, ενδιάμεσους εξώστες και βαθιές εσοχές που προσφέρουν μια κατοίκηση ταυτόχρονα προστατευμένη και ανοιχτή.

 

 

Παλέτα υλικών

Το ανεπίχριστο μπετόν αποτελεί την κεντρική υλική χειρονομία του έργου, με την υφή και την παρουσία του να παραμένουν σκόπιμα εκτεθειμένες. Αντιθετικά, ο γυάλινος όγκος του κλιμακοστασίου εισάγει ελαφρότητα και διαφάνεια, αποδομώντας τη στιβαρότητα της κατασκευής. Στο εσωτερικό, μεταλλικά στοιχεία, ρολά και κιγκλιδώματα προσθέτουν λεπτότητα και ακρίβεια, ενισχύοντας τον σύγχρονο, μοντερνιστικό χαρακτήρα του κτιρίου.

 

Γλυπτικό αποτύπωμα

Η κατοικία επιχειρεί να αποτυπώσει χωρικά τη συνάντηση μνήμης και λήθης, έχοντας γεννηθεί μέσα από τα βιώματα του τόπου, εκεί όπου το παιχνίδι των παιδικών χρόνων μετουσιώθηκε σε υλική πρόθεση. Μια αρχιτεκτονική χειρονομία ριζωμένη στο φως, στον αέρα, στο άυλο και στη σιωπή της μεσογειακής ενδοχώρας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο βρίσκεται στην Κάτω Δευτερά, στα προάστια της Λευκωσίας, σε περιοχή με ήπιο ξηροθερμικό μικροκλίμα και μορφολογία χαμηλών κοιλάδων και πεδιάδων. Η γεωργική χρήση του τοπίου επιβιώνει και συνομιλεί με τη νέα δόμηση. Η κατοικία δεν εισβάλλει, αλλά ενσωματώνεται, ενώ ο τόπος παραμένει πρωταγωνιστής.

Η συνθετική διαδικασία ξεκινά από την κάτοψη, η οποία οργανώνει τη λογική της κατοίκησης μέσα από έναν αυστηρό, τυπολογικά συμπαγή πυρήνα. Δύο καθαροί ισόγειοι όγκοι -τοποθετημένοι παράλληλα- ορίζουν ένα ενδιάμεσο αίθριο, το οποίο λειτουργεί ως χωρικός και βιωματικός πυρήνας.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Οι όγκοι φιλοξενούν τις βασικές λειτουργίες της κατοικίας, ενώ δύο “μαντρότοιχοι” συμπληρώνουν το εσωστρεφές περίβλημα, διαμορφώνοντας συνθήκες προστασίας και απομόνωσης. Η κάτοψη απορρίπτει τους περιττούς χώρους κίνησης και καθοδηγεί τη ροή μέσα από συντεταγμένες, ευδιάκριτες λειτουργίες. Η κατοίκηση εστιάζει στο αίθριο: έναν χώρο ηλιακό, κοινωνικό, συλλογικό αλλά και ψυχικό.

Η κατοικία αναπτύσσεται από μέσα προς τα έξω, με την αδόμητη περιμετρική ζώνη να λειτουργεί ως φυσικό περίβλημα. Η φύτευση προγραμματίζεται να συνομιλήσει με το χτισμένο, προσφέροντας οργανική ένταξη στο τοπίο και αμβλύνοντας την παρουσία της κατασκευής στο πέρασμα του χρόνου. Ο προσανατολισμός υπακούει σε βιοκλιματικά κριτήρια: οι χώροι διημέρευσης βλέπουν νότια, προς το αίθριο∙ οι βοηθητικοί οργανώνονται βόρεια, με θέα προς την πεδιάδα και τον Πενταδάκτυλο. Ο πρώτος όγκος, στραμμένος προς τον δρόμο, συγκροτεί την πρόσοψη και φιλτράρει την επαφή με το δημόσιο. Στεγάζει αποθήκες, ατελιέ, βοηθητικούς χώρους της κολυμβητικής δεξαμενής και ένα μαγειρείο εξωτερικού χώρου.

 

 

Υλικότητα & γεωμετρία

Η κατοικία δεν αναζητεί την εντύπωση, ενώ απορρίπτει την υλική υπερβολή, τις επιφανειακές υφές και τις φλύαρες γεωμετρίες. Το αρχιτεκτονικό της ιδίωμα βασίζεται στη λιτότητα, στην καθαρότητα του χώρου και στην πρωτοκαθεδρία του φωτός. Η έδρασή της σε ένα λιτό βάθρο από εμφανές σκυρόδεμα τη μετατρέπει σε μια γλυπτική επινόηση, ένα ήπιο αποτύπωμα μέσα στο τοπίο. Ένα κτίσμα που ακούει και θυμάται.

 

Ήσυχο καταφύγιο

Το έργο γεννήθηκε ως μια γαλήνια προέκταση της οικογενειακής κατοικίας, δημιουργώντας έναν χώρο αφιερωμένο στην κίνηση, τη χαλάρωση και τη σιωπηλή απόσυρση.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ενταγμένο μέσα σε ώριμα δέντρα, το περίπτερο ισορροπεί ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την προστασία, διαμορφώνοντας μια ατμόσφαιρα όπου κυριαρχούν το φως, η ηρεμία και η σύνδεση με τη φύση. Τοποθετημένο πάνω από την κεκλιμένη πλαγιά, ακουμπά στο έδαφος με διακριτικότητα, στηριζόμενο σε λεπτούς στύλους. Τα υφιστάμενα δέντρα διατηρούνται και ενσωματώνονται στον σχεδιασμό των υπαίθριων χώρων, ενισχύοντας την αίσθηση βύθισης στο φυσικό περιβάλλον.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η νέα κατασκευή λειτουργεί ως συνομιλητής της υπάρχουσας κατοικίας, σχηματίζοντας μια υπαίθρια αυλή που λειτουργεί ως κεντρικός τόπος συνάντησης. Στο εσωτερικό, οι χώροι οργανώνονται γύρω από έναν θερμό, ξύλινο πυρήνα, ενώ οι μεγάλες ανοιγόμενες επιφάνειες επιτρέπουν στο τοπίο να “πλαισιώνει” τις εσωτερικές ζώνες.

Η κατοικία της δεκαετίας του 1970 συνδέεται με το περίπτερο μέσω γέφυρας, οδηγώντας σε χώρους άσκησης, ευεξίας και συναθροίσεων. Η διάταξη περιλαμβάνει χώρο γυμναστικής, σάουνα, μπάνιο και μια ευέλικτη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το υπερυψωμένο deck επεκτείνει τη λειτουργία προς τα έξω, δημιουργώντας επιπλέον ζώνες χαλάρωσης και κοινωνικοποίησης.

Παλέτα υλικών

Το εσωτερικό χαρακτηρίζεται από φυσικούς τόνους και απαλές υφές, επιτρέποντας στο φυσικό φως να καθορίζει την ατμόσφαιρα μέσα στην ημέρα. Τα εμφανή δομικά στοιχεία φιλτράρουν το φως από ψηλά, σχηματίζοντας λεπτές φωτοσκιάσεις που echo την παρουσία του γύρω φυλλώματος. Τα υφιστάμενα δέντρα – κυρίως δρύες και σεκόγια –  διαπερνούν το νέο deck, οργανώνοντας και ορίζοντας τον χώρο με τρόπο εξίσου καθοριστικό με τις ίδιες τις κατακόρυφες επιφάνειες του περιπτέρου.

 

 

Σμιλευμένη Επιδερμίδα

Το κτίριο, μέσω της δομής του, πραγματεύεται την επανεφεύρεση της τυπολογίας της πολυκατοικίας, όπου ο ακάλυπτος προτείνεται ως κεντρικός χώρος εισόδου, καθώς και ως μεταβατικός χώρος μεταξύ της πόλης και των χώρων διαβίωσης.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Ο ακάλυπτος συνιστά μια στάση, αλλά ταυτόχρονα και ένα σημείο αλλαγής της πορείας του επισκέπτη, από οριζόντια σε κάθετη, από το δημόσιο προς τον ιδιωτικό χώρο. Η ερμηνεία αυτή του ακάλυπτου χώρου του αστικού οικοδομικού τετραγώνου, του προσδίδει μια ουσιαστική και αναπόσπαστη στο κτίριο χωρική λειτουργία, αποδίδοντάς του εν μέρει την κλασική υπόσταση του αιθρίου, όπου μέσω αυτού, ο επισκέπτης εισέρχεται στους χώρους διαβίωσης, οι οποίοι τον περιβάλλουν και οι οποίοι με τη σειρά τους προβάλλονται προς την πόλη, συμπληρώνοντας την εξωτερική όψη του οικοδομικού τετραγώνου.

 

 

 

Φέρουσα δομή & όψη

Κατά συνέπεια, η φέρουσα δομή του κτιρίου, από εμφανές οπλισμένο σκυρόδεμα περιβάλλει αποκλειστικά τον προαναφερθέντα κεντρικό χώρο του αιθρίου, ενώ ταυτόχρονα φέρει τις πλάκες των ορόφων εν είδει προβόλων. Η δομή αυτή επιτρέπει τη μέγιστη ελευθερία στην διαμόρφωση των κατόψεων των κατοικιών, καθώς και των εξωτερικών όψεων του κτιρίου.

Οι τελευταίες, αυτοφερόμενες, προτείνονται ως μία “σμιλευμένη επιδερμίδα”, η οποία εμπεριέχει κάποιες από τις ζωτικές λειτουργίες των κατοικιών, με θετικούς και αρνητικούς όγκους, έρκερ και πλήρως ανοιγόμενα υαλοστάσια, καθιστώντας το συνολικό όγκου του κτιρίου μονολιθικό, αλλά ταυτόχρονα διαφανή, ενώ, μέσα από τους εσωτερικούς χώρους, πλαισιώνει αποσπασματικά το άμεσο αστικό περιβάλλον.

 

 

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Το τελευταίο επίπεδο του κτιρίου προτείνεται, τέλος, ως ένας “κρεμαστός κήπος”, ο οποίος περιβάλλεται προς το εσωτερικό του οικοδομικού τετραγώνου, από ένα συνεχόμενο συμπαγές τοιχίο εμφανούς οπλισμένου σκυροδέματος, ενώ εξωτερικά, προς την πόλη, από την κατάληξη της αυτοφερόμενης όψης του συνόλου. Συνεπώς, στο επίπεδο αυτό, η διαλεκτική σχέση των δύο βασικών αυτών δομικών συντελεστών του κτιρίου, επιτρέπει στους επισκέπτες του ανοιχτού αυτού δωματίου έναν εκ νέου προσανατολισμό της θέσης του κτιρίου σε σχέση με το αστικό σύνολο στο οποίο βρίσκεται.

 

 

Ο Νίκος Κτενάς έγινε ευρύτερα γνωστός χάρη στο “Inside-Ou”, μία από τις πιο εμβληματικές πολυκατοικίες της Αθήνας. Το έργο δεν άλλαξε απλώς το αστικό τοπίο του Νέου Ψυχικού, ξεχωρίζοντας ως μια ριζοσπαστικά σύγχρονη πρόταση, αλλά τιμήθηκε και με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής 2013-2017 του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής. Ως αρχιτεκτονική χειρονομία, το “Inside-Out” κατάφερε να καθιερωθεί ως τοπόσημο, προτείνοντας μια δημιουργική και επίκαιρη ανανέωση της τυπολογίας της πολυκατοικίας, με σαφές αποτύπωμα τόσο στην εσωτερική οργάνωση όσο και στην εξωτερική μορφή του κτιρίου.

Δοχείο ζωής και παιχνιδιού

Κι αν η κατοικία δεν είναι μονάχα ένας προστατευμένος και ασφαλής χώρος–κατάλυμα, ένα “δοχείο ζωής”, όπως έχει αναφερθεί, αλλά ένας χώρος που δημιουργεί μια ποικιλία αισθητικών ερεθισμάτων;

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο αντιμετωπίζεται ως ένα περιβάλλον καθημερινής κατοίκησης που καλλιεργεί τη βιωματική σχέση του χρήστη με τον χώρο. Η σύνθεση επιδιώκει να διεγείρει την αισθητηριακή εγρήγορση και να ενεργοποιήσει τον “μυ της αυτενέργειας”, διαμορφώνοντας συνθήκες που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή, το παιχνίδι και την αυθόρμητη έκφραση – όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά για όλους τους κατοίκους. Η κατοικία οργανώνεται ως ένα ευέλικτο πεδίο εμπειριών, όπου η κίνηση, η αντίληψη και η αλληλεπίδραση αποτελούν βασικά στοιχεία της καθημερινής λειτουργίας.

 

 

Υλικά & επίπλωση

Η υλικότητα και η επίπλωση λειτουργούν ως ενεργά συστατικά της αρχιτεκτονικής εμπειρίας. Επιλέγονται καθαρές, ευανάγνωστες γεωμετρίες, με εναλλαγές πλήρους και κενού που παραπέμπουν σε χωρικά παιχνίδια ταξινόμησης, ενθαρρύνοντας την εξερεύνηση και τη συνεχή ανακάλυψη. Κατοπτρικές επιφάνειες αποκαλύπτονται απροσδόκητα, πολλαπλασιάζοντας το βάθος του χώρου, ενώ γυάλινες επιφάνειες και μαυροπίνακες λειτουργούν ως καμβάδες καθημερινής καλλιτεχνικής έκφρασης. Τα υλικά επιλέγονται με κριτήριο την αισθητηριακή τους απόδοση – διαφορετικές υφές, θερμοκρασίες και στιλπνότητες δημιουργούν ένα σύνολο που προσκαλεί σε αφή, παρατήρηση και αλληλεπίδραση.

 

 

Σχεδιασμός φωτισμού

Ο φωτισμός αποτελεί θεμελιώδες εργαλείο ανάδειξης της χωρικής αφήγησης. Ο κρυφός τεχνητός φωτισμός, ενεργοποιούμενος μέσω συστημάτων αυτοματισμού, διαμορφώνει σκηνογραφικές μεταβάσεις και προσαρμόζεται στις ανάγκες και στις κινήσεις των χρηστών. Η σύζευξη φωτός και υλικών ενισχύει τις αντιθέσεις και τις επιφανειακές ποιότητες, δημιουργώντας προσδοκίες αφής και νέες αισθητηριακές αφορμές. Οι μεταβαλλόμενες, μεγάλες ρίψεις σκιών, που ακολουθούν τη διαδρομή του φυσικού φωτός κατά τη διάρκεια της ημέρας και του έτους, συγκροτούν μια ποιητική ανάγνωση του χρόνου μέσα στον χώρο. Έτσι, η κατοικία λειτουργεί όχι μόνο ως φορέας σύγχρονων αναγκών αλλά και ως σκηνικό μοναδικών, βιωματικών εμπειριών, ιδιαίτερα για τα νεότερα μέλη της οικογένειας.

 

Διακριτική παρουσία

“Ένας εξώστης στη θάλασσα, ένα παρατηρητήριο στο πέρασμα.”

Σε έναν ελαιώνα έξι στρεμμάτων, με έντονη κλίση και θέα στο στενό πέρασμα της βόρειας Κέρκυρας, σχεδιάστηκε μια κατοικία με σεβασμό στην Κερκυραϊκή γη και το φυσικό περιβάλλον. Μια κατοικία που καδράρει κάθε πρωί τις πιο συγκλονιστικές ανατολές του ηλίου, με τα πλοία να περνούν αργά μπροστά του, σαν σε φυσικό σκηνικό.
Η πρόκληση ήταν να ενταχθεί διακριτικά στο τοπίο, να σέβεται τον ελαιώνα, να αφουγκράζεται τη γη και τη θάλασσα χωρίς να τα ανταγωνίζεται.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η αρχιτεκτονική σύνθεση ακολουθεί τη μορφολογία του εδάφους, με τις ξερολιθιές να οργανώνουν τη ροή και τα επίπεδα. Το τοπίο υπαγόρευσε τους κανόνες και οι ξερολιθιές χάραξαν τα επίπεδα, ο ελαιώνας έθεσε τα όρια, η θάλασσα έδωσε τον ρυθμό. Δύο λευκά δοκάρια αναδύονται από τον βράχο, σαν άξονες προσανατολισμού, συνομιλώντας σιωπηλά με τα καράβια που διέρχονται. Το νερό στις πισίνες, το ξύλο και τα φυτεμένα δώματα διαμορφώνουν ένα ήπιο αποτύπωμα στο τοπίο, αφήνοντας τη φύση να πρωταγωνιστεί, όπως ακριβώς της αξίζει. Μια κατοικία που παραμένει παρούσα αλλά ταυτόχρονα αθέατη, με τον κύριο όγκο της να αναπτύσσεται υπόσκαφα, γεγονός που ελαχιστοποιεί την οπτική παρέμβαση κυρίως από το επίπεδο του δρόμου.

Οι κύριοι όγκοι αναπτύσσονται σταδιακά από την πίσω πλευρά προς τη θέα, τη θάλασσα, την πισίνα και τον περιβάλλοντα χώρο, ακολουθώντας τη φυσική μορφολογία και ενσωματώνοντας στρατηγικά ανοίγματα και προβόλους. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που μοιάζει να αναδύεται από τον βράχο, δίνοντας την αίσθηση αιώρησης πάνω από την πλαγιά, χωρίς να διαταράσσει τη συνέχεια του ελαιώνα. Πλησιάζοντας κανείς την κατοικία από το δρόμο, βλέπει ολόκληρο το δώμα της μαζί με το τοπίο και τη θάλασσα.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα λειτουργική ενότητα και ιδιωτικότητα. Το ανώτερο επίπεδο περιλαμβάνει τον χώρο στάθμευσης, την κεντρική είσοδο, το master bedroom, ιδιωτική πισίνα και βεράντα. Η εκτεταμένη βεράντα γίνεται μια λειτουργική προέκταση του υπνοδωματίου, με συνεχή ροή μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου το οποίο επιτυγχάνεται μέσω συρόμενων υαλοπετασμάτων τα οποία εξαφανίζονται μέσα στις διπλές τοιχοποιίες, δημιουργώντας μια αδιάλειπτη σύνδεση με τους γύρω ελαιώνες και εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.

Στο μεσαίο επίπεδο βρίσκονται οι κύριοι χώροι διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένων του καθιστικού, της κουζίνας, δύο υπνοδωματίων, του ξενώνα και της μεγάλης κρεμαστής σε πρόβολο πισίνας, η οποία δημιουργεί την αίσθηση ότι συγχωνεύεται οπτικά με τον ορίζοντα. Η επιλογή του ανοιχτού σχεδιασμού στην κάτοψη σε συνδυασμό με τα μεγάλων διαστάσεων συρόμενα υαλοστάσια συμβάλλει στην κατάργηση των ορίων μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, μεγιστοποιώντας την οπτική και λειτουργική σύνδεση με το περιβάλλον.

Το υπόγειο φιλοξενεί χώρους αναψυχής, όπως γυμναστήριο με αποδυτήρια, αίθουσα προβολών και μπιλιάρδου. Ο φωτισμός του είναι φυσικός και διαμπερής. Επιτυγχάνεται δε λόγω της μεγάλης γυάλινης πλευράς της πισίνας που επιτρέπει τη διείσδυση φωτός από την πισίνα του ισογείου, καθώς και των υαλοστασίων που αποκαλύπτουν τον εμφανή βράχο στην πίσω υπόσκαφη πλευρά της κατοικίας,  η οποία φωτίζεται φυσικά μέσωskylight. Το εσωτερικό αίθριο στην πίσω πλευρά της κατοικίας μεταξύ του κλιμακοστάσιου και του φωτιζόμενου βράχου, ενισχύει τον φυσικό φωτισμό κι έτσι ενοποιούνται οπτικά όλα τα επίπεδα της κατοικίας.

Η κεντρική πισίνα αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του σχεδιασμού, καθώς είναι κατασκευασμένη σε πρόβολο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι αιωρείται πάνω από τη φυσική πλαγιά. Η προέκτασή της σε πρόβολο πέρα από το κέλυφος της κατοικίας δίνει την αίσθηση της αιωρούμενης υδάτινης επιφάνειας. Το βασικό μορφολογικό στοιχείο της αιώρησης με τους λευκούς προβόλους  χαρακτηρίζει συνολικά την αρχιτεκτονική σύνθεση.

 

 

Υλικά & βιωσιμότητα

Η επιλογή υλικών αποσκοπεί στη διατήρηση της αισθητικής συνέχειας με το τοπίο, αλλά και στη μακροχρόνια αντοχή και ελαχιστοποίηση των αναγκών συντήρησης. Η τοπική πέτρα, το εμφανές σκυρόδεμα και οι γκρι αποχρώσεις στις τοιχοποιίες ενσωματώνουν την κατοικία στη βραχώδη πλαγιά, ενώ τα εκτεταμένα ξύλινα δάπεδα deck του εξωτερικού χώρου προσδίδουν ζεστασιά στην εξωτερική διαμόρφωση. Η χρήση τοπικής φυσικής πέτρας για τους τοίχους αντιστήριξης και τα μονοπάτια δένει αρμονικά με το τοπίο δίνοντας την αίσθηση της συνέχειας του φυσικού εδάφους, ενώ οι φυτεμένες οροφές συμβάλλουν περαιτέρω στην περιβαλλοντική ενσωμάτωση της κατοικίας στο περιβάλλον του ελαιώνα.

Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της κατοικίας πραγματοποιείται κάτω από το έδαφος, σε συνδυασμό με το σωστό προσανατολισμό και τη χρήση φυτεμένων δωμάτων, παρέχουν φυσική μόνωση στο κτίριο και το καθιστούν μία σύγχρονη βιοκλιματική κατοικία. Παράλληλα, η ενσωμάτωση ηλιοθερμικών συστημάτων παραγωγής ζεστού νερού χρήσης όσο και η κατασκευή βιοκλιματικής πέργκολας στο επίπεδο του πάρκινγκ, εξασφαλίζει πλήρη ενεργειακή αυτονομία, καθιστώντας την κατοικία ενεργειακά αυτάρκη καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, γεγονός το οποίο αποτυπώνεται και στην ενεργειακή κατάταξη του κτιρίου, κατατάσσοντας το στην Α+ ενεργειακή κλάση. Η βιοκλιματική πέργκολα συνολικής επιφάνειας 65m2 με περσιδωτή φωτοβολταϊκή κάλυψη, αποτελείται από 108 τεμάχια μονοκρυσταλλικών φωτοβολταϊκών περσίδων με διαμήκη τοποθέτηση στον άξονα βορρά -νότου. Η ειδική του ενεργειακή κατανάλωση ανέρχεται σε μόλις 4,8 KWh/m2, καθιστώντας το επί της ουσίας Κτίριο Μηδενικής Κατανάλωσης Ενέργειας (Zero Energy Building) ενώ υπάρχει εγκατεστημένη υποδομή τόσο για την τοποθέτηση φορτιστών ηλεκτρικών οχημάτων όσο και για την ενσωμάτωση συστήματος αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας με συσσωρευτές.

 

Χωρική ευημερία

Η κατοικία συνδυάζει την απλότητα με τον χωρικό πλούτο, προσφέροντας μοναδικές εμπειρίες σε κάθε της σημείο.

 

Φιλοσοφία Σχεδιασμού

Η κατοικία εκφράζει την ισορροπία ανάμεσα στην απλότητα και τον χωρικό πλούτο, δημιουργώντας διαδοχικές εμπειρίες που αναδεικνύουν τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον τόπο. Ανοιχτή και ταυτόχρονα προστατευμένη, περιβάλλεται από ένα πράσινο πέπλο που διαφυλάσσει την ιδιωτικότητα και τη λεπτότητά της. Τοποθετημένη ανάμεσα στα δέντρα και ακολουθώντας τις φυσικές καμπύλες του εδάφους, διατηρεί έναν διαρκή διάλογο με τη φύση. Ανοιχτή αλλά οικεία, προσκαλεί τους κατοίκους της να ζουν σε πλήρη αρμονία με το τοπίο της ζούγκλας, συντονισμένοι με τον ρυθμό του φωτός, του αέρα και των ήχων.

 

 

Ένταξη στο τοπίο & διάταξη

Η κλίση του εδάφους αποτέλεσε ταυτόχρονα πρόκληση και πηγή έμπνευσης για τη διαδικασία σχεδιασμού. Η μορφή του σπιτιού ακολουθεί την πολυπλοκότητα του φυσικού ανάγλυφου, προσαρμόζεται στις καμπύλες του και διατηρεί το ριζικό σύστημα των δέντρων, επιτρέποντας στη βλάστηση να ενσωματώνεται οργανικά στην αρχιτεκτονική σύνθεση. Οι χώροι διαβίωσης ανοίγουν πλήρως προς το τοπίο, αφήνοντας το φως, τον ήχο και τον αέρα να διαλύουν τα όρια ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Η βίλα, σχεδιασμένη ως μόνιμη κατοικία αλλά και εποχιακό καταφύγιο, αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα. Ο κύριος χώρος διαβίωσης στον επάνω όροφο ανοίγει προς τη θέα του ωκεανού, ενώ το κατώτερο επίπεδο, όπου βρίσκονται τα υπνοδωμάτια, ενσωματώνεται διακριτικά στο φυσικό περιβάλλον. Ένα σύστημα από βεράντες, την πισίνα και τις συνδετικές σκάλες δημιουργεί αδιάκοπη ροή ανάμεσα στους χώρους, εξαλείφοντας τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού.

 

 

Παλέτα υλικών

Η γήινη παλέτα της κατοικίας βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τη γύρω βλάστηση. Πατημένο χώμα, σκυρόδεμα, χάλυβας, γυαλί και ξύλο κέδρου συνδυάζονται για να εκφράσουν ανθεκτικότητα και φυσική ισορροπία. Οι επιφάνειες παραμένουν ανεπεξέργαστες και αυθεντικές, αγκαλιάζοντας τον χρόνο ως στοιχείο που εμπλουτίζει την υφή και τον χαρακτήρα τους.

 

Παραθαλάσσια φιλοξενία

Αντικρίζοντας την ανεξερεύνητη παραλία της Αγίας Παρασκευής, το έργο εντάσσεται αρμονικά στα σμαραγδένια νερά, τα άγρια τοπία και τη μοναδική χλωρίδα της περιοχής. Αναδύεται μέσα από χαμηλή βλάστηση, σχηματισμένα βράχια και φυσικούς αμμόλοφους, προσφέροντας ένα ήρεμο καταφύγιο σε αυτόν τον παρθένο κόλπο.

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Η προσέγγιση βασίζεται στην αρμονική ένωση αισθητικής και λειτουργικότητας, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και τον χαρακτήρα του τόπου. Κάθε χώρος έχει μελετηθεί ώστε να προσφέρει άνεση, ευελιξία και μια φυσική ροή ανάμεσα σε σαλόνι, κουζίνα και υπνοδωμάτια, ενισχύοντας την αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας. Ο σχεδιασμός δίνει προτεραιότητα στην εμπειρία των φιλοξενούμενων, δημιουργώντας συνθήκες που επιτρέπουν τόσο κοινωνικές στιγμές όσο και ιδιωτικότητα, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Οι ευρύχωροι χώροι διαβίωσης, οι ανοιχτές κουζίνες και τα προσεκτικά διατεταγμένα υπνοδωμάτια εξασφαλίζουν φυσική ροή και ευελιξία.

 

 

Custom στοιχεία

Η χρήση μεγάλων γυάλινων επιφανειών εκμεταλλεύεται τη θέα προς το Αιγαίο, επιτρέποντας στο φυσικό φως να πλημμυρίζει τους χώρους και δημιουργώντας αίσθηση συνέχειας μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού. Φυτά, φυσικά διακοσμητικά στοιχεία και χρωματικές παλέτες εμπνευσμένες από την άμμο, τα βράχια και το ξύλο ενισχύουν την αίσθηση σύνδεσης με το τοπίο.

 

 

Παλέτα υλικών & φωτισμός

Υλικά όπως το εμφανές σκυρόδεμα, η πέτρα Καρύστου και το ζεστό ξύλο συνδυάζονται με γήινες αποχρώσεις και διακριτές υφές, ενώ η καλλιτεχνική πατίνα προσδίδει βάθος και αίσθηση χειροποίητης λεπτομέρειας. Ο φωτισμός έχει σχεδιαστεί με λεπτομέρεια: κρυφοί φωτισμοί και επιτραπέζια φωτιστικά δημιουργούν ζεστή και διακριτική ατμόσφαιρα, υπογραμμίζοντας τα υλικά και τις υφές του χώρου.

Κάθε στοιχείο του έργου υπηρετεί τη φιλοσοφία να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου η ηρεμία, η κομψότητα και η λειτουργικότητα συνυπάρχουν αρμονικά, προσφέροντας στους φιλοξενούμενους μια μοναδική εμπειρία παραθαλάσσιας φιλοξενίας.

 

Σχεδιαστική ισορροπία

Ζωντανά χρώματα και υφές συνυπάρχουν, δημιουργώντας μια ξεχωριστή εμπειρία κατοίκησης στο εσωτερικό του διαμερίσματος. Μέσα από τον συνδυασμό λειτουργικότητας και μιας σύγχρονης προσέγγισης στα υλικά, το έργο αναδεικνύει τη δημιουργικότητα σε κάθε λεπτομέρεια.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Με συνολικό εμβαδόν 97m2, το διαμέρισμα ξεχωρίζει χάρη στην τολμηρή χρωματική του παλέτα και τις συνθετικές επιλογές που αξιοποιούν την αντίθεση, τις πολυεπίπεδες επιφάνειες και τις γεωμετρικές φόρμες. Το αποτέλεσμα είναι μια ατμόσφαιρα δυναμική και ταυτόχρονα προσεκτικά μελετημένη.

 

 

Χωρική οργάνωση

Οι κοινωνικοί χώροι ενοποιούνται με φυσικότητα, καθώς διαχωρίζονται σε ζώνες μέσω διαφοροποιήσεων στο χρώμα της οροφής. Η είσοδος χαρακτηρίζεται από λευκή οροφή, ενώ το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα ενώνονται κάτω από πράσινη – μια οπτική μετάβαση που διατηρεί τη συνέχεια του χώρου, ορίζοντας παράλληλα επιμέρους λειτουργίες. Τα οργανικά και ελαφριά έπιπλα ενισχύουν την ταυτότητα του διαμερίσματος, συμβάλλοντας σε μια φιλόξενη και ισορροπημένη ατμόσφαιρα. Η διάταξη επιτυγχάνει αρμονία ανάμεσα στην αισθητική και τη λειτουργικότητα, εξυπηρετώντας τις ανάγκες της καθημερινότητας χωρίς να χάνει τη ζωντάνια και την εκφραστικότητά της.

 

 

Παλέτα υλικών

Ο διάλογος ανάμεσα στις τολμηρές γεωμετρίες, τα σύγχρονα υλικά και την έμφαση στην ευεξία δημιουργεί μια εκλεπτυσμένη ισορροπία μεταξύ λειτουργικότητας και δημιουργικής πρόθεσης. Το έργο εκφράζει την ουσία της σύγχρονης κατοίκησης, προσφέροντας ένα ρευστό και εκφραστικό περιβάλλον όπου η άνεση και ο σχεδιασμός συνυπάρχουν αρμονικά.

 

Αισθητηριακός σχεδιασμός

Το διαμέρισμα εμβαδού 100m2 βρίσκεται στον 6ο όροφο μίας τυπικής πολυκατοικίας της δεκαετίας του 1960, στο κέντρο της Αθήνας, με θέα τον λόφο του Υμηττού.

 

Στρατηγική ανακαίνισης

Ο χώρος αρχικά αποτελούνταν από καθιστικό-τραπεζαρία, χολ, εσωτερική κουζίνα και δύο μικρά υπνοδωμάτια με ένα λουτρό. Με την ανακατασκευή, τα εσωτερικά χωρίσματα καθαιρέθηκαν ώστε ο χώρος διημέρευσης να τοποθετηθεί στο μπροστινό μέρος, αξιοποιώντας το ανατολικό φως από την κύρια όψη της πολυκατοικίας. Τα δύο υπνοδωμάτια, αναδιαμορφώθηκαν έτσι ώστε να αποκτήσουν ένα μπάνιο στο εσωτερικό τους και η εσωτερική σκάλα που οδηγούσε στο δώμα του κτιρίου, τοποθετήθηκε στο χολ, σε άμεση σύνδεση με την είσοδο του διαμερίσματος.

 

 

Λειτουργική οργάνωση

Το εσωτερικό έχει σχεδιαστεί ως ένας χώρος αντανακλάσεων και κρυφών περασμάτων που στοχεύει αφενός στη δημιουργία μιας ψευδαίσθησης ως προς το μέγεθος του χώρου,  δίνοντας βάθος και αφετέρου στη δημιουργία ενός μεταβλητού, ζωντανού χώρου μέσω των αλλαγών του φυσικού φωτός και του καθρεφτίσματος της πόλης στο εσωτερικό του. Μεγάλες επιφάνειες των εσωτερικών τοίχων επενδύονται με διάφανους καθρέφτες, προκειμένου να επιτευχθεί η οπτική συνέχεια του μέσα με το έξω και γυάλινες επιφάνειες με χρώματα ή μεταλλικά αντανακλαστικά στοιχεία χρησιμοποιούνται συμπληρωματικά ώστε να ενισχύσουν την ιδέα αυτή.

Για να σηματοδοτηθεί η μετάβαση στους πιο ιδιωτικούς χώρους- υπνοδωμάτια, το πίσω μέρος του διαμερίσματος, αλλάζει ρυθμό και αποκτά μία πιο ήπια χρωματική παλέτα, με λιγοστά διακριτικά αντικείμενα να προστίθενται, στοχεύοντας σε ένα χώρο που απορροφά τον θόρυβο της πόλης.

 

 

Παλέτα υλικών

Ως προς τη χρήση των υλικών, το παλιό ξύλινο δάπεδο της κατοικίας αντικαταστάθηκε με φαρδιές μασίφ σανίδες δρυ σε ματ απόχρωση, ενώ το δάπεδο των υπνοδωματίων καλύπτεται με μοκέτα σε υπόλευκο χρώμα. Φυσική δρυς σε μαύρο και σκούρο καφέ βερνίκι χρησιμοποιείται για τα ερμάρια και τις σταθερές κατασκευές των κοινόχρηστων χώρων, ενώ ξύλινες επιφάνειες σε ματ και γυαλιστερή μπεζ λάκα χρησιμοποιούνται στα ερμάρια και στα έπιπλα των πιο ιδιωτικών χώρων. Γκρι-καφέ μάρμαρο και υφάσματα σε διαφορετικές υφές και χρωματισμούς επιλέγονται για το καθιστικό και την κουζίνα, ενώ μπεζ-υπόλευκο μάρμαρο και μαλακά, υπόλευκα υφάσματα για τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά. Οι εσωτερικοί τοίχοι του διαμερίσματος καλύπτονται από λείο μπεζ κονίαμα, ενοποιώντας τον χώρο στο σύνολο του. Κεραμικά, μεταλλικά διακοσμητικά στοιχεία και χρωματιστά φωτιστικά σώματα αποτελούν συμπληρωματικά αντικείμενα που ολοκληρώνουν την εσωτερική αίσθηση του χώρου της κατοικίας.

Η προσέγγιση της αναδιαμόρφωσης του παλιού διαμερίσματος, μέσω ενός αισθητηριακού σχεδιασμού, τροφοδοτεί τις αισθήσεις της όρασης, της αφής και του ήχου, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη σύνδεση του υφιστάμενου χώρου με το αστικό περιβάλλον στο οποίο ανήκει και αλλάζει συνεχώς.

 

Διατήρηση της κληρονομιάς

Η κατοικία βρίσκεται σε έναν λόφο στην περιοχή του Ωρωπού και εναρμονίζεται απόλυτα με το φυσικό της περιβάλλον. Η ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε χωρίς επεκτάσεις, διατηρώντας τον υπάρχοντα όγκο και σεβόμενη τους ισχύοντες πολεοδομικούς περιορισμούς. Το αποτέλεσμα είναι ένα διακριτικό, κομψό σπίτι που αποδεικνύει πως η ευαισθησία απέναντι στο υπάρχον μπορεί να συνδυαστεί με τις ανάγκες της σύγχρονης ζωής και της βιωσιμότητας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το έργο μεταμορφώνει ένα φθαρμένο προκατασκευασμένο εξοχικό των δεκαετιών του 1970 σε ένα φωτεινό και σύγχρονο καταφύγιο με θέα προς τον Ευβοϊκό κόλπο. Σεβόμενο τον αρχικό του όγκο, το σχέδιο ισορροπεί ανάμεσα στη διατήρηση και την ανανέωση, υιοθετώντας μια καθαρή, σύγχρονη αισθητική εμπνευσμένη από το φυσικό τοπίο. Στόχος ήταν ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας του σπιτιού – από ένα παρωχημένο εποχικό κατάλυμα σε ένα φιλόξενο καταφύγιο του Σαββατοκύριακου, σε συνεχή διάλογο με το περιβάλλον του καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία διατηρεί το συμπαγές της αποτύπωμα, επιτυγχάνοντας ωστόσο αίσθηση ευρυχωρίας μέσα από στοχευμένες εσωτερικές παρεμβάσεις. Με την αφαίρεση της ψευδοροφής και την αποκάλυψη των λευκά βαμμένων δοκών, ο σχεδιασμός ενίσχυσε την κάθετη ανάπτυξη και το φυσικό φως. Οι βασικές λειτουργίες (κουζίνα, βιβλιοθήκη και τζάκι) οργανώνονται περιμετρικά, αφήνοντας τον κεντρικό χώρο ελεύθερο για πολλαπλές χρήσεις. Εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι συνδέονται αρμονικά μέσω της σκιασμένης βεράντας και των θεάσεων προς τον κήπο.

Η αποθήκευση έχει ενσωματωθεί στην αρχιτεκτονική, δημιουργώντας έναν ήρεμο και λειτουργικό χώρο χωρίς περιττά έπιπλα. Ένα κινητό τραπέζι σε έντονη κοραλλί απόχρωση λειτουργεί ως εστιακό στοιχείο, προσαρμόζοντας τη χρήση του ανάλογα με τις ανάγκες, όπως φαγητό, εργασία ή χαλάρωση. Κάθε παρέμβαση συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας συνεκτικής χωρικής εμπειρίας που συνδυάζει άνεση και ευελιξία.

 

 

Παλέτα υλικών

Η υλικότητα βασίζεται στην αντίθεση και τη συνοχή. Σκούρα δάπεδα από terazzo, λευκοί τοίχοι και αποχρώσεις του πράσινου, εμπνευσμένες από τους γύρω ελαιώνες, συνθέτουν μια ήρεμη αλλά δυναμική χρωματική αρμονία. Η χρωματική “ζώνη” λειτουργεί ως ενωτικό στοιχείο: τα σκούρα υλικά στα χαμηλά μέρη γειώνουν τον χώρο, ενώ οι λευκές και φυστικί αποχρώσεις αποπνέουν φρεσκάδα και φως. Τα επιμέρους υλικά διαφοροποιούνται διακριτικά ανάλογα με τη χρήση, διατηρώντας πάντα την αίσθηση της συνέχειας και της αφής.

 

Ρέουσα κίνηση

Η ανακαίνιση του διαμερίσματος στη Βούλα περιλαμβάνει την πλήρη αναδιαρρύθμιση και ανακατασκευή διαμερίσματος δύο υπνοδωματίων, σε συγκρότημα πολυκατοικιών του 1988, με στόχο να αντιμετωπισθούν οι επιπρόσθετες ανάγκες μιας μεγαλύτερης οικογένειας.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Τόσο η λειτουργία του χώρου όσο και η υλικότητά του αναθεωρούνται, εξασφαλίζοντας μια νέα προσέγγιση που ταιριάζει με τις ιδιαίτερες καθημερινές απαιτήσεις και τον τρόπο ζωής της οικογένειας. Το όριο μεταξύ των δωματίων και του ενιαίου καθιστικού – τραπεζαρίας – κουζίνας ορίζεται από μια επιμήκη, καμπύλη επιφάνεια από ξύλο καρυδιάς, μια συνεχή ρέουσα κίνηση στο χώρο. Στην επιφάνεια αυτή ενσωματώνονται ντουλάπες κουζίνας και γκαρνταρόμπας, καθώς και η πόρτα εισόδου του διαμερίσματος. Μια παρόμοια καμπύλη επιφάνεια έχει σχεδιαστεί στο κύριο υπνοδωμάτιο, ενσωματώνοντας την ντουλάπα, βιβλιοθήκη και ένα μικρό πάγκο εργασίας.

Παλέτα υλικών

Τα λουτρά είναι κατασκευασμένα από λευκό και μαύρο μάρμαρο, terrazzo και ρητίνη. Σε όλο το χώρο υπάρχει ξύλο δρυός στο δάπεδο, σε αντίθεση με τα κατακόρυφα στοιχεία όπου χρησιμοποιείται ξύλο καρυδιάς. Το εμφανές σκυρόδεμα έχει αποκαλυφθεί στην οροφή του σαλονιού και στην κεντρική κολώνα.

 

 

Custom κατασκευές

Το τζάκι έχει επανασχεδιαστεί με έναν πάγκο από εμφανές σκυρόδεμα, όπου ακουμπάει ένα μεταλλικό κουτί, διαμορφώνοντας την εστία στην όψη και ψηλά ράφια στις δύο πλευρές.

 

 

Διάλογος σε μικροκλίμακα

Το έργο αφορά ένα συγκρότημα δύο κατοικιών στην Κηφισιά, στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Το οικόπεδο περιβάλλεται από σύγχρονες πολυκατοικίες, οι οποίες συνυπάρχουν με χαμηλότερης κλίμακας μονοκατοικίες και δημόσιους χώρους πρασίνου.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Κύριος στόχος της μελέτης υπήρξε η εξασφάλιση της αυτονομίας και της ιδιωτικότητας κάθε κατοικίας, μέσα από τη διαμόρφωση μιας κατασκευής που βρίσκεται σε διάλογο με τη μικροκλίμακα της γειτονιάς. Η βασική συνθετική χειρονομία επικεντρώνεται στη διαμόρφωση ενός ενιαίου και συνεκτικού όγκου, εναρμονισμένου με την κλίμακα του περιβάλλοντος αστικού ιστού. Παράλληλα, μέσω επιλεκτικών αφαιρέσεων από την αρχική κτιριακή μάζα, διαμορφώνονται υπαίθριοι χώροι εκτόνωσης, οι οποίοι συμβάλλουν στη χωρική ποιότητα των κατοικιών. Η αξιοποίηση τμήματος του ισογείου ως αυλή, σε συνδυασμό με την απόληξη του όγκου σε επικλινή στέγη – τυπολογικά στοιχεία χαρακτηριστικά της γειτονιάς – διαμόρφωσαν το τελικό συνθετικό αποτέλεσμα.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η πρώτη κατοικία τοποθετήθηκε στο ισόγειο, ενώ η δεύτερη καταλαμβάνει τους δύο ανώτερους ορόφους, υποχωρώντας από το περίγραμμα της βάσης, με στόχο την ενίσχυση της χωρικής ποικιλομορφίας. Και οι δύο κατοικίες ενσωματώνουν στεγασμένους υπαίθριους χώρους με διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά, οπτικές διασυνδέσεις και δυναμικές εναλλαγές φωτός και σκιάς, ενώ σχεδιαστικές αρχές τόσο του κτιρίου όσο και του περιβάλλοντος χώρου λήφθηκαν υπόψη για τη βελτίωση του μικροκλίματος.

Ένταξη στο αστικό τοπίο

Η μελέτη λαμβάνει υπόψη τον προσανατολισμό του οικοπέδου και τις ανάγκες ιδιωτικότητας, ορίζοντας στρατηγικά τις δημόσιες και ιδιωτικές ζώνες εντός κάθε κατοικίας. Τα ανοίγματα τοποθετούνται με τρόπο ώστε να ευνοείται ο διαμπερής αερισμός, η μέγιστη αξιοποίηση του φυσικού φωτός και η οπτική σύνδεση με τον περιβάλλοντα χώρο πρασίνου.

 

Διαδοχική εμπειρία

Το έργο διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, τη δεξιοτεχνία και τη βιωματική διάσταση του χώρου, υπερβαίνοντας την απλή λογική της σύνθεσης ή της πρόσθεσης. Η αρχιτεκτονική αναπτύσσεται κάτω από μια αλληλουχία θολωτών οροφών, που διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα κάθε χώρου ενώ ταυτόχρονα τους ενοποιούν σε ένα ενιαίο σύνολο. Αντί να διαιρούν, οι καμπύλες αυτές καθοδηγούν το βλέμμα, επεκτείνουν τις οπτικές φυγές και αποδίδουν στο εσωτερικό μια αίσθηση ελαφρότητας και ροής.

 

Λειτουργική οργάνωση

Κεντρικό ρόλο στη χωρική σύνθεση κατέχει ένα ειδικά σχεδιασμένο σταθερό έπιπλο, το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως στοιχείο αποθήκευσης και ως αρχιτεκτονική χειρονομία. Ακολουθεί μια συνεχή πορεία από την είσοδο προς τον κύριο χώρο διημέρευσης και, χωρίς διακοπή, οδηγεί στους ιδιωτικούς χώρους. Αυτή η αδιάλειπτη ροή οργανώνει το οικιακό περιβάλλον με σαφήνεια και συνοχή, επιτρέποντας στις λειτουργίες να διαδέχονται φυσικά η μία την άλλη, ενώ διατηρείται μια αίσθηση οπτικής και χωρικής συνέχειας.

 

 

Παλέτα υλικών

Η επιλογή των υλικών στηρίζεται στη φυσικότητα και την ισορροπία. Το μάρμαρο προσθέτει βάθος και ποικιλία μέσα από την υφή και τα νερά του, ενώ η συνύπαρξή του με τις θερμές αποχρώσεις του ξύλου και το απαλό φως δημιουργεί λεπτές αντιθέσεις. Οι υλικές αυτές αλληλεπιδράσεις ενισχύουν την ταυτότητα κάθε χώρου, αναδεικνύοντας τον χαρακτήρα του χωρίς να διαταράσσουν την συνολική αρμονία του εσωτερικού.

 

 

Ειδικές κατασκευές

Η δεξιοτεχνία διαπερνά κάθε λεπτομέρεια του έργου. Οι προσεκτικά εκτελεσμένες ξυλουργικές κατασκευές προσδίδουν ζεστασιά και υλικότητα, σε αρμονία με τη γεωμετρική ακρίβεια του διαμερίσματος. Η διακόσμηση αποφεύγεται συνειδητά, δίνοντας τη θέση της σε μια αυστηρή γλώσσα αναλογιών, καθαρότητας και υλικής ειλικρίνειας. Με την ευθυγράμμιση του χωρικού ρυθμού και της χειροποίητης ακρίβειας, το έργο συνθέτει ένα φωτεινό και συνεκτικό οικιακό περιβάλλον – ένα διαμέρισμα που εκφράζει ταυτόχρονα την πειθαρχία του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και την ευαισθησία της χειροποίητης δημιουργίας.

 

Αστικό σπήλαιο

Αξιοποιώντας τις ανησυχίες που ανέδειξε η μεταπανδημική εποχή, το έργο επαναπροσδιορίζει τη σύγχρονη κατοικία, δίνοντας έμφαση στην αίσθηση της χωρικής ελευθερίας, τον φυσικό αερισμό και το άπλετο φυσικό φως. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός σπιτιού που προσφέρει ταυτόχρονα ασφάλεια και ψυχική ανάταση –  ενός χώρου που συνδυάζει τη στιβαρότητα μιας σπηλιάς με τη θερμότητα και την απτικότητα των φυσικών υλικών. Η προσέγγιση αυτή επιχειρεί να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα αστικά διαμερίσματα μπορούν να ισορροπούν ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη συνδεσιμότητα, μέσα στα πυκνά αστικά περιβάλλοντα.

 

Φιλοσοφία σχεδιασμού

Το διαμέρισμα, ενταγμένο στο συμπαγές αστικό τοπίο της Ταϊπέι, λειτουργεί ως ένα μικρό καταφύγιο μέσα στην πόλη. Το φυσικό φως διαχέεται μέσω προσεκτικά σχεδιασμένων ανοιγμάτων, ενώ διαδρομές αερισμού εξασφαλίζουν τη συνεχή ροή φρέσκου αέρα σε όλο το εσωτερικό. Το έργο ενσαρκώνει την ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και την έκθεση, επαναπροσδιορίζοντας το πώς η αρχιτεκτονική κατοικίας μπορεί να καλλιεργεί τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική ευεξία.

 

 

Χωρική οργάνωση

Η κατοικία οργανώνεται ως ένα ενιαίο, ρέον σύνολο, όπου τα όρια ανάμεσα στους χώρους υποχωρούν διακριτικά. Οι καμπύλοι τοίχοι και οι συνεχείς όγκοι ευνοούν την ομαλή κίνηση και την ανεμπόδιστη οπτική συνέχεια. Ο κεντρικός χώρος καθιστικού λειτουργεί ως η “καρδιά” του διαμερίσματος, συνδέοντας οργανικά την κουζίνα, την τραπεζαρία και τα υπνοδωμάτια. Μέσα από αυτή τη ρευστή διάταξη, επιτυγχάνεται μια ισορροπία ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και την ανοιχτότητα, χωρίς την ανάγκη σκληρών διαχωριστικών στοιχείων.

Κάθε λειτουργική ζώνη έχει σχεδιαστεί ώστε να ανταποκρίνεται στις καθημερινές ανάγκες και ιεροτελεστίες των κατοίκων, διατηρώντας ευελιξία και άνεση. Οι κοινόχρηστοι χώροι – καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα – συνυπάρχουν σε ενιαίο πεδίο, ενώ οι ιδιωτικές περιοχές ορίζονται διακριτικά μέσα από μεταβολές στάθμης και φωτισμού. Κρυφές αποθηκευτικές λύσεις και ενσωματωμένα έπιπλα ενισχύουν τη λειτουργικότητα χωρίς να διαταράσσουν την καθαρότητα της εικόνας. Η ενδοδαπέδια θέρμανση και οι ακουστικές επενδύσεις συμβάλλουν σε ένα περιβάλλον υψηλής άνεσης και ηρεμίας.

 

 

Παλέτα υλικών

Μια λιτή αλλά εκλεπτυσμένη παλέτα υλικών διαμορφώνει τη συνολική ατμόσφαιρα του χώρου. Οι λείες επιφάνειες τοίχου, τα δάπεδα terrazzo και οι καμπύλες ξύλινες λεπτομέρειες δημιουργούν μια αίσθηση απτικής συνέχειας. Η πέτρα, το ξύλο και το μέταλλο συνδυάζονται με μαλακά υφάσματα και διάχυτο φωτισμό, προσφέροντας μια εμπειρία ηρεμίας και ισορροπίας. Η σύνθεση αποπνέει την αίσθηση μιας “αστικής σπηλιάς” – ενός σύγχρονου καταφυγίου διαμορφωμένου από την υφή, το φως και τη σιωπή.