U-Co House

Αρχιτεκτονικές χειρονομίες

Σε μια ήσυχη γειτονιά του Παλαιού Φαλήρου, μια μικρής κλίμακας μονοκατοικία της δεκαετίας του 1950 επαναπροσεγγίζεται μέσα από μια σειρά λιτών και ακριβών αρχιτεκτονικών χειρονομιών. Η μελέτη επιδιώκει να διατηρήσει την οικιακή ταυτότητα και τη χωρική μνήμη του υφιστάμενου κελύφους, προσαρμόζοντάς το παράλληλα στις ανάγκες της σύγχρονης καθημερινότητας.

 

Χωρική αναδιοργάνωση

Η αρχική διάταξη της κατοικίας διατηρείται σε μεγάλο βαθμό, με επιλεκτικές επεμβάσεις που ενισχύουν τη λειτουργικότητα και τη ροή των χώρων. Κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η αναδιαμόρφωση της κουζίνας, η οποία από ένας απομονωμένος και κλειστός χώρος μετατρέπεται σε έναν ανοιχτό πυρήνα καθημερινής ζωής. Η νέα της ανάπτυξη προς την είσοδο ενισχύει τη χωρική συνέχεια του εσωτερικού, ενώ η σχέση της με το καθιστικό οργανώνεται μέσω της πλαισίωσης του υφιστάμενου ανοίγματος, επιτρέποντας οπτική σύνδεση χωρίς να αναιρείται πλήρως ο διαχωρισμός των λειτουργιών.

 

 

Επανένταξη στοιχείων

Η παρέμβαση δεν επιχειρεί να αποκόψει την κατοικία από το παρελθόν της, αλλά να ενσωματώσει δημιουργικά ίχνη και στοιχεία της προηγούμενης ζωής της. Οι διακοσμητικές γύψινες κορνίζες της οροφής διατηρούνται ως φορείς μνήμης, ενώ ο νεροχύτης της αρχικής κουζίνας αποκαθίσταται και επαναχρησιμοποιείται στο λουτρό, αποκτώντας νέα λειτουργία μέσα σε διαφορετικό χωρικό πλαίσιο. Η κατοικία μετατρέπεται έτσι σε ένα πεδίο συνέχειας, όπου το παλιό και το νέο συνυπάρχουν χωρίς νοσταλγική αναπαράσταση.

 

 

Παλέτα υλικών

Η παλέτα των υλικών ακολουθεί μια ήρεμη και απτική λογική, βασισμένη σε φυσικές υφές, γήινους τόνους και καθαρές γεωμετρίες. Το ξύλο λειτουργεί ως βασικός φορέας θερμότητας και συνέχειας στο εσωτερικό, ενώ ο ανοξείδωτος πάγκος της κουζίνας εισάγει μια διακριτική σύγχρονη ένταση μέσα στη συνολική ηπιότητα της σύνθεσης. Στο λουτρό, η σχέση ανάμεσα στο εκλεπτυσμένο και το αδρό ενισχύεται μέσα από υλικά που παραπέμπουν στο εμφανές σκυρόδεμα και σε πιο τραχιές επιφάνειες δαπέδου, εντείνοντας τη φυσικότητα της εμπειρίας του χώρου.

Το έργο προσεγγίζει την ιδέα μιας “αστικής εξοχικής κατοικίας”: ενός οικείου περιβάλλοντος όπου η απλότητα, η ειλικρίνεια των υλικών και η καθαρότητα της αρχιτεκτονικής οργάνωσης συνυπάρχουν με μια διακριτική αίσθηση νοσταλγίας. Χωρίς να αναπαράγει το παρελθόν, το έργο επιχειρεί να μεταφέρει τα ίχνη του στο παρόν, επιτρέποντας στην κατοικία να εξελίσσεται διατηρώντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.