Στο Minos Palace Resort στην Κρήτη, η χωρική ροή, οι ελεγχόμενες αισθητηριακές μεταβάσεις και η στενή σχέση με τη φύση διαμορφώνουν ένα περιβάλλον εξατομικευμένης ευζωίας.

Το Nao Longevity Hub βρίσκεται στο Minos Palace Resort, στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Σχεδιασμένο από τους Stones & Walls, το έργο διερευνά τον τρόπο με τον οποίο ο εσωτερικός σχεδιασμός μπορεί να υποστηρίξει μια ευρύτερη προσέγγιση στην ευζωία και τη μακροζωία.

Η κίνηση μέσα στον χώρο, η επαφή με το φυσικό τοπίο, το φως, οι υλικότητες και η ατμόσφαιρα αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετα στοιχεία. Το εσωτερικό δεν αποτελεί απλώς το υπόβαθρο των θεραπειών και των αξιολογήσεων. Αντίθετα, συμμετέχει ενεργά στη σταδιακή μετάβαση του επισκέπτη προς έναν πιο ήρεμο ρυθμό.

Η ροή ως χωρική αρχή

Η ονομασία Nao προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα «νάω», που σημαίνει «ρέω», και παραπέμπει στη διαχρονική αρχή του «πάντα ῥεῖ». Η έννοια αυτή καθορίζει την οργάνωση του εσωτερικού και τη συνεχή μετάβαση από τη μία λειτουργική ζώνη στην επόμενη.

Η εμπειρία ξεκινά πριν από την άφιξη, μέσα από μια εξατομικευμένη αξιολόγηση που θέτει τις βάσεις του προγράμματος. Στο εσωτερικό του Nao, η διαδοχή των χώρων, η σχέση με το τοπίο και η σταδιακή αποκλιμάκωση των ερεθισμάτων δημιουργούν μια διαδικασία αποφόρτισης.

Το σύνολο του προγράμματος δεν αποκαλύπτεται από ένα μοναδικό σημείο. Αντίθετα, αναπτύσσεται μέσα από μια ακολουθία από κατώφλια. Οι μεταβολές στο φως, την περίκλειση, τις υφές και την ατμόσφαιρα σηματοδοτούν την πορεία από τη μία δραστηριότητα στην άλλη.

Έτσι, η κυκλοφορία δεν λειτουργεί μόνο ως πρακτική σύνδεση μεταξύ των χώρων. Αποτελεί μέρος της εμπειρίας ευζωίας και προετοιμάζει τον επισκέπτη για μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου.

Φύση και αισθητηριακή συγκράτηση

Ο σχεδιασμός βασίζεται στην κατανόηση ότι το φυσικό περιβάλλον επηρεάζει τη σωματική και ψυχική κατάσταση. Το φυσικό φως, οι απτικές επιφάνειες και η οπτική σχέση με το εξωτερικό συμβάλλουν σε μια σταδιακά πιο ήσυχη χωρική εμπειρία.

Αντί να διαχωρίζουν τις λειτουργίες με απότομα όρια, οι Stones & Walls δημιουργούν συνέχεια μέσα από μια κοινή υλική και ατμοσφαιρική γλώσσα. Οι χώροι αξιολόγησης, κίνησης, θεραπείας και ανάπαυσης παραμένουν διακριτοί, αλλά εντάσσονται στην ίδια πορεία.

Το φυσικό τοπίο δεν λειτουργεί μόνο ως καδραρισμένη θέα. Τα χρώματα, οι ρυθμοί και η αίσθηση ανοιχτού ορίζοντα μεταφέρονται στον συγκρατημένο χαρακτήρα του εσωτερικού. Η σχέση με τη φύση διαμορφώνεται επομένως χωρίς κυριολεκτικές διακοσμητικές αναπαραστάσεις.

Πέντε αλληλένδετοι πυλώνες

Ο χωρικός σχεδιασμός λειτουργεί παράλληλα με μια εξατομικευμένη μεθοδολογία, οργανωμένη γύρω από πέντε βασικούς πυλώνες: Διατροφή, Ύπνος, Κίνηση, Διαχείριση του Στρες, καθώς και Ανθρώπινες Σχέσεις και Αίσθηση του Ανήκειν.

Τα διαγνωστικά εργαλεία και τα ατομικά προγράμματα διαμορφώνουν μια διαφορετική διαδρομή για κάθε επισκέπτη. Το εσωτερικό υποστηρίζει αυτή τη διαδικασία μέσα από χώρους με διαφορετικούς βαθμούς δραστηριότητας, ιδιωτικότητας και αισθητηριακής έντασης.

Οι πιο ενεργές ή τεχνολογικά υποστηριζόμενες λειτουργίες εξισορροπούνται από ήσυχα περιβάλλοντα ανάπαυσης και περισυλλογής. Οι μεταβάσεις σχεδιάζονται ως σταδιακές, διατηρώντας την αρχή της συνεχούς ροής.

Η αρχιτεκτονική και η μεθοδολογία έχουν, επομένως, συμπληρωματικό ρόλο. Η αξιολόγηση καθορίζει το προσωπικό πρόγραμμα, ενώ ο φυσικός χώρος το οργανώνει σε μια σαφή ακολουθία.

Μια διαφορετική αντίληψη της πολυτέλειας

Το Nao αντανακλά μια ευρύτερη μεταβολή στον σχεδιασμό της σύγχρονης φιλοξενίας και των χώρων ευεξίας. Η πολυτέλεια δεν εκφράζεται πλέον αποκλειστικά μέσα από την υλική επιτήδευση ή την οπτική αφθονία. Συνδέεται επίσης με τον χρόνο, την ιδιωτικότητα, την εξατομικευμένη φροντίδα και την ποιότητα του περιβάλλοντος.

Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο συνδυάζει τον εσωτερικό σχεδιασμό, την επιστήμη και τη φύση σε μια ενιαία εμπειρία. Στόχος δεν είναι μόνο η δημιουργία ενός αισθητικά ελεγχόμενου χώρου, αλλά ενός περιβάλλοντος που υποστηρίζει έναν περισσότερο ισορροπημένο καθημερινό ρυθμό.

Η αρχιτεκτονική συμβολή βρίσκεται στη μετατροπή της αφηρημένης έννοιας της ροής σε χωρική εμπειρία. Η άφιξη, η αξιολόγηση, η κίνηση, η θεραπεία και η ανάπαυση αποτελούν διαδοχικά στάδια μιας συνεχούς πορείας.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Τεύχος ek: 302 | Νοέμβριος 2025, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Στη νοτιοδυτική ακτή της Μυκόνου, η κατοικία Εν Κυανώ από τους Δημήτρη Σακελλαρίου και Μιχάλη Σεϊτανίδη διαμορφώνεται σε άμεση σχέση με το βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου και τη συνεχή παρουσία του τοπίου. Η ονομασία της παραπέμπει στο έντονο χρώμα της θάλασσας και του ουρανού, που μεταβάλλεται διαρκώς κάτω από το φως.

Η αρχιτεκτονική σύνθεση επιδιώκει τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο μέσα από μια ακολουθία αλληλένδετων περιοχών. Αντί να αποκαλύπτεται μεμιάς, η κατοικία γίνεται αντιληπτή σταδιακά, μέσα από μεταβάσεις ανάμεσα σε διαφορετικές στάθμες, σκιασμένους και ανοιχτούς χώρους, φυτεμένες επιφάνειες και σκληρά δάπεδα.

Μια σύνθεση σε δύο επίπεδα

Η κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, με διαφορετικούς βαθμούς εξωστρέφειας και ιδιωτικότητας. Στο ψηλότερο βρίσκονται οι κύριοι χώροι καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον υπαίθριο χώρο, μαζί με δύο κύρια υπνοδωμάτια.

Στο χαμηλότερο επίπεδο τοποθετούνται τέσσερις υπόσκαφες σουίτες, το γυμναστήριο και οι απαραίτητοι βοηθητικοί χώροι, οι οποίοι συνδέονται μέσω ανεξάρτητου διαδρόμου κυκλοφορίας. Η διάταξη εντάσσει τις περισσότερο ιδιωτικές λειτουργίες στο έδαφος, αφήνοντας την κοινή ζωή να αναπτυχθεί στο πιο ανοιχτό επάνω επίπεδο.

Δημιουργούνται έτσι διαδοχικές μεταβάσεις ανάμεσα στο πάνω και το κάτω, το εσωτερικό και το εξωτερικό, το στεγασμένο και το υπαίθριο. Η φύτευση και οι σκληρές επιφάνειες οργανώνουν περαιτέρω την κίνηση, επιτρέποντας στη σύνθεση να αποκαλύπτεται σταδιακά.

Η πέργκολα ως κοινός τόπος

Μια μεγάλη πέργκολα, ανάλαφρη παρά την έκτασή της, αναπτύσσεται μπροστά από τους κύριους χώρους διημέρευσης και συνδέει τους δύο κτιριακούς όγκους κατά μήκος της πισίνας υπερχείλισης.

Η επέμβαση μετατρέπει την αυλή στον κεντρικό χώρο της καθημερινής ζωής. Προστατευμένη από τον έντονο μυκονιάτικο ήλιο, φιλοξενεί το φαγητό, τη χαλάρωση και τις κοινωνικές συναθροίσεις, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτή τη σχέση με τον ορίζοντα.

Η πισίνα ενισχύει τη γραμμική οργάνωση της κατοικίας και επεκτείνει την αρχιτεκτονική προς το Αιγαίο. Παράλληλα, μικρότερες ιδιωτικές αυλές που συνδέονται με τα δωμάτια προσφέρουν περισσότερο προστατευμένους υπαίθριους χώρους.

Το έργο ισορροπεί έτσι ανάμεσα σε δύο συνθήκες: έναν κεντρικό χώρο σχεδιασμένο για τη συνύπαρξη και μια σειρά από ήσυχες περιοχές ιδιωτικότητας.

Σύγχρονη κατοίκηση και κυκλαδίτικες αναφορές

Ο σχεδιασμός συνδέει μια σύγχρονη χωρική γλώσσα με τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του νησιού. Αντί να αναπαράγει άμεσα τις μορφές της τοπικής παράδοσης, αντλεί από τις βασικές αρχές της μέσα από απλούς όγκους, προστατευμένους υπαίθριους χώρους και μια περιορισμένη παλέτα υλικών.

Ο σχεδιασμός των εσωτερικών χώρων από τους Lambs and Lions, StudioMacBride και Annabell Kutucu ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση, με χώρους που υποστηρίζουν τόσο τη συνύπαρξη όσο και την ιδιωτικότητα.

Η συνεργασία με τοπικούς τεχνίτες για ειδικές κατασκευές επιτρέπει στην τοπική τεχνογνωσία να συνυπάρξει με τις σύγχρονες κατασκευαστικές απαιτήσεις. Διαμορφώνεται έτσι μια ήπια σύγχρονη γλώσσα, που στηρίζεται στην απτική ποιότητα του τόπου.

Φυσικά υλικά και η ομορφιά της ατέλειας

Τα φυσικά υλικά ενισχύουν τη σχέση της κατοικίας με το περιβάλλον. Το ασβεστοκονίαμα συνδυάζεται με την τοπική πέτρα των κτιριακών όγκων, ενώ το ξύλο και η αμμοβολημένη τραβερτίνη εισάγουν διαφορετικές υφές.

Η παλέτα αποφεύγει την απόλυτα ομοιόμορφη και στιλπνή εικόνα. Οι επιφάνειες διατηρούν την ικανότητα να καταγράφουν το φως, τη χρήση και τον χρόνο, υποστηρίζοντας μια προσέγγιση που βασίζεται στη λιτότητα, την αδρή απλότητα και την ομορφιά της ατέλειας.

Μέσα από τη σχέση των δύο επιπέδων, τη μεγάλη σκιασμένη πέργκολα και την εναλλαγή κοινόχρηστων και ιδιωτικών υπαίθριων χώρων, το Εν Κυανώ τοποθετεί την καθημερινή ζωή σε συνεχή επαφή με το τοπίο. Η αρχιτεκτονική γίνεται ένα πλαίσιο για την εμπειρία του μεταβαλλόμενου φωτός της Μυκόνου και του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στην ειδική έκδοση MykonosVillas Vol.5 των ek Architectural Publications.

Σε μια ελαιόφυτη πλαγιά με θέα στον ήσυχο κόλπο Αμπελάκι του Μεγανησίου, το Amphitheatro Boutique Hotel από τους ATENO Architecture Studio μεταμορφώνει δύο υφιστάμενες πέτρινες κατοικίες σε έναν μικρό σύγχρονο ξενώνα. Η επέμβαση διατηρεί τον χαρακτήρα των αρχικών κτισμάτων, εισάγοντας νέους κοινόχρηστους χώρους, σκιασμένες διαμορφώσεις και έναν εξ ολοκλήρου επανασχεδιασμένο περιβάλλοντα χώρο.

Οι δύο ανεξάρτητοι πέτρινοι όγκοι συνδέονταν παλαιότερα με έναν ιδιόμορφο διάδρομο. Το εσωτερικό τους αναδιαρθρώθηκε πλήρως, ώστε να φιλοξενήσει έξι δωμάτια, μαζί με τους απαραίτητους χώρους υποδοχής, κουζίνας και αποθήκευσης. Αντί να αλλοιώσει τα υφιστάμενα κτίρια, η επέμβαση εισάγει μια σειρά από ήπιες προσθήκες που μετριάζουν τη γεωμετρική τους αυστηρότητα και ενισχύουν τη σχέση με το τοπίο.

Σύνδεση των δύο υφιστάμενων όγκων

Ένα μεταλλικό στέγαστρο σε γήινη απόχρωση γεφυρώνει τα δύο πέτρινα κτίρια και δημιουργεί έναν προστατευμένο κεντρικό χώρο με υπαίθρια κουζίνα. Το νέο στοιχείο διαμορφώνει μια κοινόχρηστη ζώνη ανάμεσα στους υφιστάμενους όγκους, παραμένοντας παράλληλα διακριτό από την αρχική λιθοδομή.

Μπροστά του, η πισίνα γίνεται το κεντρικό σημείο της αυλής. Σε μικρή απόσταση, ένα καμπύλο χτιστό κάθισμα αναπτύσσεται κάτω από ένα κυκλικό στέγαστρο, εισάγοντας πιο ήπιες γεωμετρίες στη σύνθεση και εξισορροπώντας τις αυστηρές γραμμές των πέτρινων κτισμάτων.

Οι νέες επεμβάσεις διαμορφώνουν ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο ανάμεσα στις δύο κατοικίες. Το μέταλλο, ο σοβάς και το ξύλο συνδυάζονται με την τοπική λιθοδομή, ενώ οι ήρεμοι τόνοι διατηρούν την οπτική συνοχή του συνόλου.

Κοινόχρηστοι χώροι και ιδιωτικές αυλές

Ο περιβάλλων χώρος επανασχεδιάστηκε εξ ολοκλήρου και οργανώθηκε σε τρία επίπεδα. Στο κέντρο, η κύρια αυλή λειτουργεί ως κοινός τόπος συνάντησης, συγκεντρώνοντας την πισίνα, την υπαίθρια κουζίνα και τους σκιασμένους χώρους καθιστικού.

Γύρω της, μικρότερες υπαίθριες διαμορφώσεις εξυπηρετούν τα δωμάτια του ισογείου ως ιδιωτικές αυλές. Η διάταξη επιτρέπει στην κοινή ζωή και την απομόνωση να συνυπάρχουν μέσα στην ίδια σύνθεση, προσφέροντας τόσο χώρους συνάντησης όσο και περισσότερο προστατευμένες περιοχές σε άμεση επαφή με το τοπίο.

Η σταδιακή μετάβαση ανάμεσα στα διαφορετικά επίπεδα ιδιωτικότητας αποτελεί βασικό στοιχείο του έργου. Ο ξενώνας δεν οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από έναν κοινόχρηστο πυρήνα, αλλά μέσα από μια διαδοχή από κοινές σε περισσότερο ιδιωτικές υπαίθριες συνθήκες.

Μια υλικότητα που εντάσσεται στο τοπίο

Η επιλογή των υλικών αποσκοπεί στην ήπια ένταξη της επέμβασης στο περιβάλλον. Γήινες αποχρώσεις και ήρεμοι τόνοι στις μεταλλικές επιφάνειες, τον σοβά και το ξύλο συμπληρώνουν την υφιστάμενη λιθοδομή.

Η επέμβαση αποφεύγει τις έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Οι διαφορές στη γεωμετρία, την υφή και τον τρόπο κατασκευής διακρίνουν τις σύγχρονες προσθήκες, επιτρέποντας παράλληλα στα δύο αρχικά κτίρια να παραμένουν τα κύρια στοιχεία της σύνθεσης.

Η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως ήρεμο φόντο για την εμπειρία του τόπου. Το μεταβαλλόμενο φως, η θέα προς τη θάλασσα και η κίνηση των γύρω δέντρων παραμένουν τα κυρίαρχα στοιχεία του ξενώνα.

Μέσα από περιορισμένες προσθήκες και στοχευμένες επεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο, το Amphitheatro Boutique Hotel επαναχρησιμοποιεί τα υφιστάμενα κτίρια χωρίς να αποδυναμώνει τη σχέση τους με το τοπίο. Οι κοινόχρηστες αυλές, τα σκιασμένα περάσματα και οι ιδιωτικοί υπαίθριοι χώροι μετατρέπουν τις δύο πέτρινες κατοικίες σε έναν μικρό ξενώνα οργανωμένο γύρω από την εμπειρία του τόπου.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 299 | Ιούλιος-Αύγουστος 2025.

Το ek magazine επιλέγει δέκα αρχιτεκτονικά έργα όπου η άθληση, η ευεξία και η αποκατάσταση οργανώνονται μέσα από τον χώρο. Από αθλητικά campus και κλειστά γήπεδα έως γυμναστήρια, spa, χώρους φιλοξενίας και κέντρα μακροζωίας, τα έργα δείχνουν ότι η σύγχρονη ευεξία δεν περιορίζεται σε μια εικόνα χαλάρωσης. Αντίθετα, συνδέεται με την κίνηση, την αντοχή, την ανάπαυση, την κοινωνική εμπειρία και τη σχέση του σώματος με το φως, το νερό, το τοπίο και τα υλικά.

1. Korean Football Park στο Cheonan | UNS

Στο Cheonan της Νότιας Κορέας, το Korean Football Park από τους UNS δημιουργεί μια νέα βάση για την Korea Football Association. Το campus των 450.427 τ.μ. συνδυάζει την προπόνηση, την αποκατάσταση, την εκπαίδευση, τη δημόσια εμπειρία και την ταυτότητα του οργανισμού μέσα σε ένα ενιαίο masterplan.

Το έργο περιλαμβάνει 11 γήπεδα ποδοσφαίρου, εσωτερική κλιματιζόμενη αρένα, εξωτερικό στάδιο, γυμναστήρια, χώρους φυσικοθεραπείας, εγκαταστάσεις υγείας και χώρους διαμονής αθλητών. Έτσι, η αθλητική απόδοση αντιμετωπίζεται ως σύνθετο οικοσύστημα, όπου η προπόνηση, η ιατρική υποστήριξη, η αποκατάσταση και η ψυχική ισορροπία βρίσκονται σε άμεση σχέση με το τοπίο και τη δημόσια ζωή.

2. PAO BC Arena στο ΟΑΚΑ

Τεύχος ek: 293 | Δεκέμβριος 2024

Στο ΟΑΚΑ, η ανακαίνιση του PAO BC Arena μετατρέπει το κλειστό γήπεδο μπάσκετ σε νέα έδρα της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, μέσα από μια επέμβαση που συνδυάζει τεχνική αναβάθμιση, λειτουργική οργάνωση και νέα εμπειρία θεατή. Το έργο υλοποιήθηκε από τους Δέκαθλον, Μάρκο Βουζουνεράκη / RICHE, K-Division και Εύα Λαντζούνη / SEED Architects, καλύπτοντας έκταση μεγαλύτερη από 50.000 τ.μ.

Η πρώτη φάση περιλάμβανε στεγανώσεις, έλεγχο και ενίσχυση του χωροδικτυώματος, αναβάθμιση των υδραυλικών και ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, νέους χώρους κυκλοφορίας, εστίασης, Τύπου και φιλοξενίας. Παράλληλα, το διαδραστικό γυάλινο αθλητικό δάπεδο, οι νέες οθόνες, ο φωτισμός και οι σουίτες μετατρέπουν το γήπεδο σε σύγχρονη αθλητική και ψυχαγωγική υποδομή, χωρίς να ακυρώνουν την ταυτότητα του υφιστάμενου κελύφους.

3. Hidden Spa – Water Hope στο Βιετνάμ | IDEE Architects

Στο Cam Ranh του Βιετνάμ, το Hidden Spa – Water Hope από τους IDEE Architects σχεδιάζεται ως χώρος ευεξίας που αναδύεται μέσα από το τοπίο των παράκτιων αμμοθινών. Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλεται στο φυσικό περιβάλλον, αλλά ακολουθεί το ανάγλυφο, διαμορφώνοντας μια ήρεμη εμπειρία θεραπείας, νερού και σκιάς.

Στον πυρήνα της σύνθεσης, μια κεντρική υδάτινη αυλή λειτουργεί ως χωρικό και περιβαλλοντικό εργαλείο. Ανακλαστικές επιφάνειες νερού, φυτεμένες νησίδες και σκιασμένες διαδρομές δημιουργούν σταδιακές μεταβολές της θερμοκρασίας, της υγρασίας και του φωτός. Έτσι, το νερό δεν εμφανίζεται ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως υποδομή δροσισμού και αισθητηριακής αποκατάστασης.

4. Minthis Spa στην Πάφο | Woods Bagot

Τεύχος ek: 281 | Οκτώβριος 2023

Στην Πάφο, το Minthis Spa από τους Woods Bagot εντάσσεται σε ένα ευρύτερο τοπίο φιλοξενίας και ευεξίας, όπου η εμπειρία της φροντίδας αποκτά αρχιτεκτονική κλίμακα. Το έργο δεν περιορίζεται σε μια σειρά θεραπευτικών χώρων, αλλά οργανώνει μια σχέση ανάμεσα στο νερό, το φως, την κίνηση και την ηρεμία του τοπίου.

Ως resort spa, λειτουργεί ως χώρος απομάκρυνσης και ανασυγκρότησης, όπου η ατμόσφαιρα έχει την ίδια σημασία με το πρόγραμμα. Η υλικότητα, οι οπτικές φυγές και η σύνδεση με το περιβάλλον συγκροτούν μια εμπειρία ευεξίας που βασίζεται λιγότερο στην εικόνα της πολυτέλειας και περισσότερο στη διάρκεια, τη σωματική χαλάρωση και την αίσθηση καταφυγίου.

5. Hekate Fitness Club | Studio Maneo

Στο Μεταξουργείο, οι Studio Maneo μετατρέπουν μια παλιά αποθήκη σε έναν χώρο άσκησης 140 τ.μ., με ήρεμη και λιτή ατμόσφαιρα. Αντί για την επιθετική εικόνα ενός συμβατικού γυμναστηρίου, το έργο βασίζεται σε φυσικά υλικά, διάχυτο φως και προσεκτικά ελεγχόμενα όρια.

Η αρχιτεκτονική του χώρου συνδέει την άσκηση με την αίσθηση ασφάλειας και αποσυμπίεσης από την πόλη. Έτσι, το γυμναστήριο δεν λειτουργεί μόνο ως υποδομή σωματικής ενδυνάμωσης, αλλά και ως καθημερινός χώρος ψυχικής επαναφοράς.

6. Sentō Urban Shop & Spa στην Αθήνα | PHOS Architects

Τεύχος ek: 299 | Ιούλιος–Αύγουστος 2025

Στην Αθήνα, το Sentō Urban Shop & Spa από τους PHOS Architects συνδυάζει υπηρεσίες ομορφιάς, φροντίδας και ευεξίας με αναφορές στην ιαπωνική κουλτούρα του λουτρού. Το έργο διαμορφώνει μια ακολουθία από χώρους υποδοχής, θεραπείας και χαλάρωσης, όπου η υλικότητα και το φως ελέγχουν τον βαθμό ορατότητας και ιδιωτικότητας.

Η εμπειρία του spa βασίζεται σε ήπιες μεταβάσεις. Φυσικά υλικά, υφασμάτινα φίλτρα και προσεκτικά σχεδιασμένες επιφάνειες δημιουργούν ένα αστικό καταφύγιο, όπου η φροντίδα του σώματος συνδέεται με τη σιωπή, την αφή και την αίσθηση απομάκρυνσης από τον ρυθμό της πόλης.

7. + One More Gym | BIVA Design

Στο Muscat του Oman, το + One More Gym από τους BIVA Design οργανώνει ένα κέντρο CrossFit με έντονη βιομηχανική ταυτότητα και σύνθετο πρόγραμμα ευεξίας. Η υποδοχή, το café, οι δύο αθλητικές αίθουσες, τα αποδυτήρια, το ατμόλουτρο, η σάουνα, η πισίνα και το Jacuzzi συγκροτούν ένα περιβάλλον που συνδυάζει άσκηση, ανάπαυση και κοινωνικότητα.

Ο φωτισμός παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα. Στους χώρους υποδοχής κυριαρχεί μια πιο ήρεμη αίσθηση, ενώ οι αθλητικές αίθουσες αποκτούν δυναμισμό μέσα από κατευθυντικές φωτιστικές χαράξεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα γυμναστήριο που αντιμετωπίζει την ένταση της προπόνησης και την αποκατάσταση ως μέρη της ίδιας εμπειρίας.

8. Pow Box Fitness Boxing Club στην Αθήνα | GJP Design & Construction

Τεύχος ek: 258 | Ιούνιος 2021

Στην Αθήνα, το Pow Box Fitness Boxing Club από τους GIP Design & Construction εγκαθίσταται σε ένα νεοκλασικό κτίριο, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο ιστορικό κέλυφος και τη ριζικά σύγχρονη εσωτερική ταυτότητα. Μάρμαρο, μεταλλικά πλέγματα, νέον, γάντια του μποξ και θεατρικός φωτισμός μετατρέπουν το γυμναστήριο σε σκηνογραφημένο περιβάλλον άθλησης.

Οι διαφορετικοί όροφοι οργανώνουν την υποδοχή, τα αποδυτήρια, το ring, τον πολυχώρο γυμναστικής και έναν υπόγειο χώρο προπόνησης με έντονη club ατμόσφαιρα. Το έργο δείχνει πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να μεταφράσει την ενέργεια του boxing σε μια ολοκληρωμένη εμπειρία χώρου, εικόνας και κίνησης.

9. Molon Labe Gym | ADP Architecture Design Practice

Στην Έγκωμη της Κύπρου, το Molon Labe Gym από τους ADP Architecture Design Practice μετατρέπει ένα εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό κτίριο της δεκαετίας του 1960 σε σύγχρονο χώρο άθλησης. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει χώρους για ελεύθερα βάρη, όργανα, MMA cage, πολεμικές τέχνες, αποδυτήρια και βοηθητικές λειτουργίες, ενώ η επέμβαση διατηρεί αναφορές στη βιομηχανική μνήμη του κελύφους.

Η νέα όψη επαναπροσδιορίζει τη σχέση του γυμναστηρίου με τον δρόμο, συνδυάζοντας την αίσθηση του συμπαγούς όγκου από corten με ένα τοιχοπέτασμα που ανοίγει τη θέα προς τον κύριο χώρο άθλησης. Στο εσωτερικό, οι εμφανείς εγκαταστάσεις, η νέα μεταλλική στέγη και ο στοχευμένος φωτισμός αναδεικνύουν τη σωματική ένταση και τη χρήση ως βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής.

10. Nao Longevity Hub στο Minos Palace | Stones & Walls

Τεύχος ek: 302 | Νοέμβριος 2025

Στο Minos Palace Resort στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, το Nao Longevity Hub από τους Stones & Walls διερευνά τον τρόπο με τον οποίο ο εσωτερικός σχεδιασμός μπορεί να υποστηρίξει μια ευρύτερη προσέγγιση στην ευζωία και τη μακροζωία. Η κίνηση μέσα στον χώρο, η επαφή με το φυσικό τοπίο, το φως, οι υλικότητες και η ατμόσφαιρα αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετα στοιχεία.

Η εμπειρία οργανώνεται γύρω από την έννοια της ροής, από την εξατομικευμένη αξιολόγηση έως την κίνηση, τη θεραπεία και την ανάπαυση. Αντί να αποκαλύπτεται από ένα μοναδικό σημείο, το πρόγραμμα αναπτύσσεται μέσα από μια ακολουθία από κατώφλια. Οι μεταβολές στο φως, την περίκλειση, τις υφές και την ατμόσφαιρα διαμορφώνουν μια σταδιακή μετάβαση προς έναν πιο ήρεμο ρυθμό.

Με φόντο το βραχώδες τοπίο της νότιας Κρήτης, το Archway Enclosure από τους Entopos Architects μεταμορφώνει ένα υφιστάμενο κτίσμα σε εξοχική κατοικία με άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Η επέμβαση διατηρεί το αρχικό αποτύπωμα του κτιρίου, αναδιαμορφώνοντας τη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό, τον υπαίθριο χώρο και το τοπίο.

Το οικόπεδο των 1.800 τ.μ. παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδόμητο, με το ιστορικό φρούριο του Φραγκοκάστελλου να αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς στο ευρύτερο τοπίο. Το συγκεκριμένο περιβάλλον επηρεάζει μια αρχιτεκτονική που εναλλάσσεται ανάμεσα στην προστασία και την εξωστρέφεια: η κατοικία ανοίγεται επιλεκτικά προς τη θάλασσα, αντλώντας παράλληλα στοιχεία από τον αμυντικό χαρακτήρα της τοπικής αρχιτεκτονικής.

Καμάρες ανάμεσα στο εσωτερικό και το τοπίο

Μέσα στο αρχικό περίγραμμα του κτιρίου, οι παλαιοί χώροι του καθιστικού και της κουζίνας αναδιαμορφώθηκαν, ώστε να δημιουργηθούν δύο ανεξάρτητα δωμάτια με ανεμπόδιστη θέα προς το πέλαγος.

Η μετάβαση από το εσωτερικό προς τον υπαίθριο χώρο οργανώνεται μέσα από μια ακολουθία από καμάρες, οι οποίες αποτελούν το βασικό μορφολογικό στοιχείο των όψεων. Η καμάρα δεν λειτουργεί ως διακοσμητική αναφορά, αλλά ρυθμίζει την κίνηση και καδράρει διαδοχικές εικόνες του τοπίου.

Η λογική αυτή γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στα σημεία όπου οι προστατευμένοι χώροι ανοίγονται προς την ακτή. Η γεωμετρία των ανοιγμάτων διαμορφώνει μια σταδιακή μετάβαση από το περίκλειστο εσωτερικό προς το εκτεθειμένο παραθαλάσσιο τοπίο.

Αναφορές στη φρουριακή αρχιτεκτονική

Η βόρεια πλευρά της κατοικίας αποκτά έναν περισσότερο εσωστρεφή χαρακτήρα. Τα μικρά ανοίγματα παραπέμπουν σε πολεμίστρες, ενώ οι κεκλιμένες επιφάνειες των τοίχων αντλούν αναφορές από το ενετικό scarpo, τη χαρακτηριστική κεκλιμένη βάση των οχυρώσεων.

Τα στοιχεία αυτά διαμορφώνουν μια σαφή αντίθεση ανάμεσα στους δύο βασικούς προσανατολισμούς της κατοικίας. Προς τον βορρά, η αρχιτεκτονική γίνεται βαρύτερη και περισσότερο κλειστή, ενώ προς τον νότο και τη θάλασσα ανοίγεται μέσα από καμάρες, σκιασμένους χώρους και καδραρισμένες θέες.

Μια διάτρητη, αναρτώμενη πέργκολα ολοκληρώνει τη νότια όψη, φιλτράροντας την έντονη ηλιακή ακτινοβολία χωρίς να διακόπτει την οπτική σχέση με την ακτή.

Οι συνοδευτικές κατασκευές ως μέρος της σύνθεσης

Οι υφιστάμενες κατασκευές εκατέρωθεν του κύριου κτιρίου εντάχθηκαν στον συνολικό σχεδιασμό.

Στα δυτικά, ένας χώρος 15 τ.μ. μετατράπηκε σε ανεξάρτητη μονάδα φιλοξενίας με ιδιωτικό λουτρό. Δύο νέοι τοίχοι με τοξωτά περάσματα ενισχύουν την ιδιωτικότητα και διαμορφώνουν μια σταδιακή σύνδεση με το γύρω τοπίο.

Στα ανατολικά, τα παλαιά παραπήγματα ενός αυτοσχέδιου χώρου ψησίματος μετατράπηκαν σε αποθήκη και υπαίθρια κουζίνα με bbq. Μια υδατοστεγής πέργκολα καλύπτει το γειτονικό καθιστικό, συνενώνοντας τις διαφορετικές χρήσεις.

Ο υπαίθριος χώρος διημέρευσης συνεχίζεται κατά μήκος της βόρειας περίφραξης. Και εδώ, μια καμάρα πλαισιωμένη από διάτρητα τούβλα κατευθύνει τη θέα προς τη θάλασσα, επαναφέροντας το βασικό αρχιτεκτονικό στοιχείο του έργου στην κλίμακα του τοπίου.

Νερό, φύτευση και υφιστάμενο ανάγλυφο

Ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος χώρου αποτελεί οργανικό τμήμα της επέμβασης. Στο ανατολικό άκρο του οικοπέδου, το παλιό πηγάδι διατηρήθηκε και εντάχθηκε σε μια νέα υδάτινη ζώνη με πισίνα και υδρομασάζ.

Χαμηλά πέτρινα τοιχία, με μέγιστο ύψος 45 εκ., ακολουθούν καμπύλες πορείες και διαχωρίζουν διακριτικά τις περισσότερο ιδιωτικές περιοχές χωρίς να δημιουργούν σκληρά όρια.

Η φύτευση οργανώνεται σε διαφορετικά ύψη, ενισχύοντας την αίσθηση απομόνωσης και εμπλουτίζοντας την υπάρχουσα βλάστηση. Νησίδες με ενδημικά κρητικά αρωματικά φυτά και βότανα ενδυναμώνουν τη σχέση της κατοικίας με το τοπικό περιβάλλον.

Η παλέτα των υλικών ανταποκρίνεται στις απαιτητικές παραθαλάσσιες συνθήκες. Τα δάπεδα επιστρώνονται με μάρμαρο και τοπική πέτρα, ενώ ξυλεία υψηλής αντοχής χρησιμοποιείται στα κουφώματα και τις πέργκολες. Μαζί με τις καμάρες, τα πέτρινα τοιχία και τη διαβαθμισμένη φύτευση, τα υλικά διαμορφώνουν μια κατοικία που αντλεί από τον χαρακτήρα του τόπου χωρίς να αναπαράγει άμεσα τις παραδοσιακές του μορφές.

Το έργο περιλαμβάνεται σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στην ετήσια έκδοση Maison de Campagne 2025.

Οι Mold Architects ιδρύθηκαν το 2011 από την Ηλιάνα Κερεστετζή, αρχιτέκτονα με σπουδές στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Με έδρα στην Αθήνα και τη Σέριφο, το πολυβραβευμένο γραφείο δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα του σχεδιασμού, χωρίς να περιορίζεται στην αρχιτεκτονική κτιρίων. Ανεξάρτητα από την κλίμακα ή το πρόγραμμα, τα έργα του διατηρούν την ίδια ερευνητική διάθεση και επιδιώκουν σαφείς, στοχευμένες απαντήσεις.

Σ.Μ.: Ανήκετε στα νέα αρχιτεκτονικά γραφεία που κατάφεραν να αναδειχθούν μέσα στην οικονομική κρίση, διατηρώντας την έδρα σας στη Σέριφο και ένα δεύτερο γραφείο στην Αθήνα. Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη συνθήκη και πώς την αξιοποιούσατε σχεδόν μία δεκαετία αργότερα;

Η.Κ.: Το 2013 είχα την τύχη να υλοποιήσω το πρώτο μου έργο, μια εξοχική κατοικία στη Σέριφο. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι προτάσεις που δεχόμασταν αφορούσαν κυρίως μελέτες για off-plan πωλήσεις ακινήτων.

Το συγκεκριμένο μοντέλο τελικά δεν απέδωσε και τα περισσότερα από αυτά τα έργα δεν υλοποιήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε αρχιτεκτονική, να εξελισσόμαστε και να εμβαθύνουμε στο αντικείμενο της μελέτης μας. Διαμορφώσαμε σαφή κατεύθυνση και συνειδητή στάση απέναντι στην επιλογή των έργων, σε μια εποχή όπου, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε η πολυτέλεια της επιλογής.

Με υπομονή και αισιοδοξία ξεπεράσαμε αυτόν τον σκόπελο. Αρκετό καιρό αργότερα, ετοιμαζόμαστε να δούμε πολλά ακόμη έργα μας να υλοποιούνται.

Σ.Μ.: Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της παραθεριστικής κατοικίας καλείται να συμβιβάσει τις προδιαγραφές της «αυθεντικότητας» και της σύνδεσης με έναν συγκεκριμένο «τόπο» με την επιθυμία των κατοίκων για ανέσεις που αντιστοιχούν σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Πώς διατηρείτε αυτή την ισορροπία στα έργα σας;

Η.Κ.: Καταλαβαίνω τα εισαγωγικά στη λέξη «αυθεντικότητα» και υποθέτω ότι αναφέρεστε σε μια αρχιτεκτονική που αρέσκεται να αναπαράγει «παραδοσιακές» δομές, υλικά και κατασκευαστικές τεχνικές. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να προσεγγίσει την ιδέα του παλιού, του αγνού και του παραδοσιακού, η οποία αποτελεί βεβαίως ένα δοκιμασμένο τουριστικό προϊόν.

Το εγχείρημα, ωστόσο, είναι σαφώς δυσκολότερο από μια άκριτη αναπαραγωγή. Ανήκουμε στο σήμερα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται —τις ολοένα πιο σύνθετες ανάγκες, αλλά και τα διαρκώς εξελισσόμενα εργαλεία και μέσα— και δεν νοσταλγούμε το παρελθόν.

Ανήκουμε, όμως, και στον τόπο. Είτε μέσα από τη γεωμορφολογία είτε μέσα από την ιστορία του, αποτελεί το σημείο εκκίνησης της σκέψης μας, το αντικείμενο της ανάλυσης και τη δεξαμενή από όπου αντλούμε τις ιδέες μας. Ιδέες απλές και καθαρές, με λόγο και ουσία, ικανές να πλέξουν το νήμα που μας συνδέει μαζί του, με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του.

Σ.Μ.: Έχοντας επεξεργαστεί πολλά έργα μικρής κλίμακας, πώς διαχειριστήκατε τη μετάβαση σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες; Τι μπορεί να διατηρηθεί και τι χάνεται από τη δική σας αρχιτεκτονική προσέγγιση όταν αλλάζει η κλίμακα;

Η.Κ.: Η προσέγγισή μας στην αρχιτεκτονική ασφαλώς δεν επηρεάζεται από το μέγεθος του έργου. Ωστόσο, τα επιμέρους ζητούμενα μπορεί να διαφοροποιούνται.

Ένα θέμα που δεν αντιμετωπίζουμε σε μια κατοικία είναι η χωροθέτηση των εκτεταμένων υποστηρικτικών λειτουργιών. Αυτές πρέπει να οργανώνονται χωρίς να διαταράσσουν την αμεσότητα της σχέσης ανάμεσα στον χρήστη και το τοπίο που επιδιώκουμε. Πρόκειται για μια μηχανή σε διαρκή κίνηση, η οποία οφείλει να λειτουργεί αθόρυβα, παρέχοντας όλες τις απαραίτητες υπηρεσίες.

Ένα ακόμη ζητούμενο είναι η εύρεση τρόπων για την εισαγωγή της έννοιας της μικρής κλίμακας στη μεγαλύτερη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την ελαχιστοποίηση του κτιριακού αποτυπώματος. Εναλλακτικά, ο σχεδιασμός μπορεί να αποτρέπει τη συνολική αντίληψη του όγκου του κτιρίου από τα επιμέρους τμήματά του.

Όταν διακόπτεται η συνεχής οπτική επαφή, η κλίμακα αυτομάτως μικραίνει. Έτσι, η αρχιτεκτονική γίνεται πιο προσιτή και ανθρώπινη.

Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη στο Τεύχος ek: 247 | Μάιος 2020.

Στην Πάτρα, το Δύο Έξι Δέκα από το KARN Studio μετασχηματίζει έναν εσωτερικό χώρο 173 τ.μ. σε ένα ανοιχτό και πορώδες περιβάλλον που μεσολαβεί ανάμεσα στον δρόμο και τις δραστηριότητες στο εσωτερικό. Με επικεφαλής του σχεδιασμού τη Νάνσυ Καραγιάννη, η μελέτη επανερμηνεύει τη γνώριμη τυπολογία του καταστήματος γειτονιάς μέσα από τη διαφάνεια, τη χωρική συνέχεια και την έμφαση στη συλλογική χρήση.

Τα μεγάλα ανοίγματα, οι περιστρεφόμενες θύρες και τα χαμηλά κατώφλια αποδυναμώνουν το συμβατικό όριο ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Αντί να λειτουργεί ως ένα περίκλειστο εμπορικό εσωτερικό, ο χώρος επεκτείνει τη δραστηριότητά του προς το πεζοδρόμιο, διατηρώντας συνεχή οπτική και φυσική σχέση με την πόλη.

Ένας ανοιχτός χώρος χωρίς διαχωριστικά

Το εσωτερικό οργανώνεται ως ένας ενιαίος και ευέλικτος χώρος. Αντί για την υποδιαίρεση της κάτοψης μέσω τοίχων, οι υπάρχοντες φέροντες στύλοι αρθρώνουν τις επιμέρους περιοχές, διατηρώντας παράλληλα τη συνολική χωρική συνέχεια.

Ένας σαφής οπτικός άξονας συνδέει την είσοδο με τον πάγκο εξυπηρέτησης, επιτρέποντας στις διαφορετικές λειτουργίες να αποκαλύπτονται σταδιακά και να παραμένουν άμεσα κατανοητές. Το μεγάλο ελεύθερο ύψος ενισχύει την αίσθηση ευρυχωρίας, ενώ τα αναρτημένα γραμμικά φωτιστικά εισάγουν ρυθμό και κλίμακα στον ενιαίο όγκο.

Το σύστημα φωτισμού συμβάλλει επίσης στον βιομηχανικό χαρακτήρα του εσωτερικού. Μεταλλικά πλαίσια, εμφανείς εγκαταστάσεις και τυποποιημένα στοιχεία παραμένουν ορατά, διαμορφώνοντας μια άμεση σχέση ανάμεσα στην κατασκευή, τη χρήση και την ατμόσφαιρα.

Ζώνες υλικών μέσα σε έναν ενιαίο χώρο

Η παλέτα των υλικών είναι σκόπιμα περιορισμένη. Το εμφανές τούβλο προσδίδει στον πάγκο εξυπηρέτησης μια θερμότερη και περισσότερο απτική παρουσία, σε αντίστιξη με το συνεχές δάπεδο και τις ουδέτερες επιφάνειες του περιβάλλοντος χώρου.

Κοντά στην όψη, μια ζώνη με πράσινα και λευκά πλακίδια σηματοδοτεί σημεία στάσης και αλληλεπίδρασης. Η αλλαγή της υλικότητας δεν λειτουργεί ως φυσικό όριο, αλλά καθοδηγεί διακριτικά την κίνηση και διαφοροποιεί τις χρήσεις μέσα στην κατά τα άλλα ενιαία κάτοψη.

Με αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνονται διαφορετικές χωρικές συνθήκες χωρίς να διαταράσσεται η ανοιχτή οργάνωση του εσωτερικού. Τα υλικά, η επίπλωση και ο φωτισμός γίνονται τα κύρια εργαλεία οργάνωσης.

Ένα εσωτερικό σε επαφή με την πόλη

Το φυσικό φως εισέρχεται από τις υαλοστάσεις στις δύο πλευρές του χώρου, διατηρώντας συνεχή οπτική επαφή με τους γύρω δρόμους. Η φύτευση μετριάζει τον αυστηρό χαρακτήρα της υλικότητας και εισάγει μια πιο οικεία, σχεδόν οικιακή κλίμακα.

Η διάταξη των επίπλων παραμένει ευέλικτη, επιτρέποντας στο εσωτερικό να ανταποκρίνεται τόσο στην καθημερινή χρήση όσο και σε μεγαλύτερες συλλογικές συναθροίσεις. Η δυνατότητα προσαρμογής ενισχύει την αντίληψη του καταστήματος γειτονιάς ως ενός κοινού αστικού χώρου και όχι ως μιας στατικής σύνθεσης.

Το Δύο Έξι Δέκα συνδυάζει την αμεσότητα ενός βιομηχανικού εσωτερικού με στοιχεία οικειότητας και ανεπιτήδευτης χρήσης. Μέσα από τα ανοιχτά του όρια και την ευέλικτη οργάνωση, η καθημερινή δραστηριότητα του καταστήματος εντάσσεται στην ευρύτερη ζωή του δρόμου.

Το Hidden Spa–Water Hope είναι ένα συγκρότημα spa και λασπόλουτρων 3.000τ.μ. στην περιοχή Bãi Dài του Cam Ranh, στο Βιετνάμ. Σχεδιασμένο από τους IDEE Architects, το κτίριο εντάσσεται στους παράκτιους αμμόλοφους χωρίς να προβάλλει πάνω από το φυσικό ανάγλυφο.

Η αρχιτεκτονική ακολουθεί την υπάρχουσα τοπογραφία και οργανώνει τις λειτουργίες γύρω από ένα κεντρικό υδάτινο αίθριο. Η εσωστρεφής διάταξη ανταποκρίνεται στις έντονες κλιματικές συνθήκες της περιοχής. Η ισχυρή ηλιοφάνεια, οι παράκτιοι άνεμοι και η αρχικά περιορισμένη βλάστηση αντιμετωπίζονται μέσα από το νερό, τη φύτευση και τη βαθιά σκιά.

Αρχιτεκτονική κάτω από τους αμμόλοφους

Το spa αναπτύσσεται ως μια συνεχής καμπύλη γύρω από το αίθριο. Η οροφή ακολουθεί το περίγραμμα των αμμόλοφων και μετατρέπεται σε βατό φυτεμένο δώμα. Από τα ψηλότερα σημεία, η αρχιτεκτονική υποχωρεί κάτω από τη βλάστηση και διατηρεί τη συνέχεια της τοπογραφίας.

Η προσαρμογή στις φυσικές στάθμες περιόρισε επίσης την ανάγκη για εκτεταμένες εκσκαφές. Το κτίριο διατηρεί, επομένως, τη σχέση ανάμεσα στον αμμόλοφο, το υφιστάμενο τοπίο και το νέο πρόγραμμα.

Ένα ώριμο δέντρο που προϋπήρχε στο οικόπεδο διατηρήθηκε κατά την κατασκευή. Ο σχεδιασμός εξελίχθηκε γύρω από τη θέση του, μετατρέποντάς το σε σημείο αναφοράς της σύνθεσης.

Το νερό ως οικολογικός πυρήνας

Η είσοδος γίνεται μέσα από σκιασμένες διαδρομές με πέτρινους τοίχους και επαναλαμβανόμενες σειρές ξύλινων υποστυλωμάτων. Η πορεία δεν αποκαλύπτει αμέσως το σύνολο. Αντίθετα, οδηγεί σταδιακά προς το κεντρικό αίθριο.

Ανακλαστικές υδάτινες επιφάνειες, μικρές φυτεμένες νησίδες και προστατευμένοι διάδρομοι διαμορφώνουν το εσωτερικό του. Γύρω τους οργανώνονται οι χώροι λουτρού, λασποθεραπείας και ευεξίας. Έτσι, κάθε ενότητα διατηρεί άμεση σχέση με το νερό και τη φύτευση.

Το αίθριο δεν αποτελεί μόνο το οπτικό κέντρο του έργου. Οι υδάτινες επιφάνειες και η βλάστηση συμβάλλουν στη δημιουργία ενός δροσερότερου μικροκλίματος. Παράλληλα, οι μεταβολές στη σκιά, τη θερμοκρασία και το φως συνοδεύουν την κίνηση των επισκεπτών.

Τοπικά υλικά και παθητικός δροσισμός

Η περιορισμένη παλέτα υλικών περιλαμβάνει κυρίως πέτρα τοπικής προέλευσης, ξύλο και μπαμπού. Οι τοίχοι μεγάλου πάχους προσφέρουν θερμική αδράνεια και προστατεύουν τους εσωτερικούς χώρους από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία.

Παράλληλα, οι ανοιχτοί διάδρομοι διευκολύνουν τον φυσικό διαμπερή αερισμό. Οι οροφές από μπαμπού φιλτράρουν το φως και προσθέτουν μια ελαφρύτερη υφή πάνω από τις βαριές πέτρινες επιφάνειες. Το εμφανές σκυρόδεμα συμπληρώνει τα φυσικά υλικά και τονίζει την αντίθεση ανάμεσα στους συμπαγείς τοίχους και τα ανοιχτά περάσματα.

Το φυτεμένο δώμα περιορίζει επιπλέον τα θερμικά φορτία. Το βρόχινο νερό συλλέγεται από τις κεκλιμένες επιφάνειές του και επαναχρησιμοποιείται για την άρδευση της φύτευσης.

Ένα τοπίο που εξελίσσεται

Η εισαγωγή νερού και σκιάς επέτρεψε στη βλάστηση να αναπτυχθεί γύρω από το κτίριο. Με αυτόν τον τρόπο, το αρχικά αραιό τοπίο των αμμόλοφων μετατρέπεται σταδιακά σε μια μικρή όαση.

Η αρχιτεκτονική δεν αντιμετωπίζει τη φύτευση ως πρόσθετη διακόσμηση. Αντίθετα, επιτρέπει στη σχέση ανάμεσα στο κτίριο, το κλίμα και τη φύση να συνεχίσει να μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου.

Στο Cheonan της Νότιας Κορέας, το Korean Football Park από τους UNS δημιουργεί μια νέα βάση για την Korea Football Association. Το campus των 450.427 τ.μ. συνδυάζει την προπόνηση, την αποκατάσταση, την εκπαίδευση, τη δημόσια εμπειρία και την ταυτότητα του οργανισμού.

Το έργο σχεδιάστηκε ως μακροπρόθεσμη έδρα για το κορεατικό ποδόσφαιρο. Εξυπηρετεί την εθνική ομάδα, αλλά παράλληλα υποστηρίζει την ανάπτυξη νέων αθλητών, το γυναικείο ποδόσφαιρο και το κοινό. Έτσι, οι αθλητικές εγκαταστάσεις συνδυάζονται με χώρους φιλοξενίας, υγείας, εμπορίου και δημόσιας χρήσης.

Ένα campus για το ποδόσφαιρο και το κοινό

Το masterplan οργανώνει το οικόπεδο μέσα από μια σαφή μετάβαση από τις δημόσιες προς τις περισσότερο ιδιωτικές περιοχές. Στο κέντρο του, μια δημόσια πλατεία λειτουργεί ως βασικό σημείο άφιξης και προσανατολισμού.

Γύρω από αυτήν τοποθετούνται οι κύριες λειτουργίες. Το εσωτερικό στάδιο, το εξωτερικό στάδιο με τα κεντρικά γραφεία της KFA και το μουσείο ποδοσφαίρου συγκροτούν τον δημόσιο πυρήνα του campus.

Με αυτόν τον τρόπο, ο επισκέπτης κατανοεί εύκολα τη διάταξη. Ταυτόχρονα, οι αθλητές, το προσωπικό και οι ομάδες υποστήριξης κινούνται αποτελεσματικά ανάμεσα στις εγκαταστάσεις.

Η σύνδεση του εξωτερικού σταδίου με τα γραφεία της KFA είναι σημαντική επιλογή. Φέρνει κοντά τη διοίκηση, τους προπονητές, τις ιατρικές ομάδες και τη δημόσια εικόνα του οργανισμού. Έτσι, ο αθλητισμός και η θεσμική λειτουργία παραμένουν σε άμεση επαφή.

Προπόνηση, αποκατάσταση και υποστήριξη

Το campus περιλαμβάνει 11 γήπεδα ποδοσφαίρου, εσωτερική κλιματιζόμενη αρένα, εξωτερικό στάδιο, γυμναστήρια, χώρους φυσικοθεραπείας, εγκαταστάσεις υγείας και χώρους διαμονής αθλητών.

Οι λειτουργίες αυτές ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες του επαγγελματικού αθλητισμού. Η απόδοση δεν εξαρτάται μόνο από την προπόνηση στο γήπεδο. Συνδέεται επίσης με την αποκατάσταση, την ανάλυση δεδομένων, την υγεία και την ψυχική ισορροπία.

Οι χώροι προπόνησης βρίσκονται κοντά στις ιατρικές και θεραπευτικές εγκαταστάσεις. Έτσι, η καθημερινή μετάβαση από την άσκηση στην αξιολόγηση και την αποκατάσταση γίνεται πιο άμεση.

Παράλληλα, οι χώροι διαμονής και ευεξίας προσφέρουν ηρεμία και ιδιωτικότητα. Τα φυσικά υλικά, οι φυτεύσεις και οι θέες προς το τοπίο ενισχύουν την αίσθηση ανάπαυσης.

Το τοπίο ως οργανωτικό εργαλείο

Ο σχεδιασμός ανταποκρίνεται άμεσα στο επικλινές ανάγλυφο του οικοπέδου. Αντί να αντιμετωπίσουν το campus ως επίπεδο αθλητικό συγκρότημα, οι UNS χρησιμοποιούν αναβαθμούς για να οργανώσουν την κίνηση και τις στάθμες.

Οι αναβαθμοί βοηθούν στη δημιουργία επίπεδων αγωνιστικών επιφανειών. Επιπλέον, καθορίζουν τη μετάβαση από τις ανοιχτές δημόσιες περιοχές προς τις πιο ήσυχες ζώνες για τους αθλητές και το προσωπικό.

Το τοπίο δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο. Αντίθετα, γίνεται εργαλείο οργάνωσης της κυκλοφορίας, του προσανατολισμού και της σχέσης ανάμεσα στα κτίρια και τα γήπεδα.

Συνεργασία και μελλοντική προσαρμογή

Το έργο αναπτύχθηκε μέσα από συνεργασία των UNS με ειδικούς σε θέματα λειτουργίας σταδίων, αθλητικής επιστήμης και τεχνικών συστημάτων. Στη διαδικασία συμμετείχε και η ομάδα του Johan Cruijff ArenA.

Η εμπειρία αυτή επηρέασε ζητήματα όπως η ασφάλεια, η οργάνωση του προγράμματος, οι ανάγκες των μέσων ενημέρωσης και η πρόσβαση του κοινού. Επίσης, βοήθησε τον σχεδιασμό να παραμείνει ανοιχτός σε μελλοντικές αλλαγές.

Το campus προβλέπει την εξέλιξη των μεθόδων προπόνησης και της ανάλυσης δεδομένων. Οι τεχνικές υποδομές μπορούν να δεχθούν αναβαθμίσεις, καθώς αλλάζουν οι ανάγκες του αθλητισμού.

Μέσα από τον συνδυασμό αρχιτεκτονικής, τοπίου και λειτουργικής τεχνογνωσίας, το Korean Football Park δεν είναι απλώς ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων. Είναι ένα συνεκτικό campus για αθλητές, θεσμούς και φιλάθλους, που δίνει στο κορεατικό ποδόσφαιρο μια ισχυρή δημόσια παρουσία και ένα πλαίσιο για τη μελλοντική του ανάπτυξη.

Το Minthis Spa από τους Woods Bagot βρίσκεται στο κέντρο ενός μεγάλου θερέτρου ευεξίας κοντά στην Πάφο. Τοποθετημένο στην κορυφή ενός υψώματος, το κτίριο έχει πανοραμική θέα προς την κοιλάδα της Έζουσας και το ιστορικό μοναστήρι του Σταυρού της Μίνθης.

Η αρχιτεκτονική ανταποκρίνεται με διαφορετικό τρόπο στις δύο πλευρές του οικοπέδου. Προς την κεντρική πλατεία και το κλιμακωτό υπαίθριο αμφιθέατρο, η όψη παραμένει ελεγχόμενη και σε μεγάλο βαθμό κλειστή. Αντίθετα, η απέναντι πλευρά ανοίγεται προς την κοιλάδα και τον μακρινό ορίζοντα.

Ανάδυση από την πλαγιά

Το κέντρο ευεξίας μοιάζει να αναδύεται από το επικλινές έδαφος. Τα φυτεμένα δώματα σχηματίζουν μια γεωμετρική προέκταση του τοπίου. Παράλληλα, η χαμηλή οριζόντια σύνθεση περιορίζει την οπτική παρουσία του κτιρίου όταν αυτό παρατηρείται από ψηλότερα σημεία.

Το διώροφο spa περιλαμβάνει 2.100τ.μ. χώρων ευεξίας. Το πρόγραμμα διαθέτει οκτώ εξειδικευμένα δωμάτια θεραπειών, τέσσερα από τα οποία έχουν ιδιωτικές εσωτερικές αυλές. Επιπλέον, περιλαμβάνει θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα μήκους 25m, μικρότερη πισίνα thermal spa, γυμναστήριο, αίθουσα yoga, χώρο χαλάρωσης και εγκαταστάσεις σωματικής περιποίησης.

Στη βάση του κτιρίου βρίσκεται ένα ακόμη επίπεδο 700τ.μ. Απευθύνεται αποκλειστικά στο προσωπικό και στεγάζει τις υποστηρικτικές λειτουργίες. Έτσι, η καθημερινή λειτουργία δεν παρεμβαίνει στην πορεία των επισκεπτών.

Από την πλατεία προς το αίθριο

Η πρόσβαση γίνεται από την κεντρική πλατεία του θερέτρου, μέσω μιας υπαίθριας διαδρομής. Προς αυτή την πλευρά, ένα πλέγμα από τυποποιημένους όγκους ανεπίχριστου σκυροδέματος σχηματίζει μια προστατευμένη όψη. Τα κενά ανάμεσά τους επιτρέπουν την ανάπτυξη αναρριχώμενης βλάστησης.

Το πλέγμα διακόπτεται στο σημείο της εισόδου. Εκεί, τα υαλοστάσια αποκαλύπτουν το κεντρικό αίθριο. Ένας κατακόρυφος κήπος με αρωματικά φυτά της περιοχής αναπτύσσεται μέσα σε μαύρες μεταλλικές υποδοχές. Η επαναλαμβανόμενη γεωμετρία τους παραπέμπει άμεσα στη σύνθεση της εξωτερικής όψης.

Το φυτεμένο αίθριο αποτελεί τον χωρικό πυρήνα του έργου. Οδηγεί προς το lobby και τη reception, ενώ διατηρεί ελεύθερες τις οπτικές φυγές προς το θέρετρο και το τοπίο.

Στον χώρο υποδοχής, το γραφείο από λευκό μάρμαρο Βώλακα τοποθετείται μπροστά από επιφάνειες ανεπίχριστου σκυροδέματος. Μια επιτοίχια κεραμική σύνθεση λειτουργεί ως εικαστικό σημείο αναφοράς. Παράλληλα, οι μεγάλες ξύλινες επιφάνειες σε τοίχους και οροφές εξισορροπούν την αδρότητα του σκυροδέματος.

Διαβαθμισμένη ησυχία

Οι εσωτερικές λειτουργίες οργανώνονται σε δύο πτέρυγες, σύμφωνα με τις διαφορετικές απαιτήσεις ιδιωτικότητας και ησυχίας. Οι δύο πισίνες και το γυμναστήριο βρίσκονται αριστερά από το αίθριο. Στη δεξιά πλευρά, τα δωμάτια θεραπειών αναπτύσσονται γραμμικά.

Τέσσερα από αυτά διαθέτουν ιδιωτικές υπαίθριες αυλές. Οι περίκλειστοι αυτοί χώροι εισάγουν φυσικό φως, βλάστηση και αέρα στις αίθουσες, χωρίς να τις εκθέτουν στις κοινόχρηστες ζώνες κυκλοφορίας.

Προς την κοιλάδα, οι βασικές λειτουργικές ενότητες τονίζονται με στιβαρά πλαίσια από φυσική φλαμουριά, χωρίς χημική επεξεργασία. Στα διάκενα διαμορφώνονται μεταβατικοί χώροι με θέα προς το τοπίο. Τα ανοίγματα, που φτάνουν σε ύψος τα 5m, μεταφέρουν το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό.

Υλικότητα και καδραρισμένες φυγές

Η υλική παλέτα συνδυάζει φυσικές ξύλινες δοκίδες, σκυρόδεμα με εμφανή ξυλότυπο και γκρίζα πέτρα. Η τελευταία εμφανίζεται άλλοτε γυαλισμένη και άλλοτε αδρή. Ο φυσικός και ο τεχνητός φωτισμός αναδεικνύουν τις διαφορετικές υφές και ενισχύουν τις προοπτικές φυγές προς το κατάφυτο περιβάλλον.

Η εσωτερική πισίνα τοποθετείται δίπλα σε υαλοστάσια πλήρους ύψους. Οι αντανακλάσεις του νερού επεκτείνουν οπτικά το τοπίο προς το εσωτερικό, ενώ η ξύλινη οροφή προσδίδει θερμότητα στον χώρο. Αντίθετα, οι σκοτεινότεροι διάδρομοι δημιουργούν μια σταδιακή μετάβαση προς τις πιο ιδιωτικές αίθουσες.

Η επίπλωση ακολουθεί την ίδια λογική φυσικότητας. Απαλά οργανικά σχήματα, πλεκτές επιφάνειες, ξύλο και υφάσματα με έντονο ανάγλυφο εξισορροπούν την αυστηρή γεωμετρία της αρχιτεκτονικής.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 281 | Οκτώβριος 2023, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Στο Haras del Bosque, μια οικιστική ανάπτυξη και φυσικό καταφύγιο στη νοτιοανατολική Πουέμπλα του Μεξικού, η Casa AE διαμορφώνεται μέσα στην πυκνή βλάστηση. Το τοπίο καθορίζει τη σχέση της κατοικίας με το περιβάλλον και δημιουργεί μια αίσθηση προστασίας.

Προς τον δρόμο, το κτίριο διατηρεί μια οριζόντια, λιτή και διακριτική παρουσία, προστατεύοντας την ιδιωτικότητα του εσωτερικού. Μετά την είσοδο, όμως, η κλίμακα αλλάζει. Ένας κεντρικός διάδρομος οργανώνει το έργο και κατευθύνει την κίνηση προς μια ακολουθία από αυλές, κενά, γέφυρες και πλατφόρμες.

Κλιμακωτοί όγκοι στην πλαγιά

Η κατοικία διασπάται σε κλιμακωτούς όγκους που προσαρμόζονται στην τοπογραφία και ανοίγονται προς τον γειτονικό λόφο και το δάσος από πεύκα και βελανιδιές. Η διάταξη συνδέει άμεσα την αρχιτεκτονική με τη θέα, αποδυναμώνοντας σταδιακά το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Οι μεταβολές των επιπέδων γίνονται μέρος της καθημερινής κίνησης μέσα στην κατοικία. Οι διαδρομές ανοίγονται επανειλημμένα προς το δάσος και το ανάγλυφο, διατηρώντας το τοπίο ορατό από διαφορετικά ύψη.

Η συνέχεια ανάμεσα στους τοίχους και τις κεκλιμένες στέγες εξασφαλίζει καθαρή ανάγνωση της ογκοπλασίας, επανερμηνεύοντας την αρχετυπική μορφή της κατοικίας με σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα.

Φυσικό φως μέσα από την τομή

Γραμμικοί φεγγίτες ξεκινούν από τους τοίχους και συνεχίζονται στις οροφές, εισάγοντας το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό και μεταβάλλοντας την ατμόσφαιρα στη διάρκεια της ημέρας. Ακόμη και οι πιο κλειστοί χώροι διατηρούν τη σχέση τους με το εξωτερικό μέσα από τις εναλλαγές φωτός και σκιάς.

Η κατοικία δεν οργανώνεται επομένως μόνο γύρω από τη θέα. Το φως εισέρχεται από ψηλά και ανάμεσα στους όγκους, επιτρέποντας στις μεταβολές του εξωτερικού περιβάλλοντος να γίνονται αισθητές ακόμη και στις πιο προστατευμένες περιοχές του εσωτερικού.

Βάρος και ελαφρότητα

Η κατασκευαστική οργάνωση βασίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στο βάρος και την ελαφρότητα. Το ισόγειο διαμορφώνει μια συμπαγή βάση από σκυρόδεμα, εμφανή τοιχοποιία και τσιμεντοειδή επιχρίσματα, λειτουργώντας παράλληλα ως αντιστήριξη της πλαγιάς.

Πάνω από αυτή τη βάση, ο όροφος αποκτά ελαφρύτερο χαρακτήρα, με μεταλλικό σκελετό και περίβλημα από σκούρα μεταλλικά panels. Τα δύο επίπεδα διαφοροποιούνται έτσι τόσο κατασκευαστικά όσο και ως προς την υλικότητά τους.

Η κίνηση μετατρέπει την πλαγιά σε ενεργό μέρος της κατοίκησης. Η καθημερινή διαδρομή προϋποθέτει άνοδο, πορεία και στάσεις σε διαφορετικά ύψη, μετατρέποντας την κίνηση σε ευκαιρία παρατήρησης του τοπίου μέσα από την προστασία της αρχιτεκτονικής.

Η Βουλή των Ελλήνων κύρωσε τη σύμβαση παραχώρησης που δίνει στην U Resort Vasilitsa, εταιρεία του Ομίλου D Group, το δικαίωμα χρήσης, λειτουργίας, διαχείρισης και εκμετάλλευσης του Εθνικού Χιονοδρομικού Κέντρου Βασιλίτσας.

Η σύμβαση ψηφίστηκε στις 9 Ιουλίου 2026 και κυρώθηκε με τον Νόμο 5318/2026. Προβλέπει αρχική διάρκεια 30 ετών και δυνατότητα εφάπαξ παράτασης για ακόμη δέκα. Το νέο θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει πλέον στην εταιρεία να περάσει από τον στρατηγικό σχεδιασμό στην υλοποίηση του επενδυτικού προγράμματος.

Από τον χειμερινό προορισμό στη λειτουργία τεσσάρων εποχών

Βασικός στόχος της U Resort είναι ο εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων υποδομών. Παράλληλα, η εταιρεία σχεδιάζει να επεκτείνει τη δραστηριότητα της Βασιλίτσας πέρα από τη χειμερινή περίοδο.

Η στρατηγική προβλέπει έναν ορεινό προορισμό τεσσάρων εποχών. Η χιονοδρομία θα συνδυάζεται με υποδομές φιλοξενίας, υπαίθριες δραστηριότητες, αθλητικά προγράμματα και εκπαιδευτικές δράσεις.

Η κατεύθυνση αυτή ανταποκρίνεται στις μεταβολές του ορεινού τουρισμού. Οι λιγότερο προβλέψιμες χειμερινές περίοδοι και οι νέες απαιτήσεις των επισκεπτών καθιστούν απαραίτητη τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων. Επομένως, η βιωσιμότητα ενός χιονοδρομικού κέντρου δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στο χιόνι.

Η ανακοίνωση δεν συνοδεύεται ακόμη από αναλυτικό αρχιτεκτονικό ή κατασκευαστικό πρόγραμμα. Συνεπώς, η κλίμακα, οι φάσεις και η μορφή των νέων εγκαταστάσεων θα αξιολογηθούν όταν δημοσιοποιηθούν οι σχετικές μελέτες.

Μακροχρόνια λειτουργία και περιφερειακή ανάπτυξη

Ο Όμιλος D Group τοποθετεί το έργο στο πλαίσιο μιας μακροχρόνιας επένδυσης στη Δυτική Μακεδονία. Στους δηλωμένους στόχους περιλαμβάνονται η δημιουργία θέσεων εργασίας και η ενίσχυση της επισκεψιμότητας σε όλη τη διάρκεια του έτους.

Επιπλέον, η ανάπτυξη μπορεί να υποστηρίξει δραστηριότητες που συνδέονται με τη διαμονή, την εστίαση, τον αθλητισμό και την υπαίθρια αναψυχή. Ωστόσο, η πραγματική περιφερειακή επίδραση θα εξαρτηθεί από περισσότερους παράγοντες.

Η πρόσβαση, η περιβαλλοντική διαχείριση και η σύνδεση με τους γύρω οικισμούς θα είναι καθοριστικές. Το ίδιο ισχύει για τη συνεργασία με τις τοπικές επιχειρήσεις και το ευρύτερο τουριστικό δίκτυο της Πίνδου.

Ο πρόεδρος του D Group, Δρ. Δημήτρης Δερπάνης, συνδέει την επένδυση με την καταγωγή του από τα Γρεβενά. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στόχος του είναι το έργο να δημιουργήσει μακροπρόθεσμη αξία για την τοπική κοινωνία και την ελληνική περιφέρεια.

Από τον σχεδιασμό στην κατασκευή

Ο διευθύνων σύμβουλος της U Resort, Γιάννης Λίτος, επισημαίνει ότι η κύρωση επιτρέπει στην εταιρεία να ξεκινήσει την εφαρμογή του επιχειρησιακού της σχεδίου. Το πρόγραμμα θα συνδυάζει, σύμφωνα με την εταιρεία, αναβαθμισμένες εγκαταστάσεις, υποδομές φιλοξενίας και νέες βιωματικές δραστηριότητες.

Η U Resort προγραμματίζει την έναρξη των πρώτων κατασκευαστικών εργασιών την άνοιξη του 2027. Πρόκειται για το χρονοδιάγραμμα που ανακοινώνει η εταιρεία. Η εφαρμογή του θα εξαρτηθεί από την ολοκλήρωση των μελετών, των αδειοδοτήσεων και των απαραίτητων προπαρασκευαστικών διαδικασιών.

Η νέα φάση για τη Βασιλίτσα ξεκινά, επομένως, με μια σαφή επιδίωξη. Το χιονοδρομικό κέντρο καλείται να διατηρήσει τον χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα θα διευρύνει τη λειτουργία του. Οι αρχιτεκτονικές, περιβαλλοντικές και επιχειρησιακές επιλογές που θα ακολουθήσουν θα κρίνουν την επιτυχία αυτής της μετάβασης.

U Resort | D Group

Το έργο αφορά την ανάπλαση της παραλίας της Βάρκιζας, μιας από τις πιο δημοφιλείς και πολυσύχναστες παραλιακές ζώνες της Αττικής. Στο συγκρότημα συνυπήρχαν στοιχεία του μοντερνισμού της δεκαετίας του 1960 και μεταγενέστερες παρεμβάσεις που είχαν σταδιακά αλλοιώσει τον χαρακτήρα του, θέτοντας το ζήτημα μιας νέας ταυτότητας χωρίς την εξάλειψη του υφιστάμενου.

Τοξωτές τυπολογίες

Ο σχεδιασμός δανείζεται στοιχεία της mid-century modern αρχιτεκτονικής και αντλεί από τις υπάρχουσες προκατασκευασμένες καμπύλες μορφές του συγκροτήματος, με στόχο τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ανεπιτήδευτης κομψότητας, ηρεμίας και φυσικής αρμονίας.

Πάνω στους διαφορετικούς ορθοκανονικούς κανάβους του μοντερνιστικού συγκροτήματος, η επανάληψη της καμπύλης, τόσο σε οριζόντιο όσο και σε κατακόρυφο επίπεδο, συγκροτεί ένα συνεκτικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο. Οι νέες επεμβάσεις εφαρμόζονται ως «δεύτερα κελύφη» στις υφιστάμενες κτιριακές τυπολογίες, προσδίδοντάς τους νέα ταυτότητα μέσα από ήπιους, οργανικούς όγκους που εντάσσονται ομαλά στο φυσικό περιβάλλον.

Η νέα κεντρική είσοδος, με τις έντονες αψιδωτές μορφές, οργανώνεται ως βιωματική πύλη και βασικό σημείο αναφοράς. Σε αντίστοιχη λογική, η ζώνη VIP εισόδου βασίζεται στην επανάληψη της καμάρας, διαμορφώνοντας μια διακριτή ακολουθία υποδοχής.

Σκίαση, εστίαση και κίνηση

Η νέα ζώνη F&B αναπτύσσεται κάτω από μια μεγάλη πέργκολα με φυσικά υλικά και οργανικές γραμμές. Η κατασκευή στεγάζει τα διαφορετικά food trucks, δημιουργώντας μια ανοιχτή και δυναμική περιοχή κοινωνικής συνεύρεσης.

Τα υφιστάμενα κτίρια των καμπανών και των κοινόχρηστων WC ανανεώνονται στην ίδια αρχιτεκτονική γλώσσα. Παράλληλα, οι άξονες κίνησης προς και από αυτά τονίζονται μέσα από την επανάληψη των τοξωτών τυπολογιών, επιτρέποντας σε ένα ενιαίο μορφολογικό σύστημα να συνδέσει τις διαφορετικές περιοχές του συγκροτήματος.

Υλικά, τοπίο και φως

Η επιλογή των υλικών ακολουθεί μια γήινη και διακριτική παλέτα. Φυσική βαφή κουρασάνι εφαρμόζεται στα εξωτερικά κελύφη και τσιμεντοκονία στο εσωτερικό, σε αποχρώσεις της άμμου, ενώ στοιχεία από bamboo χρησιμοποιούνται σε σκιάσεις και περιφράξεις.

Ο συνδυασμός υφών και καμπυλόγραμμων μορφών ενισχύει τη βιωματική διάσταση του έργου. Τα υλικά μεταβάλλονται με το φυσικό φως, δημιουργώντας ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς και συμβάλλοντας σε μια ατμόσφαιρα ηρεμίας και θερινής άνεσης.

Ο επανασχεδιασμός του περιβάλλοντος γίνεται με στοχευμένες παρεμβάσεις, νέες χαράξεις και επιλογές φύτευσης. Η διακριτική αλλά δυναμική προσέγγιση του φωτισμού ενισχύει την αίσθηση καλοκαιρινής φυσικότητας και άνεσης, χωρίς να διαταράσσεται η συνέχεια του τοπίου.

Η συνολική σχεδιαστική πρόθεση ήταν η διατύπωση μιας έντονης ταυτότητας που δεν επιβάλλεται στο τοπίο, αλλά συνομιλεί μαζί του. Η παραλία λειτουργεί ως ένα συνεχές σύστημα εμπειριών, οργανωμένο μέσα από καμπυλόγραμμες μορφές και υλικά που μεταβάλλονται με την επίδραση του ηλιακού φωτός. Οι διαδρομές ξετυλίγουν σταδιακά την εμπειρία του χώρου, οδηγώντας τον επισκέπτη σε μια ακολουθία χώρων και συναντήσεων με το περιβάλλον.

Στο Σάο Πάολο, η Casa MAS είναι το αποτέλεσμα μιας πλήρους ανακαίνισης από τους SUITE Arquitetos, με αφετηρία την ενοποίηση των χώρων και την υλικότητα ως βασικό στοιχείο της σύνθεσης.

Η κατοικία επανασχεδιάζεται με βάση την καθημερινή ζωή της οικογένειας, ενισχύοντας τη συνέχεια των χώρων και τη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Το φως, τα υλικά και η επίπλωση λειτουργούν σε άμεση σχέση μεταξύ τους, διαμορφώνοντας ένα ήρεμο και συνεκτικό περιβάλλον κατοίκησης.

Ο χώρος διημέρευσης ως κέντρο της κατοικίας

Στο κέντρο της κατοικίας, ο ενιαίος χώρος διημέρευσης οργανώνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες, συνδέοντας το καθιστικό, την τραπεζαρία, την κουζίνα και τον υπαίθριο χώρο σε ένα ενιαίο σύνολο.

Ο χώρος υποστηρίζει διαφορετικούς τρόπους χρήσης, από την καθημερινή οικογενειακή ζωή έως πιο ήσυχες στιγμές, πάντοτε με τον κήπο ως σταθερή οπτική αναφορά. Τα μεγάλα ανοίγματα διευρύνουν την αίσθηση του χώρου και καθιστούν το φυσικό φως ενεργό στοιχείο της αρχιτεκτονικής, μεταβάλλοντας την ατμόσφαιρα στη διάρκεια της ημέρας.

Ο υπαίθριος χώρος γίνεται έτσι αισθητός από το εσωτερικό και δεν αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστό τμήμα της κατοικίας. Ο κήπος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς και ενισχύει τη συνέχεια ανάμεσα στην καθημερινή ζωή και το τοπίο.

Συνέχεια των υλικών και επίπλωση

Η υλικότητα ορίζει την ταυτότητα του έργου. Η χτενιστή πέτρα travertino, βραζιλιάνικης προέλευσης, διαμορφώνει μια ενιαία βάση στους χώρους διημέρευσης, ενώ οι ξύλινες κατασκευές με καπλαμά δρυός διατρέχουν το εσωτερικό και ενισχύουν τη συνοχή του συνόλου.

Ο χαλαζίτης, που ενσωματώνεται σε κόγχες και στα ξύλινα σταθερά έπιπλα της τραπεζαρίας, εισάγει υφή και βάθος. Σε συνδυασμό με τα υφάσματα, τις λείες επιφάνειες και τον προσεκτικά μελετημένο φωτισμό, η παλέτα δημιουργεί μια διακριτικά χρυσαφένια ατμόσφαιρα, χωρίς υπερβολές.

Η επίπλωση λειτουργεί ως συνέχεια της αρχιτεκτονικής. Στο καθιστικό, το βοηθητικό τραπέζι και το φωτιστικό συνδιαλέγονται με τον συνολικό σχεδιασμό και την υλικότητα. Ο καναπές επανασχεδιάστηκε ειδικά για την κατοικία. Οι πιο ευθείες γραμμές του τον καθιστούν κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης και ενισχύουν τον χαρακτήρα του εσωτερικού.

Η ιδιωτική ζώνη και ο κήπος

Στην ιδιωτική ζώνη, η συνέχεια των υλικών και η χρωματική ουδετερότητα δημιουργούν μια πιο ήρεμη ατμόσφαιρα. Η master σουίτα συνδυάζει πλέξεις, υφάσματα και ξύλινο δάπεδο, με άμεση πρόσβαση στη βεράντα που επαναφέρει τη σχέση με το εξωτερικό.

Στο wc επισκεπτών, το μάρμαρο χρησιμοποιείται στις επενδύσεις και στον λαξευτό νιπτήρα με λείο φινίρισμα. Ο διάχυτος φωτισμός αναδεικνύει την υφή της πέτρας χωρίς να κυριαρχεί στον χώρο.

Στο εξωτερικό, η πυκνή φύτευση περιβάλλει την πισίνα και δημιουργεί έναν προστατευμένο χώρο, απομακρυσμένο από τον ρυθμό της πόλης. Έπιπλα λιτού σχεδιασμού και ανθεκτικά υλικά υποστηρίζουν τη συνεχή καθημερινή χρήση.

Μέσα από την ενοποίηση των χώρων, το φυσικό φως και τη συνέχεια των υλικών, η Casa MAS προτείνει έναν ευέλικτο τρόπο κατοίκησης, όπου το εσωτερικό, ο κήπος, η επίπλωση και η καθημερινότητα λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο.

Σκαρφαλωμένη στην κορυφή ενός λόφου, η Pride Rock Villa συνδυάζει την απλότητα της μεσογειακής ζωής με εκλεπτυσμένα φινιρίσματα και υψηλή κατασκευαστική ακρίβεια. Η κατοικία απολαμβάνει αμφιθεατρική θέα 270° προς το Καλό Λιβάδι, τα Διβούνια και τον Καλαφάτη, ενώ στο βάθος αποκαλύπτονται σταδιακά η νησίδα Χταπόδι και η Νάξος.

Οι σύγχρονες αρχιτεκτονικές γραμμές συνυπάρχουν με στοιχεία που αντλούν αναφορές από την τοπική οικοδομική παράδοση, διαμορφώνοντας μια στενή σχέση με το φυσικό τοπίο και τη διαρκή παρουσία του νερού. Η χειροποίητη επεξεργασία των φινιρισμάτων συνδυάζεται με σύγχρονες τεχνολογίες, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από καθαρότητα, άνεση και ηρεμία.

Ένας ορίζοντας 270 μοιρών

Ο σχεδιασμός βασίστηκε σε τέσσερις κύριους άξονες: τον προσανατολισμό των κτιριακών όγκων προς τις σημαντικότερες θέες, την παρακολούθηση της πορείας του ήλιου για τη μεγιστοποίηση του φυσικού φωτισμού, την προστασία από τους ισχυρούς βόρειους ανέμους και την αβίαστη μετάβαση ανάμεσα στους εσωτερικούς και τους υπαίθριους χώρους.

Η βραχώδης τοπογραφία αποτέλεσε βασικό συνθετικό παράγοντα. Τα χαρακτηριστικά του εδάφους δεν αντιμετωπίστηκαν απλώς ως φόντο, αλλά καθόρισαν τους κύριους άξονες του κτιρίου και τις οπτικές φυγές προς το τοπίο. Τα υπαίθρια καθιστικά χωροθετήθηκαν σε προστατευμένα σημεία, ώστε η πανοραμική θέα να μπορεί να αξιοποιείται ακόμη και όταν επικρατούν ισχυροί άνεμοι.

Δύο πτέρυγες σε διάλογο με το τοπίο

Η κατοικία διακρίνεται σε δύο πτέρυγες, καθεμία από τις οποίες συνδέεται με μια τριγωνική πισίνα. Η μία στρέφεται προς τον Καλαφάτη και η άλλη προς το Καλό Λιβάδι, ενισχύοντας τη σχέση του κτιρίου με τις δύο κύριες κατευθύνσεις του οικοπέδου.

Η πρώτη πτέρυγα είναι λευκή και κυβιστική. Στο ισόγειο φιλοξενεί μια ενιαία ζώνη διημέρευσης με άμεση πρόσβαση στους υπαίθριους χώρους, ενώ στον όροφο τοποθετείται το κύριο υπνοδωμάτιο, με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.

Η δεύτερη πτέρυγα είναι επενδεδυμένη με πέτρα και εντάσσεται εν μέρει στο έδαφος κάτω από ένα φυτεμένο δώμα. Περιλαμβάνει τρία ensuite υπνοδωμάτια, στα οποία ο διαμπερής φυσικός αερισμός και ο φωτισμός εξασφαλίζονται μέσω μιας βυθισμένης πίσω αυλής. Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο πτέρυγες επιτρέπει στην κατοικία να εναλλάσσεται ανάμεσα σε μια περισσότερο εξωστρεφή παρουσία και μια ήπια ενσωμάτωση στην πλαγιά.

Ο βράχος ως χωρικός πυρήνας

Στο κέντρο του οικοπέδου, ένας υπάρχων βράχος διατηρήθηκε και ενσωματώθηκε στην αρχιτεκτονική διαρρύθμιση. Μια εσωτερική αυλή αναπτύσσεται γύρω του, εντάσσοντας ένα τμήμα του αρχικού τοπίου στην καθημερινή εμπειρία της κατοικίας. Από την κορυφή του βράχου αποκαλύπτεται το ευρύτερο πανόραμα του Αιγαίου.

Η ίδια λογική διατρέχει ολόκληρο το έργο: τα φυσικά χαρακτηριστικά του οικοπέδου δεν αποκρύπτονται, αλλά αξιοποιούνται για να οργανώσουν την κίνηση, τις θέες και τις χωρικές σχέσεις. Η αρχιτεκτονική, το νερό και το ανάγλυφο συνδέονται σε μια σύνθεση που συνδυάζει τις λειτουργικές απαιτήσεις μιας εξοχικής κατοικίας με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τοποθεσίας.

Το έργο είχε την πρώτη έντυπη δημοσίευση στο MykonosVillas Vol.5, ειδική έκδοση του ek magazine.

Προκατασκευασμένο σκυρόδεμα ως αρχιτεκτονική ταυτότητα

Στο Chave της Arouca, στην Πορτογαλία, τα G–5 Houses από τους Summary σχεδιάζονται ως ένα συγκρότημα κατοικιών πλήρως προκατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αρθρωτά panels διαμορφώνουν όλα τα βασικά στοιχεία του κτιρίου, από τις όψεις και τις στέγες έως τα εσωτερικά χωρίσματα, επιταχύνοντας την κατασκευή και προσδίδοντας στο έργο σαφή αρχιτεκτονική ταυτότητα.

Η προκατασκευή δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως τεχνική, αλλά ως αφετηρία της χωρικής οργάνωσης, της υλικότητας και της κατασκευαστικής λογικής του έργου. Η επανάληψη και η τυποποίηση των στοιχείων παράγει ένα κτίριο απλό, ευανάγνωστο και ισχυρά προσδιορισμένο από το κατασκευαστικό του σύστημα.

Πέντε κατοικίες, μία κοινή οργάνωση

Το συγκρότημα περιλαμβάνει πέντε κατοικίες: τρεις διώροφες ως πλήρως προκατασκευασμένες ενότητες και δύο ισόγειες. Στο ισόγειο, οι κατοικίες μοιράζονται μια κανονική ορθογωνική κάτοψη, με κάθε μονάδα να διαθέτει δύο ελεύθερες όψεις.

Πάνω σε αυτή τη βάση, τρεις ανεξάρτητοι όγκοι τοποθετούνται ακανόνιστα επάνω στη μεγάλη πλάκα του δώματος. Τα ενδιάμεσα κενά μετατρέπονται σε υπαίθριες βεράντες, προσβάσιμες από εξωτερική σκάλα στην ανατολική πλευρά του κτιρίου. Από εκεί, οι βεράντες ανοίγονται προς τη θέα της Serra da Freita.

Άμεση πρόσβαση και περιορισμένη κυκλοφορία

Κάθε κατοικία διαθέτει ανεξάρτητη πρόσβαση από τον δρόμο, η οποία οδηγεί αρχικά σε έναν προστατευμένο υπαίθριο χώρο. Από αυτό το κατώφλι, η κύρια είσοδος ανοίγει απευθείας στο καθιστικό, περιορίζοντας την κυκλοφορία και καταργώντας την ανάγκη για ενδιάμεσους χώρους όπως τα χωλ.

Η κάτοψη οργανώνεται με έμφαση στην αποδοτικότητα και την άμεση χρήση. Η είσοδος είναι σύντομη, το καθιστικό λειτουργεί ως σημείο διανομής και οι κατοικίες αποφεύγουν την περιττή ιεράρχηση των χώρων. Αυτή η οικονομία κίνησης ενισχύει τη συνολική λογική κατασκευαστικής σαφήνειας του έργου.

Αρθρωτά panels ως φορέας και πλήρωση

Τα εσωτερικά χωρίσματα κατασκευάζονται από προκατασκευασμένα panels σκυροδέματος, τα οποία λειτουργούν ταυτόχρονα ως στοιχεία πλήρωσης και ως φορέας πλευρικής ακαμψίας. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται η ανάγκη για πρόσθετη τοιχοποιία και το σκυρόδεμα γίνεται το κυρίαρχο υλικό τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του κτιρίου.

Η διαδικασία παραγωγής δίνει σε κάθε panel μία λεία και μία αδρή πλευρά. Ο σχεδιασμός αξιοποιεί στρατηγικά αυτή τη συνθήκη: οι λείες επιφάνειες παραμένουν εμφανείς όπου είναι δυνατόν, ενώ οι πιο αδρές κρύβονται πίσω από σταθερά στοιχεία, εξοπλισμό κουζίνας ή άλλες ενσωματωμένες κατασκευές.

Φως, αερισμός και καθημερινή άνεση

Ο ανατολικός-δυτικός προσανατολισμός των κατοικιών εξασφαλίζει φυσικό φωτισμό και διαμπερή αερισμό. Έτσι, οι κατοικίες μπορούν να διατηρούν συνθήκες άνεσης χωρίς μηχανικά συστήματα ψύξης ή αερισμού.

Η περιβαλλοντική απόδοση επιτυγχάνεται μέσα από απλά μέσα: προσανατολισμό, ελεύθερες όψεις, άμεσα ανοίγματα και τη θερμική μάζα του σκυροδέματος. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαγές συγκρότημα κατοικιών όπου το κατασκευαστικό σύστημα, η χωρική αποδοτικότητα και η παθητική άνεση λειτουργούν σε άμεση σχέση.

Μια καθαρή κατασκευαστική λογική

Το G–5 Houses δείχνει πώς η προκατασκευή μπορεί να παραγάγει περισσότερα από ταχύτητα και αποδοτικότητα. Εδώ, δίνει μορφή σε μια ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική γλώσσα, από τη συνολική οργάνωση των πέντε κατοικιών έως την υλική παρουσία των panels σκυροδέματος στο εσωτερικό.

Μέσα από το αρθρωτό σύστημα, τη συμπαγή κάτοψη και τις υπαίθριες βεράντες με θέα στο τοπίο, το έργο προτείνει ένα πραγματιστικό αλλά διακριτό μοντέλο συλλογικής κατοίκησης: ορθολογικό στην κατασκευή του, ακριβές στη χωρική του οργάνωση και ανοιχτό προς τον γύρω τόπο.

Ένα πράσινο τοπόσημο στην είσοδο του οικισμού

Στη νότια είσοδο του δήμου Barbian / Barbiano, στο Νότιο Τιρόλο, οι Roland Baldi Architects σχεδίασαν ένα πολυλειτουργικό δημόσιο συγκρότημα που συνδυάζει εκπαίδευση, κινητικότητα, κοινωνική συναναστροφή και τοπική ανάπτυξη. Το έργο περιλαμβάνει νηπιαγωγείο, παιδικό σταθμό, παιδικό εστιατόριο, τουριστικό γραφείο και δημόσιες υποδομές, επαναπροσδιορίζοντας τον ρόλο ενός κτιρίου κοινής χρήσης σε αγροτικό περιβάλλον.

Ως μέρος του ιταλικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του NextGenerationEU, το κτίριο λειτουργεί ως νέο τοπόσημο στην είσοδο του οικισμού. Η αρχιτεκτονική του ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στην τοπογραφία, στην καθημερινή χρήση και στην ανάγκη άμεσης σύνδεσης του νέου δημόσιου πυρήνα με το κέντρο του χωριού.

Δύο κτίρια, μία ιδέα

Το συγκρότημα αποτελείται από δύο διακριτά κτίρια, τοποθετημένα στις δύο πλευρές του δρόμου. Στην πλαγιά, ο μεγαλύτερος όγκος φιλοξενεί το νηπιαγωγείο, τον παιδικό σταθμό, την τραπεζαρία και προστατευμένους χώρους παιχνιδιού. Απέναντι, ένα μικρότερο κτίριο στεγάζει το τουριστικό γραφείο και προσβάσιμους δημόσιους χώρους υγιεινής.

Δίπλα στο τουριστικό γραφείο, ένας πύργος κλιμακοστασίου και ανελκυστήρα εξασφαλίζει προσβάσιμη σύνδεση από το υφιστάμενο διώροφο υπόγειο parking απευθείας προς το κέντρο του οικισμού. Μια γέφυρα περνά πάνω από τον δρόμο και συνδέει τα δύο κτίρια, λειτουργώντας τόσο ως πρακτική διαδρομή όσο και ως καθοριστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο της σύνθεσης.

Μάθηση μέσα από την κίνηση και τον ανοιχτό χώρο

Η αρχιτεκτονική υποστηρίζει μια παιδαγωγική προσέγγιση που βασίζεται στην κίνηση, τον ανοιχτό χώρο και την αυτοκατευθυνόμενη μάθηση. Αντί για την τυπική αίθουσα διδασκαλίας, το κτίριο οργανώνεται μέσα από διαπερατές, θεματικά ορισμένες περιοχές: ζώνες δημιουργίας και έρευνας, ήσυχα δωμάτια και χώρους παιχνιδιού.

Οι διάδρομοι διευρύνονται κατά τόπους σε μικρές νησίδες συνάντησης, που λειτουργούν ως χώροι καθιστικού, παιχνιδιού και περισυλλογής. Η ποικιλία αυτή εμπλουτίζει την καθημερινή εκπαιδευτική εμπειρία και μετατρέπει το κτίριο σε ενεργό τοπίο μάθησης, αντί για απλή ακολουθία κλειστών δωματίων.

Κλιμακωτό πρόγραμμα σε έντονη πλαγιά

Η έντονη κλίση της πλαγιάς γίνεται αφετηρία του σχεδιασμού. Λόγω της τοπογραφίας, οι λειτουργίες οργανώνονται οριζόντια, σε διαδοχικά επίπεδα: βοηθητικοί χώροι στη βάση, εκπαιδευτικές χρήσεις στους ορόφους και ασφαλής υπαίθριος χώρος παιχνιδιού στο δώμα.

Στο πρώτο υπόγειο, το οποίο ανοίγεται πλήρως προς την κοιλάδα και φωτίζεται φυσικά, χωροθετούνται δύο αίθουσες συνάθροισης και το παιδικό εστιατόριο με κουζίνα, η οποία εξυπηρετεί και το γειτονικό δημοτικό σχολείο. Το ισόγειο περιλαμβάνει ακόμα μία ομάδα νηπιαγωγείου και τον αυτόνομα οργανωμένο παιδικό σταθμό, με αίθουσα συνάθροισης και ησυχίας, μικρή κουζίνα, βεστιάριο, χώρους υγιεινής και εσωτερική βεράντα. Στον τελευταίο όροφο βρίσκεται μια πολυλειτουργική αίθουσα κίνησης, με άμεση πρόσβαση στον προστατευμένο χώρο παιχνιδιού.

Τουριστικό γραφείο, κινητικότητα και δημόσια υποδομή

Το τουριστικό γραφείο διευρύνει τον ρόλο του έργου πέρα από την εκπαίδευση. Εισάγει στο συγκρότημα ένα σημείο πληροφόρησης, δημόσιες εξυπηρετήσεις και μια νέα στάση λεωφορείου, ενισχύοντας τη σχέση του με τους επισκέπτες, τους κατοίκους και την καθημερινή κινητικότητα.

Οι κινήσεις πεζών και οχημάτων οργανώνονται με σαφήνεια, ενώ δύο ήπιοι αναβαθμοί επιβραδύνουν την κυκλοφορία και αυξάνουν την ασφάλεια γύρω από την είσοδο. Μέσα από τον συνδυασμό εκπαίδευσης, μεταφορών και δημόσιων εξυπηρετήσεων, το έργο λειτουργεί ως νέο κατώφλι για τον οικισμό.

Βάση από σκυρόδεμα και πράσινη ξύλινη όψη

Η υλικότητα του κτιρίου ακολουθεί τη λογική της τοπογραφίας. Μια στιβαρή βάση από εμφανές σκυρόδεμα δένει το κτίριο με την πλαγιά, ενώ τα ανώτερα επίπεδα αναπτύσσονται ως ελαφριά ξύλινη κατασκευή. Η κατακόρυφα οργανωμένη, πράσινη ξύλινη όψη καθιστά το σύνολο αναγνωρίσιμο από μακριά και του προσδίδει ιδιαίτερη παρουσία στην είσοδο του Barbiano.

Η αρχιτεκτονική δεν αποκρύπτει την πολυπλοκότητα του προγράμματος. Αντίθετα, της δίνει σαφήνεια, χρησιμοποιώντας το τοπίο ως αφετηρία του σχεδιασμού και μετατρέποντας την πλαγιά σε οργανωμένη δημόσια τομή.

Βιωσιμότητα και ατμόσφαιρα φιλική προς τα παιδιά

Το κτίριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με το πρότυπο Climate House Gold. Τα φωτοβολταϊκά panels συμβάλλουν στη βιώσιμη ενεργειακή τροφοδοσία του, ενώ η θέρμανση παρέχεται από αντλία θερμότητας, με την υποστήριξη ελεγχόμενου αερισμού και ανάκτησης θερμότητας.

Στο εσωτερικό, ανοιχτόχρωμα υλικά, σταθερός φυσικός φωτισμός και τοπική ξυλεία δημιουργούν μια ήρεμη ατμόσφαιρα, φιλική προς τα παιδιά. Λαδωμένα δάπεδα, έπιπλα από μασίφ ξύλο και ξύλινες ηχοαπορροφητικές οροφές συγκροτούν το εσωτερικό περιβάλλον, επιτρέποντας στην αρχιτεκτονική και την εκπαίδευση να λειτουργούν ως ενιαία εμπειρία.

Ένας τόπος για το μέλλον

Με το κτίριο πολλαπλών χρήσεων στο Barbiano, οι Roland Baldi Architects μετατρέπουν ένα σύνθετο λειτουργικό πρόγραμμα σε καθαρή αρχιτεκτονική αφήγηση. Εκπαιδευτικό κτίριο, βιώσιμη κινητικότητα και τουριστική υποδομή συνδυάζονται σε μια ενιαία, δημόσια χειρονομία.

Το αποτέλεσμα είναι ένας τόπος συνάντησης, ένα σημείο άφιξης και ένα νέο τοπόσημο για τον οικισμό: μια πράσινη γέφυρα που συνδέει επίπεδα, χρήσεις και κοινότητες, ανοίγοντας νέες δυνατότητες για τη δημόσια αρχιτεκτονική σε αγροτικές περιοχές.

Η Vechro απέσπασε δύο διακρίσεις στα Home Improvement Awards 2026, οι οποίες αφορούν δύο διαφορετικούς τομείς της δραστηριότητάς της: την ανάπτυξη προϊόντων και την κοινωνική υπευθυνότητα.

Η πρώτη διάκριση απονεμήθηκε στο Vechro Pro Acrylic PU Hybrid, στην κατηγορία Χρώματα | Outdoor. Το προϊόν προορίζεται για εξωτερικές επιφάνειες και συνδυάζει υψηλή αντοχή, διαπνοή και προηγμένη προστασία, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις σύγχρονων κατασκευαστικών εφαρμογών.

Η δεύτερη βράβευση αφορούσε την πρωτοβουλία «Πακέτα Αγάπης», στην κατηγορία CSR | Product. Μέσα από τη συγκεκριμένη δράση, η Vechro υποστήριξε ανθρώπους και κοινότητες που βρίσκονται σε ανάγκη, διευρύνοντας το πεδίο της δραστηριότητάς της πέρα από την ανάπτυξη και τη διάθεση προϊόντων χρώματος.

Απόδοση προϊόντων και υπεύθυνη επιχειρηματικότητα

Οι δύο διακρίσεις αναδεικνύουν δύο παράλληλες πλευρές της προσέγγισης της Vechro. Από τη μία, η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει σε προϊόντα που ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της αγοράς και των σύγχρονων κατασκευών. Από την άλλη, εντάσσει κοινωνικές πρωτοβουλίες σε μια ευρύτερη αντίληψη υπεύθυνης επιχειρηματικής λειτουργίας.

Η διάκριση του Vechro Pro Acrylic PU Hybrid δίνει έμφαση στις τεχνικές επιδόσεις για εφαρμογές σε εξωτερικές επιφάνειες, όπου η αντοχή και η διαχείριση της υγρασίας αποτελούν βασικούς παράγοντες για τη μακροχρόνια προστασία τους.

Παράλληλα, η βράβευση της πρωτοβουλίας «Πακέτα Αγάπης» αναδεικνύει τον ρόλο που μπορούν να έχουν οργανωμένες εταιρικές δράσεις στην υποστήριξη ευρύτερων κοινωνικών αναγκών.

Δύο βραβεύσεις, μια ευρύτερη κατεύθυνση

Αναγνωρίζοντας τόσο ένα συγκεκριμένο προϊόν όσο και μια κοινωνική πρωτοβουλία, οι διακρίσεις στα Home Improvement Awards 2026 συνδέουν δύο πεδία που συχνά εξετάζονται χωριστά: την τεχνολογική εξέλιξη και το κοινωνικό αποτύπωμα.

Για τη Vechro, οι δύο βραβεύσεις υπογραμμίζουν μια ευρύτερη κατεύθυνση που βασίζεται στην ποιότητα, την καινοτομία και την υπεύθυνη ανάπτυξη, με τη δημιουργία αξίας να αφορά τόσο τα προϊόντα που εισάγονται στην αγορά όσο και τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται γύρω από τον ευρύτερο κοινωνικό ρόλο της εταιρείας.

Vechro Paints

Ο Όμιλος Eltrak εγκαινίασε νέο κατάστημα στο Πέραμα, ενισχύοντας την παρουσία του σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα ναυτιλιακών και ναυπηγοεπισκευαστικών δραστηριοτήτων της χώρας. Η νέα εγκατάσταση, στη Λεωφόρο Δημοκρατίας 393, φέρνει τα προϊόντα, το εξειδικευμένο προσωπικό και τις τεχνικές υπηρεσίες του Ομίλου πιο κοντά στις επιχειρήσεις και τα συνεργεία που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη ζώνη.

Η νέα τοποθεσία εντάσσεται στη στρατηγική της Eltrak για άμεση φυσική παρουσία εκεί όπου συγκεντρώνονται οι καθημερινές ανάγκες συντήρησης, επισκευής και τεχνικής υποστήριξης του ναυτιλιακού κλάδου. Μέσω του νέου καταστήματος, παρέχεται τοπική πρόσβαση σε προϊόντα και υπηρεσίες που συνδέονται με τις Caterpillar, Palfinger και MaK.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν πελάτες της Eltrak, στελέχη της ναυτιλιακής αγοράς και υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι των διεθνών οίκων που εκπροσωπεί ο Όμιλος, οι οποίοι ταξίδεψαν στην Ελλάδα για την εκδήλωση.

Στρατηγική παρουσία στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη

Το Πέραμα αποτελεί κομβικό σημείο για την επισκευή και την τεχνική υποστήριξη πλοίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Η νέα εγκατάσταση της Eltrak αναπτύχθηκε ως απάντηση στην αυξανόμενη ανάγκη για άμεση πρόσβαση σε εξειδικευμένο προσωπικό, εξοπλισμό, ανταλλακτικά και τεχνική υποστήριξη.

Η επιλογή της συγκεκριμένης θέσης φέρνει τις υπηρεσίες της εταιρείας πιο κοντά στις τεχνικές διευθύνσεις και τα συνεργεία, περιορίζοντας την απόσταση ανάμεσα στο σημείο υποστήριξης και τις ναυτιλιακές δραστηριότητες που εξυπηρετεί.

Η εγκατάσταση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δίκτυο μέσω του οποίου η Eltrak διαθέτει κινητήρες και γεννήτριες, συστήματα ανύψωσης και γερανούς, γνήσια ανταλλακτικά και εξειδικευμένη τεχνική υποστήριξη. Για τις εφαρμογές στη ναυτιλία, το χαρτοφυλάκιο του Ομίλου περιλαμβάνει κινητήρες και γεννήτριες Cat, υπηρεσίες MaK και ανυψωτικό εξοπλισμό Palfinger.

Άμεση επαφή και τεχνική υποστήριξη

Αναφερόμενη στη νέα εγκατάσταση, η Natasha Covas-Kneiss, CEO του Eltrak Group, υπογράμμισε τη σημασία της μόνιμης παρουσίας στο Πέραμα:

«Η στρατηγική μας επιλογή να αποκτήσουμε φυσική παρουσία στο Πέραμα υπογραμμίζει τη δέσμευσή μας να βρισκόμαστε εκεί που χτυπά η καρδιά των ελληνικών ναυτιλιακών εργασιών. Με τη νέα αυτή εγκατάσταση, προσφέρουμε άμεση, προσωπική επαφή και κορυφαία τεχνική υποστήριξη Caterpillar στις τεχνικές διευθύνσεις και τα συνεργεία της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης».

Όπως σημείωσε, στόχος του Ομίλου παραμένει η έμπρακτη υποστήριξη της ελληνικής ναυτιλίας μέσα από την τεχνογνωσία και την αξιοπιστία που έχει αναπτύξει η Eltrak στη διάρκεια της πολυετούς παρουσίας της στην αγορά.

Πιο κοντά στις λειτουργικές ανάγκες της ναυτιλίας

Με παρουσία από το 1982, η Eltrak είναι ο επίσημος αντιπρόσωπος της Caterpillar στην Ελλάδα και εκπροσωπεί επίσης διεθνή brands όπως οι Palfinger και MaK. Η δραστηριότητά της εκτείνεται, μεταξύ άλλων, στις κατασκευές, τη ναυτιλία, την ενέργεια, την ανακύκλωση, τις μεταφορές και την αποθήκευση.

Το νέο κατάστημα στο Πέραμα τοποθετεί αυτό το τεχνικό και εμπορικό δίκτυο μέσα στο άμεσο περιβάλλον της ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας. Περισσότερο από ένα νέο σημείο λιανικής, η εγκατάσταση προορίζεται να λειτουργήσει ως τοπικός σύνδεσμος ανάμεσα στις τεχνικές δυνατότητες του Ομίλου και στις καθημερινές επιχειρησιακές ανάγκες του ναυτιλιακού κλάδου.

Για την Eltrak, η επένδυση σηματοδοτεί μια κίνηση πιο κοντά στους πελάτες της. Για το ευρύτερο οικοσύστημα της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, προσθέτει ένα νέο σημείο άμεσης πρόσβασης σε εξοπλισμό, ανταλλακτικά και εξειδικευμένη τεχνική υποστήριξη.

Eltrak

Γεωμετρική καθαρότητα και ένταξη στο τοπίο

Στο Loulé της Πορτογαλίας, το PCG House από τους Visioarq Arquitectos σχεδιάζεται ως μια κατοικία που συνδυάζει τη μορφολογική καθαρότητα, τη λειτουργική αποδοτικότητα και την ένταξη στο τοπίο. Το έργο συγκροτείται μέσα από μια αφαιρετική ογκοπλασία, με διακριτούς όγκους που αρθρώνονται με συνοχή και ισορροπία.

Η αρχιτεκτονική γλώσσα βασίζεται σε καθαρές, ουσιώδεις μορφές. Τα μεγάλα υαλοστάσια δημιουργούν άμεση σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, επιτρέποντας στο φυσικό φως να εισέρχεται γενναιόδωρα στους χώρους διημέρευσης και καθιστώντας το γύρω τοπίο μέρος της καθημερινής κατοίκησης.

Νοτιοδυτικός προσανατολισμός και φυσική άνεση

Οι κοινωνικοί χώροι στρέφονται προς τον νότο και τη δύση, αποκτώντας κεντρικό ρόλο στη στρατηγική εξωστρέφειας του έργου. Τα μεγάλα ανοίγματα καδράρουν το τοπίο, ενώ παράλληλα επιτρέπουν τον διαμπερή αερισμό, στοιχείο καθοριστικό για τον θερμικό έλεγχο κατά τους θερινούς μήνες.

Η άνεση και η ενεργειακή αποδοτικότητα δεν επιτυγχάνονται μόνο μέσω τεχνολογίας, αλλά και μέσα από τον προσεκτικό σχεδιασμό του προσανατολισμού, της χωροθέτησης και των ανοιγμάτων. Η κατοικία αξιοποιεί τη σχέση της με τον ήλιο, τον άνεμο και το ανάγλυφο ως μέρος της περιβαλλοντικής της στρατηγικής.

Οριζοντιότητα και τοπογραφία

Η κατοικία βασίζεται σε μια έντονη αίσθηση οριζοντιότητας. Η χειρονομία αυτή μειώνει το οπτικό αποτύπωμα του κτιρίου στο έδαφος και ενισχύει την ένταξή του στην υπάρχουσα τοπογραφία.

Κάθε όγκος αντιστοιχεί σε διαφορετική λειτουργία, όμως η κοινή πλαστικότητα των μορφών εξασφαλίζει ενότητα και ισορροπία. Οι διακριτικοί πρόβολοι και οι εσοχές των όψεων δημιουργούν ένα μεταβαλλόμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς στη διάρκεια της ημέρας, εμπλουτίζοντας τη χωρική και αισθητηριακή εμπειρία της κατοικίας.

Πισίνα, βεράντες και υπαίθρια ζωή

Η σχέση με το εξωτερικό αποτελεί βασική αρχή του έργου. Προς τον νότο και τη δύση, μια πισίνα υπερχείλισης εκτείνεται προς τον ορίζοντα, αποδυναμώνοντας οπτικά το όριο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και το τοπίο.

Στον όροφο, η ανατολική όψη υποχωρεί σε σχέση με το ισόγειο, δημιουργώντας μια προστατευμένη βεράντα, θωρακισμένη από έναν τοίχο που εξασφαλίζει ιδιωτικότητα από τον γειτονικό δρόμο. Προς τη δύση, σκιασμένες βεράντες με πέργκολες προσκαλούν σε παρατεταμένη χρήση των υπαίθριων χώρων, ενισχύοντας έναν τρόπο κατοίκησης που βασίζεται στην εξωστρέφεια και την εγγύτητα με τη φύση.

Ρευστό εσωτερικό και καθημερινή ευελιξία

Οι εσωτερικοί χώροι επικοινωνούν ρευστά μεταξύ τους και με τους εξωτερικούς χώρους. Η οργάνωση αυτή υποστηρίζει ευελιξία χρήσης και ενισχύει την αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στην κατοικία, τις βεράντες, την πισίνα και το τοπίο.

Η κάτοψη διαμορφώνεται γύρω από την καθημερινή άνεση, την καθαρή κίνηση και την εμπειρία του φυσικού φωτός. Η διαφάνεια δεν λειτουργεί μόνο ως μορφολογικό χαρακτηριστικό, αλλά ως τρόπος οργάνωσης της κατοίκησης γύρω από τη θέα, το κλίμα και τον εξωτερικό χώρο.

Ακρίβεια και ευαισθησία στον τόπο

Το PCG House συνδυάζει τον γεωμετρικό έλεγχο με την ευαισθησία απέναντι στον τόπο. Η καθαρότητα της ογκοπλασίας, η διακριτική ένταξη στο τοπίο και η δυνατότητα παροχής περιβαλλοντικής ποιότητας και άνεσης διαμορφώνουν μια κατοικία οπτικά ελεγχόμενη και ταυτόχρονα βαθιά συνδεδεμένη με την εμπειρία της κατοίκησης.

Το έργο δεν βασίζεται στην υπερβολή. Αντίθετα, χρησιμοποιεί την αναλογία, τον προσανατολισμό, το φως, τη σκιά και τη συνέχεια με το ύπαιθρο για να δημιουργήσει μια ήρεμη και αποδοτική σύγχρονη κατοικία.

Η Gratalum συμμετέχει στην υλοποίηση του The Ilisian, του νέου πολυλειτουργικού προορισμού που αναπτύσσεται στη θέση του πρώην Hilton Athens. Η εταιρεία έχει αναλάβει την κατασκευή και εφαρμογή συστημάτων αλουμινίου στο σύνολο του έργου, ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις ενός έργου διεθνούς κλίμακας και αυξημένης τεχνικής πολυπλοκότητας.

Το αντικείμενο εκτείνεται από τον κεντρικό πύργο έως το λόμπι και τους κοινόχρηστους χώρους. Διαφορετικά συστήματα εφαρμόζονται ανάλογα με τη λειτουργία και τις κατασκευαστικές απαιτήσεις κάθε ζώνης, με στόχο την ποιότητα, τη λειτουργικότητα και την αισθητική συνοχή του συνόλου.

Συστήματα αλουμινίου στον πύργο

Στον πύργο εφαρμόζονται τα minimal συστήματα Exalco Space Replace για τα συρόμενα κουφώματα, ενώ στα ανοιγόμενα χρησιμοποιούνται τα συστήματα Elvial W67BS.

Η επιλογή ανταποκρίνεται στους διαφορετικούς τύπους ανοιγμάτων του κτιρίου και εντάσσεται στο ευρύτερο σύνολο εφαρμογών αλουμινίου που έχει αναλάβει η Gratalum.

Λόμπι και κοινόχρηστοι χώροι

Στους χώρους του λόμπι και στους κοινόχρηστους χώρους εφαρμόζονται τα συστήματα υαλοπετασμάτων Exalco Albio 130, οι θύρες Albio 135 και τα κουφώματα Albio 127C Superthermo.

Στο αντικείμενο της εταιρείας περιλαμβάνονται επίσης πυράντοχα συστήματα Alufire, καλύπτοντας ζώνες με διαφορετικές λειτουργικές και τεχνικές απαιτήσεις.

Μέσα από την κατασκευή και εφαρμογή των διαφορετικών συστημάτων στο σύνολο του έργου, η Gratalum συμβάλλει στη διαμόρφωση του κελύφους και των ανοιγμάτων του The Ilisian, συνδυάζοντας διαφορετικές λύσεις σε ένα έργο ιδιαίτερα μεγάλης κλίμακας.

Gratalum

Ένας λειτουργικός πυρήνας στον αμπελώνα

Στο Buellton της California, το Alma Rosa Vineyard Barn από τους Clayton Korte σχεδιάζεται ως νέος χώρος αποθήκευσης και συντήρησης εξοπλισμού, εξυπηρετώντας αμπελώνα άνω των 20,23 εκταρίων. Τοποθετημένο στην καρδιά της ιδιοκτησίας, το κτίριο υποστηρίζει τις καλλιεργητικές ζώνες και στις δύο πλευρές του οινοποιείου, δημιουργώντας έναν αποδοτικό λειτουργικό πυρήνα για την καθημερινή αγροτική εργασία.

Το κτίριο χωροθετείται προσεκτικά στο ήπια κυματιστό ανάγλυφο του Central Coast της California. Η θέση του ανταποκρίνεται στις καμπύλες του εδάφους, διατηρώντας παράλληλα καθαρές οπτικές προς τις σειρές των αμπελιών. Αντί να εμφανίζεται ως απλή βοηθητική κατασκευή, το έργο αντλεί από τον αγροτικό χαρακτήρα της περιοχής, συνδυάζοντας λειτουργικότητα και ισχυρή αίσθηση του τόπου.

Ανθεκτική κατασκευή για την αγροτική εργασία

Ο χαλύβδινος φορέας προσφέρει έναν εκτεταμένο στεγασμένο υπαίθριο χώρο για την αποθήκευση και τη συντήρηση βαρέος αγροτικού εξοπλισμού, εργαλείων και κιβωτίων συγκομιδής. Παράλληλα, κλειστοί χώροι που υποστηρίζουν την εργασία καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ανταποκρίνονται στις πρακτικές ανάγκες της λειτουργίας του αμπελώνα.

Με συνολική επιφάνεια 331,57 τ.μ., εκ των οποίων 248,70 τ.μ. στεγασμένου χώρου και 82,87 τ.μ. υπαίθριου, το κτίριο είναι μικρό αλλά ιδιαίτερα αποδοτικό. Η οργάνωσή του αποτυπώνει τις καθημερινές απαιτήσεις της αμπελουργίας, όπου η αποθήκευση, η συντήρηση, η πρόσβαση και η αντοχή έχουν καθοριστική σημασία.

Πατιναρισμένος χάλυβας, διάτρητο μέταλλο και σκυρόδεμα

Η παλέτα των υλικών χαρακτηρίζεται από τη λιτότητα και την ανθεκτικότητα. Ο πατιναρισμένος χάλυβας, η διάτρητη κυματοειδής λαμαρίνα και το επί τόπου χυτευμένο σκυρόδεμα επιλέγονται για την αντοχή τους, τις χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης και την ικανότητά τους να παλαιώνουν όμορφα με τον χρόνο.

Τα υλικά αυτά προσδίδουν στο κτίριο άμεση και ειλικρινή έκφραση. Του επιτρέπουν να αντέχει στις καιρικές συνθήκες, ενώ σταδιακά αποκτά πιο οργανική σχέση με το τοπίο. Η αρχιτεκτονική δεν επιχειρεί να αποκρύψει την αγροτική λειτουργία του κτιρίου· αντίθετα, της προσδίδει σαφήνεια και διάρκεια.

Φως, αέρας και μερική απόκρυψη

Η διάτρητη μεταλλική επένδυση παίζει κεντρικό ρόλο στον χαρακτήρα του έργου. Φιλτράρει το φως και τον αέρα, ενώ προσφέρει μερική οπτική απόκρυψη του εξοπλισμού που αποθηκεύεται στο εσωτερικό. Έτσι, το κτίριο αποκτά μια διαβαθμισμένη παρουσία: ανοιχτή και διαμπερή, αλλά οπτικά ελεγχόμενη.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατασκευή που παραμένει λειτουργική χωρίς όμως οπτικό βάρος. Η μινιμαλιστική μορφή και η φροντισμένη υλικότητα επιτρέπουν στο κτίριο να υποχωρεί μέσα στον αμπελώνα και να εντάσσεται στο αγροτικό περιβάλλον με διακριτική αρχιτεκτονική καθαρότητα.

Μακροπρόθεσμη φροντίδα του τόπου

Το Alma Rosa Vineyard Barn σχεδιάζεται ώστε να αντέχει και να εξελίσσεται μαζί με τον αμπελώνα. Η στιβαρή κατασκευή, η αποδοτική χωροθέτηση και η στρατηγική υλικών χαμηλής συντήρησης αποτυπώνουν μια μακροπρόθεσμη επένδυση τόσο στη φροντίδα της γης όσο και στην επιχειρησιακή αποδοτικότητα.

Το έργο δείχνει πώς η αγροτική υποδομή μπορεί να σχεδιαστεί με ακρίβεια, χωρίς να χάνει την αμεσότητα ή τη χρηστικότητά της. Εδώ, η αρχιτεκτονική υποστηρίζει την εργασία, το τοπίο και τον χρόνο, δημιουργώντας ένα κτίριο λιτό στη μορφή του, αλλά αδιαπραγμάτευτο στη σχέση του με τον τόπο.

Ένα οινοποιείο ριζωμένο στο αγροτικό τοπίο

Στο Châteauneuf-du-Pape της Γαλλίας, το οινοποιείο Les Terres Blanches από τους JSPA Design σχεδιάζεται ως ένα πολυεπίπεδο έργο μέσα σε ένα κατεξοχήν αγροτικό τοπίο. Η πρόταση περιλαμβάνει τη δημιουργία νέου κελαριού κρασιών, την επέκταση του υπάρχοντος οινοποιείου για την αύξηση της παραγωγικής του δυνατότητας, τη δημιουργία καταστήματος και την ανάπτυξη νέων δημόσιων χώρων εκδηλώσεων.

Ο σχεδιασμός επιδιώκει μια καθαρή ανάγνωση ανάμεσα στην υπάρχουσα αρχιτεκτονική και τη νέα επέμβαση. Αντί να δημιουργεί έναν ενιαίο μεγάλο όγκο, το έργο συγκροτεί ένα συνεκτικό σύνολο μέσα από την κλίμακα, την τυπολογία και την υλικότητα, επιτρέποντας στην επέκταση να ενταχθεί στο ευρύτερο τοπίο του χωριού.

Τέσσερις όγκοι γύρω από μια αυλή

Οι διαφορετικές λειτουργίες του οινοποιείου οργανώνονται σε τέσσερις διακριτούς όγκους γύρω από μια κεντρική αυλή. Η καταμερισμένη αυτή διάταξη προσδίδει στο έργο κλίμακα πιο συγγενή με το γύρω δομημένο περιβάλλον, βοηθώντας το νέο σύνολο να ενταχθεί στον ιστό του χωριού.

Η σύνδεση ανάμεσα στο παλαιό και το νέο πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω υπόγειας διέλευσης. Έτσι, το υπάρχον κτίριο και η νέα επέκταση παραμένουν οπτικά διακριτά, τοποθετημένα δίπλα-δίπλα χωρίς άμεση επαφή, ενώ λειτουργούν ως ενιαία εμπειρία παραγωγής και επίσκεψης.

Συμπιεσμένη γη ως δομή, υφή και κλιματική στρατηγική

Οι τοίχοι από συμπιεσμένη γη διαμορφώνουν τη βασική υλικότητα του έργου. Παραδοσιακή ως προς την καταγωγή της, αλλά σύγχρονη στην έκφρασή της, η συμπιεσμένη γη επιτρέπει στο οινοποιείο να αποκτήσει άμεση σχέση με το έδαφος, το τοπίο και την αγροτική ταυτότητα του Châteauneuf-du-Pape.

Πέρα από την οπτική και απτική της ποιότητα, η υλικότητα συμβάλλει στην περιβαλλοντική απόδοση του κτιρίου. Οι θερμικές και ακουστικές ιδιότητες της συμπιεσμένης γης υποστηρίζουν τις σταθερές συνθήκες που απαιτούνται για την παραγωγή και την αποθήκευση του κρασιού, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τον τόπο.

Το νερό ως οργανωτικό στοιχείο

Η κυκλοφορία του νερού αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες του σχεδιασμού. Οι πρόβολοι κατευθύνουν το νερό της βροχής, το οποίο απορροφάται από τα φυτεμένα δώματα, προς μια δεξαμενή στην κεντρική αυλή, όπου συλλέγεται. Στενές σχισμές στην περίμετρο της αυλής επιτρέπουν στο πλεονάζον νερό να αποστραγγίζεται προς το υπόγειο κελάρι και τελικά προς μια στέρνα για μελλοντική χρήση.

Μέσω της φυσικής εξάτμισης, το νερό βοηθά στη διατήρηση της απαιτούμενης υγρασίας για τη σωστή συντήρηση του κρασιού σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το νερό δεν αντιμετωπίζεται επομένως ως δευτερεύον σύστημα, αλλά ως αρχιτεκτονικός και περιβαλλοντικός μηχανισμός ενσωματωμένος στο έργο.

Υπόγειο κελάρι με φως και σκιά

Το κελάρι κρασιού χωροθετείται υπόγεια, ώστε να επωφελείται από πιο σταθερή θερμοκρασία. Η ατμόσφαιρά του διαμορφώνεται από χαμηλής έντασης φυσικό φως, το οποίο εισέρχεται μέσα από λεπτές σχισμές στην υπερκείμενη πλάκα.

Οι λεπτές αυτές τομές δημιουργούν διαδοχές φωτός και σκιάς, προσδίδοντας στο κελάρι βάθος και αίσθηση μυστηρίου. Η εμπειρία του επισκέπτη γίνεται πολυαισθητηριακή: η αρχιτεκτονική δεν υποστηρίζει μόνο την παραγωγή και την αποθήκευση, αλλά και την αισθητηριακή κουλτούρα της οινοποίησης.

Μια σύγχρονη αγροτική τυπολογία

Το οινοποιείο Les Terres Blanches προτείνει μια σύγχρονη ερμηνεία των τοπικών υλικών και των αγροτικών μορφών. Οι τοίχοι από συμπιεσμένη γη, η διάσπαση των όγκων, τα φυτεμένα δώματα και η στρατηγική διαχείρισης του νερού συγκροτούν ένα έργο τεχνικά άρτιο και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό.

Το οινοποιείο γίνεται τόπος όπου η παραγωγή, το τοπίο, ο δημόσιος χώρος και η περιβαλλοντική απόδοση συνυπάρχουν. Μέσα από την προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στο παλαιό και το νέο, το ορατό και το υπόγειο, τη γη και το νερό, το έργο προτείνει ένα συγκροτημένο πρότυπο βιώσιμης αρχιτεκτονικής για τον κόσμο του κρασιού.

Ανακαίνιση διαμερίσματος σε πολυκατοικία της δεκαετίας του 1970

Το έργο αφορά την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 85,00 τ.μ., στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας της δεκαετίας του 1970, στη Νεάπολη Νίκαιας. Βασικό ζητούμενο του ιδιοκτήτη ήταν η όσο το δυνατόν μικρότερη επέμβαση στο υφιστάμενο διαμέρισμα, σε συνδυασμό με τη δημιουργία επαρκών αποθηκευτικών χώρων.

Ο σχεδιασμός βασίστηκε στη διαμόρφωση μιας ανοιχτής κάτοψης, η οποία ενοποιεί τους χώρους διημέρευσης, ενισχύει την αίσθηση διαμπερότητας και επιτρέπει στο φυσικό φως να διαχέεται σε όλο το διαμέρισμα. Η κατοικία επαναοργανώνεται έτσι μέσα από περιορισμένες αλλά στοχευμένες κινήσεις, που μεταβάλλουν ουσιαστικά τον τρόπο χρήσης του χώρου.

Ένας ενιαίος χώρος διημέρευσης

Η βασική παρέμβαση αφορά την καθαίρεση της τοιχοποιίας που διαχώριζε το σαλόνι και την τραπεζαρία από τον διάδρομο και την κουζίνα. Με αυτόν τον τρόπο, οι έως τότε αποκομμένοι χώροι συγχωνεύονται σε μια πιο συνδεδεμένη και λειτουργική διάταξη, ενώ το φυσικό φως φτάνει ακόμη και στον διάδρομο, στο κέντρο της κάτοψης.

Η καθαίρεση αποκάλυψε τα βασικά φέροντα στοιχεία του κτιρίου, όπως το υποστύλωμα που βρίσκεται στο κέντρο του ενιαίου χώρου και τη δοκό που διατρέχει κατά μήκος το διαμέρισμα, από την είσοδο έως το υπνοδωμάτιο. Αντί να αποκρυφθούν, τα στοιχεία αυτά εντάσσονται στη νέα οργάνωση και συμβάλλουν στη σαφήνεια της κάτοψης.

Βιβλιοθήκη-φίλτρο ανάμεσα στις ζώνες

Το διαμέρισμα οργανώνεται σε τρεις διακριτές ζώνες: την είσοδο και τους χώρους διημέρευσης, τον μεταβατικό χώρο προς την ιδιωτική ζώνη με το λουτρό, την αποθήκη και τον διάδρομο, και τέλος το υπνοδωμάτιο με το βοηθητικό δωμάτιο-γραφείο.

Κεντρικό ρόλο στη νέα διάταξη αναλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, τοποθετημένη κάτω από τη δοκό. Λειτουργεί ως διαχωριστικό έπιπλο και οριοθετεί τους χώρους διημέρευσης από τους ιδιωτικούς, χωρίς να δημιουργεί πλήρη αποκοπή. Η πλάτη της από ραβδωτό υαλοπίνακα επιτρέπει τη διάχυση του φυσικού φωτός προς τον διάδρομο, περιορίζοντας ταυτόχρονα την άμεση οπτική επαφή. Το υλικό λειτουργεί και ως αναφορά στην αισθητική του αρχικού διαμερίσματος της δεκαετίας του 1970.

Η κουζίνα ως χώρος συνάντησης

Η κουζίνα αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα της ανοιχτής κάτοψης. Συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και το καθιστικό και αναπτύσσεται στον άξονα βορρά-νότου, λειτουργώντας ως ζωτικό μέρος του ενιαίου χώρου διημέρευσης.

Η βοηθητική νησίδα προσφέρει επιπλέον επιφάνεια εργασίας, αλλά και τη δυνατότητα η κουζίνα να λειτουργεί ως χώρος συνάθροισης. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθαρά λειτουργικός της χαρακτήρας διευρύνεται και εντάσσεται στην καθημερινή κοινωνική ζωή του διαμερίσματος.

Αποθηκευτικοί χώροι μέσα από περιορισμένες επεμβάσεις

Η νέα οργάνωση του διαμερίσματος ανταποκρίνεται στο αρχικό ζητούμενο για αυξημένη λειτουργικότητα και επαρκείς αποθηκευτικούς χώρους, χωρίς εκτεταμένες κατασκευαστικές παρεμβάσεις. Στην είσοδο σχεδιάζεται εντοιχισμένη ντουλάπα, τμήμα του λουτρού αξιοποιείται για τη δημιουργία αποθήκης, ενώ το κάτω μέρος της βιβλιοθήκης λειτουργεί ως πρόσθετος αποθηκευτικός χώρος.

Οι λύσεις αυτές ενισχύουν την καθημερινή ευχρηστία του διαμερίσματος, χωρίς να επιβαρύνουν την κάτοψη ή να αναιρούν την αίσθηση συνέχειας του ενιαίου χώρου.

Γήινη παλέτα και αναφορές στη δεκαετία του 1970

Η υλικότητα κινείται σε ήπιους, γήινους τόνους, συνδυάζοντας το γκρι των δομικών στοιχείων με θερμές υπόλευκες αποχρώσεις και φυσικό ξύλο. Πιο έντονες χρωματικές αναφορές εμφανίζονται στην κουζίνα και στο υπνοδωμάτιο, όπου κυριαρχεί το πράσινο, καθώς και στο λουτρό, όπου επιλέγεται το μπλε.

Στα υπνοδωμάτια διατηρήθηκε το υφιστάμενο δάπεδο, έπειτα από συντήρηση, ενώ στον ενιαίο χώρο διημέρευσης τοποθετήθηκαν κεραμικά πλακίδια μεγάλων διαστάσεων, ενισχύοντας την αίσθηση συνέχειας και ενοποίησης.

Έπιπλα, αντικείμενα και προσωπική ταυτότητα

Ορισμένα έπιπλα σχεδιάστηκαν ειδικά για το διαμέρισμα, ενώ η δανέζικη πολυθρόνα από τη συλλογή του ιδιοκτήτη, τα φωτιστικά, τα έργα τέχνης και τα χειροποίητα διακοσμητικά αντικείμενα με καμπύλες μορφές συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιδιαίτερης ταυτότητας του χώρου.

Μέσα από τη σύνθεση γεωμετρικών μορφών, τη χρήση φυσικών υλικών και την υιοθέτηση σύγχρονων σχεδιαστικών γραμμών, το διαμέρισμα επιτυγχάνει μια ισορροπημένη συνύπαρξη του παλαιού με το σύγχρονο. Επαναπροσδιορίζεται ως ένας ευέλικτος και εργονομικός χώρος κατοίκησης, με σαφή αρχιτεκτονική ταυτότητα και λειτουργική οργάνωση.

Το ek magazine διοργανώνει υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής τιμητική εκδήλωση για τον αρχιτέκτονα Γιάννη Κίζη (Kizi Studio) στο ΚΠΙΣΝ, Αιθουσα “Φάρος”, την Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2026.

Ο Γιάννης Κίζης είναι Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ με πολυετή δημιουργική πορεία και διευθύνει έως σήμερα το αρχιτεκτονικό γραφείο Kizi Studio μαζί με τον Κωνσταντή Κίζη, Αναπληρωτή Καθηγητή ΕΜΠ. Το εκτεταμένο, υψηλής ποιότητας έργο του, περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα αρχιτεκτονικής δημιουργίας: δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, σύγχρονες παρεμβάσεις και επεκτάσεις σε ιστορικά κτίρια, αποκατάσταση μνημείων, αστικές αναπλάσεις και είναι πολυβραβευμένο στην Ελλάδα και διεθνώς. Αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της γενιάς του, δραστηριοποιήθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό κοσμώντας με τα έργα του το αστικό και περιαστικό τοπίο. Μέσω των παρουσιάσεων των ομιλητών στην εκδήλωση θα επιχειρηθεί η ανάδειξη της σημαντικής του συμβολής στην σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική, την εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων και τον πολιτισμό.

Ομιλητές εκδήλωσης:

– Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος ΕΙΑ

– Παναγιώτης Τσακόπουλος, Αρχιτέκτων ΕΜΠ, ερευνητής, συγγραφέας

– Νέλλη Μάρδα, Αρχιτέκτων, oμ. καθηγήτρια ΕΜΠ

– Δημήτρης Θωμόπουλος, Dimitris Thomopoulos Architects, αν. καθηγητής ΑΠΘ

– Τηλέμαχος Ανδριανόπουλος, Tense Architecture Network, αν. καθηγητής ΕΜΠ

– Παναγιώτης Γραμματόπουλος, Γραμματόπουλος-Πανουσάκης & Συνεργάτες

– Μανώλης Βουρνούς, Μανωλιάδη_Βουρνούς Αρχιτέκτονες

– Νίκος Βατόπουλος, Δημοσιογράφος, συγγραφέας

– Γιώργης Γερόλυμπος, Φωτογράφος, αρχιτέκτων ΕΜΠ

– Κωσταντής Κίζης, Kizi Studio, αν. καθηγητής ΕΜΠ

• Χάλκινος Χορηγός: LG Electronics
• Χορηγοί: Alumil 
• Υποστηρικτές: Domiki Papanikolaou, Koligas Wood Essence

Ένα διεθνές resort με βαθιές τοπικές ρίζες

Το Mandarin Oriental, Costa Navarino είναι ένα πολυτελές resort που συνδυάζει τα πρότυπα ενός διεθνούς luxury brand με μια αυθεντική ταυτότητα, βαθιά ριζωμένη στον τόπο όπου βρίσκεται. Σε προνομιακή θέση πάνω από τον κόλπο του Ναυαρίνου, ισορροπεί τη μεγάλη κλίμακα με μια ανθρώπινη αίσθηση, αποπνέει πολυτέλεια αλλά και μέτρο, και προσφέρει όχι μόνο ανέσεις, αλλά και ουσιαστική σύνδεση με τη γη, τον πολιτισμό και το περιβάλλον.

Το έργο επιχειρεί να αναδείξει έναν πρωτότυπο σχεδιασμό σε έναν τόπο ιστορικής σημασίας, οικολογικής αξίας και ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς. Η αρχιτεκτονική δεν αντιμετωπίζει το resort ως αυτόνομο αντικείμενο μέσα στο τοπίο, αλλά ως ένα σύστημα κατοίκησης, φιλοξενίας και περιβαλλοντικής προσαρμογής.

Masterplan εμπνευσμένο από τις αγροτικές τυπολογίες

Το masterplan του resort οργανώθηκε αντλώντας έμπνευση από ελληνικές αγροτικές τυπολογίες και ιδιαίτερα από τα μαντριά: τους χαρακτηριστικούς οργανικούς λίθινους περιβόλους που προσαρμόζονται αρμονικά στο ανάγλυφο και οργανώνουν την επικλινή γη.

Η στρατηγική αυτή μεταφέρεται σε μεγάλη κλίμακα, οργανώνοντας τις επιμέρους κτιριακές ενότητες σύμφωνα με τις υψομετρικές καμπύλες της πλαγιάς. Οι 48 υπόσκαφες βίλες διατάσσονται κλιμακωτά, σε κυματοειδείς σειρές, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη και πανοραμική θέα από κάθε μονάδα και δημιουργώντας στον χώρο διαδοχικούς ορίζοντες.

Οι περισσότερες βίλες οργανώνονται σε ζεύγη, έχουν δύο μόνο όψεις που χάνονται στο έδαφος και ανεξάρτητες εισόδους, οι οποίες διαχωρίζονται φυσικά με πρανή. Έτσι, η αρχιτεκτονική αναπτύσσεται ως συνέχεια της πλαγιάς, αντί να επιβάλλεται πάνω της.

Ιδιωτικότητα, αυτονομία και ημιυπαίθρια ζωή

Η διάσπαρτη οργάνωση του resort αναβαθμίζει την εμπειρία του επισκέπτη με πολλούς τρόπους. Κάθε βίλα απολαμβάνει ιδιωτικότητα, αυτονομία και περιμετρικούς κήπους, ενώ η σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου οργανώνεται μέσα από μια αλληλουχία μεταβάσεων.

Η μετάβαση από τους εσωτερικούς στους εξωτερικούς χώρους ρέει ομαλά, με την παρεμβολή σκιασμένων ημιυπαίθριων καθιστικών. Μεγάλοι πρόβολοι, βαθιά ανοίγματα και φιλτραρισμένες θέες καλλιεργούν μια αίσθηση γαλήνης και προστασίας, διατηρώντας παράλληλα την επαφή με το γύρω τοπίο.

Λιτότητα, πολυτέλεια και υλικότητα

Το resort συνδυάζει τη λιτότητα με την πολυτέλεια. Η πέτρα και το μωσαϊκό εμφανίζονται διακριτικά, με έμφαση στην υφή τους, ενώ οι εσωτερικοί χώροι ντύνονται με μεσογειακά ανάγλυφα και τόνους. Επιλεγμένα διεθνή στοιχεία παραπέμπουν στο πνεύμα του ταξιδιού, χωρίς να απομακρύνουν την εμπειρία από τον τόπο.

Ο χώρος οργανώνεται διαισθητικά και με επίκεντρο την άνεση του επισκέπτη, εξασφαλίζοντας σαφή προσανατολισμό, οικείες κλίμακες και ευχάριστες οπτικές φυγές. Όπου είναι δυνατόν, η κυκλοφορία πραγματοποιείται υπαίθρια, επιτρέποντας στη φύση να παραμένει συνεχής παρουσία.

Λειτουργική προνοητικότητα και ευέλικτη διαχείριση

Το resort επιδεικνύει προνοητικότητα και στη λειτουργία του. Η οργάνωση των χώρων επιτρέπει ευέλικτη διαχείριση της πληρότητας, καθώς ομάδες δωματίων ή βιλών μπορούν να ενεργοποιούνται ή να απενεργοποιούνται εποχικά, ώστε να βελτιστοποιείται η κατανάλωση ενέργειας.

Οι υπαίθριες διαδρομές ελαχιστοποιούν την ανάγκη για κλιματιζόμενους διαδρόμους, ενώ οι ημιπροστατευμένοι χώροι, όπως οι στεγασμένες βεράντες και τα αίθρια εισόδου, μετριάζουν τις ακραίες κλιματικές συνθήκες, μειώνοντας τα μηχανολογικά φορτία και αυξάνοντας την άνεση των επισκεπτών.

Μια σύγχρονη υβριδική τυπολογία

Το έργο αποφεύγει τον εντυπωσιασμό υπέρ της γαλήνης. Δεν μιμείται την ιστορία, αλλά την ακούει. Οι παραδοσιακές μορφές αποδίδονται με αφαίρεση, χωρίς να αντιγράφονται, και αναδιατυπώνονται μέσα από σύγχρονα υλικά και κατασκευαστικές μεθόδους.

Το αποτέλεσμα είναι μια μοναδική υβριδική τυπολογία, όπου η αισθητική του «χωριού» δεν αναπαράγεται κυριολεκτικά, αλλά μεταγράφεται σε ένα σύγχρονο σύστημα φιλοξενίας. Η αρχιτεκτονική διατηρεί την τοπική μνήμη χωρίς να εγκλωβίζεται στη μίμηση.

Παθητικές στρατηγικές και οικολογικός προσανατολισμός

Κάθε απόφαση πάρθηκε με γνώμονα τη βιωσιμότητα. Στον σχεδιασμό ενσωματώνονται παθητικές στρατηγικές, όπως τα φυτεμένα δώματα, η αξιοποίηση της θερμικής μάζας και οι διαμπερείς χώροι για διασταυρούμενο αερισμό. Τα υλικά προήλθαν, κατά το δυνατόν, από τοπικούς προμηθευτές.

Ο σχεδιασμός τοπίου επιδιώκει την εξοικονόμηση νερού, ο φωτισμός είναι χαμηλής όχλησης και η ενεργειακή διαχείριση ζωνών ενισχύει περαιτέρω τον οικολογικό προσανατολισμό του έργου.

Ένα νέο πρότυπο φιλοξενίας

Το Mandarin Oriental, Costa Navarino καθιερώνει ένα νέο πρότυπο στον σχεδιασμό της φιλοξενίας: προτάσσει το σχετίζεσθαι έναντι του φαίνεσθαι, τη γείωση αντί της υπερβολής.

Αποδεικνύει ότι ένα resort μπορεί να είναι ταυτόχρονα πολυτελές και χαμηλού περιβαλλοντικού αποτυπώματος, διεθνές και βαθιά τοπικό — ένα σημείο όπου η αρχιτεκτονική, το τοπίο και η άνεση του επισκέπτη συνυπάρχουν σε ισορροπία.

Λύσεις αντλιών θερμότητας για την ευρωπαϊκή κατοικία

Η LG Electronics ενισχύει τη θέση της στην ευρωπαϊκή αγορά οικιακών αντλιών θερμότητας, παρουσιάζοντας ένα ποικιλόμορφο χαρτοφυλάκιο λύσεων υψηλής απόδοσης, προσαρμοσμένων στις ανάγκες διαφορετικών οικιστικών περιβαλλόντων.

Καθώς η ζήτηση για ενεργειακά αποδοτικές λύσεις με ψυκτικά χαμηλού GWP αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη, η LG αναπτύσσει προϊόντα που συνδυάζουν αποδοτικότητα, ευκολία εγκατάστασης και δυνατότητα ενσωμάτωσης σε σύγχρονες κατοικίες και μεγάλα οικιστικά έργα.

Therma V R290 Monobloc

Ανάμεσα στις βασικές λύσεις του χαρτοφυλακίου βρίσκεται η Therma V R290 Monobloc, μια εξωτερική μονάδα αντλίας θερμότητας αέρα-νερού που χρησιμοποιεί ψυκτικό R290 με πολύ χαμηλό Δυναμικό Υπερθέρμανσης του Πλανήτη.

Η μονάδα είναι σχεδιασμένη για αξιόπιστη θέρμανση σε εξωτερικές θερμοκρασίες έως και -28°C, ενώ μπορεί να παρέχει οικιακό ζεστό νερό έως 75°C. Χάρη στον σχεδιασμό monobloc, λειτουργεί αυτόνομα, χωρίς την ανάγκη τοποθέτησης εξαρτημάτων στο εσωτερικό της κατοικίας, διευκολύνοντας την εγκατάσταση και μειώνοντας την πολυπλοκότητα του συστήματος.

Multi V i και Multi V S

Η LG προσφέρει επίσης τα Multi V i και Multi V S ως μέρος της γκάμας VRF. Το Multi V i συνδυάζει ψυκτικό R32 χαμηλού GWP με συμπιεστή inverter υψηλής απόδοσης και προηγμένο έξυπνο έλεγχο για αποδοτική λειτουργία.

Παράλληλα, περιλαμβάνει λειτουργίες ασφαλείας, όπως αισθητήρες που ενεργοποιούν συστήματα προστασίας σε περίπτωση ανίχνευσης διαρροής ψυκτικού, συμβάλλοντας στη λειτουργική συνέχεια και την ασφάλεια του χώρου.

Το Multi V S αποτελεί μια συμπαγή λύση VRF, με δυνατότητες ευέλικτης ενσωμάτωσης, διαχείρισης ενέργειας, έξυπνων χειριστηρίων και φιλικού περιβάλλοντος χρήσης. Σε συνδυασμό με εσωτερικές μονάδες που ενσωματώνουν δεξαμενή ζεστού νερού χρήσης και τα απαραίτητα υδραυλικά εξαρτήματα, μπορεί να λειτουργήσει ως all-in-one λύση για κλιματισμό, θέρμανση και παραγωγή ΖΝΧ.

Βραβευμένες εσωτερικές μονάδες

Η LG παρουσίασε πρόσφατα και νέες εσωτερικές μονάδες για συστήματα αντλιών θερμότητας αέρα-νερού: Combi Unit, Hydro Unit και Control Unit.

Οι μονάδες έλαβαν iF Design Award 2026 και Red Dot Design Award 2026, σε αναγνώριση του ενοποιημένου σχεδιασμού και της ευκολίας χρήσης τους. Η διάκριση αυτή ενισχύει τη θέση της LG σε μια αγορά όπου η τεχνική απόδοση πρέπει να συνδυάζεται με καθαρό σχεδιασμό, εργονομία και απλή καθημερινή διαχείριση.

Προσαρμοσμένες λύσεις για μεγάλα οικιστικά έργα

Η LG συνεχίζει να εξασφαλίζει σημαντικά έργα προμήθειας στην Ευρώπη, βασισμένη στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και στις μηχανολογικές δυνατότητές της.

Στην Ισπανία, η εταιρεία προμήθευσε Multi V i και εσωτερικές μονάδες για περίπου 1.000 οικιστικές μονάδες στο έργο Calle Fuerzas Armadas, ένα build-to-rent οικιστικό project. Από τα αρχικά στάδια, η LG συνεργάστηκε με τοπικούς εταίρους για την εξέταση απαιτήσεων σχεδιασμού, πιστοποίησης και εγκατάστασης, προσφέροντας υποστήριξη εναρμονισμένη με τους ευρωπαϊκούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε χώρου.

Οικιστικά projects στη Σερβία

Στο Βελιγράδι, η LG παρείχε προσαρμοσμένη λύση στις King’s Circle Residences, συνδυάζοντας Multi V S με εσωτερικές μονάδες παραγωγής κρύου και ζεστού νερού. Η ενοποιημένη διαμόρφωση επιτρέπει παρακολούθηση ενέργειας ανά μονάδα και συγκεντρώνει σε ένα σύστημα την ψύξη, τη θέρμανση και την παροχή οικιακού ζεστού νερού.

Η LG προμήθευσε επίσης Multi V i, Multi V S και οικιακά κλιματιστικά στις The One Residences στο Βελιγράδι, συνεργαζόμενη με τους υπεύθυνους σχεδιασμού για την επιλογή συστήματος θέρμανσης και ψύξης κατάλληλου για τη δομή του κτιρίου και τις συνθήκες εγκατάστασης. Τεχνικές αξιολογήσεις βάσει προσομοίωσης πραγματοποιήθηκαν για την επαλήθευση της λειτουργικής σταθερότητας και της καταλληλότητας εγκατάστασης.

Ενεργειακή απόδοση και ευκολία εγκατάστασης

Σύμφωνα με τον James Lee, πρόεδρο της LG ES Company, η ευρωπαϊκή αγορά οικιακών αντλιών θερμότητας συνεχίζει να εξελίσσεται, με αυξανόμενη ζήτηση για λύσεις που είναι ενεργειακά αποδοτικές, περιβαλλοντικά υπεύθυνες και εύκολες στην εγκατάσταση.

Με το διευρυμένο χαρτοφυλάκιο αντλιών θερμότητας και τις τεχνικές της δυνατότητες, η LG στοχεύει να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες κάθε χώρου, ενισχύοντας την παρουσία της στην ευρωπαϊκή αγορά και προσφέροντας ολοκληρωμένες λύσεις για τη σύγχρονη κατοικία.

LG Business Solutions Greece

Μια μικρή κατοικία ανάμεσα στο δάσος και το ποτάμι

Στο Plain της Washington, στην άκρη του Εθνικού Δρυμού Okanogan-Wenatchee, το Wenatchee River Cabin από τους Wittman Estes σχεδιάστηκε ως μια μικρή κατοικία για ζωή κοντά στη φύση. Ο ιδιοκτήτης είχε αποκτήσει το οικόπεδο, σχεδόν 2.000,00 τ.μ., ως βάση για εξορμήσεις στο τοπίο. Για δέκα χρόνια κατασκήνωνε εκεί, συχνά με φίλους, γνωρίζοντας σταδιακά τον τόπο και την ευρύτερη περιοχή.

Το έργο ξεκίνησε ως καταφύγιο Σαββατοκύριακου, όμως η χρήση του άλλαξε κατά τη διάρκεια της μελέτης και της κατασκευής. Καθώς η εξ αποστάσεως εργασία έγινε μέρος της καθημερινότητας, ο ιδιοκτήτης άρχισε να περνά όλο και περισσότερο χρόνο στο οικόπεδο και τελικά επέλεξε να κατοικήσει εκεί μόνιμα μετά την ολοκλήρωση της κατοικίας.

Λιτή κατοίκηση, περισσότερες εμπειρίες

Με επιφάνεια μόλις 69,31 τ.μ., η μονόχωρη κατοικία είναι συνειδητά περιορισμένη. Η μικρή της κλίμακα προκύπτει τόσο από τους περιορισμούς του οικοπέδου όσο και από την επιθυμία για έναν απλούστερο τρόπο ζωής, όπου η καθημερινότητα ορίζεται λιγότερο από τα αντικείμενα και περισσότερο από τις εμπειρίες.

Η συμμετοχή του ιδιοκτήτη στην κατασκευή αποτέλεσε βασική προϋπόθεση του έργου. Αυτό ενίσχυσε την ανάγκη για μια καθαρή και λιτή αρχιτεκτονική λύση, με ανθεκτικά υλικά και απλές κατασκευαστικές χειρονομίες. Σκυρόδεμα, χάλυβας, κέδρος και περιορισμένα εσωτερικά τελειώματα προσδίδουν στην κατοικία αίσθηση διάρκειας, αφήνοντας τη φύση, το φως και τα έργα τέχνης να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Υπερύψωση πάνω από την πλημμυρική ζώνη

Επειδή η κατοικία βρίσκεται μέσα στην πλημμυρική ζώνη του ποταμού, ο κύριος όροφος ανυψώνεται κατά 3,05 μ. από το έδαφος και στηρίζεται σε έξι υποστυλώματα από σκυρόδεμα. Η στρατηγική αυτή προστατεύει το κτίριο από τις εποχικές πλημμύρες, περιορίζοντας παράλληλα το αποτύπωμά του στο οικόπεδο.

Ο υπερυψωμένος όγκος δημιουργεί επίσης έναν στεγασμένο χώρο στο ισόγειο. Εκεί οργανώνεται η στάθμευση, αλλά και ένας χώρος εργασίας όπου ο ιδιοκτήτης μπορεί να συντηρεί το vintage Bronco του, προστατευμένος από τη βροχή και το χιόνι. Έτσι, ο περιορισμός της πλημμυρικής ζώνης γίνεται μέρος της καθημερινής χρήσης και του χαρακτήρα της κατοικίας.

Τρία επίπεδα και ένα μεγάλο υαλοστάσιο

Η κατοικία οργανώνεται σε τρία επίπεδα. Το ισόγειο φιλοξενεί τον στεγασμένο χώρο στάθμευσης και εργασίας· το μεσαίο επίπεδο περιλαμβάνει τον ενιαίο χώρο καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, μαζί με ένα πλήρες λουτρό· ενώ το ανώτερο επίπεδο περιλαμβάνει το υπνοδωμάτιο, το γραφείο, ένα WC και ένα πατάρι με έξοδο σε χαλύβδινο deck σε πρόβολο.

Ένα ενιαίο υαλοστάσιο, διαστάσεων 6,10 x 7,32 μ., κατευθύνει τις κύριες οπτικές προς τον ποταμό Wenatchee, ενώ προστατεύει την ιδιωτικότητα απέναντι στα γειτονικά οικόπεδα. Στο υπνοδωμάτιο, ένα εσωτερικό άνοιγμα βλέπει προς το καθιστικό και τον ποταμό πέρα από αυτό, δημιουργώντας κατακόρυφη σύνδεση μέσα στο συμπαγές εσωτερικό.

Χαλύβδινα στοιχεία κατασκευασμένα από τον ιδιοκτήτη

Η υλικότητα της κατοικίας συνδέεται άμεσα με τις δεξιότητες του ιδιοκτήτη. Ως έμπειρος μεταλλουργός, κατασκεύασε ο ίδιος αρκετά στοιχεία, όπως τους πάγκους και την πλάτη της κουζίνας από ακατέργαστο χάλυβα, το τραπέζι από λευκή ξυλεία και χάλυβα, καθώς και τα στηθαία από χαλύβδινο σωλήνα και διάτρητο μεταλλικό πλέγμα.

Τα στοιχεία αυτά προσδίδουν στο εσωτερικό μια άμεση, χειροποίητη ποιότητα. Παράλληλα, ενισχύουν τη λογική της κατοικίας ως ανθεκτικής κατασκευής, διαμορφωμένης από την προσωπική εργασία, τις καιρικές συνθήκες και τη μακροχρόνια χρήση.

Λιτό εσωτερικό για τη φύση, το φως και την τέχνη

Ο κύριος χώρος διημέρευσης οργανώνεται κάτω από ένα πατάρι με πλαίσιο από έλατο, με μια ξυλόσομπα να δημιουργεί έναν μικρό πυρήνα θερμότητας. Τα εσωτερικά τελειώματα παραμένουν εσκεμμένα λιτά, σχηματίζοντας ένα ήσυχο φόντο για το γύρω τοπίο, το μεταβαλλόμενο φως και τα έργα τέχνης του ιδιοκτήτη.

Η βιωσιμότητα προσεγγίζεται μέσα από τη μικρή κλίμακα, την ανθεκτικότητα και τα αποδοτικά συστήματα. Η κατοικία χρησιμοποιεί αντλία θερμότητας αέρα για θέρμανση και ψύξη, ενώ η ξυλόσομπα λειτουργεί ως κύρια πηγή θέρμανσης. Οι επενδύσεις και οι κάτω όψεις από τοπικό κέδρο ενισχύουν τη σχέση του κτιρίου με την υλικότητα της περιοχής.

Από καταφύγιο Σαββατοκύριακου σε μόνιμη κατοικία

Αυτό που αρχικά σχεδιάστηκε ως κατοικία Σαββατοκύριακου ενός υπνοδωματίου έχει εξελιχθεί σε μόνιμη κατοικία. Η μικρή κλίμακα, η υπερυψωμένη κατασκευή και η ανθεκτική υλική παλέτα υποστηρίζουν έναν τρόπο ζωής στενά συνδεδεμένο με τον ποταμό, το δάσος και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του Pacific Northwest.

Το Wenatchee River Cabin δείχνει πώς η αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας μπορεί να παράγει μια μεγαλύτερη σχέση με τον έξω κόσμο. Είναι μια κατοικία που διαμορφώνεται από τη λιτότητα, την ανθεκτικότητα και την ήρεμη επιθυμία να ζει κανείς με λιγότερα, αλλά σε πιο άμεση σχέση  μαζί τους.

Ένα διαμέρισμα της δεκαετίας του 1970 σε νέα καθημερινή χρήση

Σε ένα περίοπτο κτίριο της δεκαετίας του 1970, στη ζωντανή πόλη των Ιωαννίνων, το Thalen Apt από τους Pantazi5 Architects είναι μια ανακαίνιση διαμερίσματος 74,00 τ.μ., σχεδιασμένη για ένα ιδιαίτερα κοινωνικό ζευγάρι. Το έργο συνδυάζει τη νοσταλγία της παιδικής ηλικίας, τον υπάρχοντα χαρακτήρα του χώρου και μια ανοιχτή διάθεση προς τους τρόπους κατοίκησης που έρχονται.

Αντί να διαγράψει τη μνήμη του αρχικού διαμερίσματος, ο επανασχεδιασμός λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα σε όσα ο χώρος ήδη φέρει και σε όσα καλείται πλέον να υποστηρίξει. Το αποτέλεσμα είναι ένα σφιχτά δουλεμένο εσωτερικό που συνδυάζει φιλοξενία, πρακτικότητα και καθαρές υλικές αντιθέσεις.

Μία επέμβαση, ένας νέος χώρος διημέρευσης

Η μελέτη εστιάζει στους χώρους διημέρευσης του διαμερίσματος. Μία μόνο μετατροπή στην υπάρχουσα κάτοψη επιτρέπει τη συγχώνευση των έως τότε διαχωρισμένων χώρων σε μια πιο συνδεδεμένη και λειτουργική διάταξη, δημιουργώντας έναν εκτεταμένο, φυσικά φωτισμένο χώρο που γίνεται το κέντρο της κατοικίας.

Ο νέος αυτός πυρήνας υποστηρίζει την καθημερινή χρήση, τη συνάντηση και πιο ευέλικτες οικιακές ρουτίνες. Δεν οργανώνεται μέσα από σκληρούς διαχωρισμούς, αλλά μέσα από την υλικότητα, την οπτική συνέχεια και τη σαφή σχέση ανάμεσα σε ανοιχτές, διαφανείς και κλειστές ζώνες.

Ανοιχτός, διάφανος και ξύλινος χώρος

Ο ενιαίος χώρος διακρίνεται οπτικά σε τρεις περιοχές: τον ανοιχτό χώρο, τον διάφανο χώρο και τον ξύλινο χώρο. Αντιστοιχούν στο καθιστικό, την κουζίνα και τη ζώνη εξυπηρέτησης, η οποία περιλαμβάνει αποθήκη και WC.

Παρότι διαφοροποιούνται έντονα ως προς τον τόνο και την υφή, οι τρεις περιοχές ρέουν απρόσκοπτα η μία στην άλλη. Υφιστάμενες χρήσεις, όπως η τραπεζαρία στην κουζίνα και η διάταξη του καθιστικού, διατηρούνται και επανερμηνεύονται, ενώ νέες λειτουργίες προστίθενται ώστε να ενισχύσουν τον πρακτικό και φιλόξενο χαρακτήρα του διαμερίσματος.

Πράσινο μάρμαρο και παραμετρική εγκατάσταση καθρέφτη

Ο ανοιχτός χώρος αποτελεί τον κύριο χώρο διημέρευσης του διαμερίσματος. Συνδέεται στενά με την κουζίνα και, μέσω της ζώνης εξυπηρέτησης, οδηγεί προς τους ιδιωτικούς χώρους της κατοικίας.

Επενδυμένος με πράσινο μαρμάρινο δάπεδο, ο φωτεινός αυτός χώρος περιλαμβάνει έπιπλα κατασκευασμένα από υλικά του υπάρχοντος διαμερίσματος. Μια παραμετρικά σχεδιασμένη εγκατάσταση καθρέφτη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική χειρονομία του χώρου, εστιάζοντας σε συγκεκριμένες οπτικές προς το γειτονικό νεοβυζαντινό μνημείο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Η κουζίνα ως διάφανος χώρος

Η κουζίνα αποτελεί μέρος του ενιαίου χώρου διημέρευσης, αλλά ορίζεται μέσα από ένα γυάλινο πέτασμα που διατηρεί την οπτική επαφή και την αλληλεπίδραση με το καθιστικό. Η νέα διάταξη διάφανων και αδιαφανών ντουλαπιών διαμορφώνει έναν ευέλικτο χώρο για μαγείρεμα και φαγητό.

Οι πάγκοι από μαύρο γρανίτη προσδίδουν στην κουζίνα έντονη υλική παρουσία, ενώ τα ανοιχτά γκρι πλακίδια και τα μαύρα μεταλλικά ράφια ολοκληρώνουν την παλέτα. Τα ράφια προσθέτουν μια γλυπτική ποιότητα στον χώρο, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως αποθηκευτική επιφάνεια.

Ξύλο iroko και εσωστρεφής ζώνη εξυπηρέτησης

Δίπλα στη διάφανη ζώνη της κουζίνας, ο ξύλινος χώρος είναι το πιο εσωστρεφές τμήμα του διαμερίσματος. Επενδυμένος με ξύλο iroko σε επανάχρηση από το αρχικό διαμέρισμα, συγκεντρώνει την αποθήκη και το WC, ενώ παράλληλα μεσολαβεί προς τους ιδιωτικούς χώρους της κατοικίας.

Μέσα από αυτόν τον συμπαγή πυρήνα εξυπηρέτησης, η ανακαίνιση προσθέτει λειτουργικότητα χωρίς να κατακερματίζει τον νέο χώρο διημέρευσης. Το Thalen Apt γίνεται έτσι μια μελέτη πάνω στο πώς ένα μικρό διαμέρισμα μπορεί να αναδιοργανωθεί μέσα από μία ακριβή χωρική κίνηση, μετατρέποντας τα υπάρχοντα υλικά, τη μνήμη και τη σύγχρονη χρήση σε ένα ενιαίο οικιακό περιβάλλον.

Μια κατοικία γύρω από το κενό

Στη Morelia του Michoacán στο Μεξικό, η Casa Kehai από τους HW Studio είναι ένα μικρό κτίριο 95,00 τ.μ., σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Rogelio Vallejo Bores ως προσωπική του κατοικία. Το έργο περιγράφεται ως «η κατοικία του αρχιτέκτονα»: η κατοικία εκείνου που έχει συνηθίσει να δίνει μορφή στα όνειρα των άλλων και εδώ στρέφεται προς μια πιο αμείλικτη ερώτηση -πώς μπορεί κανείς να χτίσει μια ζωή σε συνέπεια με τις λέξεις που έχει υπερασπιστεί για χρόνια.

Η κατοικία διαμορφώθηκε με περιορισμένο προϋπολογισμό, αλλά και μέσα από μια μακρά προσωπική πορεία προς το Zen, το dharma και την Ιαπωνία. Η βαθύτερη ιδέα της δεν είναι η παραγωγή ενός αντικειμένου, αλλά η δημιουργία ενός κενού: μιας κεντρικής παρουσίας ικανής να περιέχει ζωή, κίνηση, σιωπή και σκέψη.

Ένα κλειστό κουτί που προστατεύει έναν κήπο

Εξωτερικά, η κατοικία εμφανίζεται ως ένα ήσυχο, κλειστό κουτί μέσα στο αστικό τοπίο. Η σχεδόν ερμητική της παρουσία αποκαλύπτει ελάχιστα από όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό. Μόλις όμως περάσει κανείς το κατώφλι, η περίκλειστη αυτή αίσθηση αποκτά άλλο νόημα: το κουτί δεν απομονώνει, αλλά προστατεύει.

Στο κέντρο του βρίσκεται ένας βραχόκηπος. Δεν αγγίζεται άμεσα, αλλά οργανώνει ολόκληρη την κατοικία. Όπως στους κήπους των ναών του Kyoto, οι πέτρες δεν τοποθετούνται για να αναπαραστήσουν κάτι, αλλά για να προκαλέσουν μια κατάσταση προσοχής. Πάνω στο γκρι χαλίκι αιωρούνται δύο ξύλινες πλατφόρμες, ως χώροι ανάπαυλας: όχι απλώς δάπεδα, αλλά επιφάνειες για στάση, παρατήρηση και απλή παρουσία.

Ο κήπος ως χωρική τάξη

Ο κήπος δεν διακοσμεί. Οργανώνει. Γύρω του, οι χώροι της κατοίκησης τοποθετούνται σαν δορυφόροι γύρω από τη σιωπή, διατηρώντας ο καθένας τον δικό του ρόλο και παραμένοντας ταυτόχρονα συνδεδεμένοι με το κεντρικό κενό.

Από τη μία πλευρά, η κουζίνα και η τραπεζαρία αναπτύσσονται σε διπλό ύψος. Πάνω τους, ένας όγκος συλλέγει τον καπνό της φωτιάς, εισάγοντας όχι μόνο τη μνήμη, αλλά και μια πρακτική αναζήτηση της ανθεκτικότητας: την πιθανότητα ότι κάποια μέρα η πόλη μπορεί να μην παρέχει όλα όσα χρειάζονται. Από την άλλη πλευρά, το καθιστικό γίνεται χώρος περισυλλογής, όπου μεγάλες πέτρες στέκονται σαν νησιά σε μια σιωπηλή θάλασσα.

Μια κατοικία που συμφιλιώνει με τη βροχή

Ανάμεσα στο καθιστικό και την τραπεζαρία δεν υπάρχει στεγασμένος διάδρομος. Για να περάσει κανείς από τον έναν χώρο στον άλλο όταν βρέχει, είτε θα βραχεί είτε θα περιμένει να περάσει η βροχή. Η απόφαση αυτή συμπυκνώνει το πιο ριζικό καθημερινό δίδαγμα της κατοικίας: εδώ η αρχιτεκτονική δεν προστατεύει από τον κόσμο, αλλά συμφιλιώνει τον κάτοικο μαζί του.

Η κατοικία δεν επιχειρεί να ακυρώσει τον καιρό, τον χρόνο ή τη δυσκολία. Αντίθετα, τα αφήνει να εισχωρήσουν ήπια στη ζωή, μετατρέποντας την κίνηση μέσα στο σπίτι σε συνειδητή πράξη.

Shōji, φως και σκιά

Οι πόρτες shōji, κατασκευασμένες από ριζόχαρτο, δεν λειτουργούν απλώς ως αισθητική αναφορά. Είναι το πραγματικό φίλτρο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Το φως, περνώντας μέσα από αυτές, χάνει τη σκληρότητά του και γίνεται πιο ήπιο, πιο αργό, πιο ατμοσφαιρικό.

Σε αυτή την κατοικία, η σκιά δεν είναι απουσία φωτός. Είναι η πιο λεπτή μορφή του. Το φως της ημέρας δεν εισέρχεται απότομα· διαχέεται, δημιουργώντας ένα εσωτερικό που ορίζεται από ήπιες μεταβάσεις και όχι από οπτική υπερβολή.

Τρία παράθυρα και μια εσωτερική ζωή

Το πρόγραμμα είναι λιτό. Δεν υπάρχουν περιττοί διάδρομοι ούτε μεγάλες χειρονομίες. Η κατοικία στερείται σχεδόν πλήρως το γυαλί, ανοίγοντας μόνο μέσα από τρία μικρά παράθυρα προς ό,τι θεωρείται πραγματικά άξιο θέασης: ένα βουνό, ένα γειτονικό πεύκο και το δέντρο που φυτεύεται στο κέντρο του κήπου.

Το υπνοδωμάτιο τοποθετείται ψηλά, ως ελάχιστος ιδιωτικός χώρος. Ένα μοναδικό κυκλικό παράθυρο ανοίγεται προς το φύλλωμα του κεντρικού δέντρου. Γίνεται το «μάτι» της κατοικίας, ένα σημείο περισυλλογής και όχι επίδειξης.

Καθοδική είσοδος

Η είσοδος δεν υψώνεται· χαμηλώνει. Ο κάτοικος εισέρχεται κατεβαίνοντας, σαν να υποκλίνεται μπροστά σε κάτι ιερό. Η σκάλα φτάνει ως το σημείο όπου ο φυσικός βράχος προσφέρει σταθερότητα, περιορίζοντας το κόστος θεμελίωσης, όμως η χειρονομία είναι και πνευματική.

Για να κατοικήσει κανείς αυτό το σπίτι, πρέπει να αφήσει έξω ένα μέρος της αλαζονείας του και να εισέλθει με ταπεινότητα. Σαν να περνά ένα αόρατο torii, η είσοδος μετατρέπεται σε ήσυχη τελετουργία.

Η σιωπή ως αρχιτεκτονική

Στην ιαπωνική σκέψη, αξία έχουν συχνά το ατελές, το ανολοκλήρωτο και το εφήμερο. Η Casa Kehai ακολουθεί αυτή τη στάση. Δεν σχεδιάστηκε για να εντυπωσιάζει, αλλά για να διαρκεί μέσα στη σιωπή.

Με περιορισμένα μέσα, προσεκτικές χωρικές αποφάσεις και ένα κεντρικό κενό που οργανώνει την καθημερινή ζωή, η κατοικία γίνεται άσκηση πάνω στο πόσα λίγα χρειάζεται η αρχιτεκτονική για να αποκτήσει νόημα. Φέρει το ελαφρύ βάρος μιας ειλικρινούς ζωής.

Ένα μουσείο ανάμεσα στη μνήμη και τη νέα ταυτότητα

Στη Vila do Bispo της Πορτογαλίας, το Μουσείο Vila do Bispo από τους spaceworkers σχεδιάζεται ως μια επέμβαση που διατηρεί την ταυτότητα του τόπου, δίνοντας παράλληλα σε ένα υπάρχον κτιριακό συγκρότημα έναν νέο, δημόσιο ρόλο. Το έργο δουλεύει με τα χαρακτηριστικά της αρχικής κατασκευής, όχι διαγράφοντάς τα, αλλά εντείνοντας και αποσαφηνίζοντας την παρουσία τους.

Η πρόταση προσθέτει έναν νέο όγκο στην υφιστάμενη κατασκευή, επαναλαμβάνοντας τη μορφή των γειτονικών μακρόστενων αποθηκών. Η χειρονομία αυτή δημιουργεί αστική και μορφολογική συνέχεια, επιτρέποντας συγχρόνως στη νέα προσθήκη να αποκτήσει δική της ταυτότητα, ως κύρια είσοδος του μουσείου.

Ένας κόκκινος όγκος που ολοκληρώνει το υπάρχον συγκρότημα

Ο νέος όγκος εκτείνεται έως το νότιο όριο του οικοπέδου και συγκεντρώνει τις τεχνικές, διοικητικές και κοινόχρηστες λειτουργίες του μουσείου. Με αυτόν τον τρόπο, απελευθερώνεται ο εσωτερικός πυρήνας των παλαιών αποθηκών, ώστε να υποδεχθεί τους εκθεσιακούς χώρους.

Η αναδιάταξη του προγράμματος επιτρέπει στην έκθεση να γίνει το βασικό αντικείμενο της επέμβασης. Το μουσείο οργανώνεται έτσι μέσα από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στις υποστηρικτικές λειτουργίες και τον δημόσιο πολιτιστικό χώρο, ενώ ο νέος κόκκινος όγκος προσδίδει στο σύνολο αναγνωρίσιμη παρουσία.

Ουδέτερο εξωτερικό, μαύρο εσωτερικό

Οι δύο προϋπάρχουσες πτέρυγες, με περίπου 680,00 τ.μ. στεγασμένης επιφάνειας, αποκτούν έναν πιο ουδέτερο γκρι τόνο. Η χρωματική αυτή επιλογή ενοποιεί την υπάρχουσα κατασκευή και ενισχύει την αφαιρετική της παρουσία.

Στο εσωτερικό, ο ίδιος χώρος επενδύεται με μαύρο χρώμα, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο φόντο για την έκθεση. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό εσωτερικό, μια δυναμική οργανική μορφή υποδέχεται το εκθεσιακό πρόγραμμα, δημιουργώντας θεματικές ενότητες και οργανώνοντας τη διαδρομή των επισκεπτών με καθαρό και διαισθητικό τρόπο.

Κόκκινο εμφανές σκυρόδεμα ως αστικό σημείο αναφοράς

Σε αντίθεση με τη χρωματική αφαίρεση του υπάρχοντος, ο νέος όγκος κατασκευάζεται από εμφανές σκυρόδεμα με κόκκινη χρωστική. Η υλικότητα αυτή τον μετατρέπει σε σημείο αναφοράς στο αστικό και εναέριο τοπίο, σηματοδοτώντας με σαφήνεια την παρουσία του μουσείου.

Η προσθήκη λειτουργεί ως μορφολογική ολοκλήρωση της υφιστάμενης κατασκευής. Αναδιατυπώνει τη μορφή της με λεπτότητα, μέσα από μια ισορροπία πλήρων και κενών που ιεραρχεί τις εισόδους, τους χώρους στάσης και τη σχέση του κτιρίου με το γύρω τοπίο.

Ένα μουσείο που μοιάζει ήδη οικείο

Το αποτέλεσμα είναι ένα μουσείο που δίνει την αίσθηση ότι ανήκε πάντα στον τόπο. Για τις παλαιότερες γενιές, ανακαλεί τη μνήμη των παλιών σιταποθηκών· για τις νεότερες, γίνεται το «κόκκινο μουσείο», μια νέα εικόνα στη συλλογική μνήμη της κοινότητας.

Μέσα από αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση και τον μετασχηματισμό, το Μουσείο Vila do Bispo συγκροτεί έναν διάλογο ανάμεσα στη συνέχεια και τη νέα ταυτότητα. Είναι ταυτόχρονα μια προσεκτική αρχιτεκτονική επέμβαση και ένα δημόσιο τοπόσημο, που μπορεί να ενταχθεί στην καθημερινή εικόνα της πόλης.

Ένα γραφείο ριζωμένο στο καθημερινό τοπίο

Στην πόλη Hashima, στον νομό Gifu της Ιαπωνίας, ο γραφειακός χώρος στη Hashima από τους Permanent και Atelier Nagara Architectural Design Office σχεδιάστηκε ως νέα έδρα μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα των τεχνικών έργων και της ακίνητης περιουσίας. Το κτίριο τοποθετείται μέσα σε ένα ήσυχο αγροτικό τοπίο ορυζώνων και σχεδιάστηκε ώστε να ριζώσει στην τοπική κοινότητα και να παραμείνει αγαπητό στον χρόνο.

Η αφετηρία του έργου βρίσκεται στη σιωπηλή αξία του καθημερινού. Η εποχική πορεία του ήλιου, η κίνηση των ορυζώνων στον άνεμο, αλλά και οι κυματισμοί που σχηματίζονται στο νερό όταν βρέχει, δεν αντιμετωπίζονται ως φόντο, αλλά ως μέρος της αρχιτεκτονικής εμπειρίας.

Η αρχιτεκτονική ως εργαλείο παρατήρησης

Αντί το κτίριο απλώς να ενσωματωθεί στο περιβάλλον του, οι αρχιτέκτονες το συνέλαβαν ως ένα αρχιτεκτονικό «εργαλείο» που κάνει τους ανθρώπους να παρατηρούν ξανά το τοπίο. Ο ρόλος του δεν είναι να εξαφανιστεί, αλλά να οξύνει την αντίληψη: να φέρει στο προσκήνιο το φως, τον άνεμο, τη βροχή και την εποχική μεταβολή μέσα από την ίδια του την παρουσία.

Η προσέγγιση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για μια εταιρεία που συνδέεται άμεσα με τη γη, τις υποδομές και την κατασκευή. Το γραφείο γίνεται ένας τόπος όπου η εργασία, η κοινότητα και το τοπίο δεν διαχωρίζονται, αλλά εντάσσονται σε μια συνεχή καθημερινή σχέση.

Μια στέγη που αναδεικνύει τα φυσικά φαινόμενα

Η στέγη αποτελεί το βασικό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό του κτιρίου. Υψώνεται έντονα προς την ανατολή, διαγράφοντας ένα καθαρό περίγραμμα στον ουρανό, ενώ οι μαρκίζες της κατεβαίνουν χαμηλά, κοντά στο έδαφος. Η χειρονομία αυτή προσδίδει στο κτίριο αναγνωρίσιμη μορφή, χωρίς να υπερβαίνει την αγροτική κλίμακα του τόπου.

Ένας ήπιος κυματισμός στη γραμμή της στέγης εισάγει μια διακριτική ασυμμετρία. Οι αντανακλάσεις του φωτός, το χρώμα του ουρανού και η κίνηση των σταγόνων της βροχής γίνονται πιο αισθητές, επιτρέποντας στα φυσικά φαινόμενα να συμμετέχουν στην αρχιτεκτονική έκφραση. Η στέγη δεν καλύπτει απλώς το κτίριο· καταγράφει τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του τόπου.

Ενδιάμεσοι χώροι κάτω από τις μαρκίζες

Στο εσωτερικό, η χωρική οργάνωση σχεδιάστηκε ώστε να παραμένει σε στενή σχέση με το εξωτερικό. Κάτω από την υπερυψωμένη στέγη, η είσοδος και οι αίθουσες συναντήσεων τοποθετούνται σε έναν ψηλό χώρο που φέρνει αβίαστα το περιβάλλον προς τα μέσα.

Αυλές και βεράντες διαμορφώνονται κάτω από την κυματιστή στέγη, δημιουργώντας ενδιάμεσους χώρους ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Οι ζώνες αυτές μαλακώνουν τη μετάβαση από το περιβάλλον εργασίας προς το τοπίο, προσφέροντας σημεία κίνησης, στάσης και άτυπης συνάντησης.

Πρασιές, φύτευση και εσωτερική συνέχεια

Σε διαφορετικά σημεία του κτιρίου και του οικοπέδου διαμορφώνονται μικρές πρασιές και χώροι ανάπαυσης. Πέτρες και φύτευση εισάγονται στο εσωτερικό, δημιουργώντας αίσθηση συνέχειας με τη φύση ακόμη και μέσα στο κτίριο.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ευέλικτο εργασιακό περιβάλλον που υποστηρίζει συναντήσεις, διαλείμματα και στιγμές παρατήρησης. Το γραφείο δεν ορίζεται μόνο από την παραγωγικότητα, αλλά και από τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται κανείς την εποχική αλλαγή, το φως, τη βροχή και τον άνεμο ως μέρος της καθημερινής εργασίας.

Φως, άνεμος και νότια ανοίγματα

Στη νότια πλευρά, μεγάλα ανοίγματα συνδυάζονται με χαμηλές μαρκίζες, εξισορροπώντας τον έλεγχο του ηλιασμού με μια πιο άμεση σχέση με τον κήπο. Το κτίριο δεν βασίζεται σε μια αυστηρή οριοθέτηση ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Αντίθετα, ο άνεμος, το φως και τα φυσικά στοιχεία εισέρχονται ήπια στον χώρο.

Μέσα από αυτή τη μελετημένη σχέση, το γραφείο δημιουργεί ένα νέο καθημερινό τοπίο για τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί, για την τοπική κοινότητα και για όσους το επισκέπτονται για πρώτη φορά. Δίνει μορφή σε μια ήρεμη πρόθεση: να κάνει ξανά ορατό το οικείο τοπίο.

Επένδυση στην εκπαίδευση και τις επαγγελματικές λύσεις

Η LG Electronics παρουσίασε τους πλήρως ανακαινισμένους χώρους της LG B2B Academy, επιβεβαιώνοντας τη στρατηγική δέσμευση του επαγγελματικού της τμήματος, LG Business Solutions, στην εκπαίδευση, την τεχνολογική καινοτομία και την ανάπτυξη ολοκληρωμένων επαγγελματικών λύσεων. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2026, δίνοντας έμφαση στον ρόλο της LG ως συνεργάτη για επαγγελματίες, εγκαταστάτες, επιχειρήσεις και οργανισμούς που αναζητούν τεχνολογίες υψηλής απόδοσης για σύγχρονες εφαρμογές.

Το B2B όραμα της LG έως το 2030

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκαν οι στρατηγικοί στόχοι του τμήματος Business Solutions έως το 2030. Οι στόχοι περιλαμβάνουν τον διπλασιασμό των πωλήσεων σε σύγκριση με το 2026, την αύξηση του δικτύου συνεργατών κατά 40% και τη δημιουργία εσόδων από υπηρεσίες που θα αντιστοιχούν στο 20% του συνολικού κύκλου εργασιών, σε συνεργασία με πιστοποιημένους εγκαταστάτες. Η στρατηγική αυτή τοποθετεί την εκπαίδευση, την τεχνική υποστήριξη και τη συνεχή ανάπτυξη του δικτύου συνεργατών στο κέντρο της μελλοντικής ανάπτυξης της LG Business Solutions.

Ένα ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο λύσεων

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η LG παρουσίασε το ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο επαγγελματικών λύσεων της εταιρείας, καλύπτοντας τους τομείς του κλιματισμού, του εξαερισμού, της θέρμανσης και της παραγωγής ζεστού νερού χρήσης, καθώς και λύσεις ξενοδοχειακών τηλεοράσεων, Signage, LED και IT οθονών. Ανάμεσα στις λύσεις που παρουσιάστηκαν ξεχώρισαν τα συστήματα Multi V, οι αντλίες θερμότητας Therma V R290 Monobloc, τα Inverter Scroll Chiller, καθώς και οι ολοκληρωμένες λύσεις ελέγχου και διαχείρισης της LG.

Τεχνολογίες για επαγγελματικούς χώρους

Το ενδιαφέρον των επισκεπτών συγκέντρωσαν επίσης τα κλιματιστικά ARTCOOL με τεχνολογία AI, η οθόνη LG E-Paper για ενεργειακά αποδοτική ψηφιακή σήμανση, οι ξενοδοχειακές τηλεοράσεις με υποστήριξη AirPlay και Google Cast, καθώς και τα νέα Gaming Monitors. Οι προσκεκλημένοι είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στο νέο B2B showroom της LG και να γνωρίσουν από κοντά τεχνολογίες και εφαρμογές που έχουν ήδη αξιοποιηθεί σε επαγγελματικούς χώρους σε Ελλάδα και Κύπρο.

LG All Stars και οικοσύστημα τεχνικής υποστήριξης

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στην πλατφόρμα επιβράβευσης LG All Stars, η οποία ενισχύει το δίκτυο εγκαταστατών κλιματισμού και θέρμανσης, προάγοντας τη συνεργασία και την τεχνική υποστήριξη. Παρουσιάστηκε επίσης το εκτεταμένο οικοσύστημα υποστήριξης της εταιρείας, το οποίο περιλαμβάνει εξειδικευμένο B2B Call Center, 24ωρη γραμμή εξυπηρέτησης, εργαλεία απομακρυσμένης διάγνωσης, περισσότερες από 40.000 τεχνικές συμβουλευτικές υποστηρίξεις ετησίως, καθώς και πανελλαδικό δίκτυο εξουσιοδοτημένων συνεργατών και κέντρων service. Σήμερα, η LG Business Solutions διαθέτει δίκτυο με περισσότερους από 600 πιστοποιημένους συνεργάτες σε Ελλάδα και Κύπρο.

Γνώση, εμπειρία και βιωσιμότητα

Στο πλαίσιο της παρουσίασης έγινε ακόμη αναφορά στη συμμετοχή της LG στα προγράμματα «Εξοικονομώ» και «Αλλάζω Σύστημα Θέρμανσης», συμβάλλοντας στην ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών και επαγγελματικών κτιρίων.

Ο Γιάννης Μαντάς, Εμπορικός Διευθυντής του τμήματος Business Solutions της LG, υπογράμμισε ότι η ανακαίνιση της LG B2B Academy και η δημιουργία του νέου showroom αποτελούν επένδυση στη γνώση και στην εμπειρία, με στόχο ένα περιβάλλον εκπαίδευσης που αναδεικνύει την καινοτομία και τη βιωσιμότητα.

Με τη νέα LG B2B Academy, η LG Business Solutions ενισχύει τη θέση της στην αγορά των επαγγελματικών εφαρμογών, προσφέροντας στους συνεργάτες της όχι μόνο προηγμένες τεχνολογικές λύσεις, αλλά και πρόσβαση σε ένα σύγχρονο περιβάλλον εκπαίδευσης, επίδειξης και τεχνικής εξειδίκευσης.

LG Business Solutions Greece

Μια κατοικία οργανωμένη γύρω από την πισίνα

Στην Καισάρεια του Ισραήλ, ο αρχιτέκτονας Raz Melamed σχεδιάζει την E30 – Κατοικία στην Καισάρεια ως μια οικογενειακή κατοικία όπου η πισίνα γίνεται το χωρικό και οπτικό κέντρο του έργου. Αντί να αντιμετωπίζεται ως συμπληρωματικό στοιχείο της κατοικίας, η πισίνα αντιστρέφει τη συνηθισμένη ιεραρχία: το κτίριο οργανώνεται γύρω από αυτήν, επιτρέποντας στον υπαίθριο χώρο αναψυχής να καθορίσει τον ρυθμό της καθημερινής ζωής.

Το έργο ανατέθηκε από ένα ζευγάρι γύρω στα 50, αρχικά ως κατοικία Σαββατοκύριακου για τη φιλοξενία των παιδιών και των εγγονιών τους. Στη συνέχεια, το πρόγραμμα εξελίχθηκε σε μόνιμη κατοικία, με πολλαπλές σουίτες υπνοδωματίων, μεγάλους κοινόχρηστους χώρους και έμφαση στη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό, τον κήπο και την πισίνα.

Μια συνεχής μαύρη χαλύβδινη δοκός

Το βασικό αρχιτεκτονικό στοιχείο της κατοικίας είναι μια εκτεθειμένη μαύρη χαλύβδινη δοκός, ύψους 44,00 εκ. Αντί να κρυφτεί, η δοκός εκφράζεται ως συνεχής γραμμή που οργανώνει την κάτοψη, διαχωρίζει τα επίπεδα και οριοθετεί τους κύριους χώρους διημέρευσης.

Στο εσωτερικό, η δοκός λειτουργεί ως γέφυρα, συνδέοντας τη σκάλα με την πτέρυγα των υπνοδωματίων. Στο διώροφο καθιστικό, τέμνει οριζόντια το υαλοστάσιο της όψης, διατηρώντας ανεμπόδιστη τη θέα προς τον ουρανό και ενισχύοντας τη γραμμικότητα του κτιρίου. Προς τον κήπο, το ίδιο στοιχείο επεκτείνεται προς τα έξω, στηρίζοντας μια πέργκολα σε πρόβολο, η οποία σκιάζει τον υπαίθριο χώρο καθιστικού χωρίς υποστυλώματα και διατηρεί καθαρή τη θέα προς την πισίνα.

Όψη προς τον δρόμο και διαβαθμισμένη ιδιωτικότητα

Η όψη της εισόδου διαμορφώνεται με λευκό σοβά, οριζόντιες χαράξεις και κατακόρυφες ξύλινες περσίδες. Η αντίθεση ανάμεσα στον λευκό όγκο και το σκούρο ξύλο προσδίδει στην κατοικία μια λιτή αλλά σαφώς αναγνωρίσιμη παρουσία προς τον δρόμο.

Τα ξύλινα στοιχεία έχουν και λειτουργικό ρόλο. Αποκρύπτουν τη σκάλα από το εξωτερικό, επιτρέποντας παράλληλα τον φυσικό αερισμό. Η όψη λειτουργεί έτσι ταυτόχρονα ως φίλτρο, κατώφλι και εργαλείο περιβαλλοντικής απόδοσης.

Διώροφος χώρος διημέρευσης

Οι κύριοι κοινόχρηστοι χώροι οργανώνονται ως ακολουθία τραπεζαρίας και καθιστικού, κάτω από διώροφο ύψος. Η ανοιχτή κάτοψη ορίζεται από τη μαύρη χαλύβδινη δοκό στο επάνω επίπεδο, τα μεγάλα υαλοστάσια προς τον κήπο και μια λιτή παλέτα από ξύλο, μαύρο μέταλλο και ουδέτερους τόνους.

Ο φωτισμός δουλεύεται σε επίπεδα. Τα αναρτημένα γραμμικά φωτιστικά ανταποκρίνονται στην κλίμακα του χώρου, ενώ τα χωνευτά φωτιστικά εξυπηρετούν την καθημερινή λειτουργία. Μαζί, προσδίδουν μέτρο και καθαρότητα στον μεγάλο εσωτερικό όγκο.

Η κουζίνα ως ψηλό ξύλινο επίπεδο

Η κουζίνα οργανώνεται σε παράλληλη διάταξη, με μεγάλη νησίδα και λευκούς πάγκους από Corian. Πίσω της, μια ψηλή ξύλινη όψη κρύβει αποθηκευτικούς χώρους και μηχανολογικές εγκαταστάσεις, φτάνοντας σε όλο το ύψος του διώροφου χώρου.

Το ξύλινο αυτό επίπεδο τέμνεται από τη μαύρη χαλύβδινη δοκό, μετατρέποντας έναν λειτουργικό τοίχο σε βασική οπτική αναφορά του εσωτερικού. Η κουζίνα λειτουργεί έτσι όχι μόνο ως χώρος προετοιμασίας, αλλά και ως μέρος της αρχιτεκτονικής σύνθεσης της ζώνης διημέρευσης.

Σουίτες, υπόγειο και όροφος

Η κύρια σουίτα στο ισόγειο ανοίγεται άμεσα προς την πισίνα και συμπληρώνεται με ξύλινο δάπεδο. Το λουτρό της συνδυάζει επιφάνειες από travertino με τοίχους από μαύρο γρανίτη, μαύρα εξαρτήματα και λευκά στοιχεία από Corian, συνεχίζοντας την ελεγχόμενη παλέτα του έργου με φωτεινές επιφάνειες, σκούρες εντάσεις και φυσική πέτρα.

Επιπλέον υπνοδωμάτια και χώροι αναψυχής χωροθετούνται στο υπόγειο και στον όροφο. Home cinema και δωμάτιο παιχνιδιών εμπλουτίζουν την οικογενειακή ζωή, ενώ αιωρούμενα μαύρα χαλύβδινα σκαλοπάτια και μια γέφυρα με γυάλινο στηθαίο συνδέουν τα διαφορετικά επίπεδα, διατηρώντας την οπτική συνέχεια του εσωτερικού.

Κήπος, travertino και υπαίθρια ζωή

Οι εξωτερικοί χώροι περιλαμβάνουν διαφορετικές ζώνες καθιστικού, υπαίθρια κουζίνα και πισίνα επενδυμένη με τtravertino, συνεπίπεδη με τον κήπο. Η ίδια διάστρωση με travertino συνεχίζεται από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, ενισχύοντας τη συνέχεια ανάμεσα στους χώρους διημέρευσης και τον κήπο.

Η φύτευση παραμένει περιορισμένη, επιτρέποντας στην πισίνα, την πέργκολα και τη γραμμική δομή της κατοικίας να κυριαρχούν στο οικόπεδο. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία όπου η αρχιτεκτονική δεν πλαισιώνει απλώς την υπαίθρια ζωή, αλλά διαμορφώνεται μέσα από αυτήν.

Ένα περίκλειστο τοπίο στο κέντρο της κατοικίας

Στο Austin του Texas, το Tarrytown Residence από τους Alterstudio Architecture εισάγει μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα σε μια γειτονιά κατά βάση παραδοσιακή, με μεταπολεμικό χαρακτήρα. Η κατοικία οργανώνεται γύρω από ένα ιδιωτικό τοπίο, ανάμεσα σε έναν περίκλειστο κήπο προς τον δρόμο και μια κεντρική αυλή στο εσωτερικό του οικοπέδου.

Ο εξωτερικός χώρος δεν αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα συνθήκη, αλλά ως κεντρικό στοιχείο της καθημερινής ζωής. Το εσωτερικό ανοίγεται προς το τοπίο, κάτω από ένα συνεχές επίπεδο οροφής, με ειδικά υαλοστάσια συναρμολογημένα επί τόπου, σχεδιασμένα ώστε να περιορίζεται στο ελάχιστο η παρουσία του πλαισίου.

Ανάμεσα στον κήπο, την αυλή και το εσωτερικό

Η κατοικία σχεδιάζεται ως ακολουθία από κατώφλια. Η είσοδος γίνεται κάτω από το καμπύλο κλαδί μιας γειτονικής βελανιδιάς, μέσα από μια προσεκτικά σκηνοθετημένη διαδρομή.

Σε όλη την κάτοψη, οι αρχιτέκτονες επιδιώκουν μια λεπτή ισορροπία: από τη μία πλευρά, κάθε χώρος διατηρεί τη διακριτή του ταυτότητα· από την άλλη, η κατοικία παραμένει ενιαία και συνεχής. Περιορισμένες οπτικές φυγές προς τους επόμενους χώρους, εναλλαγές θέας και απρόσμενες στιγμές στη στροφή της διαδρομής προσδίδουν στην κατοικία μια πολυεπίπεδη ποιότητα, όπου η κίνηση γίνεται μέρος της αρχιτεκτονικής εμπειρίας.

Φως από ψηλά

Στο κέντρο της κατοικίας, ένα απρόσμενο υπερυψωμένο άνοιγμα φέρνει το εσωτερικό σε επαφή με τον ουρανό. Η χειρονομία αυτή ισορροπεί τον φυσικό φωτισμό στο βαθύτερο σημείο της κάτοψης, καδράροντας παράλληλα τη θέα προς την κορυφή των δέντρων.

Σε ένα κτίριο που οργανώνεται κυρίως μέσα από την οριζόντια συνέχεια, αυτή η κατακόρυφη τομή λειτουργεί ως ήπιο χωρικό γεγονός. Προσδίδει στο κέντρο της κατοικίας ύψος, ατμόσφαιρα και προσανατολισμό, επιτρέποντας στο φυσικό φως να λειτουργήσει ως βασικό υλικό του έργου.

Κατακόρυφες εντάσεις σε μια οριζόντια κατοικία

Παρότι η κατοικία οργανώνεται κυρίως οριζόντια, δύο χώροι εισάγουν ένταση καθ’ ύψος: η διώροφη βιβλιοθήκη και ένας αντίστοιχης κλίμακας προστατευμένος ημιυπαίθριος χώρος. Μαζί, εμπλουτίζουν την τομή του σπιτιού και δημιουργούν στιγμές απρόσμενου χωρικού βάθους.

Μια γέφυρα με γυάλινο δάπεδο, που ξεκινά από το loft του γραφείου, επιτρέπει την πρόσβαση στα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης και καταλήγει σε μικρό εξώστη προς τον προστατευμένο ημιυπαίθριο χώρο. Το στοιχείο αυτό συνδυάζει κίνηση, κατασκευή και θέα, μετατρέποντας μια λειτουργική σύνδεση σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της κατοικίας.

Αφαιρετικοί όγκοι και ελεγχόμενη ιδιωτικότητα

Η κατοικία πλαισιώνεται από δύο αφαιρετικούς όγκους, επενδυμένους με μαύρη πλίνθο μεγάλου μήκους και κέδρο βαμμένο σε μαύρη απόχρωση. Οι όγκοι αυτοί ολοκληρώνουν τη σύνθεση, ενώ προστατεύουν το εσωτερικό από τον δρόμο και από πιθανή μελλοντική ανάπτυξη στα γειτονικά οικόπεδα.

Σε ένα σχετικά πυκνό προαστιακό περιβάλλον, το σπίτι δημιουργεί έναν προσεκτικά προστατευμένο ιδιωτικό θύλακα. Η ιδιωτικότητα δεν επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την εσωστρέφεια, αλλά μέσα από την ακριβή τοποθέτηση τοίχων, υαλοστασίων, αυλών και αδιαφανών επιφανειών.

Η κατασκευή ως ατμόσφαιρα

Η κατασκευή και η λεπτομέρεια παίζουν καθοριστικό ρόλο στον χαρακτήρα της κατοικίας, χωρίς όμως να προβάλλονται αυτάρεσκα. Η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως ουδέτερος καμβάς για το φως και τη σκιά, τη φυσική υλικότητα και την παρουσία του κήπου.

Το ειδικά σχεδιασμένο σύστημα υαλοστασίων περιορίζει την παρουσία των πλαισίων, ενώ μεταλλικά στοιχεία -όπως ειδικά μεταλλικά υποστυλώματα, μεταλλικές μετόπες και τελειώματα, γυάλινο δάπεδο και μεταλλική γέφυρα, καθώς και ο διώροφος προστατευμένος ημιυπαίθριος χώρος- προσδίδουν ακρίβεια και βάθος. Μαζί με τη μαύρη πλίνθο, τον βαμμένο κέδρο, τα ειδικά σχεδιασμένα ξύλινα έπιπλα και τις κατασκευές αποθήκευσης, διαμορφώνουν ένα ελεγχόμενο αλλά πλούσιο σε υφές οικιακό περιβάλλον.

Κρυμμένο χρώμα και υλικό βάθος

Πίσω από το λιτό εξωτερικό και την πειθαρχημένη λεπτομέρεια, το εσωτερικό περιλαμβάνει απρόσμενες στιγμές χρώματος και υφής. Εμφανίζονται πίσω από πόρτες, στο βάθος βιβλιοθηκών και σε προσεκτικά επιλεγμένες επιφάνειες, προσδίδοντας στην κατοικία μια χωρική πυκνότητα που αποκαλύπτεται σταδιακά.

Το Tarrytown Residence δεν είναι μόνο μια κατοικία από πλήρη και κενά. Είναι ένα σπίτι που διαμορφώνεται μέσα από αντιθέσεις: ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, τη σκιά και το φως, την οριζόντια συνέχεια και την κατακόρυφη ένταση, την ακρίβεια και την ανακάλυψη.

Το Material Matters Vol. 7: Facades — Metal, Wood, Glass & Cladding, σε διοργάνωση του ek magazine, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στις 16 Ιουνίου στο Banquet Hall του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Η έβδομη εκδήλωση της σειράς ήταν αφιερωμένη στον σχεδιασμό και την κατασκευή αρχιτεκτονικών όψεων, προσεγγίζοντας την όψη ως τεχνικό, χωρικό, υλικό και πολιτισμικό πεδίο.

Τον συντονισμό της βραδιάς ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Αριάδνη Βοζάνη, Καθηγήτρια ΕΜΠ και Διευθύντρια Σύνταξης του ek magazine, και Σταύρος Μαρτίνος, μέλος της Συντακτικής Ομάδας. Οι προσκεκλημένοι ομιλητές παρουσίασαν δύο δικά τους έργα και ένα έργο άλλου αρχιτέκτονα, μέσα από τη δική τους κριτική ματιά, τηρώντας χρονικό όριο δέκα λεπτών.

Η βραδιά άνοιξε με τη Νατάσσα Λιανού και τον Ερμή Χαλβατζή των LC Architects, οι οποίοι παρουσίασαν τα έργα Orbit και Antenna Group σε επίπεδο μελέτης εφαρμογής, ενώ ανέδειξαν τις δυνατότητες του ινοπλισμένου σκυροδέματος στον σχεδιασμό των σύγχρονων όψεων. Στη συνέχεια, ο Νικόλας Τραβασάρος των Divercity Architects εστίασε στη σχέση της ορατότητας με την κίνηση του σώματος, μέσα από το κτίριο γραφείων στη Λεωφόρο Συγγρού και το νέο ξενοδοχείο Mitsis N’U Piraeus Port, χρησιμοποιώντας ως κτίριο αναφοράς το Institut du Monde Arabe των Ateliers Jean Nouvel.

Η Ματίλντα Μπεράχα των Arid ανέπτυξε μια στοχαστική προσέγγιση της όψης ως ορίου, παρουσιάζοντας το κτίριο Veil στην Κυψέλη και το κτίριο ναυτιλιακής εταιρείας στη Λεωφόρο Αλίμου, με αναφορές σε αντίστοιχα έργα στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Η Δήμητρα Κατσώτα των Buerger Katsota Architects ανέδειξε την όψη ως μέρος του δημόσιου χώρου, ξεκινώντας από το έργο των Alison και Peter Smithson και μεταφέροντας τη συλλογιστική αυτή στον σχεδιασμό των νέων εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στο Ελληνικό και ενός υπό ολοκλήρωση κτιρίου γραφείων στη Λεωφόρο Κηφισίας.

Ο Ανάργυρος Μουγιάκος των ISV Architects προσέγγισε την όψη ως γλυπτική κατασκευή από επάλληλα τυποποιημένα στοιχεία, αντλώντας παραδείγματα από τον αμερικανικό μοντερνισμό της δεκαετίας του 1950 και παρουσιάζοντας δύο αντίστοιχες εφαρμογές σε κτίρια ειδικών χρήσεων στην Αθήνα. Οι Φωτεινή Γουβέλη και Νίκη Κατσαραγάκη των A&S Architects έφεραν στο προσκήνιο τη σημασία της «πέμπτης όψης», μέσα από το κτίριο γραφείων στην οδό Πειραιώς και την Education City στη Ντόχα, χρησιμοποιώντας ως έργο αναφοράς την επανάχρηση του The Silo στην Κοπεγχάγη από τους COBE Architects.

Ο Ηρακλής Παπαχρίστου των Eraclis Papachristou Architects μίλησε για τις προκλήσεις του σχεδιασμού ψηλών κτιρίων, μέσα από δύο πρόσφατα παραδείγματα στη Λεμεσό, εστιάζοντας στη σημασία της θέας, αλλά και ενός ευρύτερου αρχιτεκτονικού οράματος, σε συνδυασμό με την απτικότητα και την υλική παρουσία. Οι Ήβη Νανοπούλου και Έρη Νικολούδη των TPA – Θύμιος Παπαγιάννης και Συνεργάτες επέλεξαν δύο έργα που χωρίζονται από χρονική απόσταση σχεδόν 60 ετών: το Κτίριο του ΟΣΕ στην οδό Καρόλου και το υπό κατασκευή Πάρκο Ελληνικής Ναυτικής Παράδοσης “Οδυσσέας” στον Φαληρικό Όρμο. Η παρουσίασή τους ανέδειξε τη συνέχεια της σκέψης του γραφείου μέσα από τη δημιουργική ανάγνωση του τόπου, του τοπίου και της ιστορίας, με κτίριο αναφοράς τη Fondation Louis Vuitton του Frank Gehry στο Παρίσι.

Ο Λουκάς Μπομπότης των Bobotis+Bobotis Architects παρουσίασε την προσωπική του κατοικία στην Αθήνα και το συγκρότημα One Floreasca στο Βουκουρέστι, αντλώντας ως σημείο αναφοράς την ανακαίνιση του Palazzo della Civiltà Italiana στη Ρώμη.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με την keynote ομιλία των Doriana Mandrelli Fuksas και Massimiliano Fuksas, οι οποίοι παρουσίασαν ένα εντυπωσιακό πανόραμα του έργου τους, από τον εσωτερικό σχεδιασμό έως τα μεγάλης κλίμακας κτιριακά συγκροτήματα και τους δημόσιους χώρους. Η συμμετοχή του διεθνώς καταξιωμένου Studio Fuksas έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στη φετινή διοργάνωση, ανοίγοντας έναν άμεσο διάλογο με την ελληνική αρχιτεκτονική κοινότητα και επιβεβαιώνοντας το υψηλό επίπεδο των παρουσιάσεων που χαρακτηρίζει τη σειρά Material Matters.

Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Ελληνοϊταλικού Επιμελητηρίου Αθηνών, του Ελληνοϊταλικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής. Το Material Matters Vol. 7 τίμησε με την παρουσία του ο Πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα, κ. Paolo Cuculi.

Πλατινένιος Χορηγός: Elval Colour
Χρυσός Χορηγός: F|Nous
Ασημένιος Χορηγός: Voutsadakis
Χάλκινος Χορηγός: E-dreams
Χορηγός Stage Design: Rouchotas
Χορηγός Cocktail Event: Dipo-Interwood
Χορηγοί: AkzoNobel, Alumil, Etem, Europa, Ilicon, Mipeco, Nolte Kitchens, VasGlass, Vitex
Υποστηρικτές: Anegersi, Δίοδος, Domiki Papanikolaou, Gratalum, Koligas Wood Essence, Knauf, Saint-Gobain Glass, Textures & Tiles
Χορηγοί Φιλοξενίας: Electra Rhythm Athens, Inn Athens
Χορηγός Κρασιών: Zacharias Winery

All-in-one λύση για την εποχή της υβριδικής εργασίας

Η LG Electronics παρουσιάζει το LG One:Quick, μια ολοκληρωμένη all-in-one σειρά οθονών τηλεδιασκέψεων, σχεδιασμένη για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται σήμερα τα επαγγελματικά meetings στην εποχή της υβριδικής εργασίας.

Η σειρά προσφέρει ένα ενιαίο περιβάλλον επικοινωνίας και παραγωγικότητας, συγκεντρώνοντας τεχνολογίες που συνήθως απαιτούν περισσότερα από ένα συστήματα. Συνδυάζοντας οθόνη υψηλής ανάλυσης 4K UHD, ενσωματωμένο υπολογιστικό σύστημα, κάμερα υψηλής ευκρίνειας, μικρόφωνα, ηχεία και λειτουργίες συνεργασίας σε πραγματικό χρόνο, το LG One:Quick απλοποιεί τη διαδικασία των συσκέψεων και μειώνει την ανάγκη για σύνθετες συνδέσεις ή εξωτερικό εξοπλισμό.

Επικοινωνία και συνεργασία σε μία συσκευή

Το LG One:Quick έχει σχεδιαστεί για να βοηθά τους οργανισμούς να δημιουργούν πιο αποδοτικά περιβάλλοντα συναντήσεων, όπου η επικοινωνία, η παρουσίαση και η ομαδική εργασία μπορούν να πραγματοποιούνται μέσα από μία μόνο συσκευή.

Η σειρά ανταποκρίνεται στην αυξανόμενη ανάγκη για ευέλικτα εργαλεία συνεργασίας σε γραφεία, αίθουσες συνεδριάσεων και επαγγελματικούς χώρους. Ο ολοκληρωμένος της χαρακτήρας επιτρέπει στους χρήστες να περνούν άμεσα από την τηλεδιάσκεψη στη συνεργατική εργασία, περιορίζοντας τα τεχνικά εμπόδια και υποστηρίζοντας πιο άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ των ομάδων.

LG One:Quick Works για αίθουσες συνεδριάσεων

Το LG One:Quick Works αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη πρόταση της σειράς, σχεδιασμένη για αίθουσες συνεδριάσεων και επαγγελματικά περιβάλλοντα όπου απαιτείται σταθερή και υψηλής ποιότητας επικοινωνία.

Το προϊόν προσφέρει εμπειρία video conferencing με αυτόματη εστίαση στον ομιλητή, καθαρή μετάδοση ήχου σε μεγαλύτερους χώρους και άμεση πρόσβαση σε συνεργατικές εφαρμογές, χωρίς την ανάγκη πρόσθετων εγκαταστάσεων. Παράλληλα, υποστηρίζει λειτουργίες ψηφιακού whiteboard, επιτρέποντας στις ομάδες να αναπτύσσουν ιδέες σε πραγματικό χρόνο, σαν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο.

LG One:Quick Flex για ευέλικτα σενάρια χρήσης

Το LG One:Quick Flex προσεγγίζει την επαγγελματική συνεργασία με μεγαλύτερη ευελιξία, καθώς μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικά σενάρια χρήσης, από μικρές συναντήσεις και παρουσιάσεις έως απομακρυσμένη συνεργασία.

Η λειτουργία πολλαπλής αφής, η ενσωματωμένη κάμερα και η δυνατότητα γραφής και σχολιασμού απευθείας πάνω στην οθόνη το καθιστούν χρήσιμο εργαλείο για διαδραστική επικοινωνία. Η δυνατότητα μετακίνησης της συσκευής επιτρέπει επίσης τη χρήση της σε διαφορετικούς χώρους μέσα στον ίδιο οργανισμό, ενισχύοντας την αξία μιας ενιαίας λύσης συνεργασίας.

Ένα πιο έξυπνο περιβάλλον meetings

Με τη σειρά One:Quick, η LG στοχεύει στη δημιουργία ενός πιο απλού, γρήγορου και αποδοτικού τρόπου συνεργασίας. Μετατρέποντας διαφορετικούς χώρους σε έξυπνα περιβάλλοντα επικοινωνίας, η λύση υποστηρίζει την παραγωγικότητα και συμβάλλει στη μείωση των τεχνικών εμποδίων της σύγχρονης εργασίας.

LG Business Solutions Greece

Ένα οικολογικό καταφύγιο στα Πυρηναία

Το Forestone Cabin από το Institute for Advanced Architecture of Catalonia (IAAC) είναι μια πειραματική ξύλινη κατοικία 20,00 τ.μ. στο MónNatura Pirineu, στα Πυρηναία. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τη φοιτητική ομάδα του 2025 στο Master in Ecological Architecture and Advanced Construction του IAAC, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Bio for Piri, η οποία προωθεί την αναγεννητική δασοπονία και τη βιώσιμη χρήση τοπικής ξυλείας από τα πυρηναϊκά δάση.

Με επικεφαλής τη Fundació Catalunya La Pedrera και χρηματοδότηση από το Biodiversity Foundation μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων Next Generation, η πρωτοβουλία επικεντρώνεται στη διαχείριση των δασών, στους τοπικούς κύκλους υλικών και στην αρχιτεκτονική ως οικολογικό εργαλείο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Forestone λειτουργεί ταυτόχρονα ως κατασκευασμένο πρωτότυπο, ερευνητικό έργο και μικρή κατοικήσιμη δομή για δύο άτομα, με χώρο ύπνου, εργασίας και λουτρό.

Ένας βράχος που αναπαύεται στο τοπίο

Η μορφή της καμπίνας αντλεί από το βραχώδες ανάγλυφο των Πυρηναίων. Σχεδιάζεται σαν ένας όγκος πέτρας που μοιάζει να κύλησε από το βουνό και να στάθηκε φυσικά στο σημείο, με πρισματική γεωμετρία, κεκλιμένους τοίχους και επικλινή στέγη.

Η γλυπτική αυτή μορφή δεν είναι μόνο συμβολική. Η γεωμετρία ανταποκρίνεται στις ανάγκες του προγράμματος, στις κλιματικές συνθήκες και στον ηλιασμό, ρυθμίζοντας τα ύψη και τις αναλογίες των χώρων μέσα σε ένα συμπαγές αποτύπωμα. Τα προσεκτικά τοποθετημένα ανοίγματα καδράρουν τη θέα προς τα γύρω βουνά και επιτρέπουν τον διαμπερή αερισμό, ενώ τα ανοιγόμενα ξύλινα παντζούρια εξασφαλίζουν πλήρη συσκότιση τη νύχτα, περιορίζοντας τη φωτορύπανση και υποστηρίζοντας τις αστρονομικές δραστηριότητες της περιοχής.

Τοπική ξυλεία και κατασκευή με επίγνωση της φωτιάς

Ο φορέας και το κέλυφος κατασκευάστηκαν με τοπικά panels από σταυρωτή-επικολλητή ξυλεία και καμένο ξύλο από κοντινά δάση. Η εξωτερική όψη αποτελείται από σανίδες πεύκου με φυσικές ακμές, καμένες σύμφωνα με την ιαπωνική τεχνική Yakisugi ή Shou Sugi Ban, όπου η επιφανειακή στρώση του ξύλου καίγεται ώστε να αυξηθεί η αντοχή του σε έντομα, νερό, φωτιά και μούχλα.

Οι σανίδες κόπηκαν στις τελικές διαστάσεις και κάηκαν από τους ίδιους τους φοιτητές. Πέρα από την ενίσχυση της ανθεκτικότητας του υλικού, η επεξεργασία αυτή συνδέει συμβολικά την καμπίνα με τη διαχείριση και την πρόληψη των πυρκαγιών, κρίσιμο ζήτημα για την αναγεννητική δασοπονία στα Πυρηναία. Το έργο αντιμετωπίζει έτσι τη φωτιά όχι μόνο ως απειλή, αλλά και ως υλική και πολιτισμική συνθήκη του τοπίου.

Ένα ενιαίο ξύλινο εσωτερικό

Στο εσωτερικό, η καμπίνα διαμορφώνεται ως ένα συμπαγές, πλήρως ενιαίο ξύλινο περιβάλλον. Ειδικά κατασκευασμένα στοιχεία από CLT, όπως το κρεβάτι, τα σταθερά έπιπλα, ο πάγκος του νιπτήρα και τα καθίσματα, σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από τους φοιτητές στα Valldaura Labs.

Η αρχιτεκτονική, ο φορέας και ο εξοπλισμός οργανώνονται ως ένα ενιαίο σύστημα. Το εσωτερικό αποφεύγει τις περιττές διακρίσεις ανάμεσα στο κτίριο και το αντικείμενο, επιτρέποντας στον μικρό χώρο να λειτουργεί με σαφήνεια, διατηρώντας παράλληλα έντονη αίσθηση θερμότητας και υλικής συνέχειας.

Χέρια, μαλλί και πέτρα

Η υλικότητα του Forestone επεκτείνεται πέρα από την ξυλεία. Κατά τη διάρκεια ενός ετήσιου φεστιβάλ μαλλιού στην κοντινή πόλη Sort, οι φοιτητές συνεργάστηκαν με τοπικούς κτηνοτρόφους για τη συλλογή μαλλιού προβάτου. Το μαλλί πλύθηκε, στέγνωσε και μετατράπηκε σε τσόχα στα Valldaura, με τη βοήθεια και υποστήριξη της Ολλανδής καλλιτέχνιδας Rian van Dijk.

Οι κουβέρτες, τα χαλιά και οι μαξιλαροθήκες που προέκυψαν εξοπλίζουν την καμπίνα, ενσωματώνοντας την τοπική χειροτεχνία και τα γεωργικά προϊόντα στο έργο. Στην ίδια επίσκεψη, οι φοιτητές συνέλεξαν μια πέτρα από το γύρω τοπίο και τη λάξευσαν χειρωνακτικά με ηλεκτρικά εργαλεία, δημιουργώντας έναν μοναδικό νιπτήρα. Μέσα από αυτές τις χειρονομίες, η καμπίνα συνδέεται υλικά με το γεωγραφικό και πολιτισμικό της περιβάλλον.

Ένα επαναλήψιμο πρωτότυπο δασικής κατοίκησης

Από την αρχή, το Forestone σχεδιάστηκε με έμφαση στη δυνατότητα επανάληψης. Δείχνει πώς η αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας μπορεί να κατασκευαστεί με τοπική ξυλεία, τεχνογνωσία και μεθόδους χαμηλού αποτυπώματος, κατοικώντας σε δασικά τοπία χωρίς να αλλοιώνει τα υπάρχοντα οικοσυστήματα.

Η χρήση αρθρωτών στοιχείων CLT, τεχνικών ξηρής συναρμολόγησης και διαθέσιμων τοπικών υλικών επιτρέπει στην καμπίνα να προσαρμόζεται, να αναπαράγεται ή να αποσυναρμολογείται ανάλογα με τις ανάγκες. Με αυτή την έννοια, το έργο προτείνει ένα μοντέλο βιώσιμης δασικής κατοίκησης, συνδέοντας την αρχιτεκτονική παραγωγή με τη μακροπρόθεσμη περιβαλλοντική φροντίδα.

Εκπαίδευση, τοπική παραγωγή και αναγεννητική δασοπονία

Το Forestone συνδέει την εκπαίδευση, την τοπική βιομηχανία, τη χειροτεχνία και την αναγεννητική δασοπονία. Μέσα από την προσεκτική λεπτομέρεια, την πολυστρωματική κατασκευή και την άμεση σχέση με τον τόπο, η καμπίνα προτείνει μια εναλλακτική προσέγγιση για την κατασκευή σε ευαίσθητα τοπία.

Από τον Ιανουάριο του 2026, η καμπίνα είναι ανοιχτή σε επισκέπτες στο MónNatura Pirineu, στο Planes de Son, προσφέροντας τη δυνατότητα κατοίκησης του πρωτοτύπου και άμεσης εμπειρίας της σχέσης του με το τοπίο, τα υλικά και το κλίμα.

Ένα ανεξάρτητο εργαστήριο κεραμικής στο West Seattle

Στο Δυτικό Seattle, το Ceramics Studio από τους GO’C σχεδιάζεται ως ένα νέο ανεξάρτητο εργαστήριο και χώρος μαθημάτων, αδειοδοτημένο ως DADU, δηλαδή ως ανεξάρτητη βοηθητική κατοικία. Το κτίριο τοποθετείται σε ένα αστικό οικόπεδο και προσφέρει εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους για τη διαμόρφωση και το ψήσιμο κεραμικών, διατηρώντας παράλληλα τη δυνατότητα μελλοντικής κατοίκησης.

Το έργο ανατέθηκε από μια δημιουργό χρηστικών κεραμικών, της οποίας η δουλειά συνδέεται βαθιά με το τοπίο και τη μνήμη του Northern Saskatchewan. Η πρόκληση για την ομάδα σχεδιασμού ήταν να δημιουργήσει έναν χώρο που θα υποστήριζε την πρακτική της, θα ανταποκρινόταν στην ήρεμη δύναμη των αντικειμένων της και θα λειτουργούσε ως περιβάλλον έμπνευσης για τη διδασκαλία της κεραμικής.

Χώρος παραγωγής, διδασκαλίας και συνάντησης

Η εύρεση κατάλληλου χώρου για κεραμική στο Seattle είναι δύσκολη και συχνά ιδιαίτερα δαπανηρή, ειδικά για ένα εξελισσόμενο ατελιέ που χρειάζεται χώρο για πλάσιμο, ψήσιμο, αποθήκευση, μαθήματα και pop-up shops. Έχοντας κατοικήσει για αρκετά χρόνια στο υπάρχον σπίτι, η ιδιοκτήτρια αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο εργαστήριο, απόλυτα συντονισμένο με τις λειτουργικές της ανάγκες και την αισθητική της.

Η νέα κατασκευή δεν σχεδιάστηκε μόνο ως χώρος εργασίας, αλλά και ως ένας ευέλικτος πυρήνας της γειτονιάς. Από την ολοκλήρωσή της, έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαστήριο κεραμικής, αίθουσα μαθημάτων, χώρος εορταστικού pop-up shop, χώρος προετοιμασίας φαγητού, τόπος κοινών δείπνων και, στο loft, ως γραφείο και ξενώνας.

Το φως ως εργαλείο εργασίας

Το φυσικό φως αποτελεί βασικό στοιχείο. Μεγάλοι φεγγίτες διαπερνούν τη στέγη σε τρία καίρια σημεία: στο loft, στο κύριο εσωτερικό εργαστήριο και στον στεγασμένο εξωτερικό χώρο των καμινιών. Κάθε άνοιγμα φέρνει το φως εκεί όπου είναι περισσότερο απαραίτητο, υποστηρίζοντας τόσο την ακρίβεια της κεραμικής εργασίας όσο και την ατμόσφαιρα του χώρου.

Ένας μεγάλος πρόβολος επεκτείνεται από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, δημιουργώντας μια στεγασμένη βεράντα για δύο κλιβάνους και αυξάνοντας την ωφέλιμη επιφάνεια του εργαστηρίου. Η χειρονομία αυτή συνδέει την παραγωγή, το ψήσιμο και τη συνάντηση σε μια ενιαία αρχιτεκτονική ακολουθία.

Φέρων οργανισμός, ξυλεία και συνέχεια των υλικών

Τα εμφανή δοκάρια, εσωτερικά και εξωτερικά, δημιουργούν έναν καθαρό κατασκευαστικό ρυθμό και φέρνουν θερμούς τόνους ξύλου σε όλο το κτίριο. Η δομή της στέγης λειτουργεί ως ενοποιητικό στοιχείο, συνδέοντας οπτικά το εσωτερικό εργαστήριο, το loft και τον εξωτερικό χώρο εργασίας.

Στο εσωτερικό, η υλικότητα οργανώνεται μέσα από μια καθαρή μετάβαση: λευκοί τοίχοι έκθεσης στο κάτω μέρος και θερμό ξύλο ψηλότερα. Η αντίθεση αυτή υποστηρίζει την παρουσίαση των κεραμικών, ενώ ακολουθεί τις γραμμές του φορέα και της στέγης σε πρόβολο. Γραμμικός φωτισμός αναδεικνύει την ξύλινη κάτω όψη της στέγης, προσδίδοντας ζεστασιά στον χώρο στη διάρκεια των μεγάλων χειμώνων του Seattle.

Μια απλή και ισχυρή αρχιτεκτονική έκφραση

Η κεραμική ταυτότητα της ιδιοκτήτριας χαρακτηρίζεται από ήσυχες φόρμες, απλοπό σχεδιασμό και φυσικούς, γήινους τόνους. Η αρχιτεκτονική απαντά με αντίστοιχα συγκρατημένη γλώσσα: άμεση, θερμή και προσεκτικά δουλεμένη, χωρίς περιττή οπτική ένταση.

Αντί για ένα ουδέτερο βοηθητικό κτίσμα, το έργο δίνει στην πράξη της δημιουργίας καθαρή αρχιτεκτονική παρουσία. Είναι συμπαγές αλλά γενναιόδωρο, λιτό αλλά ακριβές, σχεδιασμένο να υποστηρίζει τόσο τη μοναχική εργασία όσο και τη συλλογική δραστηριότητα.

Κατασκευή μέσα από συνεργασία

Το έργο υλοποιήθηκε με περιορισμένο προϋπολογισμό. Η ιδιοκτήτρια εργάστηκε καθημερινά μαζί με τον εργολάβο κατά την κατασκευή, ενώ ο σύντροφός της και φίλοι της συνέβαλαν επίσης στη δημιουργία του χώρου. Αυτή η συλλογική διαδικασία προσδίδει στο εργαστήριο ιδιαίτερο χαρακτήρα: δεν είναι μόνο ένα σχεδιασμένο αντικείμενο, αλλά ένας χώρος διαμορφωμένος μέσα από κοινή προσπάθεια.

Το Ceramics Studio συνδυάζει εργασία, διδασκαλία, φιλοξενία και μελλοντική προσαρμοστικότητα σε ένα μικρό κτίριο. Δείχνει πώς ένα ανεξάρτητο εργαστήριο μπορεί να γίνει ταυτόχρονα οικείος χώρος παραγωγής και γενναιόδωρη κοινωνική υποδομή για μια δημιουργική πρακτική.

Μια κατοικία στο δασώδες τοπίο της Canela

Μέσα σε συγκρότημα κατοικιών στην Canela, στην ορεινή περιοχή του Rio Grande do Sul στη Βραζιλία, η Κατοικία στην Canela από το γραφείο 0E1 Arquitetos διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, την κατασκευαστική τεχνική και το τοπίο. Περιτριγυρισμένη από φυσικά δάση και χαμηλούς λόφους, η κατοικία τοποθετείται σε επικλινές οικόπεδο 500,00 τ.μ., με υψομετρική διαφορά περίπου 10,00 μ. από την είσοδο έως το επιλεγμένο σημείο δόμησης και περίπου 15,00 μ. στο σύνολο του οικοπέδου.

Η έντονη κλίση αποτέλεσε βασική αφετηρία του σχεδιασμού. Αντί το ανάγλυφο και η βλάστηση να αντιμετωπιστούν ως περιορισμοί, οργάνωσαν την τοποθέτηση, την πρόσβαση και την κατασκευαστική λογική της κατοικίας.

Συμπαγές καταφύγιο με ευέλικτη χρήση

Το έργο ανατέθηκε από μια οικογένεια με έντονο ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική, η οποία συμμετείχε ενεργά στις συζητήσεις και στις αποφάσεις σε όλη τη διάρκεια της μελέτης. Η κατοικία σχεδιάστηκε τόσο ως καταφύγιο του Σαββατοκύριακου όσο και ως χώρος βραχυχρόνιας μίσθωσης, με ένα συμπαγές και αυτάρκες πρόγραμμα ικανό να φιλοξενεί άνετα έως δύο ζευγάρια.

Σε περίπου 120,00 τ.μ. δομημένης επιφάνειας, το ζητούμενο ήταν η ανεξαρτησία των υπνοδωματίων, χωρίς να υποβαθμίζεται η ποιότητα των κοινόχρηστων χώρων. Το αποτέλεσμα είναι μια μικρή, σφιχτά δουλεμένη κατοικία, όπου κάθε τετραγωνικό μέτρο συνδέεται με σαφή λειτουργική και ατμοσφαιρική πρόθεση.

Ανάλυση του οικοπέδου και ελάχιστη επέμβαση

Πριν από την έναρξη του σχεδιασμού, μια διεπιστημονική ομάδα βιολόγων και τοπογράφων πραγματοποίησε αναλυτική αποτύπωση του οικοπέδου. Η βλάστηση χαρτογραφήθηκε, τα δέντρα καταγράφηκαν και τα είδη ταξινομήθηκαν ως ενδημικά ή ξενικά, επιτρέποντας στους αρχιτέκτονες να κατανοήσουν με ακρίβεια το δασώδες περιβάλλον.

Η κατοικία τοποθετήθηκε στο μοναδικό υφιστάμενο ξέφωτο του οικοπέδου, ώστε να περιοριστεί η απομάκρυνση δέντρων και να αποφευχθούν εκτεταμένες εκσκαφές. Με αυτόν τον τρόπο, το γύρω οικοσύστημα διατηρείται και το δάσος γίνεται ενεργό μέρος της εμπειρίας κατοίκησης.

Τετράγωνη κάτοψη και οργάνωση γύρω από το καθιστικό

Η κατοικία οργανώνεται σε τετράγωνη κάτοψη 10,80 x 10,80 μ. Μέσα σε αυτή την κανονική γεωμετρία, οι χώροι αναπτύσσονται δυναμικά, σε διάταξη που θυμίζει σπείρα. Το καθιστικό βρίσκεται στο κέντρο και λειτουργεί ως ο βασικός πυρήνας οργάνωσης.

Από τον κεντρικό αυτό χώρο αναπτύσσονται οι βοηθητικές λειτουργίες και οι ιδιωτικές ζώνες. Δύο ανεξάρτητες σουίτες, κουζίνα, χώρος υπηρεσίας, barbecue area και βεράντες συνδέονται με το καθιστικό, διαμορφώνοντας μια σαφή ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια χρήση και την ιδιωτικότητα.

Ελαφρύς μεταλλικός σκελετός ως κατασκευαστική στρατηγική

Η επιλογή συστήματος ελαφρού μεταλλικού σκελετού ανταποκρίνεται άμεσα στους περιορισμούς του οικοπέδου και στον πειραματικό χαρακτήρα του έργου. Ελαφρύ και γρήγορο στη συναρμολόγηση, το σύστημα απέφυγε την ανάγκη χρήσης μπετονιέρας στο εργοτάξιο και περιόρισε την επιβάρυνση του εδάφους και της βλάστησης.

Μια πλάκα εξομάλυνσης λειτουργεί ως βάση για τον μεταλλικό σκελετό, μειώνοντας τα απόβλητα, διατηρώντας καθαρό το εργοτάξιο και επιτρέποντας τον ακριβή έλεγχο της κατασκευής. Πέρα από την τεχνική του λειτουργία, ο μεταλλικός σκελετός επηρέασε και την αρχιτεκτονική γλώσσα της κατοικίας, επιτρέποντας μεγαλύτερα ανοίγματα, καθαρές συναρμογές και σαφή σχέση του όγκου με το τοπίο.

Βιομηχανικά υλικά σε οικιακή κλίμακα

Αντί ο μεταλλικός σκελετός να καλυφθεί ώστε να μιμηθεί μια συμβατική κατασκευή τοιχοποιίας, η κατοικία αποδέχεται τη βιομηχανική του λογική. Οι εξωτερικοί τοίχοι και η στέγη επενδύονται με τραπεζοειδή sandwich panels, υλικό που συνήθως συναντάται σε βιομηχανικά κτίρια, εδώ όμως εφαρμόζεται στην κλίμακα μιας κατοικίας.

Τα panels προσφέρουν θερμική και ακουστική απόδοση, απαιτούν περιορισμένη συντήρηση και ενοποιούν οπτικά το κτίριο. Η τοποθέτησή τους απαίτησε εξειδικευμένα συνεργεία, ώστε να εξασφαλιστούν κατασκευαστική ακρίβεια και καθαρό τελείωμα. Εξωτερικά, η σκουρόχρωμη επένδυση περιορίζει το οπτικό αποτύπωμα της κατοικίας, επιτρέποντάς της να αναδύεται διακριτικά μέσα από τα δέντρα.

Φεγγίτης, ανοίγματα και θέα στο δάσος

Η ασύμμετρη στέγη καταλήγει στο υψηλότερο σημείο της σε έναν φεγγίτη, δημιουργώντας τη μοναδική άμεση θέα προς τον ουρανό μέσα από το πυκνό δάσος. Το άνοιγμα αυτό φέρνει σταθερό φυσικό φως στο εσωτερικό, ενισχύει την αντίληψη του χώρου και δημιουργεί μεταβαλλόμενα παιχνίδια φωτός και σκιάς στη διάρκεια της ημέρας.

Τα μεγάλα ανοίγματα από το δάπεδο έως την οροφή, ύψους 2,40 μ., εξασφαλίζουν άφθονο φυσικό φως και αερισμό, μετατρέποντας το γύρω δάσος σε συνεχή παρουσία μέσα στην κατοικία. Τα κουφώματα υποχωρούν ελαφρά από την όψη, δημιουργώντας διαδοχικά επίπεδα και κάδρα θέας που προσδίδουν βάθος στο κέλυφος.

Πρόσβαση μέσα από το ανάγλυφο

Η πρόσβαση στην κατοικία εντάσσεται προσεκτικά στην κλίση του εδάφους. Μια σκάλα 64 σκαλοπατιών ελίσσεται μέσα στο οικόπεδο, αποφεύγοντας δέντρα και ρίζες. Κάθε σκαλοπάτι έχει διαστάσεις 1,20 x 0,30 μ., με ενδιάμεσα πλατύσκαλα 1,20 x 1,20 μ.

Η σκάλα προσαρμόστηκε κατά την κατασκευή σε σχέση με το ανάγλυφο. Τα σκαλοπάτια στηρίζονται κεντρικά, δημιουργώντας μικρούς προβόλους που, σε συνδυασμό με τη φύτευση, δίνουν την αίσθηση μιας ελαφριάς, σχεδόν αιωρούμενης διαδρομής μέσα στο δάσος.

Εσωτερικές ζώνες, ξύλο και σχιστόλιθος

Στο εσωτερικό, η αρχιτεκτονική οργανώνεται οπτικά σε δύο ζώνες. Έως το ύψος των 2,40 μ., οι τοίχοι παραμένουν λευκοί και συνεχίζονται στις πόρτες και στα ανοίγματα προς τις βεράντες. Πάνω από αυτό το επίπεδο, επενδύσεις από ξύλο Tauari ακολουθούν την κλίση της στέγης, ενώ μαύρες μεταλλικές λεπτομέρειες σηματοδοτούν τις αλλαγές των υλικών και επανεμφανίζονται στα σοβατεπί.

Το δάπεδο από σχιστόλιθο ενισχύει τη συνοχή της υλικής παλέτας. Αρχικά διαθέσιμος σε πλάκες 0,40 x 0,40 μ., ο σχιστόλιθος κόπηκε σε τεμάχια 0,10 x 0,40 μ., σχηματίζοντας μοτίβο που παραπέμπει σε παρκέ. Με τον χρόνο, το υλικό αποκτά μια πρασινωπή πατίνα, ενσωματώνοντας την επίδραση του κλίματος και της υγρασίας στον χαρακτήρα της κατοικίας.

Καθιστικό, κουζίνα και αυτόνομες σουίτες

Το καθιστικό, υπερυψωμένο περίπου 2,00 μ. από το έδαφος, συνδέεται με βεράντα και μια κρυφή σκάλα που οδηγεί στον κήπο. Μια ξυλόσομπα προσφέρει θερμική άνεση στο ψυχρότερο ορεινό κλίμα και λειτουργεί ως σημείο αναφοράς του κεντρικού χώρου. Από εδώ, το γύρω τοπίο ξεδιπλώνεται σαν εικόνα που αλλάζει συνεχώς.

Η κουζίνα στρέφεται προς την πλευρά της πρόσβασης και διατηρεί άμεση οπτική και λειτουργική σχέση με τη σκάλα και τον πίσω χώρο barbecue. Οι πάγκοι από βασάλτη συνδυάζονται με ντουλάπια σε εναλλαγές λευκού και ξύλου, σε συνέχεια με την υλική λογική του εσωτερικού.

Οι σουίτες σχεδιάζονται ως αυτόνομες ενότητες. Στο κύριο υπνοδωμάτιο, το κεφαλάρι από ξύλινες περσίδες ενσωματώνει μια λειτουργική εσοχή, ενώ η πόρτα του λουτρού κρύβεται στο ίδιο επίπεδο, ενισχύοντας την οπτική συνέχεια. Τα μεγάλα ανοίγματα του λουτρού βλέπουν στο δάσος, προσφέροντας γενναιόδωρη θέα χωρίς να αναιρούν την ιδιωτικότητα.

Ένα εργαστήριο κατοίκησης και κατασκευής

Η κατοικία στην Canela ξεκίνησε το 2021 και ολοκληρώθηκε το 2024, λειτουργώντας ως ένα είδος αρχιτεκτονικού εργαστηρίου. Η δομημένη επιφάνεια των 120,00 τ.μ. αντιστοιχεί στο ελάχιστο επιτρεπόμενο μέγεθος του συγκροτήματος κατοικιών και επιτεύχθηκε χωρίς απομάκρυνση δέντρων, μέσα από τη μείωση των πλευρικών αποστάσεων.

Η κατασκευή ακολούθησε ένα αποδοτικό χρονοδιάγραμμα: περίπου δύο μήνες για τις θεμελιώσεις, δύο εβδομάδες για τη συναρμολόγηση του μεταλλικού φορέα και επιπλέον μήνες για τα κλεισίματα και τα εσωτερικά τελειώματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το έργο δείχνει πώς σύγχρονα κατασκευαστικά συστήματα και υλικά, σπάνια σε οικιακή κλίμακα, μπορούν να απαντήσουν σε αυστηρές συνθήκες ένταξης στο τοπίο.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σφιχτά δουλεμένο καταφύγιο, που συνδυάζει κατασκευαστική ακρίβεια και αρχιτεκτονική ευαισθησία, προσφέροντας μια εμπειρία κατοίκησης βαθιά ενταγμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Μια πολυκατοικία με καμπύλη γεωμετρία στην Αθήνα

Στα βόρεια προάστια της Αθήνας, το Chiven από τους The Hive Architects διαμορφώνεται ως μια πολυκατοικία που ισορροπεί ανάμεσα στην αρχιτεκτονική ακρίβεια και τη ρευστότητα της μορφής. Μέσα από καθαρές γεωμετρίες και καμπύλες επιφάνειες που μοιάζουν να διαμορφώνονται από τον άνεμο και το φως, το έργο αναπτύσσεται ως μια δυναμική σύνθεση όγκων, αποφεύγοντας τη στατικότητα και επιδιώκοντας τη συνεχή κίνηση του βλέμματος.

Το κτίριο, συνολικής επιφάνειας 770,00 τ.μ., αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028. Η αρχιτεκτονική του γλώσσα ορίζεται από έντονες οριζόντιες χαράξεις και απαλά καμπύλα περιβλήματα, τα οποία αγκαλιάζουν τους εσωτερικούς χώρους και διαμορφώνουν τόσο την όψη όσο και την εμπειρία κατοίκησης.

Οριζόντιες στρώσεις και καμπύλα περιβλήματα

Η βασική αρχιτεκτονική χειρονομία εκφράζεται μέσα από διαδοχικές οριζόντιες στρώσεις και καμπύλες απολήξεις που μαλακώνουν τον όγκο του κτιρίου. Οι καμπύλες δεν λειτουργούν ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως χωρικά εργαλεία: οργανώνουν την κίνηση, κατευθύνουν τη θέα και δημιουργούν ένα διαρκές παιχνίδι φωτός και σκιάς στις όψεις.

Καθώς ο ήλιος μετακινείται στη διάρκεια της ημέρας, οι επιφάνειες του κτιρίου ανταποκρίνονται μέσα από αντανακλάσεις, σκιάσεις και μεταβολές βάθους. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση κατοίκησης που αλλάζει σταδιακά με τον χρόνο, προσδίδοντας αίσθηση κίνησης σε έναν κατά τα άλλα συμπαγή αστικό όγκο.

Συνέχεια ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Τα διαφανή στηθαία μειώνουν την αίσθηση ορίου, επιτρέποντας στο φως να εισχωρεί βαθύτερα στο κτίριο και ενισχύοντας την οπτική συνέχεια ανάμεσα στους χώρους κατοίκησης, τους εξώστες και το γύρω περιβάλλον.

Οι μεγάλοι εξώστες επεκτείνουν τα διαμερίσματα προς τα έξω, προσφέροντας άνετους υπαίθριους χώρους. Το κτίριο οργανώνεται ως μια καθ’ ύψος ακολουθία ιδιωτικών και ημιυπαίθριων ζωνών, όπου κάθε επίπεδο διατηρεί την αυτονομία του, συμμετέχοντας παράλληλα στη συνολική συνέχεια της σύνθεσης.

Νερό, φως και βιοκλιματικός χαρακτήρας

Οι υπερυψωμένες πισίνες και τα υδάτινα στοιχεία λειτουργούν ως καθρέφτες του ουρανού, ενισχύοντας την αίσθηση αιώρησης, ηρεμίας και ελαφρότητας. Το νερό αποτελεί βασικό συνθετικό εργαλείο, συμβάλλοντας στην ατμόσφαιρα του έργου και εντείνοντας τον βιοκλιματικό του χαρακτήρα.

Η σχέση ανάμεσα στο νερό, το φως και τις καμπύλες επιφάνειες προσδίδει στο κτίριο μια πιο ήπια παρουσία. Αντί να βασίζεται στη μάζα και την αδιαφάνεια, το έργο δουλεύει με αντανακλάσεις, φιλτραρισμένο φως και προσεκτικά διαμορφωμένα όρια ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό χώρο.

Γήινη υλικότητα και φυτεμένοι εξώστες

Η υλικότητα του έργου κινείται σε μια διακριτική παλέτα γήινων αποχρώσεων, όπου ανάγλυφες επιφάνειες συνδιαλέγονται με λείες υφές. Η ελεγχόμενη αυτή υλική γλώσσα υποστηρίζει την καθαρότητα της μορφής, προσδίδοντας βάθος και θερμότητα στην καμπύλη γεωμετρία του κτιρίου.

Η έμφαση στη λεπτομέρεια είναι εμφανής στις καμπύλες απολήξεις των πλακών, στη συνέχεια των οριζόντιων γραμμών και στην ενσωμάτωση της φύτευσης. Το πράσινο μαλακώνει τη γεωμετρία και εισάγει την ιδέα υπερυψωμένων κήπων στους επάνω ορόφους, φέρνοντας φυσικά στοιχεία στην κατακόρυφη ανάπτυξη της πολυκατοικίας.

Δώμα ως υπερυψωμένος χώρος χαλάρωσης

Η σύνθεση αναπτύσσεται καθ’ ύψος, μέσα από διαδοχικά επίπεδα που εξασφαλίζουν ιδιωτικότητα, χωρίς να διακόπτουν την οπτική συνέχεια. Στην κορυφή, το κτίριο ολοκληρώνεται με ένα ευρύχωρο δώμα, σχεδιασμένο ως υπερυψωμένος χώρος χαλάρωσης.

Τα ανοίγματα φιλτράρουν το φως και δημιουργούν εστιασμένες οπτικές φυγές, μετατρέποντας το δώμα σε προστατευμένο υπαίθριο χώρο. Με αυτόν τον τρόπο, η έννοια της κατοίκησης επεκτείνεται πέρα από το ίδιο το διαμέρισμα, προτείνοντας μια πολυεπίπεδη εμπειρία καθημερινής ζωής.

Σύγχρονη αστική κατοίκηση

Το Chiven επαναπροσεγγίζει τη σύγχρονη πολυκατοικία μέσα από μια ισορροπία λιτότητας, τεχνολογίας και φυσικών στοιχείων. Το έργο δεν επιδιώκει να επιβληθεί στο περιβάλλον του, αλλά να συνομιλήσει μαζί του μέσα από τη μορφή, το φως, το νερό και τη φύτευση.

Το αποτέλεσμα είναι μια πρόταση κατοίκησης ταυτόχρονα αισθητηριακή και λειτουργική: ένα κτίριο που διαμορφώνεται από την κίνηση, τη συγκρατημένη υλικότητα και την αναζήτηση ενός πιο ρευστού τρόπου ζωής στην πόλη.

Αρθρωτή ξύλινη αρχιτεκτονική για τον αναγεννητικό τουρισμό

Στην Barra dos Remédios, στη δυτική ακτή της Ceará, τα Casa Daia Bungalows από τους UNA barbara e valentim αποτελούν μέρος ενός boutique hotel που σχεδιάστηκε γύρω από τον αναγεννητικό τουρισμό, την πολιτιστική εμβύθιση και τη στενή σχέση με τον τόπο και την τοπική κοινότητα. Η Casa Daia άνοιξε το 2025, σε μια απομακρυσμένη και περιβαλλοντικά ευαίσθητη περιοχή, όπου η αρχιτεκτονική καλείται να απαντήσει όχι μόνο στο πρόγραμμα και την άνεση, αλλά και στο τοπίο, στη δυσκολία πρόσβασης και στην ανάγκη περιβαλλοντικής φροντίδας.

Το έργο αναπτύσσεται σε μια πρώην φάρμα επιφάνειας περίπου 2.200.000,00 τ.μ. —ή 220,00 εκταρίων— όπου συνυπάρχουν μαγκρόβια, αμμοθίνες, όχθες ποταμών, βλάστηση caatinga και παράκτιο δάσος. Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, τα bungalows λειτουργούν ως κατασκευαστικά ακριβής και χαμηλού αποτυπώματος παρέμβαση, αξιοποιώντας την εκβιομηχανισμένη ξύλινη κατασκευή ως εργαλείο φιλοξενίας σε εύθραυστα τοπία.

Τέσσερα bungalows σε υπάρχοντα ξέφωτα

Η παρέμβαση αποτελείται από τέσσερα bungalows, επιφάνειας περίπου 90,00 τ.μ. το καθένα, τοποθετημένα με προσοχή σε υπάρχοντα ξέφωτα ώστε να αποφευχθεί η απομάκρυνση της φυσικής βλάστησης. Οι ρηχές θεμελιώσεις και τα υπερυψωμένα ξύλινα decks μειώνουν την άμεση επέμβαση στο έδαφος και διατηρούν τη φυσική διαπερατότητα του οικοπέδου.

Η θέση κάθε όγκου καθορίστηκε με βάση μελέτες ηλιασμού και επικρατούντων ανέμων. Ο διαμπερής αερισμός, η σκίαση και η θερμική άνεση επιτυγχάνονται χωρίς εξάρτηση από μηχανικά συστήματα, επιτρέποντας στα κτίρια να λειτουργούν σε αρμονία με το κλίμα.

Βεράντες, μεγάλα γείσα και συνέχεια με το τοπίο

Τα bungalows χαρακτηρίζονται από βεράντες, εκτεταμένα γείσα και μεγάλα προστατευμένα ανοίγματα. Τα στοιχεία αυτά εγκαθιστούν μια διαρκή σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το τοπίο, επιτρέποντας στο φυσικό φως, στη σκιά και στον αέρα να λειτουργούν ως βασικές παράμετροι της εμπειρίας κατοίκησης.

Η αρχιτεκτονική αποφεύγει τα σκληρά όρια ανάμεσα στο κτίριο και τον τόπο. Αντίθετα, διαμορφώνει σκιασμένα κατώφλια και ανοιχτές γωνίες, όπου η εμπειρία της φιλοξενίας καθορίζεται από τη γύρω βλάστηση, το παράκτιο κλίμα και τον πιο αργό χρόνο του τοπίου.

Modular BV: ένα εκβιομηχανισμένο ξύλινο σύστημα

Τα bungalows κατασκευάστηκαν με το σύστημα Modular BV, το οποίο αναπτύχθηκε από τους UNA barbara e valentim σε συνεργασία με τη βραζιλιάνικη εταιρεία τεχνολογικής ξυλείας Crosslam και συναρμολογήθηκε επιτόπου από την Abaeté Construtora e Incorporadora. Το σύστημα βασίζεται σε προκατασκευασμένες μονάδες από CLT αναδασωμένου ευκαλύπτου, που παράγονται σε ελεγχόμενο εργοστασιακό περιβάλλον και συναρμολογούνται εν ξηρώ στο εργοτάξιο.

Για ένα έργο σε απομακρυσμένη και περιβαλλοντικά ευαίσθητη περιοχή, το σύστημα προσφέρει ουσιαστικά πλεονεκτήματα. Ενισχύει τον έλεγχο κόστους, χρόνου και περιβαλλοντικού αποτυπώματος, μειώνει τα απόβλητα και συντομεύει σημαντικά τον χρόνο υλοποίησης σε σχέση με συμβατικές μεθόδους κατασκευής υψηλών προδιαγραφών.

Βιομηχανική ακρίβεια και αρχιτεκτονική υπογραφή

Στην Casa Daia, η προκατασκευή δεν αντιμετωπίζεται ως περιορισμός. Συνδυάζοντας αρχιτεκτονική αντίληψη και βιομηχανική ακρίβεια, το έργο προτείνει ένα μοντέλο όπου η τεχνολογία υποστηρίζει τον σχεδιασμό, χωρίς να τον υποκαθιστά.

Το αποτέλεσμα είναι ένα αρθρωτό ξύλινο σύστημα ικανό να απαντήσει στις περιβαλλοντικές, κατασκευαστικές και πολιτισμικές συνθήκες του τόπου. Η Casa Daia αποτελεί το δεύτερο υλοποιημένο παράδειγμα του συστήματος Modular BV, μετά το Modular Bahia, μια μονοκατοικία στη νότια ακτή της Bahia, όπου εφαρμόστηκαν οι ίδιες αρχές ανεξάρτητης ξύλινης δομής, στοιχείων πλήρωσης από CLT, διαμπερούς αερισμού, σκίασης και ένταξης στο τοπίο.

Τοπίο, κοινότητα και πρακτικές χαμηλού αποτυπώματος

Η τοποθέτηση των bungalows ξεκινά από την αναγνώριση της περιβαλλοντικής ιδιαιτερότητας της Barra dos Remédios, όπου πολλαπλά οικοσυστήματα και παραδοσιακοί τρόποι ζωής συνυπάρχουν σε ένα τοπίο που αντιστέκεται στον χρόνο. Πριν από οποιαδήποτε κατασκευή, εκπονήθηκε εκτεταμένη μελέτη περιβαλλοντικής ζωνοποίησης, σύμφωνα με τις αρχές του αναγεννητικού τουρισμού: ελάχιστο αποτύπωμα, ένταξη στο τοπίο, ανάδειξη της τοπικής κουλτούρας και σεβασμός στον χρόνο της γης.

Η Casa Daia διατηρεί επίσης σταθερό διάλογο με γειτονικές κοινότητες, όπως η Pescada Nova και η Praia Nova. Το έργο δίνει προτεραιότητα στην τοπική εργασία, υποστηρίζει κοινωνικές πρωτοβουλίες και υιοθετεί πρακτικές χαμηλού αποτυπώματος, όπως συλλογή βρόχινου νερού, φωτοβολταϊκή ενέργεια, διαχείριση αποβλήτων, αγροδασοπονία και μείωση των πλαστικών μιας χρήσης.

Αρχιτεκτονική, τοπίο και κοινότητα σε συνέχεια

Σε ένα περιβάλλον έντονων περιβαλλοντικών και κοινωνικών μεταβολών, η Casa Daia προτείνει μια ευαίσθητη και χειροπιαστή εναλλακτική για τον σύγχρονο τουρισμό. Τα bungalows δείχνουν πώς η αρχιτεκτονική φιλοξενίας μπορεί να συνομιλεί με απομακρυσμένους τόπους χωρίς να τους επιβαρύνει.

Μέσα από την αρθρωτή ξύλινη κατασκευή, την προσεκτική τοποθέτηση και τη δέσμευση απέναντι στην τοπική κοινότητα, η Casa Daia συνδέει την αρχιτεκτονική, το τοπίο και την τοπική κουλτούρα σε μια σχέση συνέχειας.

Μια πρώην αποθήκη μετατρέπεται σε χώρο ευεξίας

Στο Μεταξουργείο, οι Studio Maneo μετατρέπουν μια πρώην αποθήκη σε έναν φωτεινό και ήρεμο χώρο ευεξίας. Το Hekate Fitness Club βασίζεται στην αρχιτεκτονική ιδέα της αποσύνδεσης από την πόλη, διαμορφώνοντας ένα εσωτερικό όπου η άσκηση, η ασφάλεια και η αισθητηριακή αποφόρτιση συνυπάρχουν.

Παρότι η ιδιοκτήτρια προέρχεται από τον χώρο του αθλητισμού, το ζητούμενο δεν ήταν η δημιουργία ενός συμβατικού γυμναστηρίου. Ο σχεδιασμός επιδιώκει πρώτα απ’ όλα να προσφέρει στον επισκέπτη μια αίσθηση προσωπικής ασφάλειας και σεβασμού της ταυτότητάς του, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως ανάσα από τους ρυθμούς και τα ερεθίσματα του αστικού κέντρου.

Αποσύνδεση από την ένταση της πόλης

Η έννοια της ευεξίας προσεγγίζεται ως σωματική και πνευματική εμπειρία. Στόχος ήταν ο επισκέπτης να αισθανθεί πιο κοντά στη φύση, αλλά και στη δική του εσωτερική κατάσταση, μέσα από έναν χώρο που δεν οργανώνεται μόνο γύρω από την απόδοση, αλλά και γύρω από την κίνηση, τη συγκέντρωση και την αποκατάσταση.

Η ατμόσφαιρα διαμορφώνεται με φυσικά υλικά, καθαρές γεωμετρίες και το φως ως βασικό εργαλείο σύνθεσης. Οι ξύλινες επενδύσεις, οι τόνοι τερακότας και οι γήινες αποχρώσεις συγκροτούν ένα ήρεμο περιβάλλον, όπου η εναλλαγή φωτός και σκιάς γίνεται μέρος της εμπειρίας του χώρου.

Φυσικά υλικά και ήπια αδιαφάνεια

Η όψη οργανώνεται με αμμοβολημένο γυαλί, επιτυγχάνοντας ισορροπία ανάμεσα στη διάχυση του φωτός και την απαλή αδιαφάνεια. Με αυτόν τον τρόπο, ο χώρος προστατεύεται από την άμεση οπτική έκθεση προς τον δρόμο, ενώ το φυσικό φως εισέρχεται με ήπιο τρόπο, δημιουργώντας ένα ασφαλές και ατμοσφαιρικό περιβάλλον άσκησης.

Στο εσωτερικό, ο χώρος των 140,00 τ.μ. αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα. Στο ισόγειο φιλοξενούνται η υποδοχή και οι βασικοί χώροι άσκησης, ενώ στον όροφο τοποθετούνται οι βοηθητικές λειτουργίες, όπως τα αποδυτήρια και τα λουτρά. Η χωρική λογική του «κουτιού μέσα σε κουτί» ορίζει με σαφήνεια τις χρήσεις, χωρίς να κατακερματίζει την ατμόσφαιρα του εσωτερικού.

Το «κουτί μέσα σε κουτί» και ο χώρος πολεμικών τεχνών

Ο χώρος των πολεμικών τεχνών ορίζεται από ξύλινα πάνελ στους τοίχους, διαφοροποιούμενος από τις υπόλοιπες χρήσεις και ενισχύοντας την αίσθηση ενός εσωτερικού όγκου που φωλιάζει μέσα στον μεγαλύτερο χώρο. Η χειρονομία αυτή προσδίδει στο έργο καθαρότητα και βάθος, διατηρώντας παράλληλα τη συνέχεια ανάμεσα στις επιμέρους λειτουργίες.

Αντίστοιχα, η ξύλινη υποδοχή σχεδιάζεται ως ένα στοιχείο σε μορφή κουτιού. Η επένδυση με κλοστρά τη συνδέει οπτικά με τον χώρο των πολεμικών τεχνών στο βάθος, επαναφέροντας την ιδέα των ένθετων όγκων μέσα από το υλικό, τον ρυθμό και τη διαφάνεια.

Γραμμικοί φεγγίτες και σκάλα ως φίλτρο φωτός

Δύο βασικά στοιχεία καθορίζουν τις φωτιστικές ποιότητες του έργου: οι γραμμικοί φεγγίτες και η κεντρική σκάλα που οδηγεί στο δεύτερο επίπεδο. Οι φεγγίτες επιτρέπουν στο φυσικό φως να διαχέεται απαλά στη διάρκεια της ημέρας, μεταβάλλοντας σταδιακά την ατμόσφαιρα του εσωτερικού.

Η σκάλα πλαισιώνεται από έναν ψηλό, ελεύθερα τοποθετημένο τοίχο, ο οποίος λειτουργεί ως φίλτρο ανάμεσα στις δύο βασικές χρήσεις. Στο μέσο του τοίχου, μια κατακόρυφη σχισμή επενδύεται με κλοστρά, δημιουργώντας εναλλαγές φωτός και σκιάς, πλήρους και κενού, αδιαφάνειας και διαφάνειας.

Εσωτερική φύτευση ως χειρονομία αποφόρτισης

Καθώς ο επισκέπτης διασχίζει τον χώρο, συναντά φυτά εσωτερικού χώρου τοποθετημένα σε χτιστές ζαρντινιέρες. Η φύτευση δεν λειτουργεί ως απλή διακόσμηση, αλλά ως μεταβατικό φίλτρο ανάμεσα στην εμπειρία της άσκησης και της ευεξίας.

Η χειρονομία αυτή υποστηρίζει την αποφόρτιση τόσο κατά την είσοδο από την ένταση της πόλης όσο και κατά την έξοδο, μετά τη σωματική άσκηση. Μέσα από αυτή την ακολουθία, το Hekate Fitness Club αντιμετωπίζει την ευεξία ως εμπειρία που ξεκινά πριν από την προπόνηση και συνεχίζεται μετά από αυτήν, συνδέοντας σώμα, φως, υλικότητα και ατμόσφαιρα.

Το διαμέρισμα του Arthur Casas στο Σάο Πάολο

Σχεδιασμένο ως ιδιωτική κατοικία του ίδιου του αρχιτέκτονα, το AC Apartment από τον Arthur Casas συνδυάζει κατασκευαστική ακρίβεια, λειτουργικότητα και προσωπική αφήγηση. Βρίσκεται στο Praça Henrique Monteiro, ένα συγκρότημα μικτών χρήσεων που επίσης φέρει την υπογραφή του, και λειτουργεί ως άμεση προέκταση της σκέψης του γύρω από την αρχιτεκτονική, το design και τη σύγχρονη αστική ζωή.

Κάθε απόφαση, από τη διάταξη της κάτοψης έως τη λεπτομέρεια των ξυλουργικών κατασκευών, ανταποκρίνεται συνειδητά στις ανάγκες της καθημερινότητας. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που συνδυάζει χωρική ροή, κρυφά συστήματα και σαφή αισθητική πρόθεση, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα μια ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο ζωής του αρχιτέκτονα: από μια κατοικία της δεκαετίας του ’40 στο Pacaembu, σχεδιασμένη από τον Artigas, σε ένα πιο συμπαγές, σύγχρονο και πρακτικό αστικό διαμέρισμα.

Κάτοψη 300,00 τ.μ. χωρίς ανενεργούς χώρους

Με επιφάνεια περίπου 300,00 τ.μ., το διαμέρισμα σχεδιάστηκε ώστε να περιορίζονται οι ανενεργοί χώροι και να προτάσσονται οι άμεσες κινήσεις, η λειτουργική σαφήνεια και η ευελιξία των χώρων. Ο πλήρης αυτοματισμός, οι ειδικές κατασκευές και η εκτεταμένη χρήση φυσικών υλικών διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρα ακριβή αλλά φιλόξενη, ελεγχόμενη αλλά κατοικημένη.

Το εσωτερικό λειτουργεί επίσης ως ήρεμο υπόβαθρο για την προσωπική συλλογή του Arthur Casas: έργα τέχνης, γλυπτά, βιβλία, φωτογραφίες, αντικείμενα συναισθηματικής αξίας και κομμάτια design. Όπως σημειώνει ο ίδιος, το να σχεδιάζει για τον εαυτό του είναι εύκολο, καθώς γνωρίζει με ακρίβεια τι του αρέσει και πώς ζει.

Ενιαίος χώρος διημέρευσης

Με την είσοδο στο διαμέρισμα, η ενοποίηση των χώρων γίνεται αμέσως αντιληπτή. Η πόρτα ανοίγει σε έναν ενιαίο χώρο διημέρευσης, όπου το living, η τραπεζαρία, το home theater και η κουζίνα συνδέονται μέσα από μια μοναδική αρχιτεκτονική χειρονομία. Η κυκλοφορία παραμένει ρευστή και ανεμπόδιστη, ενώ τα σταθερά στοιχεία οργανώνουν φυσικά τη χωρική εμπειρία.

Στο living, ο καναπές Fusca του Arthur Casas για τη Micasa κατέχει κεντρική θέση, πλαισιωμένος από καρέκλες Bauhaus του Franco Albini, την πολυθρόνα Elda του Joe Colombo και το τραπέζι Desenho του Arthur Casas. Η ατμόσφαιρα καθορίζεται έντονα από την τέχνη, με έργα των Mira Schendel, Carlito Carvalhosa, Anna Maria Maiolino και Waltércio Caldas, μεταξύ άλλων.

Τραπεζαρία, κουζίνα και σταθερές ξύλινες κατασκευές

Η μετάβαση προς την τραπεζαρία γίνεται αβίαστα. Ένα τραπέζι από τάβλες ξύλου canela, σχεδιασμένο από τον Arthur Casas, πλαισιώνεται από καθίσματα Flair’o της B&B Italia, ενώ γλυπτά των Rafael Oboé, Liuba Wolf, Ilha do Ferro και Rhodes ενισχύουν τον πολυεπίπεδο χαρακτήρα του χώρου. Ένας πίνακας του Paulo Pasta κυριαρχεί στον τοίχο, ενώ τα ενσωματωμένα φωτιστικά στη συνεχή ξύλινη οροφή εξασφαλίζουν φωτισμό ακριβείας σε όλο το διαμέρισμα.

Στην κουζίνα ξεχωρίζουν το σκαμπό Disco του Arthur Casas για το Studio Objeto και οι πάγκοι από Neolith Basalt Grey, ενταγμένοι σε ειδική ξυλουργική κατασκευή σχεδιασμένη από τον ίδιο. Οι ξυλουργικές κατασκευές αποκρύπτουν τις ηλεκτρικές συσκευές και βελτιστοποιούν την αποθήκευση, επιτρέποντας στην κουζίνα είτε να ενσωματώνεται στον χώρο διημέρευσης είτε να απομονώνεται με συρόμενη πόρτα, ανάλογα με τη χρήση.

Home theater και πολυλειτουργικό γραφείο

Δίπλα στην κουζίνα, το home theater επαναφέρει τον καναπέ Fusca, αυτή τη φορά σε συνδυασμό με το τραπεζάκι Tavolino 1932 του Gio Ponti, την πολυθρόνα Marsala του Michael Ducaroy για τη Ligne Roset και μια ταπισερί του Henri Laurens. Στα ράφια, γλυπτά, κεραμικά και πιάτα των Livia Gorka, Pablo Picasso και Jean Lurçat συνυπάρχουν με βιβλία και προσωπικά αντικείμενα.

Ανάμεσα στον χώρο διημέρευσης και την ιδιωτική ζώνη, το γραφείο λειτουργεί ως πολυλειτουργικό δωμάτιο. Χρησιμοποιείται ως χώρος εργασίας, ενώ μπορεί επίσης να φιλοξενήσει ένα κρεβάτι όταν επισκέπτεται το σπίτι κάποιο από τα παιδιά του αρχιτέκτονα. Στον χώρο ξεχωρίζουν το σκαμπό Pivot High της Vitra και η συλλογή μικρογραφιών αυτοκινήτων του Arthur Casas, εκτεθειμένη σε ειδικά σχεδιασμένες εσοχές.

Μετάβαση προς την ιδιωτική ζώνη

Ο διάδρομος που οδηγεί στα υπνοδωμάτια επενδύεται με ξύλο, δημιουργώντας μια ήρεμη μετάβαση προς τους ιδιωτικούς χώρους του διαμερίσματος. Στους τοίχους, μια συλλογή φωτογραφιών περιλαμβάνει έργα των Pierre Verger, Mario Cravo Neto, Bob Wolfenson και Cristiano Mascaro, μετατρέποντας την κυκλοφορία σε εκθεσιακή ακολουθία.

Στη master suite, η ατμόσφαιρα διαμορφώνεται μέσα από διακριτικό φωτισμό, vintage φωτιστικά, σώματα όπως το Ledtube της Marset, συνεχή ξύλινη οροφή και ειδικά σχεδιασμένα έπιπλα. Η πολυθρόνα του Giuseppe Scapinelli και το κομοδίνο από μάρμαρο Via Appia συμπληρώνουν τον χώρο, μαζί με έργα καλλιτεχνών όπως οι Tarsila do Amaral, Emiliano Di Cavalcanti, Athos Bulcão και Flávio de Carvalho.

Τεχνολογία, ακρίβεια και ατμόσφαιρα

Κάθε τεχνική λεπτομέρεια ενσωματώθηκε με ακρίβεια: κεντρική αναρρόφηση, ενσωματωμένο ηχητικό σύστημα, αόρατος κλιματισμός, σύστημα προστασίας από την υγρασία, έξυπνοι αισθητήρες και πλήρης αυτοματισμός. Τα φωτιστικά της XAL αναδεικνύουν τα έργα τέχνης και τα υλικά με ακριβή κατανομή φωτός, χωρίς να ανταγωνίζονται την αρχιτεκτονική.

Ο τεχνικός αυτός έλεγχος υποστηρίζει τη συνολική ατμόσφαιρα του διαμερίσματος. Το έργο δεν αφορά μόνο την αποδοτικότητα ή την έκθεση αντικειμένων, αλλά τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος κατοίκησης όπου οι υποδομές υποχωρούν μέσα στην αρχιτεκτονική, αφήνοντας τα υλικά, την τέχνη και την καθημερινή ζωή να έρθουν στο προσκήνιο.

Αρχιτεκτονική σε κλίμακα 1:1

Η κατοίκηση ενός διαμερίσματος που σχεδιάστηκε από τον ίδιο, από το κτίριο και την κάτοψη έως τα τελειώματα και τα έπιπλα, επιτρέπει στον Arthur Casas να βιώσει την αρχιτεκτονική του σε κλίμακα 1:1. Το Praça Henrique Monteiro, που συνδυάζει ξενοδοχείο, εστιατόριο, αρτοποιείο, jazz club και κατοικίες στο ίδιο συγκρότημα, αντιμετωπίζεται από τον αρχιτέκτονα ως ένας ζωντανός οργανισμός σε συνεχή προσαρμογή.

Για τον Casas, το διαμέρισμα δεν μπορεί να αποκοπεί από το ευρύτερο έργο. Η σημασία του βρίσκεται στη συνέχεια της αρχιτεκτονικής γλώσσας ανάμεσα στην κατοικία, τον πύργο και τις υπόλοιπες λειτουργίες του συγκροτήματος. Το AC Apartment είναι, επομένως, ταυτόχρονα ιδιωτική κατοικία και βιωμένο αρχιτεκτονικό μανιφέστο: ένα σφιχτά δουλεμένο αστικό διαμέρισμα, διαμορφωμένο από την αρχιτεκτονική, την τέχνη, τη μνήμη και τις καθημερινές συνήθειες.

Ένα μουσείο για τη δημιουργική αυτονομία των παιδιών

Στο Amsterdam Noord, το KiMu Kinderkunstmuseum ανοίγει ως ένα νέο μουσείο τέχνης αφιερωμένο στη δημιουργικότητα των παιδιών. Αντί να αντιμετωπίζει την καλλιτεχνική εκπαίδευση ως αλληλουχία προκαθορισμένων ασκήσεων, το KiMu προσφέρει στα παιδιά χώρο για να εξερευνήσουν, να δοκιμάσουν, να περιπλανηθούν, να αμφισβητήσουν, να αποτύχουν και να ξεκινήσουν ξανά. Το μουσείο διαθέτει τις συνθήκες, τα εργαλεία και τα υλικά, χωρίς να κατευθύνει τη διαδικασία προς ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Η προσέγγιση αυτή στηρίζεται σε μια σαφή παιδαγωγική θέση. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως πλήρεις συμμετέχοντες στη δημιουργική διαδικασία, με δικές τους ιδέες, δεξιότητες και επιθυμίες. Όπως σημειώνει η ιδρύτρια και διευθύντρια Suzanne Huis, δύο πράγματα θέλουν να γνωρίζουν τα παιδιά: αν είναι ευπρόσδεκτα και αν μπορούν να είναι ο εαυτός τους. Στο KiMu, η απάντηση και στα δύο είναι θετική.

Parallel Processes: παιδιά και καλλιτέχνες σε παράλληλη πορεία

Το KiMu ανοίγει με την έκθεση Parallel Processes, παρουσιάζοντας έργα σχεδόν εβδομήντα παιδιών μαζί με έργα των Ολλανδών καλλιτεχνών Brian Elstak, Willem Harbers και Roos van Haaften. Κάθε καλλιτέχνης συνέβαλε στη διαμόρφωση των ateliers μέσα από τον δικό του τρόπο δουλειάς, χωρίς τα παιδιά να έχουν δει τα έργα τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Η Roos van Haaften έδωσε κατευθύνσεις για το studio φωτός, όπου τα παιδιά πειραματίζονται με το φως, την αντανάκλαση και τη σκιά μέσα από απλά, καθημερινά υλικά. Ο Brian Elstak εισήγαγε την πρακτική της αφήγησης μέσα από εικόνα, γλώσσα και συλλογική δημιουργία, ενώ ο Willem Harbers συνέβαλε με μια διαδικασία υλικής διερεύνησης, δουλεύοντας με πέτρα, μέταλλο και κατασκευασμένες μορφές που εξελίσσονται στον χρόνο.

Η έκθεση δεν εστιάζει μόνο στα ολοκληρωμένα έργα, αλλά κυρίως στη διαδικασία που τα παράγει: σκίτσα, πειράματα, ενδιάμεσα στάδια και στιγμές δοκιμής. Παιδιά και καλλιτέχνες εργάστηκαν με παρόμοια υλικά, ερωτήματα και στρατηγικές, αναπτύσσοντας τα αποτελέσματά τους ανεξάρτητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προκύπτουν απρόσμενες ομοιότητες, όπως ρομπότ που παραπέμπουν στον Elstak ή κατασκευές τύπου κλωβού που θυμίζουν τον Harbers, παρότι τα παιδιά δεν είχαν δει τα έργα τους.

Η διαδικασία ως αφετηρία

Τα ateliers του μουσείου λειτουργούν ως χώροι εργασίας, όχι ως αίθουσες διδασκαλίας. Τα εργαλεία και τα υλικά είναι ελεύθερα προσβάσιμα, ενώ η οργάνωση του χώρου ενισχύει την αυτόνομη χρήση. Τα παιδιά αποφασίζουν τι θα φτιάξουν και πώς θα δουλέψουν, ενώ το περιβάλλον τα βοηθά να συγκεντρωθούν και να ακολουθήσουν τις δικές τους ιδέες.

Η παιδαγωγική του KiMu βασίζεται σε πολυετή εμπειρία στην καλλιτεχνική εκπαίδευση και στη δουλειά με παιδιά σε περιβάλλον atelier. Το μουσείο προτείνει ένα «προετοιμασμένο περιβάλλον»: πλούσια οργανωμένα τραπέζια και επιφάνειες δαπέδου, με υλικά και εργαλεία που καλούν τα παιδιά να ξεκινήσουν, χωρίς να επιβάλλουν θέμα, πρόγραμμα ή προκαθορισμένο αποτέλεσμα.

Από ακατέργαστο κέλυφος σε μουσειακό περιβάλλον

Το KiMu βρίσκεται στο Amsterdam Noord, μια περιοχή σε γρήγορη ανάπτυξη απέναντι από τον ποταμό IJ, με κηπουπόλεις, πρώην βιομηχανικές ζώνες και αναπλάσεις στο παραλιακό μέτωπο. Σε ένα νέο κτίριο με προβλεπόμενη μουσειακή χρήση, το KiMu και οι WE architecten μετέτρεψαν ένα άδειο κέλυφος από σκυρόδεμα σε μουσειακό περιβάλλον, διατηρώντας συνειδητά τον ακατέργαστο, βιομηχανικό χαρακτήρα του χώρου.

Η κάτοψη οργανώνεται γύρω από έναν μεγάλο κεντρικό χώρο διπλού ύψους, με μεγάλα ανοίγματα προς το νερό. Οι επισκέπτες εισέρχονται μέσα από ένα διώροφο foyer με shop και στη συνέχεια οδηγούνται σε αυτόν τον ανοιχτό όγκο, από όπου ξεκινούν διαφορετικές διαδρομές, οπτικές φυγές και εμπειρίες.

Σκάλες, μπαλκόνι, δίχτυ και ανοιχτές οπτικές

Δύο ξύλινες σκάλες, ένα τριγωνικό μπαλκόνι και ένα αιωρούμενο δίχτυ καθορίζουν τον τρόπο χρήσης του μουσείου. Το μπαλκόνι λειτουργεί σχεδόν σαν παρατηρητήριο, διασπώντας τον κεντρικό όγκο και προσφέροντας στα παιδιά μια νέα οπτική. Το δίχτυ διαμορφώνει έναν χώρο χαλάρωσης και ανάπαυσης, ενώ ένας καθρέφτης πάνω από αυτό συλλαμβάνει το φως και επαναφέρει στο εσωτερικό την αντανάκλαση του νερού.

Λεπτά πλαίσια από ξύλο κερασιάς και εσωτερικά παράθυρα διατηρούν τις οπτικές φυγές ανάμεσα στα ateliers και τους βασικούς χώρους, εισάγοντας μια λιτή αρχιτεκτονική γλώσσα με αναφορές σε μια μινιμαλιστική ιαπωνική αισθητική. Η παλέτα συνδυάζει το ήπιο βιομηχανικό γκρι, που προκύπτει από το υφιστάμενο κέλυφος σκυροδέματος, με τόνους moss yellow.

Ένας χώρος σχεδιασμένος μέσα από τη χρήση και την κατασκευή

Ο σχεδιασμός αναπτύχθηκε μέσα από στενή συνεργασία. Η Suzanne Huis προσδιόρισε τον τρόπο λειτουργίας των χώρων και ανέπτυξε πολλά από τα εσωτερικά concepts, συμπεριλαμβανομένων των ateliers και των επίπλων, ενώ οι WE architecten τα μετέφρασαν σε χωρικό σχεδιασμό και πρόσθεσαν νέες παρεμβάσεις, όπως οι σκάλες, το μπαλκόνι και το δίχτυ.

Η διαδικασία παραμένει ορατή στο εσωτερικό. Υλικά αναζητήθηκαν στην πορεία, ενώ έπιπλα σχεδιάστηκαν, προσαρμόστηκαν και κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια του έργου, συχνά με επαναχρησιμοποιημένα ή ευρεθέντα υλικά. Τα ίδια τα παιδιά συμμετείχαν στην κατασκευή τμημάτων του εσωτερικού, ενισχύοντας την ιδέα ότι το μουσείο δεν είναι μια ολοκληρωμένη εικόνα, αλλά ένα ζωντανό περιβάλλον ανακάλυψης.

Λεπτομέρειες εσωτερικού και συλλογική δημιουργία

Το foyer και το shop οργανώνονται γύρω από έναν ενιαίο πάγκο, που εξυπηρετεί τόσο τη λειτουργία του μουσείου όσο και τη λιανική χρήση. Ο πάγκος επενδύεται με μεταχειρισμένα πλακίδια της δεκαετίας του 1930, στα οποία τα παιδιά τύπωσαν τμήματα του λογοτύπου του KiMu. Πάνω από αυτόν, μια μεγάλη φωτιστική εγκατάσταση του καλλιτέχνη Rein, αιωρούμενη από την οροφή του foyer, αποτελείται από καθρεφτιζόμενα γυάλινα στοιχεία που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το φως.

Το βεστιάριο περιλαμβάνει σύστημα lockers των i29 architects, από τη νέα σειρά Elements Amsterdam, κατασκευασμένο από χάλυβα και τσόχα σε αντιθετικούς χρωματισμούς, σε συνδυασμό με κρεμάστρες στο ύψος των παιδιών, που παραπέμπουν σε σχολικό περιβάλλον. Στα ateliers, τα έπιπλα αναπτύχθηκαν μέσα από την πρακτική χρήση και την εμπειρία της Suzanne Huis στη δουλειά με παιδιά και κατασκευάστηκαν από τη Lika Kortmann / LikaPika. Το Atelier of Light δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Toeval Gezocht, αξιοποιώντας την εμπειρία του σε εκθέσεις γύρω από τις δημιουργικές διαδικασίες των παιδιών, μεταξύ άλλων και στο Stedelijk Museum Amsterdam.

Ένα μουσείο για τη διαδικασία, τη φαντασία και την ανακάλυψη

Το KiMu δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν τα παιδιά έχουν τον χώρο να σκεφτούν, να φτιάξουν και να αναπτύξουν τις ιδέες τους με τον δικό τους τρόπο. Εστιάζοντας στο πώς οι ιδέες παίρνουν μορφή μέσα στον χρόνο, και όχι μόνο στο τελικό αποτέλεσμα, το μουσείο προτείνει ένα διαφορετικό μοντέλο σχέσης με την τέχνη, την εκπαίδευση και τη δημιουργικότητα.

Το μουσείο εγκαινιάστηκε επίσημα από τη δήμαρχο του Άμστερνταμ Femke Halsema, μαζί με τον παιδικό δήμαρχο της πόλης, Kiyaro. Περισσότερο από ένα μουσείο για παιδιά, το KiMu σχεδιάζεται ως περιβάλλον όπου η αυτονομία, η φαντασία και η διαδικασία γίνονται θεμέλιο της δημιουργικής ανάπτυξης.

Ένα μικρό nail studio στο Παγκράτι

Στο Παγκράτι, το Nailon Room από το So Far Studio διαμορφώνεται ως ένα συνοικιακό nail studio σε έναν ιδιαίτερα περιορισμένο χώρο μόλις 20,00 τ.μ. Αντί η μικρή επιφάνεια να αντιμετωπιστεί ως περιορισμός, το έργο οργανώνεται ως ένα ενιαίο, ατμοσφαιρικό περιβάλλον, όπου το φως, η υφή και η χωρική συνέχεια καθορίζουν την εμπειρία του εσωτερικού.

Ο σχεδιασμός εστιάζει στην απαλότητα και την οικειότητα, δημιουργώντας μια ήρεμη παύση μέσα στον ρυθμό της πόλης. Με την είσοδο στον χώρο, η εμπειρία καθορίζεται από μια αιωρούμενη υφασμάτινη εγκατάσταση στην οροφή, η οποία εισάγει αίσθηση ελαφρότητας, χωρίς να μειώνει την καθαρότητα του δωματίου.

Μια αιωρούμενη υφασμάτινη εγκατάσταση ως εργαλείο χωρικής διαμόρφωσης

Η ημιδιαφανής υφασμάτινη επιφάνεια λειτουργεί ταυτόχρονα ως φίλτρο φωτός και ως χωρικό εργαλείο. Διαχέει τον φωτισμό στο εσωτερικό, μαλακώνει την ατμόσφαιρα και μεταμορφώνει την αντίληψη του χώρου σε κάτι πιο ήσυχο, πιο εσωστρεφές και σχεδόν σκηνογραφικό.

Η επέμβαση στην οροφή αποτελεί το βασικό στοιχείο ταυτότητας του έργου. Προσδίδει στο συμπαγές σχέδιο βάθος και συνέχεια, ενώ συγκροτεί μια άμεσα αναγνωρίσιμη εικόνα για το studio.

Υλικά, αντανακλάσεις και παστέλ τόνοι

Η περιορισμένη παλέτα υλικών, με τσιμεντοκονία, επιφάνειες κόντρα πλακέ και λεπτομέρειες σε παστέλ φυστικί απόχρωση, διαμορφώνει μια ήρεμη αρχιτεκτονική γλώσσα, βασισμένη στην υφή και την απτικότητα. Οι καθαρές γεωμετρίες και οι προσεκτικά ισορροπημένες αναλογίες ενισχύουν τη σαφήνεια του εσωτερικού, επιτρέποντας στις λίγες υλικές χειρονομίες να καθορίσουν την ατμόσφαιρα.

Οι διακριτικές αντανακλάσεις και οι διαδοχικές διαφάνειες μεταβάλλουν την αίσθηση του βάθους στη διάρκεια της ημέρας. Ένας μεγάλος καθρέφτης, τοποθετημένος στον βασικό άξονα του χώρου, διευρύνει οπτικά το δωμάτιο, πολλαπλασιάζοντας την παρουσία της υφασμάτινης εγκατάστασης και απαλύνοντας τα φυσικά όρια της μικρής κάτοψης.

Γραμμικό bar και ενσωματωμένος πάγκος

Η χωρική οργάνωση αναπτύσσεται γύρω από ένα μακρύ γραμμικό στοιχείο bar, το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως reception desk, σταθμός μανικιούρ και κοινωνικό κατώφλι. Το στοιχείο αυτό συγκεντρώνει τη δραστηριότητα και προσδίδει στον μικρό εσωτερικό χώρο καθαρή λειτουργική τάξη.

Απέναντι, ένας συνεχής ενσωματωμένος πάγκος φιλοξενεί την αναμονή, την έκθεση προϊόντων και τον σταθμό πεντικιούρ σε μία ενιαία χειρονομία. Με αυτόν τον τρόπο, οι διαφορετικές λειτουργίες του studio συνυπάρχουν χωρίς να κατακερματίζουν τον χώρο.

Ατμόσφαιρα αντί για οπτική υπερβολή

Αντί να δοθεί προτεραιότητα στη χωρητικότητα ή στην οπτική ένταση, το Nailon Room εστιάζει στην ατμόσφαιρα, την απαλότητα και την αισθητηριακή εμπειρία. Μέσα από τη διάχυση του φωτός, τους χαμηλούς τόνους και τη συνέχεια των υλικών, το εσωτερικό αποσπά προσωρινά τον επισκέπτη από την ένταση της πόλης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλόξενο και γοητευτικό περιβάλλον, που ισορροπεί διακριτικά ανάμεσα στη λειτουργικότητα και τη σκηνογραφία. Μέσα σε μόλις 20,00 τ.μ., το έργο συγκροτεί έναν πλήρη εσωτερικό κόσμο, ορισμένο από λιτότητα, καθαρότητα και ατμοσφαιρική ακρίβεια.

Μια απαιτητική μεταμόρφωση στην καρδιά του Κολωνακίου

Στην καρδιά του Κολωνακίου, ένα διαμέρισμα 170,00 τ.μ. ανακαινίζεται από τους Kokosalaki Architecture, μέσα από μια διαδικασία που οργανώνεται γύρω από την τέχνη, τα αντικείμενα, τις υφές και τη σύγχρονη αστική κατοίκηση. Στο έργο, μια απαιτητική μεταμόρφωση κατοικίας σε πολυκατοικία της δεκαετίας του ’50 στο κέντρο της Αθήνας, ο χαρακτήρας του υπάρχοντος κελύφους αντιμετωπίζεται ως αφετηρία και όχι ως περιορισμός.

Ως βασικό σημείο εκκίνησης λαμβάνεται η σημαντική προσωπική συλλογή έργων τέχνης του ιδιοκτήτη, καθώς και η σαφής αισθητική του αντίληψη για τη σύγχρονη πολυτέλεια. Η ανακαίνιση δεν επιδιώκει ένα επιδεικτικό αποτέλεσμα, αλλά τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος πιο ήρεμου, καθαρού και σύγχρονου, χωρίς να χάνεται η ζεστασιά, η ατμόσφαιρα και η προσωπικότητα του χώρου.

Τέχνη, αντικείμενα και σύγχρονη αστική κατοίκηση

Η κατοικία σχεδιάζεται ως ένα πολυεπίπεδο εσωτερικό, όπου η τέχνη δεν λειτουργεί ως μεταγενέστερη προσθήκη, αλλά ως οργανικό στοιχείο της συνολικής ατμόσφαιρας. Τα έργα, τα αντικείμενα και οι υφές εντάσσονται σε μια σύνθεση που επιτρέπει στο διαμέρισμα να παραμένει προσωπικό, χωρίς να χάνει την αίσθηση τάξης και καθαρότητας.

Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η σύγχρονη αστική κατοίκηση ερμηνεύεται όχι ως ουδέτερο σκηνικό, αλλά ως καθημερινή εμπειρία με χαρακτήρα. Οι επιφάνειες, τα έπιπλα, ο φωτισμός και οι λεπτομέρειες οργανώνονται με τρόπο που υποστηρίζει την οικειότητα, την ιδιωτικότητα και την παρουσία της τέχνης μέσα στην καθημερινή ζωή.

Επέμβαση μέσα στο υπάρχον κέλυφος

Όπως συμβαίνει συχνά στις ανακαινίσεις πολυκατοικιών της δεκαετίας του ’50 στο κέντρο της Αθήνας, η διαδικασία συνοδεύτηκε από τεχνικές και κατασκευαστικές προκλήσεις: παλαιές υποδομές, περιορισμούς πρόσβασης, σύνθετους συντονισμούς και την ανάγκη συνεχούς ισορροπίας ανάμεσα στη σύγχρονη επέμβαση και τον χαρακτήρα του υφιστάμενου διαμερίσματος.

Οι περιορισμοί αυτοί ενσωματώνονται στον σχεδιασμό με τρόπο ελεγχόμενο. Η νέα αρχιτεκτονική γλώσσα δεν επιβάλλεται στο υπάρχον, αλλά αναπτύσσεται μέσα από αυτό, επιτρέποντας στην κατοικία να αποκτήσει μια πιο σύγχρονη ταυτότητα, διατηρώντας παράλληλα τη μνήμη και την κλίμακά της.

Φως, αντιθέσεις και ατμόσφαιρα

Το διαμέρισμα εξελίσσεται μέσα από μια αλληλουχία αντιθέσεων. Από τους φωτεινούς, λουσμένους στο φυσικό φως χώρους διημέρευσης μέχρι το πιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό WC, η κατοικία αποκτά διαφορετικές εντάσεις και ποιότητες, χωρίς να χάνει τη συνοχή της.

Η απαλότητα αντιπαραβάλλεται με τη δομή, τα φυσικά υλικά με τις εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες, η ανοιχτή αίσθηση με την προστασία. Οι αντιθέσεις αυτές δεν λειτουργούν συγκρουσιακά, αλλά συνθέτουν μια κατοικία με βάθος, ρυθμό και εσωτερική ισορροπία.

Διακριτική πολυτέλεια και προσωπικός χαρακτήρας

Η πολυτέλεια προσεγγίζεται με διακριτικότητα. Η κατοικία σχεδιάζεται ώστε να μοιάζει ταυτόχρονα σύγχρονη και βαθιά προσωπική, χωρίς υπερβολές ή επιφανειακές χειρονομίες. Η αίσθηση ποιότητας προκύπτει από την ακρίβεια των επιλογών, τη σχέση των υλικών, την ατμόσφαιρα και τον τρόπο με τον οποίο ο χώρος υποδέχεται την καθημερινή ζωή.

Η ανακαίνιση διαμορφώνει ένα σπίτι ήρεμο, καθαρό και εκλεπτυσμένο, όπου η τέχνη, οι υφές και η σύγχρονη αστική κατοίκηση συνυπάρχουν σε ισορροπία. Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία διακριτικά πολυτελής, σχεδιασμένη ως προσωπικός χώρος ζωής στο κέντρο της Αθήνας.