Η Rhoēs είναι μία υπό ολοκλήρωση κατοικία από τους Sinas Architects στη Σέριφο. Το έργο των 390τ.μ. αναπτύσσεται σε οικόπεδο 4.500τ.μ., μέσα σε ένα ανοιχτό, εκτεθειμένο κυκλαδίτικο τοπίο. Οι ισχυροί άνεμοι, η έντονη ηλιοφάνεια, το επικλινές έδαφος και η θέα αποτελούν ενεργά στοιχεία του σχεδιασμού.

Αντί να αναπαράγει τις αναγνωρίσιμες μορφές της παραδοσιακής νησιωτικής αρχιτεκτονικής, η πρόταση διερευνά τις περιβαλλοντικές συνθήκες που τις διαμόρφωσαν. Στόχος είναι μια σύγχρονη κατοικία σε σαφή σύνδεση με τη Σέριφο, χωρίς την άμεση μίμηση τοπικών μορφολογικών προτύπων.

Αρχιτεκτονική που διαμορφώνεται από το κλίμα

Η κατοικία οργανώνεται ως μια ακολουθία χώρων που διαπραγματεύονται διαφορετικούς βαθμούς έκθεσης στη φύση. Οι τοίχοι ορίζουν προφυλαγμένες ζώνες, ενώ οι αυλές και οι στεγασμένοι ανοιχτοί χώροι επιτρέπουν την υπαίθρια ζωή παρά τις έντονες κλιματικές συνθήκες.

Το τοπίο δεν λειτουργεί ως φόντο για ένα αυτόνομο αρχιτεκτονικό αντικείμενο. Αντίθετα, ο άνεμος, ο ήλιος, το ανάγλυφο και οι οπτικές φυγές καθορίζουν τη θέση και τον χαρακτήρα των χώρων.

Οι προστατευμένες υπαίθριες ενότητες σχηματίζουν ενδιάμεσα κατώφλια ανάμεσα στο εσωτερικό και το ανοιχτό τοπίο. Έτσι, η κατοικία διατηρεί τη σχέση της με το περιβάλλον, προσφέροντας σκιά και προστασία από τον άνεμο.

Μια σταδιακή χωρική ακολουθία

Η κίνηση οργανώνεται ως μετάβαση ανάμεσα σε περισσότερο ανοιχτές ή κλειστές ενότητες. Προστατευμένοι χώροι διαδέχονται αυλές, μικρά ανοίγματα και ευρύτερες φυγές προς το τοπίο.

Η κατοικία δεν αποκαλύπτεται αμέσως στο σύνολό της. Αντίθετα, γίνεται σταδιακά αντιληπτή μέσα από τις μεταβολές στην κλίμακα, το φως και τον προσανατολισμό. Οι αυλές λειτουργούν ως σημεία αναφοράς και επεκτείνουν την καθημερινή ζωή πέρα από τους κλειστούς χώρους.

Η οργάνωση αποδίδει τη βασική αντίθεση του κυκλαδίτικου τοπίου. Οι ανοιχτές και εκτεθειμένες περιοχές συνυπάρχουν με εσοχές, τοίχους και προστατευμένους χώρους που διαμορφώνονται από το έδαφος.

Πέρα από την εικόνα της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής

Τα σύγχρονα προγράμματα κατοίκησης συχνά απαιτούν μεγαλύτερους χώρους και νέες λειτουργίες, διαφορετικές από εκείνες των παλαιότερων νησιωτικών κατοικιών. Το έργο ανταποκρίνεται σε αυτές τις ανάγκες χωρίς να αντιμετωπίζει το οικόπεδο ως ουδέτερο υπόβαθρο.

Η σύνδεση με την τοπική αρχιτεκτονική αναζητείται στη λογική που τη διαμόρφωσε και όχι στην εξωτερική της εικόνα. Το κλίμα καθορίζει τη σχέση ανάμεσα στις συμπαγείς και τις ανοιχτές επιφάνειες. Αντίστοιχα, η τοπογραφία οργανώνει την κίνηση, ενώ οι προστατευμένες αυλές συνδέουν τις σύγχρονες ανάγκες με τις συνθήκες του νησιού.

Επομένως, η αναφορά στην κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική παραμένει δομική και όχι μορφολογική. Η κατοικία δεν επιχειρεί να αναπαραστήσει ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Εφαρμόζει, όμως, μια αντίστοιχη διαδικασία προσαρμογής στις απαιτήσεις της σημερινής ζωής.

Υλική συνέχεια με το τοπίο

Η προτεινόμενη παλέτα περιλαμβάνει φυσική πέτρα, εμφανές σκυρόδεμα, δρυ, γυαλί και αλουμίνιο. Η πέτρα συνδέει το κτίριο με το έδαφος, ενώ το σκυρόδεμα σχηματίζει φέρουσες και καλυπτικές επιφάνειες.

Η δρυς προσδίδει θερμότητα στο εσωτερικό και στους στεγασμένους υπαίθριους χώρους. Το γυαλί διατηρεί την οπτική σχέση με το τοπίο, ενώ το αλουμίνιο δημιουργεί ένα ελάχιστο πλαίσιο για τα ανοίγματα.

Ο συνδυασμός των υλικών εντείνει τη διάκριση ανάμεσα στην προστασία και την έκθεση στη φύση. Τα βαρύτερα στοιχεία σηματοδοτούν τα όρια της κατοικίας. Αντίθετα, οι διαφανείς επιφάνειες ανοίγουν επιλεγμένους χώρους προς το περιβάλλον.

Η Rhoēs βρίσκεται σε στάδιο ανάπτυξης και η ολοκλήρωσή της εκτιμάται για το 2028. Η πρόταση επανεξετάζει τη σύγχρονη κατοίκηση στις Κυκλάδες, επιτρέποντας στη μορφή να προκύψει από το κλίμα, το ανάγλυφο και την καθημερινή χρήση, χωρίς να αναπαράγει ένα προκαθορισμένο τοπικό ύφος.

Η μαρίνα του Αστέρα ήταν η πρώτη μαρίνα στην Ελλάδα που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για τη φιλοξενία τουριστικών σκαφών. Δημιουργήθηκε στη Βουλιαγμένη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σε μια παράκτια περιοχή με ιδιαίτερη φυσική και αρχαιολογική φυσιογνωμία.

Η ανάπλασή της ξεκίνησε το 2013 με δύο βασικούς στόχους. Αρχικά, οι λιμενικές εγκαταστάσεις έπρεπε να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις ενός home port για mega και super yachts. Παράλληλα, η χερσαία ζώνη επανασχεδιάστηκε ως προορισμός τουρισμού, αναψυχής, εμπορίου, εστίασης και διοίκησης της μαρίνας.

Οι KSE Studio εκπόνησαν την προμελέτη του master plan της χερσαίας ζώνης. Στη συνέχεια, οι AETER Architects ανέλαβαν την οριστική μελέτη του master plan και την αρχιτεκτονική των νέων κτιρίων. Οι Neiheiser Argyros σχεδίασαν την αρχιτεκτονική τοπίου και τον κοινόχρηστο χώρο.

Τα λιμενικά έργα παραδόθηκαν το 2023. Αντίστοιχα, οι εργασίες στη χερσαία ζώνη ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 2024.

Νέο πρόγραμμα στο θαλάσσιο μέτωπο

Η ανάπλαση αφορά δύο αλληλένδετα πεδία. Το πρώτο περιλαμβάνει την ανακατασκευή και αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων. Το δεύτερο αφορά την πλήρη αναδιοργάνωση της χερσαίας ζώνης.

Το νέο κτιριολογικό πρόγραμμα αναπτύσσεται σε 4.800τ.μ. κλειστών χώρων. Περιλαμβάνει τουριστικές, εμπορικές και διοικητικές λειτουργίες, καθώς και χώρους εστίασης. Παράλληλα, οι υπαίθριες διαμορφώσεις, οι πεζές διαδρομές και οι κοινόχρηστοι χώροι αποτέλεσαν ισότιμο αντικείμενο σχεδιασμού.

Για να μην καταληφθεί σημαντικό τμήμα του ελεύθερου εδάφους από αυτοκίνητα, δημιουργήθηκε υπόγειος χώρος στάθμευσης 156 θέσεων κάτω από την κεντρική πλατεία. Η ένταξή του σε ένα έντονα επικλινές τμήμα περιορίζει την οπτική παρουσία των οχημάτων.

Έτσι, τα κτίρια, η φύτευση και οι πεζές διαδρομές διατηρούν πιο άμεση σχέση με το νερό. Το νέο πρόγραμμα οργανώνεται γύρω από μια ακολουθία ανοιχτών πλατειών κατά μήκος του κεντρικού κρηπιδώματος.

Κτίρια εμπνευσμένα από τη γλώσσα των σκαφών

Για τους AETER Architects, η μορφολογία και η υλικότητα των σκαφών αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσης.

Οι όψεις χαρακτηρίζονται από καμπύλες, πτυχωτές και κεκλιμένες επιφάνειες. Κατασκευάζονται από λευκό εμφανές σκυρόδεμα με λεία υφή. Η μεταβαλλόμενη γεωμετρία προσδίδει αίσθηση κίνησης, καθώς τα κτίρια παρατηρούνται από τις προβλήτες και τις πεζές διαδρομές.

Τα υλικά των σύγχρονων yachts επηρέασαν επίσης την επεξεργασία των αρχιτεκτονικών επιφανειών. Το λευκό σκυρόδεμα, τα μεγάλα υαλοστάσια, τα ανακλαστικά τελειώματα και τα σκουρόχρωμα μεταλλικά στοιχεία δημιουργούν αντιθέσεις ανάμεσα στο συμπαγές, το διαφανές και το στιλπνό.

Στη ζώνη εμπορικών καταστημάτων και εστίασης, δύο κεντρικά κτίρια ορίζουν τον σημαντικότερο κοινόχρηστο χώρο κατά μήκος του θαλάσσιου μετώπου. Τα μεγάλα στέγαστρα και οι βεράντες επεκτείνουν τις εσωτερικές λειτουργίες προς το ύπαιθρο.

Βορειοδυτικά, το διώροφο κτίριο διοίκησης και ο πύργος ελέγχου σχηματίζουν μια περισσότερο γλυπτική σύνθεση. Μια ευρεία πορεία οδηγεί στο βατό δώμα, το οποίο λειτουργεί ως υπερυψωμένο σημείο θέασης προς τη μαρίνα και τον Σαρωνικό.

Μικρότερα κτίρια βοηθητικών χρήσεων ολοκληρώνουν το συγκρότημα, ακολουθώντας σε ηπιότερους τόνους το ίδιο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο.

Από τους ιστορικούς χάρτες στον νέο κοινόχρηστο χώρο

Η αρχιτεκτονική τοπίου των Neiheiser Argyros ξεκινά από τη θέση ότι «ο χάρτης είναι το έδαφος». Ιστορικές τοπογραφικές αποτυπώσεις και παλαιοί ναυτικοί χάρτες χρησιμοποιήθηκαν για την ανάκτηση των προηγούμενων ισοϋψών της περιοχής.

Τα ίχνη αυτά καθόρισαν τις βασικές διαδρομές, τα μοτίβα των δαπέδων και τις ζώνες φύτευσης. Επομένως, το τοπίο δεν εφαρμόζεται ως διακοσμητικό επίπεδο γύρω από τα κτίρια. Αντίθετα, λειτουργεί ως συνεχές σύστημα κίνησης και προσανατολισμού.

Συστάδες από φυτεμένες «νησίδες» δημιουργούν ζώνες ανάσχεσης ανάμεσα στην κυκλοφορία των οχημάτων και το θαλάσσιο μέτωπο. Παράλληλα, επεκτείνουν τη βλάστηση της πλαγιάς προς τις χαμηλότερες προβλήτες.

Τα δάπεδα ενσωματώνουν ανομοιόμορφα θραύσματα μαρμάρου από κοντινά λατομεία. Οι διαφορές στην κλίμακα, τη γεωμετρία και τους χρωματισμούς αναδεικνύουν τον επιτόπιο και χειρωνακτικό χαρακτήρα της κατασκευής.

Η τοποθέτηση των κτιρίων ορίζει μια σειρά από ανοιχτές πλατείες που συντονίζονται με τη φύτευση και τη θάλασσα. Στην εμπορική ζώνη, τα δύο βασικά κτίρια πλαισιώνουν τον σημαντικότερο κοινόχρηστο χώρο της μαρίνας.

Βιοκλιματικές στρατηγικές και φυτεμένα δώματα

Στα κτίρια εφαρμόζονται διαφορετικές στρατηγικές με στόχο τον περιορισμό της ενεργειακής κατανάλωσης. Τα υαλοστάσια αξιοποιούν τα παθητικά ηλιακά κέρδη κατά τη χειμερινή περίοδο.

Το καλοκαίρι, βαθιά στέγαστρα, προεξοχές και περσίδες προστατεύουν τους εσωτερικούς χώρους από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία. Παράλληλα, εκτεταμένες επιφάνειες φυτεμένων δωμάτων συνεχίζουν το τοπίο πάνω από τα κτίρια.

Με αυτόν τον τρόπο, η αρχιτεκτονική και η φύτευση γίνονται αντιληπτές ως αλληλένδετα επίπεδα. Τα δώματα συνδέουν οπτικά τους κτιριακούς όγκους με τη βλάστηση της χερσονήσου.

Ο τεχνητός φωτισμός ανταποκρίνεται στη συνύπαρξη πολλών διαφορετικών χρήσεων. Αναδεικνύει την ταυτότητα και την ιεράρχηση των επιμέρους κτιρίων, ενώ ταυτόχρονα ενοποιεί τις πλατείες, τα στεγασμένα περάσματα και τις παραλιακές διαδρομές.

Ένα σύγχρονο τοπίο εκμοντερνισμού

Η ανάπλαση της Astir Marina συνεχίζει μια μακρά ελληνική παράδοση, στην οποία η αρχιτεκτονική καλείται να διαχειριστεί την ανάπτυξη του τουρισμού μέσα σε τοπία ιδιαίτερης φυσικής, ιστορικής και πολιτισμικής αξίας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο σχεδιασμός δεν περιορίζεται στην παραγωγή μεμονωμένων κτιρίων. Η προμελέτη των KSE Studio, η οριστική μελέτη και η αρχιτεκτονική των AETER Architects, καθώς και ο κοινόχρηστος χώρος των Neiheiser Argyros λειτουργούν ως διακριτά αλλά αλληλένδετα επίπεδα.

Το έργο κινείται ανάμεσα σε δύο συνθήκες. Από τη μία βρίσκεται το τοπικό και το «ήδη εκεί». Από την άλλη, το διεθνές πρόγραμμα που εισάγει η μαρίνα.

Η αρχιτεκτονική του σημασία εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται αυτές τις δύο δυνάμεις. Η ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και την τουριστική ανάπτυξη δεν είναι αυτονόητη. Παραμένει, ωστόσο, κρίσιμο πεδίο για την εξέλιξη της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Τεύχος ek: 290 | Σεπτέμβριος 2024, μηνιαία έκδοση των ek Architectural Publications.

Μέσα σε ένα δημόσιο πάρκο στο Ajman των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, το Bkd Bakery από τους UMKY design σχεδιάζεται ως προέκταση του γύρω αστικού τοπίου. Το κτίριο των 305 τ.μ. ανοίγεται προς το πάρκο μέσα από μεγάλα συρόμενα στοιχεία, επιτρέποντας στο όριο ανάμεσα στο εσωτερικό, τις σκιασμένες βεράντες και τον δημόσιο χώρο να μεταβάλλεται στη διάρκεια της ημέρας.

Ο σχεδιασμός ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στις απαιτητικές κλιματικές συνθήκες της περιοχής και στις λειτουργικές ανάγκες ενός ενεργού εργαστηρίου αρτοποιίας. Μεγάλοι πρόβολοι προστατεύουν τις τρεις πλευρές του κτιρίου, ενώ το εσωτερικό συνδυάζει την κίνηση των επισκεπτών, τα καθιστικά και την παραγωγή σε μια ενιαία χωρική ακολουθία.

Το πάρκο επεκτείνεται στο εσωτερικό

Ο σχεδιασμός ξεκίνησε από την ανάλυση των ροών κίνησης των πεζών μέσα στο πάρκο. Η κύρια είσοδος ευθυγραμμίζεται με τον κεντρικό του άξονα, συνεχίζοντας τη βασική δημόσια διαδρομή προς το εσωτερικό του αρτοποιείου.

Αντί ο εμπορικός χώρος να κλείνεται πίσω από μια σταθερή όψη, μεγάλοι συρόμενοι μηχανισμοί επιτρέπουν το άνοιγμά του προς το γύρω τοπίο. Η μετάβαση από το πάρκο στη βεράντα και στη συνέχεια στο εσωτερικό γίνεται σταδιακά, εντάσσοντας το αρτοποιείο στην καθημερινή δραστηριότητα του δημόσιου χώρου.

Πέργκολες σε πρόβολο αναπτύσσονται στις τρεις πλευρές του κτιρίου. Σκιάζουν τα υπαίθρια καθιστικά και περιορίζουν την άμεση ηλιακή ακτινοβολία, δημιουργώντας μια προστατευμένη περιμετρική ζώνη και μειώνοντας τα θερμικά φορτία στο εσωτερικό.

Η σκιασμένη αυτή περιοχή αποτελεί βασικό στοιχείο του έργου. Επιτρέπει στους εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους να λειτουργούν ως τμήματα του ίδιου περιβάλλοντος, μέσα στο θερμό κλίμα του Ajman.

Μια κάτοψη που οργανώνεται από την κίνηση

Η οργάνωση του εσωτερικού ακολουθεί τις ροές των πεζών που προσεγγίζουν το κτίριο. Οι δημόσιες χρήσεις παραμένουν καθαρά οριοθετημένες άμεσα προσβάσιμες, ενώ η κίνηση του προσωπικού, οι αποθηκευτικοί χώροι και οι υπόλοιπες βοηθητικές λειτουργίες τοποθετούνται μακριά από τις κύριες περιοχές των επισκεπτών.

Στο κέντρο της κάτοψης, ένας μεγάλος πάγκος εξυπηρέτησης γίνεται το βασικό οπτικό και χωρικό σημείο αναφοράς. Κατασκευάζεται από ειδικά χυτευμένους πλίνθους σκυροδέματος, στους οποίους προστέθηκε πράσινη χρωστική κατά την παραγωγή, δημιουργώντας μια σχέση με τη βλάστηση του γύρω πάρκου.

Η κατασκευή προσδίδει στον πάγκο έντονη παρουσία και σταθερότητα μέσα στον ανοιχτό χώρο. Η στιβαρότητά του έρχεται σε αντίστιξη με τη διαφάνεια της περιμέτρου και τη δυνατότητα των όψεων να ανοίγουν σε μεγάλο βαθμό προς το εξωτερικό.

Οικεία κλίμακα κάτω από μια δίρριχτη οροφή

Πάνω από τους κοινόχρηστους χώρους, η οροφή ακολουθεί το περίγραμμα μιας δίρριχτης στέγης. Η γνώριμη γεωμετρία περιορίζει οπτικά το μεγάλο ύψος του εσωτερικού και εισάγει μια πιο οικεία κλίμακα στον εμπορικό χώρο.

Η μορφή παράλληλα αποκρύπτει τον εκτεταμένο μηχανολογικό εξοπλισμό κλιματισμού και αερισμού που απαιτεί η λειτουργία του αρτοποιείου. Αντί οι εγκαταστάσεις να κυριαρχούν στο εσωτερικό, ενσωματώνονται σε ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο που παραπέμπει στην προστασία και την οικειότητα.

Η συνύπαρξη τεχνικής αρτιότητας και οικείας μορφής υποστηρίζει τον ευρύτερο χαρακτήρα του έργου: έναν ανοιχτό δημόσιο χώρο που διατηρεί ταυτόχρονα την αίσθηση της θαλπωρής.

Η παραγωγή ως μέρος της εμπειρίας

Στον πυρήνα του αρτοποιείου, η ζώνη παραγωγής περιβάλλεται από γυαλί και παραμένει ορατή από τους χώρους των επισκεπτών. Η προετοιμασία και το ψήσιμο γίνονται μέρος της καθημερινής εμπειρίας του εσωτερικού.

Η ένταξη ενός ενεργού εργαστηρίου αρτοποιίας σε έναν πολυσύχναστο δημόσιο χώρο απαίτησε προσεκτικό σχεδιασμό του συστήματος αερισμού. Η παραγωγή παραμένει οπτικά συνδεδεμένη με τα καθιστικά, διατηρώντας παράλληλα τις απαραίτητες συνθήκες άνεσης στο σύνολο του κτιρίου.

Η διαφάνεια λειτουργεί έτσι σε διαφορετικές κλίμακες. Το αρτοποιείο ανοίγεται προς το πάρκο, οι κοινόχρηστοι χώροι διατηρούν οπτική συνέχεια και η ίδια η διαδικασία παραγωγής γίνεται ορατή.

Με αφετηρία τις έννοιες της κίνησης και της ελαφρότητας που οι σχεδιαστές συσχετίζουν με τον αστερισμό των Διδύμων, το έργο αποφεύγει τον χαρακτήρα ενός κλειστού εμπορικού αντικειμένου. Μέσα από τα μεταβαλλόμενα όρια, τη σκιασμένη περίμετρο και την ορατή παραγωγή, το Bkd Bakery γίνεται τόπος συνάντησης ανάμεσα στο πάρκο, το εσωτερικό και την καθημερινή διαδικασία της αρτοποιίας.

Στα βουνά του Emeishan, στην Κίνα, το Zoland·Emei Resort από τους Studio J. Bridgland μεταμορφώνει ένα σύνολο ερειπωμένων κτισμάτων σε ένα συγκρότημα φιλοξενίας 2.900 τ.μ., οργανωμένο με αφετηρία το τοπίο. Τα κτίρια διατάσσονται ως μια κλιμακωτή ομάδα μικρότερων όγκων, που θυμίζει οικισμό ενταγμένο στην πλαγιά και όχι ένα ενιαίο ξενοδοχειακό συγκρότημα.

Ο σχεδιασμός αντλεί στοιχεία από το ανάγλυφο και την τοπική οικοδομική παράδοση, μέσα από κεκλιμένες στέγες, βαθιά γείσα και μια περιορισμένη παλέτα υλικών. Τα στοιχεία αυτά επανερμηνεύονται με σύγχρονα μέσα, διαμορφώνοντας μια σταδιακή σχέση ανάμεσα στα υφιστάμενα κτίσματα, τις νέες επεμβάσεις και το γύρω δάσος.

Μια σύνθεση που θυμίζει ορεινό οικισμό

Τα κτίρια ακολουθούν τις υψομετρικές μεταβολές του οικοπέδου. Η διάσπασή τους σε επιμέρους όγκους δημιουργεί μια ακολουθία από αυλές, διαδρομές και καδραρισμένες θέες, επιτρέποντας στο συγκρότημα να αποκαλύπτεται σταδιακά.

Στην είσοδο, μια όψη από ανάγλυφο σκυρόδεμα δουλεμένο στο χέρι αποκτά έντονη υλική παρουσία. Η αδρή επιφάνειά της έρχεται σε αντίστιξη με τη βλάστηση και εισάγει τον απτικό χαρακτήρα που διατρέχει ολόκληρο το έργο.

Η αρχιτεκτονική δεν επιδιώκει να κυριαρχήσει στο τοπίο. Οι διαφορές στην κλίμακα, τις στάθμες και τα υλικά επιτρέπουν στα κτίρια να ενσωματωθούν στην πλαγιά, ενώ οι κεκλιμένες στέγες και τα βαθιά γείσα προσφέρουν προστασία και συνδέουν τη σύγχρονη επέμβαση με γνώριμες τοπικές μορφές.

Μια αυλή οργανωμένη γύρω από ένα παλιό δέντρο

Η κεντρική αυλή λειτουργεί ως ο κοινωνικός πυρήνας του συγκροτήματος. Στο κέντρο της διατηρείται ένα παλιό δέντρο Zhennan, το οποίο περιβάλλεται από μια ανακλαστική υδάτινη επιφάνεια και γίνεται το κύριο σημείο αναφοράς του χώρου.

Η αυλή ανοίγεται προς τα γύρω βουνά και συνδέει την αρχιτεκτονική με το νερό και τη φύτευση. Το δέντρο εισάγει στον χώρο την αίσθηση της χρονικής συνέχειας, ενώ η παρουσία του επεκτείνεται μέσω της αντανάκλασης στο νερό.

Σε άμεση σχέση με την αυλή, ένας χώρος περισυλλογής περιβάλλεται από υαλοστάσια πλήρους ύψους. Η διαφάνεια διατηρεί την οπτική επαφή με το δάσος, αφήνοντας τις μεταβολές του φυσικού φωτός και της βλάστησης να καθορίζουν την ατμόσφαιρα του εσωτερικού.

Τοπικά υλικά και κοινόχρηστοι χώροι

Η αίθουσα εστίασης συνδυάζει υλικά τοπικής προέλευσης με έναν ευδιάκριτο φέροντα οργανισμό. Η στέγη καλύπτεται με παραδοσιακά γκρίζα κεραμίδια από το Leshan, ενώ στο εσωτερικό ένας ξύλινος φορέας από κέδρο εισάγει θερμότητα και ρυθμό στην οροφή.

Οι τοίχοι από σχιστόλιθο του όρους Emei συνδέουν το κτίριο με τη γεωλογική ταυτότητα του τόπου. Η συνύπαρξη πέτρας, ξύλου και κεραμιδιών αποφεύγει την ομοιομορφία, επιτρέποντας σε κάθε επιφάνεια να διατηρεί την ιδιαίτερη υφή και τον χαρακτήρα της.

Στους κοινόχρηστους χώρους, η αρχιτεκτονική βασίζεται σε μια περιορισμένη παλέτα και στην άμεση έκφραση της κατασκευής. Οι διαφοροποιήσεις των υλικών διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα χωρίς να ανταγωνίζονται το γύρω τοπίο.

Δωμάτια ενταγμένα κάτω από το φυτεμένο έδαφος

Στο ψηλότερο σημείο του οικοπέδου, τα δωμάτια φιλοξενίας εντάσσονται κάτω από μια υπερυψωμένη φυτεμένη επιφάνεια. Εξωτερικά, το κτίριο παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρυμμένο μέσα στο τοπίο, ενώ τα υαλοστάσια πλήρους ύψους ανοίγουν τα δωμάτια προς τη θέα των βουνών.

Η διάταξη δημιουργεί μια σαφή αντίθεση ανάμεσα στη διακριτική εξωτερική παρουσία του κτιρίου και στην εξωστρέφεια των χώρων προς το τοπίο. Τα δωμάτια λειτουργούν ως προστατευμένα σημεία παρατήρησης, αντί να προβάλλονται ως αυτόνομα αντικείμενα μέσα στο φυσικό περιβάλλον.

Στα λουτρά, η χρήση τοπικής πέτρας σε βαθύ κόκκινο χρώμα εισάγει μια εντονότερη υλικότητα και ενισχύει τη σύνδεση με τη γεωλογική ταυτότητα της περιοχής. Η εμπειρία του λουτρού συνεχίζεται στον υπαίθριο χώρο, όπου μια πέτρινη δεξαμενή με επιφάνειες από πράσινο γρανίτη εντάσσεται στο ορεινό ανάγλυφο.

Σε όλο το έργο, τα όρια ανάμεσα στο κτίριο και το τοπίο γίνονται σταδιακά λιγότερο σαφή. Οι αυλές οργανώνονται γύρω από την υφιστάμενη βλάστηση, οι στέγες μετατρέπονται σε φυτεμένο έδαφος και οι υπαίθριοι χώροι λουτρού ενσωματώνονται στην πλαγιά.

Μέσα από αυτή την προσέγγιση, το Zoland·Emei Resort προτείνει μια αρχιτεκτονική που βασίζεται στη βραδύτητα και την προσεκτική παρατήρηση του τόπου. Η αναγέννηση του υφιστάμενου συγκροτήματος επιτυγχάνεται με περιορισμένες επεμβάσεις, τοπικά υλικά και μια ακολουθία χώρων που επιτρέπουν τη σταδιακή εμπειρία του ορεινού τοπίου.

Η Casa Gruta είναι μια κατοικία 254τ.μ. στη συνοικία Sisal του Βαγιαδολίδ, στο Μεξικό. Σχεδιάστηκε από τους Salvador Román και Adela Mortera ως ένα κατοικήσιμο γλυπτό. Η χωρική της γλώσσα αντλεί αναφορές από τα σπήλαια, τις φυσικές κοιλότητες και τα cenotes της χερσονήσου του Γιουκατάν.

Η αρχιτεκτονική δεν αναπαράγει αυτούς τους γεωλογικούς σχηματισμούς με κυριολεκτικό τρόπο. Αντίθετα, μεταφέρει την ατμόσφαιρά τους σε μια ακολουθία από περάσματα, αίθουσες και ανοίγματα. Οι χώροι άλλοτε στενεύουν και άλλοτε διευρύνονται. Έτσι, η αντίληψη της κλίμακας μεταβάλλεται κατά την κίνηση μέσα στην κατοικία.

Είσοδος στη σπηλιά

Ένα υφιστάμενο δέντρο álamo σηματοδοτεί την είσοδο. Στην τοπική παράδοση, το συγκεκριμένο είδος έχει συνδεθεί με την παρουσία υπόγειων σχηματισμών. Η διατήρησή του αποτελεί, επομένως, φυσικό και συμβολικό σημείο εκκίνησης του έργου.

Από το δέντρο, οι επισκέπτες περνούν σε έναν υπαίθριο προθάλαμο πριν εισέλθουν στην κατοικία. Σύμφωνα με τη σχεδιαστική αφήγηση, η διαδρομή παραπέμπει στην τελετουργική προσέγγιση των cenotes από τους αρχαίους Μάγια. Η είσοδος δεν αντιμετωπίζεται ως μια συμβατική θύρα, αλλά ως σταδιακή μετάβαση.

Στη συνέχεια, πιο σκοτεινά και περίκλειστα περάσματα οδηγούν προς φωτεινότερους χώρους και αυλές. Οι μεταβολές στις αναλογίες δημιουργούν έναν ρυθμό συμπίεσης και εκτόνωσης. Παράλληλα, τα ελεγχόμενα ανοίγματα εισάγουν το φως με διαφορετική ένταση.

Ακολουθία από αίθουσες και ανοίγματα

Η εσωτερική οργάνωση αντλεί έμπνευση από τις υπόγειες κοιλότητες. Εκεί, στενές σήραγγες συνδέουν μεγαλύτερες αίθουσες και απρόσμενα ανοίγματα. Η Casa Gruta μεταφέρει την ίδια αρχή στην καθημερινή κατοίκηση.

Κάθε χώρος έχει διαφορετικό χαρακτήρα, αλλά παραμένει μέρος μιας συνεχούς πορείας. Η κατοικία δεν αποκαλύπτεται από ένα μοναδικό σημείο. Οι τοίχοι, τα κατώφλια και οι μεταβολές του φωτός προσφέρουν αποσπασματικές εικόνες των επόμενων χώρων.

Οι υπαίθριες αυλές διακόπτουν την περίκλειστη σύνθεση. Εισάγουν φύτευση, αέρα και φυσικό φως στο εσωτερικό της. Επιπλέον, λειτουργούν ως προεκτάσεις των δωματίων, χωρίς να αναιρούν την προστατευμένη ατμόσφαιρα της κατοικίας.

Ύλη, φως και χρόνος

Η περιορισμένη υλική παλέτα προέρχεται από τα χρώματα και τις υφές του τοπίου του Γιουκατάν. Οι γήινες επιφάνειες δημιουργούν την εντύπωση ότι η κατοικία έχει λαξευτεί σε μια ενιαία μάζα. Έτσι, οι διαφορετικοί χώροι διατηρούν κοινή υλική ταυτότητα.

Το φως λειτουργεί ως ενεργό συστατικό της σύνθεσης. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κινείται πάνω στους τοίχους, αποκαλύπτει τις υφές τους και αλλάζει την αντιληπτή διάσταση των χώρων. Αντίστοιχα, οι σκιές τονίζουν τις γωνίες, τα περάσματα και τις καμπύλες μεταβάσεις.

Ο σχεδιασμός λαμβάνει επίσης υπόψη τη φυσική γήρανση των επιφανειών. Δεν επιδιώκει ένα αμετάβλητο και απολύτως καθαρό τελείωμα. Αντίθετα, επιτρέπει στον καιρό, τη βλάστηση και την καθημερινή χρήση να αφήσουν σταδιακά τα ίχνη τους.

Η Casa Gruta αξιοποιεί τελικά την εικόνα της σπηλιάς για να επανεξετάσει την ανοιχτή τυπολογία της τροπικής κατοικίας. Οι προστατευμένοι εσωτερικοί χώροι, οι ελεγχόμενες αυλές και οι μεταβαλλόμενες αναλογίες διαμορφώνουν ένα καταφύγιο που παραμένει συνδεδεμένο με το κλίμα και τη βλάστηση του Βαγιαδολίδ.

6. Δημοτικές Κατοικίες στην Κορσική | Orma Architettura

The Baie-de-Valois Nautical Centre is a public pavilion on the shore of Lake Saint-Louis in Pointe-Claire, Quebec. Designed by ADHOC Architectes and PRISME architecture, the project replaces a deteriorating park chalet in Grande-Anse Park and supports the area’s water-sports and community activities.

Τhe development includes a 665m² pavilion and a separate 112m² boat-storage area. The building introduces a community hall for up to 100 people, as well as changing rooms, offices and storage facilities for boaters, canoeists, kayakers, day-camp groups and visitors renting equipment.

Architecture shaped by the shoreline

The design translates the geological stratification of the lakeside setting into a series of architectural layers. Its solid base refers to the rocky shoreline, while the vertical rhythm of the timber cladding recalls the trunks of the surrounding trees.

Above, the angular roof extends across the composition like a tree canopy. Its changing planes continue into the interior, where they define the community hall and direct attention towards Lake Saint-Louis.

Rather than treating the landscape as a background, the building frames it through broad openings and covered outdoor areas. The principal patio faces the water, while a second, more sheltered terrace allows visitors to experience the site during different seasons.

Beneath this raised outdoor space, the architects incorporated boat storage. This arrangement preserves the view towards the lake while using the changing ground levels to accommodate a substantial operational requirement.

A pavilion for different users

The ground and basement levels support a varied public programme. The community hall can host local events and summer activities, while the lower level contains offices, changing areas and equipment storage.

The building, both patios, the parking area and the route towards the docks are universally accessible. As a result, the project extends access to the shoreline beyond experienced boaters and creates facilities that can be used by people of different ages and levels of mobility.

The circulation also establishes a direct sequence from the park to the building and onward to the water. Interior and exterior spaces therefore operate as parts of a continuous public landscape rather than as separate zones.

Roof as environmental infrastructure

The distinctive roof is also central to the building’s environmental performance. Its deep southwest overhang blocks direct summer sunlight and limits overheating. During winter, when the sun is lower, solar radiation can enter the interior and contribute to passive heat gain.

A large skylight introduces diffused daylight into the community hall and supports natural ventilation. A white roofing membrane reflects solar radiation, further reducing heat absorption during the warmer months.

Part of the rainwater collected from the roof is redirected towards planted filtration areas within the landscape. This strategy retains water on the site and connects the building’s drainage system with the outdoor design.

Reclaimed ash and natural light

Ash wood recovered from trees removed as part of measures against an invasive beetle was reused for the interior finishes and exterior soffits. The material introduces warmth beneath the angular roof and creates continuity between the enclosed rooms and sheltered terraces.

Inside, the timber ceiling and extensive glazing balance the more solid base of the building. Changing daylight reveals the folded roof geometry, while uninterrupted views of the lake give the relatively compact pavilion a broader spatial character.

Through this combination of public access, climatic response and landscape integration, the Baie-de-Valois Nautical Centre operates as both community infrastructure and a new point of contact with Montreal Island’s shoreline.

Τομή στο τοπίο

Η αρχιτεκτονική πρόταση για ένα οινοποιείο στην Αιδηψό της Εύβοιας ξεκινά από το ερώτημα της ένταξης ενός κτιρίου σημαντικής κλίμακας στο τοπίο. Δεδομένης της επιφάνειας που απαιτούν οι χώροι παραγωγής, το οινοποιείο ενσωματώνεται στην πλαγιά, αφομοιώνεται από το έδαφος και γίνεται μέρος του αμπελώνα, αποκτώντας έναν ηθελημένα χθόνιο χαρακτήρα.

Η υπόσκαφη λύση δεν αποτελεί μόνο συνθετική επιλογή. Οι σταθερές θερμοκρασίες και τα ελεγχόμενα επίπεδα υγρασίας του υπεδάφους εξασφαλίζουν κατάλληλες συνθήκες για την ωρίμανση και την παλαίωση του κρασιού, εντάσσοντας τη σχέση του κτιρίου με τη γη στην ίδια τη διαδικασία της παραγωγής.

Μια γραμμή και ένας κύκλος

Στην επιφάνεια του εδάφους, η αρχιτεκτονική παρέμβαση περιορίζεται σε δύο ίχνη: μια γραμμή και έναν κύκλο.

Το γραμμικό κτίριο παραγωγής κρύβεται πίσω από το κεκλιμένο τοιχίο της μοναδικής ορατής όψης. Αντίθετα, ο κύκλος διαμορφώνει μια κεντρική υπαίθρια πλατεία με ανεμπόδιστη εποπτεία του αμπελώνα. Σχεδιασμένη ως κρατήρας, διακόπτει τις επαναλαμβανόμενες παράλληλες γραμμές της καλλιέργειας και γίνεται το κύριο σημείο αναφοράς της σύνθεσης.

Ενώ το κτίριο ακολουθεί τον ρυθμό των αυλακώσεων του καλλιεργημένου εδάφους, ο κύκλος λειτουργεί ως μια καθαρή γεωμετρική τομή. Η αρχετυπική μορφή του διαρρηγνύει συνειδητά τη συνέχεια του αμπελώνα, εγκαινιάζοντας έναν διάλογο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και το τοπίο.

Κατάβαση στη διαδικασία της οινοποίησης

Η πορεία του επισκέπτη ξεκινά ανάμεσα στις σειρές των αμπελιών. Με οδηγό τη γεωμετρική στοίχιση των κλημάτων, μια διακριτική χαρακιά στο τοπίο αποκαλύπτει σταδιακά την παρουσία του κτιρίου ως ενός υπόσκαφου καταφυγίου.

Η επιμήκης είσοδος μετατρέπεται σε εσωτερική διαδρομή που ακολουθεί την πορεία παραγωγής του ίδιου του κρασιού. Μετά τον χώρο υποδοχής, μια μεγάλη κυκλική σκάλα οδηγεί στην κύρια στάθμη του οινοποιείου, όπου ο επισκέπτης κινείται ανάμεσα στα βαρέλια της σκοτεινής αίθουσας παλαίωσης, στους χώρους παραγωγής, στη διάφανη αίθουσα ζύμωσης με τις ψηλές δεξαμενές από ανοξείδωτο χάλυβα και στις εγκαταστάσεις εμφιάλωσης και αποθήκευσης.

Η δροσιά του υπεδάφους, η υγρασία, η σιωπή και η έντονη μυρωδιά του μούστου ενισχύουν την εμπειρία της κατάβασης. Η αρχιτεκτονική και η παραγωγική διαδικασία γίνονται αντιληπτές ταυτόχρονα, μετατρέποντας την κίνηση μέσα στο κτίριο σε μια σταδιακή εισαγωγή στην οινοποίηση.

Από το σκοτάδι ξανά στο φως

Η πορεία συνεχίζεται σε μια σχεδόν μυστικιστική αίθουσα οινογνωσίας. Η θολωτή πλάκα της οροφής, οι κεκλιμένοι τοίχοι και ο έμμεσος φυσικός φωτισμός δημιουργούν ένα σπηλαιώδες ησυχαστήριο, απομονωμένο από τους ήχους του περιβάλλοντος. Μοναδική διατάραξη της σιωπής αποτελούν τα χαλίκια του δαπέδου, που αντιλαλούν σε κάθε βήμα.

Η εμπειρία κορυφώνεται στο άνοιγμα του κυκλικού κρατήρα. Σε αυτό το σημείο ο επισκέπτης συναντά ξανά το φως και το βλέμμα επιστρέφει στον αμπελώνα —την αφετηρία του κρασιού και το τοπίο από το οποίο αναδύεται το ίδιο το κτίριο.

Η κυκλική πλατεία γίνεται τόπος στάσης και παρατήρησης, ολοκληρώνοντας μια πορεία κατάβασης στη γη και επανόδου στο φως. Με αυτόν τον τρόπο, η αρχιτεκτονική εμπειρία παραλληλίζεται με την ίδια τη διαδικασία μεταμόρφωσης του κρασιού.

Το έργο είχε την πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 299 | Ιούλιος-Αύγουστος 2025.

Στη Χίο, η πρόταση Ρευστά Πεδία Γνώσης από τους Local Local επαναπροσδιορίζει το νεοκλασικό κτίριο της Καρραδείου Σχολής ως μέρος ενός ευρύτερου δημόσιου και πανεπιστημιακού περιβάλλοντος για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το έργο συνδυάζει αποκατάσταση και νέα κατασκευή. Έτσι, το ιστορικό κτίριο δεν αντιμετωπίζεται ως στατικό μνημείο, αλλά ως ενεργό τμήμα της καθημερινής ζωής της πανεπιστημιούπολης.

Ο σχεδιασμός βασίζεται στην ιδέα ενός συνεχούς πεδίου γνώσης, μνήμης και συλλογικότητας. Η μεταφορά των «συγκοινωνούντων δοχείων» γίνεται χωρική στρατηγική. Το παλιό και το νέο, το εσωτερικό και ο κήπος, η οργανωμένη διδασκαλία και η άτυπη συνάντηση συνδέονται μέσα από την κίνηση, τη διαφάνεια και την κοινή χρήση.

Παλιό και νέο σε ένα ενιαίο σύστημα

Η πρόταση αναγνωρίζει το νεοκλασικό κτίριο ως δείγμα χιακής αστικής κατοικίας, με επιρροές από τη Σμύρνη. Η αποκατάστασή του ακολουθεί τις αρχές της ολοκληρωμένης διατήρησης. Παράλληλα, διατηρεί την ιστορική του ταυτότητα και του δίνει νέο δημόσιο ρόλο μέσα στο πανεπιστήμιο.

Η νέα επέκταση λειτουργεί ως συνέχεια αυτού του πλαισίου. Δεν μιμείται το ιστορικό κτίριο με άμεσο τρόπο. Αντίθετα, επανερμηνεύει τη γεωμετρία, τις αναλογίες και τις χωρικές του σχέσεις με πιο αφαιρετική γλώσσα.

Κεντρική αναφορά αποτελεί το σύστημα των εννέα τετραγώνων στην κάτοψη του παλιού κτιρίου. Το σύστημα αυτό γίνεται εργαλείο σύνθεσης για τη νέα επέκταση. Η γεωμετρία επεκτείνεται και περιστρέφεται, δημιουργώντας νέες σχέσεις. Παράλληλα, στοιχεία όπως οι βεράντες και οι ημιυπαίθριοι χώροι επιστρέφουν με σύγχρονο τρόπο.

Ένα συνδεδεμένο πανεπιστημιακό περιβάλλον

Τα δύο κτίρια ενώνονται φυσικά και λειτουργικά. Μια εσωτερική ράμπα, προστατευμένη με συνεχές υαλοστάσιο, τα συνδέει. Επιπλέον, μια στεγασμένη γέφυρα τα ενώνει στο επίπεδο του πρώτου ορόφου.

Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται σαφής λειτουργική συνέχεια. Η φοιτητική λέσχη σίτισης στο νέο κτίριο μπορεί να επεκτείνεται προς το εντευκτήριο στο ισόγειο του νεοκλασικού. Τα γραφεία στους ανώτερους ορόφους συνδέονται επίσης μέσω της υπάρχουσας βεράντας και της επέκτασής της.

Στο υπόγειο, τα δύο κτίρια σχηματίζουν έναν ενιαίο πυρήνα εξυπηρετήσεων και βοηθητικών χώρων. Έτσι, το συγκρότημα λειτουργεί ως ένα ενιαίο σύστημα και όχι ως δύο ανεξάρτητα κτίρια.

Υλικότητα και μνήμη

Η υλικότητα ενισχύει τον διάλογο ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Το νεοκλασικό κτίριο αποκαθίσταται με σεβασμό στα υπάρχοντα στοιχεία του, όπως οι ξύλινες επενδύσεις, οι τοιχογραφίες και το τζάκι.

Στη νέα επέκταση, η κύρια όψη επενδύεται με κεραμικά πλακίδια τοπικής παραγωγής. Η επιλογή αυτή παραπέμπει στην παράδοση των δομικών κεραμικών της Χίου, χωρίς να αναπαράγει ιστορικές μορφές.

Το δάπεδο του νέου κτιρίου προτείνεται ως μωσαϊκό από αδρανή και κεραμικά θραύσματα. Τα υλικά προέρχονται από κατεδαφισμένα στοιχεία του οικοπέδου και από το παλιό κτίριο. Έτσι, η μνήμη του υφιστάμενου ενσωματώνεται κυριολεκτικά στη νέα κατασκευή.

Ο κήπος ως συνδετικός ιστός

Ο υπαίθριος χώρος έχει καθοριστικό ρόλο στην πρόταση. Σχεδιάζεται ως ο συνδετικός ιστός του συγκροτήματος, ενώνοντας τα κτίρια με διαδρομές και ράμπες καθολικής πρόσβασης.

Ο κήπος επηρεάζει και τη μορφή της επέκτασης. Η νέα κατασκευή αναπτύσσεται καθ’ ύψος, ώστε να περιοριστεί η κάλυψη του οικοπέδου και να διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο πράσινο.

Τα υπάρχοντα υδάτινα στοιχεία επανενεργοποιούνται. Το πηγάδι, η ιστορική δεξαμενή και το ρυάκι συγκροτούν ένα τριπλό υδάτινο ίχνος. Παράλληλα, βελτιώνουν το μικροκλίμα και επαναφέρουν τη μνήμη του τόπου στην καθημερινή χρήση.

Η φύτευση σχεδιάζεται με βιοκλιματικούς στόχους. Προσφέρει σκίαση, ενισχύει τον φυσικό αερισμό και συμβάλλει στη θερμική άνεση μέσω της εξατμισοδιαπνοής. Τα υπάρχοντα δέντρα, όπως η αραουκαρία που προσφέρει φυσική σκιά, γίνονται ενεργά στοιχεία του σχεδιασμού.

Ένα πορώδες πεδίο μάθησης

Τα μεγάλα ανοίγματα, κυρίως στη νότια όψη της νέας επέκτασης, διατηρούν την οπτική συνέχεια ανάμεσα στο νέο κτίριο, το νεοκλασικό και τον κήπο. Στον τελευταίο όροφο, το αμφιθέατρο ανοίγεται προς το νεοκλασικό, το Μιχάλειο και την πανεπιστημιούπολη.

Η γνώση δεν περιορίζεται σε αίθουσες και γραφεία. Αντίθετα, διαχέεται σε διαδρόμους, περάσματα, βεράντες και υπαίθριους χώρους. Με αυτόν τον τρόπο, ο σχεδιασμός ενθαρρύνει τις τυχαίες συναντήσεις και την καθημερινή ανταλλαγή.

Τα Ρευστά Πεδία Γνώσης προτείνουν την αρχιτεκτονική ως πλαίσιο συνέχειας και ανανέωσης. Μέσα από την αποκατάσταση, τη νέα επέκταση, τον σχεδιασμό του κήπου και την επανάχρηση υλικών, η Καρράδειος Σχολή μετατρέπεται σε ένα ανοιχτό πανεπιστημιακό περιβάλλον, όπου η μνήμη του τόπου γίνεται μέρος της σύγχρονης δημόσιας ζωής.

Η Fallen Tower από τους Kipseli Architects είναι μια εξοχική κατοικία στη Μεσσηνιακή Μάνη. Ο σχεδιασμός επανερμηνεύει τους οχυρωμένους πέτρινους πύργους της περιοχής. Παραδοσιακά, οι συγκεκριμένες κατασκευές αναπτύσσονταν κατακόρυφα και λειτουργούσαν ως χώροι άμυνας και απομόνωσης.

Αντί να αναπαράγει αυτή τη γνώριμη μορφή, το έργο μετατοπίζει τον πύργο στο οριζόντιο επίπεδο. Έτσι, δημιουργείται ένας επιμήκης κορμός που οργανώνει την καθημερινή ζωή και ενισχύει τη σχέση της κατοικίας με το τοπίο.

Ένας πύργος που εκτείνεται στο οικόπεδο

Ο κύριος όγκος φιλοξενεί το καθιστικό, την κουζίνα και την τραπεζαρία σε μια συνεχή γραμμική ακολουθία. Η είσοδος βρίσκεται στο ένα άκρο του, ενώ από εκεί, η κίνηση μέσα στην κατοικία καταλήγει σε έναν ημιυπαίθριο χώρο που καδράρει τη θάλασσα.

Η επιμήκης πορεία προσδίδει σαφή κατεύθυνση στο εσωτερικό. Παράλληλα, μετατρέπει τον παραδοσιακό πύργο από κλειστή κατακόρυφη δομή σε ανοιχτό πλαίσιο συλλογικής ζωής.

Η οριζόντια μορφή διατηρεί τη μνημειακότητά της. Ωστόσο, αποκτά διαφορετικό νόημα. Αντί να δηλώνει τον διαχωρισμό από το περιβάλλον, εκτείνεται πάνω στο οικόπεδο και συνδέει το εσωτερικό με την αυλή και τον μακρινό ορίζοντα.

Οι ιδιωτικοί χώροι ως αποσπάσματα

Τα υπνοδωμάτια, τα λουτρά και οι αποθηκευτικοί χώροι προβάλλουν από τον βασικό κορμό ως μικρότερα χωρικά αποσπάσματα. Η αποκλίνουσα διάταξή τους διασπά την αυστηρή γεωμετρία του κύριου όγκου. Ταυτόχρονα, δημιουργεί μια πιο σύνθετη σχέση με το έδαφος.

Στα κενά ανάμεσα στις ιδιωτικές πτέρυγες σχηματίζεται ένας προστατευμένος υπαίθριος πυρήνας. Η εσωτερική αυλή στρέφεται προς τη δύση και λειτουργεί ως κοινόχρηστος υπαίθριος χώρος. Περιβάλλεται από το κτίριο, αλλά παραμένει οπτικά συνδεδεμένη με το ευρύτερο τοπίο.

Οι κατόψεις ισογείου και ορόφου αποσαφηνίζουν αυτή την οργάνωση. Ο επιμήκης κοινόχρηστος κορμός ορίζει τη μία πλευρά της σύνθεσης. Αντίθετα, οι μικρότεροι όγκοι αναπτύσσονται γύρω από την αυλή και ανταποκρίνονται ανεξάρτητα στις συνθήκες του οικοπέδου.

Συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και το ύπαιθρο

Η φωτογραφική παρουσίαση αποτυπώνει μια σύνθεση από πέτρινες επιφάνειες, ανοιχτόχρωμους επιχρισμένους όγκους και μεταλλικές πέργκολες. Το βασικό πέτρινο στοιχείο προσδίδει βάρος στην κατοικία. Ωστόσο, οι επιμέρους πτέρυγες και οι στεγασμένοι υπαίθριοι χώροι διασπούν τη συνολική μάζα.

Τα μεγάλα ανοίγματα συνδέουν τους χώρους διημέρευσης με τις βεράντες, την πισίνα και τη θέα προς τη θάλασσα. Στο εσωτερικό, η γραμμική κουζίνα ενισχύει την κατεύθυνση του κύριου όγκου. Παράλληλα, το καθιστικό ανοίγεται προς το νερό και τον ημιυπαίθριο στην απόληξή του.

Τα υπνοδωμάτια έχουν περισσότερο κλειστό χαρακτήρα. Ωστόσο, τα ελεγχόμενα ανοίγματα διατηρούν τη σχέση τους με το περιβάλλον και εισάγουν φυσικό φως τους ιδιωτικές ζώνες.

Μέσα από τη μετάβαση από την κατακόρυφη στην οριζόντια ανάπτυξη, ο πύργος επαναπροσδιορίζεται ως δομή σύνδεσης. Δεν απομονώνει πλέον τους κατοίκους από το περιβάλλον. Αντίθετα, συνδέει κοινόχρηστους και ιδιωτικούς χώρους μέσα από μια ανοιχτή ακολουθία κίνησης, τοπίου και υπαίθριας ζωής.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Η εξοχική κατοικία βρίσκεται σε μια βραχώδη πλαγιά της Κέρκυρας. Σχεδιάστηκε από τους Tony Wynbourne, Γεώργιο Αποστολόπουλο και Μάκη Γισδάκη. Οργανωμένο σε άξονα ανατολής-δύσης, το κτίριο ανοίγεται προς την ανεμπόδιστη θέα 180 μοιρών στη θάλασσα και το γύρω τοπίο.

Η αρχιτεκτονική σύνθεση ακολουθεί το ανάγλυφο και ενσωματώνει φυσικά στοιχεία του οικοπέδου. Ένα διατηρημένο ελαιόδεντρο κατέχει κεντρική θέση, ενώ ο φυσικός βράχος παραμένει εμφανής στο κατώτερο επίπεδο. Η τοπική πέτρα και τα μεγάλα υαλοστάσια διαμορφώνουν μια ισορροπία ανάμεσα στο συμπαγές και το διαφανές.

Ακολουθώντας το φυσικό ανάγλυφο

Η κατοικία αναπτύσσεται σε ισόγειο, κατώτερο επίπεδο και πατάρι. Η διάταξη επιτρέπει στο κτίριο να προσαρμόζεται στις μεταβολές της πλαγιάς. Παράλληλα, διατηρεί σταθερή τη σχέση των εσωτερικών χώρων με το ύπαιθρο.

Στο ισόγειο, η κάτοψη χωρίζεται σε δύο βασικές ζώνες. Το κύριο υπνοδωμάτιο βρίσκεται στη δυτική πλευρά. Η κουζίνα, το καθιστικό και η τραπεζαρία καταλαμβάνουν το ανατολικό τμήμα. Μεγάλα ανοίγματα συνδέουν τους χώρους με τις εξωτερικές διαμορφώσεις και καδράρουν τη θέα προς τη θάλασσα.

Στο κατώτερο επίπεδο διαμορφώνονται τέσσερα ακόμη υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά, καθώς και μια μικρή κουζίνα. Στο πίσω μέρος, ο φυσικός βράχος ενσωματώνεται σε έναν ήσυχο χώρο ανάπαυσης με χαρακτήρα σπηλιάς. Αντί να αποκρύψει το έδαφος, ο σχεδιασμός μεταφέρει την αδρή υφή του στο εσωτερικό.

Ο κοινός προσανατολισμός προς τη θέα συνδέει τις διαφορετικές στάθμες. Ωστόσο, η κατανομή των χρήσεων εξασφαλίζει έναν βαθμό αυτονομίας ανάμεσα στους χώρους ύπνου και διημέρευσης.

Δύο πισίνες σε διαφορετικές στάθμες

Οι δύο πισίνες εντάσσονται σε διαφορετικά σημεία της πλαγιάς. Στο ανώτερο επίπεδο, μια θερμαινόμενη πισίνα αποτελεί άμεση προέκταση του κύριου υπνοδωματίου. Η θέση της δίπλα στον φυσικό βράχο δημιουργεί μια πιο ιδιωτική σχέση με το τοπίο.

Η κύρια πισίνα βρίσκεται σε χαμηλότερο άνδηρο. Η μακριά και ήρεμη επιφάνειά της ευθυγραμμίζεται οπτικά με τον ορίζοντα. Έτσι, ενισχύεται η σύνδεση της κατοικίας με τη θάλασσα.

Η διαφορετική θέση και κλίμακα προσδίδουν διακριτό ρόλο σε κάθε πισίνα. Η ανώτερη συνδέεται με την ιδιωτική ζώνη, ενώ η χαμηλότερη αποτελεί μέρος των κοινόχρηστων υπαίθριων χώρων.

Τοπική πέτρα και λιτοί εσωτερικοί χώροι

Οι εξωτερικές επιφάνειες επενδύονται με πέτρα τοπικής προέλευσης, διαμορφωμένη στο χέρι από ντόπιους τεχνίτες. Η ακανόνιστη υφή της συνδέει την αρχιτεκτονική με τη βραχώδη πλαγιά. Παράλληλα, παραπέμπει στον υλικό χαρακτήρα της παραδοσιακής κερκυραϊκής δόμησης.

Τα μεγάλα υαλοστάσια και οι προσεγμένες κατασκευαστικές λεπτομέρειες δημιουργούν μια σύγχρονη αντίθεση προς το βάρος της πέτρας. Η εναλλαγή συμπαγών και διαφανών επιφανειών διατηρεί το τοπίο ορατό από τους κύριους χώρους.

Στο εσωτερικό, ο σχεδιασμός παραμένει σκόπιμα συγκρατημένος. Ουδέτερα υλικά, λιτές γραμμές και διακριτικές ξυλουργικές κατασκευές δημιουργούν ένα ήρεμο υπόβαθρο για τη θέα. Αντί να ανταγωνίζεται το περιβάλλον, η εσωτερική διαμόρφωση στρέφει την προσοχή προς τη θάλασσα, τον φυσικό βράχο και τις μεταβολές του φωτός.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 298 | Ιούνιος 2025, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Μια σύνθεση από χαμηλούς διακριτούς όγκους και αίθρια οργανώνεται γύρω από ώριμα ελαιόδεντρα στη δυτική ακτή της Κέρκυρας.

Η Casa Ruina είναι μια κατοικία 477τ.μ. στο Κορτιράκι, στη δυτική ακτή της Κέρκυρας. Σχεδιασμένη από τους Thetacon, αναπτύσσεται ως μια χαμηλή σύνθεση με αποσπασματικούς όγκους ανάμεσα σε ώριμα ελαιόδεντρα. Η υπάρχουσα βλάστηση, το επικλινές έδαφος και η παρουσία ενός ερειπίου καθόρισαν τον σχεδιασμό. Παράλληλα, η σύγχρονη χωρική οργάνωση συνδυάζεται με αναφορές στην κερκυραϊκή οικοδομική παράδοση.

Αρχιτεκτονική ανάμεσα στις ελιές

Το ύψος της κατοικίας διατηρείται σκόπιμα περιορισμένο. Έτσι, η κατακόρυφη παρουσία των ελαιόδεντρων εξακολουθεί να κυριαρχεί στο τοπίο. Αντί για έναν ενιαίο συμπαγή όγκο, το κτίριο διαχωρίζεται σύμφωνα με τις επιμέρους χρήσεις. Με αυτόν τον τρόπο διατηρούνται τα μεγαλύτερα δέντρα και δημιουργείται μια ακολουθία υπαίθριων χώρων.

Παρά τις μεταβολές της τοπογραφίας, η κύρια κατοικία οργανώνεται σε ένα επίπεδο. Η είσοδος γίνεται μέσω ενός διαμορφωμένου αιθρίου. Ο χώρος αυτός λειτουργεί ως πρώτο κατώφλι ανάμεσα στον ελαιώνα και το εσωτερικό.

Η κουζίνα τοποθετείται στη μία πλευρά και οι χώροι διημέρευσης στην άλλη. Τα κύρια υπνοδωμάτια βρίσκονται στο πιο απομακρυσμένο τμήμα.

Τα αίθρια ως χωρική δομή

Τα αίθρια συνδέουν τους επιμέρους όγκους και διαμορφώνουν μια σταδιακή μετάβαση από τους κοινόχρηστους προς τους ιδιωτικούς χώρους. Παράλληλα, δημιουργούν οπτικές φυγές μέσα στην κατοικία και προς το γύρω τοπίο. Έτσι, η κατακερματισμένη κάτοψη διατηρεί αίσθηση συνέχειας και εξωστρέφειας.

Στο πιο απότομο τμήμα του οικοπέδου εντάσσεται ένας υπόγειος ξενώνας. Η εσωτερική κατακόρυφη επικοινωνία οδηγεί στα πρόσθετα υπνοδωμάτια και στους βοηθητικούς χώρους. Η λύση αξιοποιεί τη φυσική κλίση χωρίς να αυξάνει το αντιληπτό ύψος της κύριας σύνθεσης.

Σε χαμηλότερη στάθμη, μια γραμμική πισίνα ακολουθεί την κατεύθυνση του εδάφους. Το επίμηκες σχήμα της ενισχύει τη συνέχεια ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, το κατηφορικό τοπίο και τη θέα προς τη θάλασσα.

Υλικά με τοπικές αναφορές

Η υλική παλέτα ενισχύει την ένταξη του έργου στο περιβάλλον. Η ανοιχτόχρωμη πέτρα σε γήινους τόνους αποτελεί το βασικό υλικό. Ξύλινες πέργκολες με στοιχεία από πλεκτή λυγαριά φιλτράρουν το φως, ενώ το κερκυραϊκό τούβλο προσθέτει μια ακόμη τοπική αναφορά.

Ο συνδυασμός τους διαμορφώνει μια συγκρατημένη ισορροπία ανάμεσα στη σύγχρονη κατασκευή και την αρχιτεκτονική ταυτότητα του νησιού.

Σε ένα επικλινές, βραχώδες οικόπεδο 4.070 τ.μ. με θέα προς την παραλία του Καλαθά, η κατοικία από τους iN2 Architects εντάσσεται διακριτικά στο φυσικό ανάγλυφο. Το έργο σχεδιάστηκε για δέκα άτομα. Έτσι, συνδυάζει άνετους κοινόχρηστους χώρους με σαφώς διαχωρισμένες περιοχές ιδιωτικότητας.

Το κτίριο τοποθετείται σε ένα από τα δύο φυσικά πλατώματα της πλαγιάς, όπου η κλίση είναι ηπιότερη. Η γραμμική, ισόγεια διάταξη ακολουθεί τη γεωμετρία του οικοπέδου και τη θέα προς τη θάλασσα.

Παράλληλα, διατηρήθηκε όσο το δυνατόν περισσότερο η φυσική βλάστηση. Το χαρακτηριστικό αλμυρίκι στην είσοδο εντάχθηκε επίσης στη σύνθεση.

Είσοδος μέσα από τον βράχο

Η πρόσβαση αξιοποιεί μια υφιστάμενη τομή στο βουνό. Από εκεί, μια στενή σχισμή οδηγεί σε έναν μακρύ υπαίθριο διάδρομο που λειτουργεί ως φωταγωγός.

Η διαδρομή καθυστερεί την πλήρη αποκάλυψη της θάλασσας. Στο τέλος της, ο κεντρικός χώρος υποδοχής χωρίζει την κατοικία σε δύο βασικές ζώνες: τους κοινόχρηστους χώρους στα ανατολικά και τα υπνοδωμάτια στα δυτικά.

Σε αυτό το σημείο, η θέα ανοίγεται ξαφνικά προς το νησάκι του Καλαθά. Επιπλέον, τα αναδιπλούμενα υαλοστάσια καταργούν το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο.

Μια γραμμική κάτοψη στραμμένη στη θάλασσα

Στην ανατολική πλευρά, το καθιστικό, η τραπεζαρία και η κουζίνα οργανώνονται σε έναν ενιαίο χώρο. Μια συρόμενη τζαμαρία μήκους 14 μ. ανοίγει ολόκληρη τη ζώνη διημέρευσης προς τη βεράντα και τη θέα.

Έτσι, ο χώρος γίνεται η ζωντανή καρδιά της κατοικίας. Η ανοιχτή διάταξη υποστηρίζει την κοινή ζωή, ενώ η θάλασσα παραμένει συνεχώς παρούσα.

Στη δυτική πτέρυγα βρίσκονται πέντε υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά. Ένα ρυθμικό μοτίβο από πλήρη και κενά δημιουργεί κατακόρυφες σχισμές. Αυτές εξασφαλίζουν ιδιωτικότητα, επιτρέπουν την είσοδο του φωτός και πλαισιώνουν τη θέα.

Η ανάπτυξη σε ένα επίπεδο προσφέρει επίσης σαφή κυκλοφορία και πλήρη προσβασιμότητα. Οι βοηθητικές λειτουργίες μεταφέρονται στο υπόγειο, ώστε η κύρια στάθμη να παραμένει αφιερωμένη στην καθημερινή ζωή και τη σχέση με το τοπίο.

Το σκυρόδεμα ως δομή και φόντο

Το εμφανές σκυρόδεμα αποτελεί το βασικό υλικό και εκφραστικό μέσο του έργου. Η φυσική απόχρωσή του συγγενεύει με το βραχώδες έδαφος. Επομένως, περιορίζονται οι οπτικές αντιθέσεις ανάμεσα στο κτίριο και την πλαγιά.

Στο εσωτερικό, το ίδιο υλικό λειτουργεί ως ουδέτερο φόντο για τα έργα της εικαστικού Daniella Rubinovitz, η οποία ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. Η κατοικία γίνεται, παράλληλα, ένα ήρεμο περιβάλλον για την τέχνη.

Τα δάπεδα από πατητή τσιμεντοκονία συνεχίζουν τη λιτή υλική γλώσσα. Αντίθετα, το ξύλο και το μέταλλο προσθέτουν θερμότητα και διαφοροποιούν τις επιφάνειες.

Η σχέση με το έδαφος συνεχίζεται και στον περιβάλλοντα χώρο. Μέρος των βράχων που αφαιρέθηκαν κατά την εκσκαφή επαναχρησιμοποιήθηκε στη διαμόρφωση του τοπίου.

Φως, σκιά και ανοιχτός ορίζοντας

Τα μεγάλα ανοίγματα φέρνουν φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό. Ταυτόχρονα, μια πέργκολα με λυγαριά φιλτράρει τον έντονο ήλιο και επεκτείνει τη ζωή προς τον υπαίθριο χώρο.

Η αρχιτεκτονική βασίζεται σε διαδοχικές αντιθέσεις. Η στενή είσοδος οδηγεί στον ανοιχτό ορίζοντα. Το βαρύ σκυρόδεμα συναντά το φιλτραρισμένο φως. Οι κοινόχρηστοι χώροι εναλλάσσονται με τα περισσότερο προστατευμένα υπνοδωμάτια.

Ωστόσο, το κτίριο παραμένει διακριτικό παρά το μέγεθός του. Το φυτεμένο δώμα, η γραμμική μορφή και οι γήινες αποχρώσεις μειώνουν την παρουσία του στην πλαγιά. Αντίθετα, η κύρια όψη ανοίγεται σχεδόν πλήρως προς τη θάλασσα.

Το κτίριο λειτουργεί τελικά ως ένα ήρεμο αρχιτεκτονικό πλαίσιο για το τοπίο και την τέχνη. Η υπόσκαφη μορφή, η σκηνοθετημένη είσοδος και η επιμήκης ανοιχτή όψη εντάσσουν το φως, τον βράχο και τον ορίζοντα στην καθημερινή εμπειρία της κατοικίας.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Η Keras Cliff House από τους Tzagkarakis + Associates βρίσκεται έξω από τον οικισμό της Αγίας Γαλήνης, στο Ρέθυμνο. Η κατοικία καταλαμβάνει ένα φυσικό πλάτωμα ανάμεσα σε έναν απόκρημνο γκρεμό και τα γύρω βουνά. Από εκεί, ανοίγεται ανεμπόδιστη η θέα προς το Νότιο Κρητικό Πέλαγος και τα ακατοίκητα νησιά Παξιμάδια.

Η σύνθεση αντλεί έμπνευση από τα «κέρατα καθοσιώσεως», ένα χαρακτηριστικό σύμβολο της μινωικής Κρήτης. Ωστόσο, το μοτίβο δεν αναπαράγεται ως διακόσμηση. Η γεωμετρία του λειτουργεί ως εργαλείο για τη διαμόρφωση δύο καμπύλων πτερύγων, οι οποίες ακολουθούν τη μορφολογία του οικοπέδου και στρέφονται προς τη θάλασσα.

Προστατευμένη είσοδος και αποκάλυψη της θέας

Η είσοδος χωροθετείται στη βόρεια πλευρά της κατοικίας. Μια αιωρούμενη πλάκα σκυροδέματος προβάλλει πάνω από ένα χαμηλό τοιχίο. Έτσι, σχηματίζει ένα στεγασμένο κατώφλι και εισάγει τη βασική γεωμετρική αναφορά του έργου.

Ένας συνεχής τοίχος από τοπική πέτρα καθορίζει το βόρειο όριο. Στενά κατακόρυφα ανοίγματα διακόπτουν τη συμπαγή επιφάνειά του. Παρέχουν ιδιωτικότητα, ενώ παράλληλα επιτρέπουν ελεγχόμενες φυγές προς το τοπίο.

Η προσέγγιση αυτή καθυστερεί την αποκάλυψη της κύριας θέας. Μετά την είσοδο, το πέτρινο όριο υποχωρεί μπροστά σε ένα μεγάλο άνοιγμα προς τη θάλασσα και τα Παξιμάδια. Η μετάβαση από την προστατευμένη βόρεια πλευρά προς την ανοιχτή νότια όψη οργανώνεται ως ακολουθία από κατώφλια.

Δύο καμπύλες πτέρυγες

Η κατοικία χωρίζεται σε δύο βασικούς όγκους. Η δυτική πτέρυγα φιλοξενεί τους χώρους διημέρευσης, οι οποίοι συνδέονται άμεσα με τις στεγασμένες βεράντες και τις υπαίθριες διαμορφώσεις. Τα μεγάλα ανοίγματα επιτρέπουν στην κουζίνα, την τραπεζαρία και το καθιστικό να λειτουργούν ως μια συνεχής ζώνη προς τη θάλασσα.

Στην ανατολική πτέρυγα βρίσκονται τέσσερα υπνοδωμάτια με ιδιωτικά λουτρά. Οργανώνονται κατά μήκος ενός επιμήκους διαδρόμου. Στην απόληξή του, ένα μικρό καθιστικό καδράρει τη θέα προς τα Παξιμάδια και δημιουργεί έναν πιο ήσυχο χώρο μακριά από τις κοινόχρηστες λειτουργίες.

Στη συνάντηση των δύο πτερύγων, ένας κεντρικός φεγγίτης εισάγει φυσικό φως από ψηλά. Ο χώρος παραπέμπει στην εσωτερική αυλή της παραδοσιακής κρητικής κατοικίας. Παράλληλα, λειτουργεί ως κόμβος προσανατολισμού προς όλα τα τμήματα του κτιρίου.

Η κάτοψη και η εγκάρσια τομή αποτυπώνουν τον τρόπο με τον οποίο η καμπύλη γεωμετρία ακολουθεί τις υψομετρικές καμπύλες. Αναδεικνύουν επίσης τη στενή σχέση των εσωτερικών χώρων με τις στεγασμένες υπαίθριες ζώνες.

Πέτρα, σκυρόδεμα και ξύλο

Η παλέτα των υλικών συνομιλεί με τον αδρό χαρακτήρα της νότιας Κρήτης. Φέροντα τοιχία από τοπική πέτρα δημιουργούν προστατευτικά όρια. Αντίστοιχα, οι επιφάνειες από ανεπίχριστο οπλισμένο σκυρόδεμα καλύπτουν τόσο τους εσωτερικούς όσο και τους υπαίθριους χώρους.

Οι πλάκες σκυροδέματος προεκτείνονται πέρα από τα υαλοστάσια. Με αυτόν τον τρόπο σχηματίζουν βαθιά στέγαστρα, πέργκολες και εσοχές με φύτευση. Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν σκίαση και ενισχύουν τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τις βεράντες.

Το ξύλο εισάγει μια θερμότερη και πιο λεπτοδουλεμένη υφή. Ειδικά σχεδιασμένα συρόμενα σκίαστρα προστατεύουν τα υπνοδωμάτια και φιλτράρουν το φως μέσα από τα οριζόντια ανοίγματά τους. Η σταθερή χρήση πέτρας, σκυροδέματος και ξύλου στο εσωτερικό και το εξωτερικό διαμορφώνει μια ενιαία υλική εμπειρία.

Για την κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά τοπικά συνεργεία. Η συμβολή τους αποτυπώνεται κυρίως στην πέτρινη τοιχοποιία, στο σκυρόδεμα με εμφανή ξυλότυπο και στα ειδικά ξύλινα στοιχεία.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025, ετήσια έκδοση των ek Architectural Publications.

Στο παραθεριστικό συγκρότημα Somanou, στα Κουφονήσια, δύο ισόγειες εξοχικές κατοικίες από τους GFRA Architecture αναπτύσσονται σε ένα τοπίο με ανεμπόδιστη θέα προς το Αιγαίο και έναν γειτονικό παραδοσιακό κυκλαδίτικο οικισμό.

Βασική σχεδιαστική αρχή ήταν η οργάνωση των λειτουργιών σε στενή επαφή με το τοπίο, χωρίς να αλλοιώνεται η φυσική μορφολογία του οικοπέδου. Αντί το κτιριολογικό πρόγραμμα να συγκεντρωθεί σε μεγάλους ενιαίους όγκους, το συγκρότημα διασπάται σε μικρότερες μονάδες. Ανάμεσά τους δημιουργούνται προστατευμένες αυλές και ημιυπαίθριοι χώροι, μεταφέροντας στη σύγχρονη κατοίκηση την κλίμακα και την οικειότητα μιας κυκλαδίτικης γειτονιάς.

Ένας μικρός οικισμός μέσα στο τοπίο

Η πρόσβαση γίνεται από την ανατολική πλευρά του οικοπέδου, όπου ένας κοινός χώρος στάθμευσης εξυπηρετεί τις δύο κατοικίες. Από εκεί, δύο διακριτά μονοπάτια οδηγούν στις αντίστοιχες εισόδους, ενισχύοντας εξαρχής τη λειτουργική τους αυτονομία.

Η είσοδος σε κάθε κατοικία πραγματοποιείται μέσω ενός χαμηλού, διακριτικού όγκου που λειτουργεί ως διάδρομος διανομής προς τους κύριους και βοηθητικούς χώρους. Ο ενιαίος χώρος καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας τοποθετείται στην κύρια όψη και προεξέχει ελαφρά σε σχέση με τους υπόλοιπους όγκους, δηλώνοντας τον κεντρικό του ρόλο στη σύνθεση.

Τα κύρια υπνοδωμάτια στρέφονται επίσης προς την πρόσοψη, αξιοποιώντας τη θέα προς το Αιγαίο. Ανάμεσα στους βασικούς όγκους δημιουργείται μία ιδιωτική αυλή για κάθε κατοικία, ως προστατευμένος πυρήνας ηρεμίας και ιδιωτικότητας.

Τα επιπλέον υπνοδωμάτια τοποθετούνται στο πίσω μέρος, όπου η μεγαλύτερη απομόνωση ενισχύεται από την ανεξάρτητη πρόσβαση σε μικρές, προστατευμένες αυλές. Η οργάνωση του συγκροτήματος εναλλάσσει έτσι τις ανοιχτές φυγές προς το τοπίο με περίκλειστους υπαίθριους χώρους, αντί να αντιμετωπίζει τη θέα ως ένα ενιαίο πανόραμα.

Αυλές ανάμεσα στους όγκους

Η διάσπαση του συγκροτήματος επιτρέπει στους ενδιάμεσους χώρους να αποκτήσουν εξίσου σημαντικό ρόλο με τα ίδια τα κτίρια. Οι αυλές, τα μονοπάτια και τα σκιασμένα κατώφλια οργανώνουν την κίνηση, ενώ η μετάβαση από τους κοινόχρηστους προς τους περισσότερο ιδιωτικούς χώρους γίνεται σταδιακά.

Η διάταξη αντλεί από τη χωρική λογική των κυκλαδίτικων οικισμών χωρίς να αναπαράγει άμεσα τις μορφές τους. Η εμπειρία βασίζεται σε μια ακολουθία από επιμέρους όγκους, στενά περάσματα και προστατευμένους χώρους, όπου η αρχιτεκτονική προσφέρει καταφύγιο από τον ήλιο και τον άνεμο.

Κοινή και ιδιωτική υπαίθρια ζωή

Οι κύριοι υπαίθριοι χώροι αναπτύσσονται στην μπροστινή πλευρά των κατοικιών, με θέα προς τη θάλασσα. Κάθε κατοικία διαθέτει πισίνα, χώρο υδρομασάζ και άνετα υπαίθρια καθιστικά.

Παράλληλα, ένας κοινός χώρος με υπαίθρια τραπεζαρία και bbq δημιουργεί ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα στις κατά τα άλλα ανεξάρτητες κατοικίες. Η κοινή ζωή συνδυάζεται με μικρότερες, περισσότερο προστατευμένες αυλές και χώρους καθιστικού που συνδέονται με τα επιμέρους δωμάτια.

Η υπαίθρια κατοίκηση οργανώνεται έτσι σε διαφορετικούς βαθμούς ιδιωτικότητας. Οι ανοιχτοί χώροι με θέα προς το Αιγαίο συνυπάρχουν με περίκλειστες αυλές, σκιασμένες περιοχές και προστατευμένα σημεία ανάμεσα στους όγκους.

Υλικά σε διάλογο με τις Κυκλάδες

Ο σχεδιασμός του τοπίου ακολουθεί την ίδια λογική ήπιας ένταξης. Μεσογειακά είδη εμπλουτίζουν την υπάρχουσα βλάστηση μέσα από περιορισμένες παρεμβάσεις, ενώ οι τοπικοί βράχοι διατηρούνται ως ενεργά στοιχεία της σύνθεσης.

Οι όψεις καλύπτονται με επίχρισμα σε ανοιχτές γαιώδεις αποχρώσεις, αντλώντας από τη φυσική παλέτα των Κυκλάδων. Το ξύλο, η πέτρα, το μάρμαρο και τα καλάμια διαμορφώνουν μια απτική υλικότητα που συνδέει τη νέα αρχιτεκτονική με το νησιωτικό τοπίο.

Αντί να βασιστεί στη συμβατική λευκή εικόνα της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής, το έργο χρησιμοποιεί το χρώμα, την υφή και τα φυσικά υλικά για να διαμορφώσει μια πιο ήρεμη σχέση με το έδαφος. Τα πέτρινα τοιχία και η φύτευση επεκτείνουν τα κτίρια προς τον περιβάλλοντα χώρο, ενώ οι πέργκολες από καλάμια φιλτράρουν τον έντονο ήλιο και δημιουργούν μεταβαλλόμενα μοτίβα σκιάς.

Στο Somanou, οι δύο εξοχικές κατοικίες και ο ανακαινισμένο κτίσμα συγκροτούν ένα μικρό αρχιτεκτονικό σύνολο, όπου τα κτίρια και οι υπαίθριοι χώροι συνδέονται στενά. Μέσα από τη διάσπαση του προγράμματος, τη δημιουργία προστατευμένων αυλών και τη λιτή χρήση φυσικών υλικών, το έργο επανερμηνεύει την κλίμακα ενός κυκλαδίτικου οικισμού, διατηρώντας παράλληλα την αυτονομία κάθε κατοικίας.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Maison de Campagne 2025 των ek Architectural Publications και επιλέχθηκε για το εξώφυλλο.

Στο Minos Palace Resort στην Κρήτη, η χωρική ροή, οι ελεγχόμενες αισθητηριακές μεταβάσεις και η στενή σχέση με τη φύση διαμορφώνουν ένα περιβάλλον εξατομικευμένης ευζωίας.

Το Nao Longevity Hub βρίσκεται στο Minos Palace Resort, στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Σχεδιασμένο από τους Stones & Walls, το έργο διερευνά τον τρόπο με τον οποίο ο εσωτερικός σχεδιασμός μπορεί να υποστηρίξει μια ευρύτερη προσέγγιση στην ευζωία και τη μακροζωία.

Η κίνηση μέσα στον χώρο, η επαφή με το φυσικό τοπίο, το φως, οι υλικότητες και η ατμόσφαιρα αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετα στοιχεία. Το εσωτερικό δεν αποτελεί απλώς το υπόβαθρο των θεραπειών και των αξιολογήσεων. Αντίθετα, συμμετέχει ενεργά στη σταδιακή μετάβαση του επισκέπτη προς έναν πιο ήρεμο ρυθμό.

Η ροή ως χωρική αρχή

Η ονομασία Nao προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα «νάω», που σημαίνει «ρέω», και παραπέμπει στη διαχρονική αρχή του «πάντα ῥεῖ». Η έννοια αυτή καθορίζει την οργάνωση του εσωτερικού και τη συνεχή μετάβαση από τη μία λειτουργική ζώνη στην επόμενη.

Η εμπειρία ξεκινά πριν από την άφιξη, μέσα από μια εξατομικευμένη αξιολόγηση που θέτει τις βάσεις του προγράμματος. Στο εσωτερικό του Nao, η διαδοχή των χώρων, η σχέση με το τοπίο και η σταδιακή αποκλιμάκωση των ερεθισμάτων δημιουργούν μια διαδικασία αποφόρτισης.

Το σύνολο του προγράμματος δεν αποκαλύπτεται από ένα μοναδικό σημείο. Αντίθετα, αναπτύσσεται μέσα από μια ακολουθία από κατώφλια. Οι μεταβολές στο φως, την περίκλειση, τις υφές και την ατμόσφαιρα σηματοδοτούν την πορεία από τη μία δραστηριότητα στην άλλη.

Έτσι, η κυκλοφορία δεν λειτουργεί μόνο ως πρακτική σύνδεση μεταξύ των χώρων. Αποτελεί μέρος της εμπειρίας ευζωίας και προετοιμάζει τον επισκέπτη για μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου.

Φύση και αισθητηριακή συγκράτηση

Ο σχεδιασμός βασίζεται στην κατανόηση ότι το φυσικό περιβάλλον επηρεάζει τη σωματική και ψυχική κατάσταση. Το φυσικό φως, οι απτικές επιφάνειες και η οπτική σχέση με το εξωτερικό συμβάλλουν σε μια σταδιακά πιο ήσυχη χωρική εμπειρία.

Αντί να διαχωρίζουν τις λειτουργίες με απότομα όρια, οι Stones & Walls δημιουργούν συνέχεια μέσα από μια κοινή υλική και ατμοσφαιρική γλώσσα. Οι χώροι αξιολόγησης, κίνησης, θεραπείας και ανάπαυσης παραμένουν διακριτοί, αλλά εντάσσονται στην ίδια πορεία.

Το φυσικό τοπίο δεν λειτουργεί μόνο ως καδραρισμένη θέα. Τα χρώματα, οι ρυθμοί και η αίσθηση ανοιχτού ορίζοντα μεταφέρονται στον συγκρατημένο χαρακτήρα του εσωτερικού. Η σχέση με τη φύση διαμορφώνεται επομένως χωρίς κυριολεκτικές διακοσμητικές αναπαραστάσεις.

Πέντε αλληλένδετοι πυλώνες

Ο χωρικός σχεδιασμός λειτουργεί παράλληλα με μια εξατομικευμένη μεθοδολογία, οργανωμένη γύρω από πέντε βασικούς πυλώνες: Διατροφή, Ύπνος, Κίνηση, Διαχείριση του Στρες, καθώς και Ανθρώπινες Σχέσεις και Αίσθηση του Ανήκειν.

Τα διαγνωστικά εργαλεία και τα ατομικά προγράμματα διαμορφώνουν μια διαφορετική διαδρομή για κάθε επισκέπτη. Το εσωτερικό υποστηρίζει αυτή τη διαδικασία μέσα από χώρους με διαφορετικούς βαθμούς δραστηριότητας, ιδιωτικότητας και αισθητηριακής έντασης.

Οι πιο ενεργές ή τεχνολογικά υποστηριζόμενες λειτουργίες εξισορροπούνται από ήσυχα περιβάλλοντα ανάπαυσης και περισυλλογής. Οι μεταβάσεις σχεδιάζονται ως σταδιακές, διατηρώντας την αρχή της συνεχούς ροής.

Η αρχιτεκτονική και η μεθοδολογία έχουν, επομένως, συμπληρωματικό ρόλο. Η αξιολόγηση καθορίζει το προσωπικό πρόγραμμα, ενώ ο φυσικός χώρος το οργανώνει σε μια σαφή ακολουθία.

Μια διαφορετική αντίληψη της πολυτέλειας

Το Nao αντανακλά μια ευρύτερη μεταβολή στον σχεδιασμό της σύγχρονης φιλοξενίας και των χώρων ευεξίας. Η πολυτέλεια δεν εκφράζεται πλέον αποκλειστικά μέσα από την υλική επιτήδευση ή την οπτική αφθονία. Συνδέεται επίσης με τον χρόνο, την ιδιωτικότητα, την εξατομικευμένη φροντίδα και την ποιότητα του περιβάλλοντος.

Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο συνδυάζει τον εσωτερικό σχεδιασμό, την επιστήμη και τη φύση σε μια ενιαία εμπειρία. Στόχος δεν είναι μόνο η δημιουργία ενός αισθητικά ελεγχόμενου χώρου, αλλά ενός περιβάλλοντος που υποστηρίζει έναν περισσότερο ισορροπημένο καθημερινό ρυθμό.

Η αρχιτεκτονική συμβολή βρίσκεται στη μετατροπή της αφηρημένης έννοιας της ροής σε χωρική εμπειρία. Η άφιξη, η αξιολόγηση, η κίνηση, η θεραπεία και η ανάπαυση αποτελούν διαδοχικά στάδια μιας συνεχούς πορείας.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο Τεύχος ek: 302 | Νοέμβριος 2025, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Στη νοτιοδυτική ακτή της Μυκόνου, η κατοικία Εν Κυανώ από τους Δημήτρη Σακελλαρίου και Μιχάλη Σεϊτανίδη διαμορφώνεται σε άμεση σχέση με το βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου και τη συνεχή παρουσία του τοπίου. Η ονομασία της παραπέμπει στο έντονο χρώμα της θάλασσας και του ουρανού, που μεταβάλλεται διαρκώς κάτω από το φως.

Η αρχιτεκτονική σύνθεση επιδιώκει τη συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και τον υπαίθριο χώρο μέσα από μια ακολουθία αλληλένδετων περιοχών. Αντί να αποκαλύπτεται μεμιάς, η κατοικία γίνεται αντιληπτή σταδιακά, μέσα από μεταβάσεις ανάμεσα σε διαφορετικές στάθμες, σκιασμένους και ανοιχτούς χώρους, φυτεμένες επιφάνειες και σκληρά δάπεδα.

Μια σύνθεση σε δύο επίπεδα

Η κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα, με διαφορετικούς βαθμούς εξωστρέφειας και ιδιωτικότητας. Στο ψηλότερο βρίσκονται οι κύριοι χώροι καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον υπαίθριο χώρο, μαζί με δύο κύρια υπνοδωμάτια.

Στο χαμηλότερο επίπεδο τοποθετούνται τέσσερις υπόσκαφες σουίτες, το γυμναστήριο και οι απαραίτητοι βοηθητικοί χώροι, οι οποίοι συνδέονται μέσω ανεξάρτητου διαδρόμου κυκλοφορίας. Η διάταξη εντάσσει τις περισσότερο ιδιωτικές λειτουργίες στο έδαφος, αφήνοντας την κοινή ζωή να αναπτυχθεί στο πιο ανοιχτό επάνω επίπεδο.

Δημιουργούνται έτσι διαδοχικές μεταβάσεις ανάμεσα στο πάνω και το κάτω, το εσωτερικό και το εξωτερικό, το στεγασμένο και το υπαίθριο. Η φύτευση και οι σκληρές επιφάνειες οργανώνουν περαιτέρω την κίνηση, επιτρέποντας στη σύνθεση να αποκαλύπτεται σταδιακά.

Η πέργκολα ως κοινός τόπος

Μια μεγάλη πέργκολα, ανάλαφρη παρά την έκτασή της, αναπτύσσεται μπροστά από τους κύριους χώρους διημέρευσης και συνδέει τους δύο κτιριακούς όγκους κατά μήκος της πισίνας υπερχείλισης.

Η επέμβαση μετατρέπει την αυλή στον κεντρικό χώρο της καθημερινής ζωής. Προστατευμένη από τον έντονο μυκονιάτικο ήλιο, φιλοξενεί το φαγητό, τη χαλάρωση και τις κοινωνικές συναθροίσεις, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτή τη σχέση με τον ορίζοντα.

Η πισίνα ενισχύει τη γραμμική οργάνωση της κατοικίας και επεκτείνει την αρχιτεκτονική προς το Αιγαίο. Παράλληλα, μικρότερες ιδιωτικές αυλές που συνδέονται με τα δωμάτια προσφέρουν περισσότερο προστατευμένους υπαίθριους χώρους.

Το έργο ισορροπεί έτσι ανάμεσα σε δύο συνθήκες: έναν κεντρικό χώρο σχεδιασμένο για τη συνύπαρξη και μια σειρά από ήσυχες περιοχές ιδιωτικότητας.

Σύγχρονη κατοίκηση και κυκλαδίτικες αναφορές

Ο σχεδιασμός συνδέει μια σύγχρονη χωρική γλώσσα με τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του νησιού. Αντί να αναπαράγει άμεσα τις μορφές της τοπικής παράδοσης, αντλεί από τις βασικές αρχές της μέσα από απλούς όγκους, προστατευμένους υπαίθριους χώρους και μια περιορισμένη παλέτα υλικών.

Ο σχεδιασμός των εσωτερικών χώρων από τους Lambs and Lions, StudioMacBride και Annabell Kutucu ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση, με χώρους που υποστηρίζουν τόσο τη συνύπαρξη όσο και την ιδιωτικότητα.

Η συνεργασία με τοπικούς τεχνίτες για ειδικές κατασκευές επιτρέπει στην τοπική τεχνογνωσία να συνυπάρξει με τις σύγχρονες κατασκευαστικές απαιτήσεις. Διαμορφώνεται έτσι μια ήπια σύγχρονη γλώσσα, που στηρίζεται στην απτική ποιότητα του τόπου.

Φυσικά υλικά και η ομορφιά της ατέλειας

Τα φυσικά υλικά ενισχύουν τη σχέση της κατοικίας με το περιβάλλον. Το ασβεστοκονίαμα συνδυάζεται με την τοπική πέτρα των κτιριακών όγκων, ενώ το ξύλο και η αμμοβολημένη τραβερτίνη εισάγουν διαφορετικές υφές.

Η παλέτα αποφεύγει την απόλυτα ομοιόμορφη και στιλπνή εικόνα. Οι επιφάνειες διατηρούν την ικανότητα να καταγράφουν το φως, τη χρήση και τον χρόνο, υποστηρίζοντας μια προσέγγιση που βασίζεται στη λιτότητα, την αδρή απλότητα και την ομορφιά της ατέλειας.

Μέσα από τη σχέση των δύο επιπέδων, τη μεγάλη σκιασμένη πέργκολα και την εναλλαγή κοινόχρηστων και ιδιωτικών υπαίθριων χώρων, το Εν Κυανώ τοποθετεί την καθημερινή ζωή σε συνεχή επαφή με το τοπίο. Η αρχιτεκτονική γίνεται ένα πλαίσιο για την εμπειρία του μεταβαλλόμενου φωτός της Μυκόνου και του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στην ειδική έκδοση MykonosVillas Vol.5 των ek Architectural Publications.

Μια σειρά τριαρθρωτών ξύλινων φορέων γεφυρώνει τον αγωνιστικό χώρο, συνδυάζοντας τη δομική έκφραση, τον παθητικό περιβαλλοντικό σχεδιασμό και την επανάχρηση υλικών.

Ο Κύαθος είναι ένα προτεινόμενο κλειστό γυμναστήριο καλαθοσφαίρισης 4.000τ.μ. στο Γαλάτσι. Σχεδιασμένο από τους KAAF | Kitriniaris Associates Architecture Firm, το έργο ανατέθηκε από τον Πολιτιστικό και Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου Γαλατσίου ως ειδικό δημόσιο κτίριο.

Η μελέτη απαιτεί εξειδικευμένη τεχνογνωσία στις κατασκευές από σύνθετη δομική ξυλεία. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τον κύριο αγωνιστικό χώρο, τις κερκίδες και ένα περιμετρικό εσωτερικό πατάρι-εξέδρα.

Αποδυτήρια αθλητών και διαιτητών, χώροι υγιεινής, γραφεία διοίκησης, γραφεία συλλόγων και βοηθητικές λειτουργίες συμπληρώνουν το συγκρότημα.

Το νέο κτίριο θα αντικαταστήσει το υφιστάμενο ξύλινο γυμναστήριο στην ίδια θέση. Το παλαιότερο κέλυφος έχει κριθεί κατεδαφιστέο, κυρίως επειδή τα δομικά υλικά του δεν μπορούν να πιστοποιηθούν σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα.

Βάση από σκυρόδεμα και ξύλινη ανωδομή

Η κατασκευή εδράζεται σε μια βάση από οπλισμένο σκυρόδεμα. Εκεί εντάσσονται οι χώροι κάτω από την τελική στάθμη του αγωνιστικού χώρου, με εκτόνωση προς τον γειτονικό πεζόδρομο.

Πάνω από τη στάθμη του γηπέδου, ο φέρων οργανισμός και το κέλυφος διαμορφώνονται κυρίως από προϊόντα σύνθετης δομικής ξυλείας. Το σύστημα συνδυάζει επικολλητή ξυλεία, αντικολλητή ξυλεία και σταυρωτή-επικολλητή ξυλεία (CLT).

Μεταλλικά στοιχεία χρησιμοποιούνται επιλεκτικά στις συνδέσεις και στα σημεία όπου απαιτείται πρόσθετη δυσκαμψία. Η διάκριση ανάμεσα στη συμπαγή βάση και την ελαφρύτερη ξύλινη ανωδομή καθιστά σαφή την κατασκευαστική οργάνωση.

Δέκα φορείς ανοίγματος 30 μέτρων

Ο ξύλινος φέρων οργανισμός αναπτύσσεται περιμετρικά σε ορθογωνικό κάνναβο διαστάσεων 45m επί 30m. Ο βασικός εμβάτης είναι 5m.

Δέκα όμοιοι ισοστατικοί φορείς γεφυρώνουν το άνοιγμα των 30m. Καθένας αποτελείται από δοκούς και υποστυλώματα, τα οποία λειτουργούν μαζί ως τριαρθρωτό τόξο.

Η επανάληψη των φορέων καθορίζει τον βασικό ρυθμό του κτιρίου. Ο φέρων οργανισμός δεν αποκρύπτεται πίσω από μια ανεξάρτητη μορφολογική επεξεργασία. Αντίθετα, αποτελεί την αφετηρία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.

Η στέγη καλύπτεται με ελαφριά, αδιάβροχα τεμάχια από ανακυκλώσιμο πολυμερές. Σύμφωνα με τη μελέτη, το υλικό παρουσιάζει υψηλή αντοχή στις καιρικές συνθήκες και επιδέχεται εκτύπωση.

Από τον αρχαίο κύαθο στο δομικό κέλυφος

Η ονομασία του έργου προέρχεται από τον κύαθο, ένα είδος αρχαίου κυπέλλου ή αντλητήρα. Η καμπύλη μορφή του λειτουργεί ως εννοιολογική αναφορά για τη γεωμετρία του ξύλινου κελύφους.

Μια δεύτερη πηγή έμπνευσης αποτελεί η κυπελλοειδής ταξιανθία της γαλατσίδας, ενός φυτού του γένους Euphorbia. Η ονομασία του φυτού δημιουργεί επιπλέον έναν συσχετισμό με το Γαλάτσι.

Οι αναφορές αυτές δεν εφαρμόζονται ως διακοσμητικά μοτίβα. Μεταφέρονται στη μορφή και την επανάληψη των δομικών στοιχείων της όψης.

Έτσι, η κατασκευή, η αρχιτεκτονική έκφραση και η περιβαλλοντική λειτουργία αντιμετωπίζονται ως μέρη του ίδιου συστήματος.

Σκίαση και φυσικός αερισμός

Βασικός στόχος του κελύφους είναι να διατηρεί το κτίριο και τις περιμετρικές ζώνες κυκλοφορίας σε μεγάλο βαθμό υπό σκιά. Το βάθος και η επανάληψη των ξύλινων στοιχείων περιορίζουν την άμεση ηλιακή ακτινοβολία.

Παράλληλα, τα ανοίγματα επιτρέπουν την είσοδο φυσικού φωτός και υποστηρίζουν τον φυσικό αερισμό και τον παθητικό δροσισμό. Ο κατασκευαστικός ρυθμός διαμορφώνει επίσης μια σταδιακή μετάβαση από το Άλσος Βεΐκου προς τον κύριο εσωτερικό χώρο.

Το βρόχινο νερό από τη στέγη και τις διαμορφωμένες επιφάνειες προβλέπεται να συλλέγεται και να επαναχρησιμοποιείται για άρδευση. Η τοπιακή μελέτη επιδιώκει, επιπλέον, τον εμπλουτισμό της υφιστάμενης μεσογειακής χλωρίδας.

Οι παραπάνω στρατηγικές αποτελούν σχεδιαστικούς στόχους και θα πρέπει να αξιολογηθούν κατά την τεχνική εξέλιξη του έργου.

Επανάχρηση της υφιστάμενης ξυλείας

Σημαντικό μέρος της ξυλείας του παλαιότερου γυμναστηρίου θα ανακτηθεί. Προβλέπεται να επαναχρησιμοποιηθεί σε περσίδες, επενδύσεις και ειδικές μη φέρουσες κατασκευές.

Με αυτόν τον τρόπο, διατηρείται μέρος της υλικής ιστορίας του τόπου χωρίς να ανατίθεται στα παλαιότερα στοιχεία στατική λειτουργία που δεν μπορεί πλέον να πιστοποιηθεί.

Ο νέος φέρων οργανισμός θα κατασκευαστεί από προϊόντα ξυλείας προερχόμενα από πιστοποιημένα δάση ελεγχόμενης διαχείρισης. Για την κατασκευή προβλέπονται συνολικά περίπου 2.000m³ ξυλείας.

Το σκυρόδεμα περιορίζεται κυρίως κάτω από τη στάθμη του αγωνιστικού χώρου. Αντίθετα, η ξυλεία καλύπτει τα μεγάλα ανοίγματα της ανωδομής.

Μέσα από αυτόν τον συνδυασμό, ο Κύαθος προτείνει ένα μοντέλο δημόσιας αθλητικής υποδομής όπου ο φέρων οργανισμός, η περιβαλλοντική απόκριση και η αρχιτεκτονική ταυτότητα σχεδιάζονται ως ενιαίο σύνολο.

Σε μια ελαιόφυτη πλαγιά με θέα στον ήσυχο κόλπο Αμπελάκι του Μεγανησίου, το Amphitheatro Boutique Hotel από τους ATENO Architecture Studio μεταμορφώνει δύο υφιστάμενες πέτρινες κατοικίες σε έναν μικρό σύγχρονο ξενώνα. Η επέμβαση διατηρεί τον χαρακτήρα των αρχικών κτισμάτων, εισάγοντας νέους κοινόχρηστους χώρους, σκιασμένες διαμορφώσεις και έναν εξ ολοκλήρου επανασχεδιασμένο περιβάλλοντα χώρο.

Οι δύο ανεξάρτητοι πέτρινοι όγκοι συνδέονταν παλαιότερα με έναν ιδιόμορφο διάδρομο. Το εσωτερικό τους αναδιαρθρώθηκε πλήρως, ώστε να φιλοξενήσει έξι δωμάτια, μαζί με τους απαραίτητους χώρους υποδοχής, κουζίνας και αποθήκευσης. Αντί να αλλοιώσει τα υφιστάμενα κτίρια, η επέμβαση εισάγει μια σειρά από ήπιες προσθήκες που μετριάζουν τη γεωμετρική τους αυστηρότητα και ενισχύουν τη σχέση με το τοπίο.

Σύνδεση των δύο υφιστάμενων όγκων

Ένα μεταλλικό στέγαστρο σε γήινη απόχρωση γεφυρώνει τα δύο πέτρινα κτίρια και δημιουργεί έναν προστατευμένο κεντρικό χώρο με υπαίθρια κουζίνα. Το νέο στοιχείο διαμορφώνει μια κοινόχρηστη ζώνη ανάμεσα στους υφιστάμενους όγκους, παραμένοντας παράλληλα διακριτό από την αρχική λιθοδομή.

Μπροστά του, η πισίνα γίνεται το κεντρικό σημείο της αυλής. Σε μικρή απόσταση, ένα καμπύλο χτιστό κάθισμα αναπτύσσεται κάτω από ένα κυκλικό στέγαστρο, εισάγοντας πιο ήπιες γεωμετρίες στη σύνθεση και εξισορροπώντας τις αυστηρές γραμμές των πέτρινων κτισμάτων.

Οι νέες επεμβάσεις διαμορφώνουν ένα σύγχρονο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο ανάμεσα στις δύο κατοικίες. Το μέταλλο, ο σοβάς και το ξύλο συνδυάζονται με την τοπική λιθοδομή, ενώ οι ήρεμοι τόνοι διατηρούν την οπτική συνοχή του συνόλου.

Κοινόχρηστοι χώροι και ιδιωτικές αυλές

Ο περιβάλλων χώρος επανασχεδιάστηκε εξ ολοκλήρου και οργανώθηκε σε τρία επίπεδα. Στο κέντρο, η κύρια αυλή λειτουργεί ως κοινός τόπος συνάντησης, συγκεντρώνοντας την πισίνα, την υπαίθρια κουζίνα και τους σκιασμένους χώρους καθιστικού.

Γύρω της, μικρότερες υπαίθριες διαμορφώσεις εξυπηρετούν τα δωμάτια του ισογείου ως ιδιωτικές αυλές. Η διάταξη επιτρέπει στην κοινή ζωή και την απομόνωση να συνυπάρχουν μέσα στην ίδια σύνθεση, προσφέροντας τόσο χώρους συνάντησης όσο και περισσότερο προστατευμένες περιοχές σε άμεση επαφή με το τοπίο.

Η σταδιακή μετάβαση ανάμεσα στα διαφορετικά επίπεδα ιδιωτικότητας αποτελεί βασικό στοιχείο του έργου. Ο ξενώνας δεν οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από έναν κοινόχρηστο πυρήνα, αλλά μέσα από μια διαδοχή από κοινές σε περισσότερο ιδιωτικές υπαίθριες συνθήκες.

Μια υλικότητα που εντάσσεται στο τοπίο

Η επιλογή των υλικών αποσκοπεί στην ήπια ένταξη της επέμβασης στο περιβάλλον. Γήινες αποχρώσεις και ήρεμοι τόνοι στις μεταλλικές επιφάνειες, τον σοβά και το ξύλο συμπληρώνουν την υφιστάμενη λιθοδομή.

Η επέμβαση αποφεύγει τις έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Οι διαφορές στη γεωμετρία, την υφή και τον τρόπο κατασκευής διακρίνουν τις σύγχρονες προσθήκες, επιτρέποντας παράλληλα στα δύο αρχικά κτίρια να παραμένουν τα κύρια στοιχεία της σύνθεσης.

Η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως ήρεμο φόντο για την εμπειρία του τόπου. Το μεταβαλλόμενο φως, η θέα προς τη θάλασσα και η κίνηση των γύρω δέντρων παραμένουν τα κυρίαρχα στοιχεία του ξενώνα.

Μέσα από περιορισμένες προσθήκες και στοχευμένες επεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο, το Amphitheatro Boutique Hotel επαναχρησιμοποιεί τα υφιστάμενα κτίρια χωρίς να αποδυναμώνει τη σχέση τους με το τοπίο. Οι κοινόχρηστες αυλές, τα σκιασμένα περάσματα και οι ιδιωτικοί υπαίθριοι χώροι μετατρέπουν τις δύο πέτρινες κατοικίες σε έναν μικρό ξενώνα οργανωμένο γύρω από την εμπειρία του τόπου.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 299 | Ιούλιος-Αύγουστος 2025.

Το ek magazine επιλέγει δέκα αρχιτεκτονικά έργα όπου η άθληση, η ευεξία και η αποκατάσταση οργανώνονται μέσα από τον χώρο. Από αθλητικά campus και κλειστά γήπεδα έως γυμναστήρια, spa, χώρους φιλοξενίας και κέντρα μακροζωίας, τα έργα δείχνουν ότι η σύγχρονη ευεξία δεν περιορίζεται σε μια εικόνα χαλάρωσης. Αντίθετα, συνδέεται με την κίνηση, την αντοχή, την ανάπαυση, την κοινωνική εμπειρία και τη σχέση του σώματος με το φως, το νερό, το τοπίο και τα υλικά.

1. Korean Football Park στο Cheonan | UNS

Στο Cheonan της Νότιας Κορέας, το Korean Football Park από τους UNS δημιουργεί μια νέα βάση για την Korea Football Association. Το campus των 450.427 τ.μ. συνδυάζει την προπόνηση, την αποκατάσταση, την εκπαίδευση, τη δημόσια εμπειρία και την ταυτότητα του οργανισμού μέσα σε ένα ενιαίο masterplan.

Το έργο περιλαμβάνει 11 γήπεδα ποδοσφαίρου, εσωτερική κλιματιζόμενη αρένα, εξωτερικό στάδιο, γυμναστήρια, χώρους φυσικοθεραπείας, εγκαταστάσεις υγείας και χώρους διαμονής αθλητών. Έτσι, η αθλητική απόδοση αντιμετωπίζεται ως σύνθετο οικοσύστημα, όπου η προπόνηση, η ιατρική υποστήριξη, η αποκατάσταση και η ψυχική ισορροπία βρίσκονται σε άμεση σχέση με το τοπίο και τη δημόσια ζωή.

2. Telekom Center Athens στο ΟΑΚΑ

Τεύχος ek: 293 | Δεκέμβριος 2024

Στο ΟΑΚΑ, η ανακαίνιση του PAO BC Arena μετατρέπει το κλειστό γήπεδο μπάσκετ σε νέα έδρα της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, μέσα από μια επέμβαση που συνδυάζει τεχνική αναβάθμιση, λειτουργική οργάνωση και νέα εμπειρία θεατή. Το έργο υλοποιήθηκε από τους Δέκαθλον, Μάρκο Βουζουνεράκη / RICHE, K-Division και Εύα Λαντζούνη / SEED Architects, καλύπτοντας έκταση μεγαλύτερη από 50.000 τ.μ.

Η πρώτη φάση περιλάμβανε στεγανώσεις, έλεγχο και ενίσχυση του χωροδικτυώματος, αναβάθμιση των υδραυλικών και ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, νέους χώρους κυκλοφορίας, εστίασης, Τύπου και φιλοξενίας. Παράλληλα, το διαδραστικό γυάλινο αθλητικό δάπεδο, οι νέες οθόνες, ο φωτισμός και οι σουίτες μετατρέπουν το γήπεδο σε σύγχρονη αθλητική και ψυχαγωγική υποδομή, χωρίς να ακυρώνουν την ταυτότητα του υφιστάμενου κελύφους.

3. Hidden Spa – Water Hope στο Βιετνάμ | IDEE Architects

Στο Cam Ranh του Βιετνάμ, το Hidden Spa – Water Hope από τους IDEE Architects σχεδιάζεται ως χώρος ευεξίας που αναδύεται μέσα από το τοπίο των παράκτιων αμμοθινών. Η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλεται στο φυσικό περιβάλλον, αλλά ακολουθεί το ανάγλυφο, διαμορφώνοντας μια ήρεμη εμπειρία θεραπείας, νερού και σκιάς.

Στον πυρήνα της σύνθεσης, μια κεντρική υδάτινη αυλή λειτουργεί ως χωρικό και περιβαλλοντικό εργαλείο. Ανακλαστικές επιφάνειες νερού, φυτεμένες νησίδες και σκιασμένες διαδρομές δημιουργούν σταδιακές μεταβολές της θερμοκρασίας, της υγρασίας και του φωτός. Έτσι, το νερό δεν εμφανίζεται ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως υποδομή δροσισμού και αισθητηριακής αποκατάστασης.

4. Minthis Spa στην Πάφο | Woods Bagot

Τεύχος ek: 281 | Οκτώβριος 2023

Στην Πάφο, το Minthis Spa από τους Woods Bagot εντάσσεται σε ένα ευρύτερο τοπίο φιλοξενίας και ευεξίας, όπου η εμπειρία της φροντίδας αποκτά αρχιτεκτονική κλίμακα. Το έργο δεν περιορίζεται σε μια σειρά θεραπευτικών χώρων, αλλά οργανώνει μια σχέση ανάμεσα στο νερό, το φως, την κίνηση και την ηρεμία του τοπίου.

Ως resort spa, λειτουργεί ως χώρος απομάκρυνσης και ανασυγκρότησης, όπου η ατμόσφαιρα έχει την ίδια σημασία με το πρόγραμμα. Η υλικότητα, οι οπτικές φυγές και η σύνδεση με το περιβάλλον συγκροτούν μια εμπειρία ευεξίας που βασίζεται λιγότερο στην εικόνα της πολυτέλειας και περισσότερο στη διάρκεια, τη σωματική χαλάρωση και την αίσθηση καταφυγίου.

5. Hekate Fitness Club | Studio Maneo

Στο Μεταξουργείο, οι Studio Maneo μετατρέπουν μια παλιά αποθήκη σε έναν χώρο άσκησης 140 τ.μ., με ήρεμη και λιτή ατμόσφαιρα. Αντί για την επιθετική εικόνα ενός συμβατικού γυμναστηρίου, το έργο βασίζεται σε φυσικά υλικά, διάχυτο φως και προσεκτικά ελεγχόμενα όρια.

Η αρχιτεκτονική του χώρου συνδέει την άσκηση με την αίσθηση ασφάλειας και αποσυμπίεσης από την πόλη. Έτσι, το γυμναστήριο δεν λειτουργεί μόνο ως υποδομή σωματικής ενδυνάμωσης, αλλά και ως καθημερινός χώρος ψυχικής επαναφοράς.

6. Sentō Urban Shop & Spa στην Αθήνα | PHOS Architects

Τεύχος ek: 299 | Ιούλιος–Αύγουστος 2025

Στην Αθήνα, το Sentō Urban Shop & Spa από τους PHOS Architects συνδυάζει υπηρεσίες ομορφιάς, φροντίδας και ευεξίας με αναφορές στην ιαπωνική κουλτούρα του λουτρού. Το έργο διαμορφώνει μια ακολουθία από χώρους υποδοχής, θεραπείας και χαλάρωσης, όπου η υλικότητα και το φως ελέγχουν τον βαθμό ορατότητας και ιδιωτικότητας.

Η εμπειρία του spa βασίζεται σε ήπιες μεταβάσεις. Φυσικά υλικά, υφασμάτινα φίλτρα και προσεκτικά σχεδιασμένες επιφάνειες δημιουργούν ένα αστικό καταφύγιο, όπου η φροντίδα του σώματος συνδέεται με τη σιωπή, την αφή και την αίσθηση απομάκρυνσης από τον ρυθμό της πόλης.

7. + One More Gym | BIVA Design

Στο Muscat του Oman, το + One More Gym από τους BIVA Design οργανώνει ένα κέντρο CrossFit με έντονη βιομηχανική ταυτότητα και σύνθετο πρόγραμμα ευεξίας. Η υποδοχή, το café, οι δύο αθλητικές αίθουσες, τα αποδυτήρια, το ατμόλουτρο, η σάουνα, η πισίνα και το Jacuzzi συγκροτούν ένα περιβάλλον που συνδυάζει άσκηση, ανάπαυση και κοινωνικότητα.

Ο φωτισμός παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα. Στους χώρους υποδοχής κυριαρχεί μια πιο ήρεμη αίσθηση, ενώ οι αθλητικές αίθουσες αποκτούν δυναμισμό μέσα από κατευθυντικές φωτιστικές χαράξεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα γυμναστήριο που αντιμετωπίζει την ένταση της προπόνησης και την αποκατάσταση ως μέρη της ίδιας εμπειρίας.

8. Pow Box Fitness Boxing Club στην Αθήνα | GJP Design & Construction

Τεύχος ek: 258 | Ιούνιος 2021

Στην Αθήνα, το Pow Box Fitness Boxing Club από τους GIP Design & Construction εγκαθίσταται σε ένα νεοκλασικό κτίριο, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο ιστορικό κέλυφος και τη ριζικά σύγχρονη εσωτερική ταυτότητα. Μάρμαρο, μεταλλικά πλέγματα, νέον, γάντια του μποξ και θεατρικός φωτισμός μετατρέπουν το γυμναστήριο σε σκηνογραφημένο περιβάλλον άθλησης.

Οι διαφορετικοί όροφοι οργανώνουν την υποδοχή, τα αποδυτήρια, το ring, τον πολυχώρο γυμναστικής και έναν υπόγειο χώρο προπόνησης με έντονη club ατμόσφαιρα. Το έργο δείχνει πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να μεταφράσει την ενέργεια του boxing σε μια ολοκληρωμένη εμπειρία χώρου, εικόνας και κίνησης.

9. Molon Labe Gym | ADP Architecture Design Practice

Στην Έγκωμη της Κύπρου, το Molon Labe Gym από τους ADP Architecture Design Practice μετατρέπει ένα εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό κτίριο της δεκαετίας του 1960 σε σύγχρονο χώρο άθλησης. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει χώρους για ελεύθερα βάρη, όργανα, MMA cage, πολεμικές τέχνες, αποδυτήρια και βοηθητικές λειτουργίες, ενώ η επέμβαση διατηρεί αναφορές στη βιομηχανική μνήμη του κελύφους.

Η νέα όψη επαναπροσδιορίζει τη σχέση του γυμναστηρίου με τον δρόμο, συνδυάζοντας την αίσθηση του συμπαγούς όγκου από corten με ένα τοιχοπέτασμα που ανοίγει τη θέα προς τον κύριο χώρο άθλησης. Στο εσωτερικό, οι εμφανείς εγκαταστάσεις, η νέα μεταλλική στέγη και ο στοχευμένος φωτισμός αναδεικνύουν τη σωματική ένταση και τη χρήση ως βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής.

10. Nao Longevity Hub στο Minos Palace | Stones & Walls

Τεύχος ek: 302 | Νοέμβριος 2025

Στο Minos Palace Resort στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, το Nao Longevity Hub από τους Stones & Walls διερευνά τον τρόπο με τον οποίο ο εσωτερικός σχεδιασμός μπορεί να υποστηρίξει μια ευρύτερη προσέγγιση στην ευζωία και τη μακροζωία. Η κίνηση μέσα στον χώρο, η επαφή με το φυσικό τοπίο, το φως, οι υλικότητες και η ατμόσφαιρα αντιμετωπίζονται ως αλληλένδετα στοιχεία.

Η εμπειρία οργανώνεται γύρω από την έννοια της ροής, από την εξατομικευμένη αξιολόγηση έως την κίνηση, τη θεραπεία και την ανάπαυση. Αντί να αποκαλύπτεται από ένα μοναδικό σημείο, το πρόγραμμα αναπτύσσεται μέσα από μια ακολουθία από κατώφλια. Οι μεταβολές στο φως, την περίκλειση, τις υφές και την ατμόσφαιρα διαμορφώνουν μια σταδιακή μετάβαση προς έναν πιο ήρεμο ρυθμό.

Με φόντο το βραχώδες τοπίο της νότιας Κρήτης, το Archway Enclosure από τους Entopos Architects μεταμορφώνει ένα υφιστάμενο κτίσμα σε εξοχική κατοικία με άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Η επέμβαση διατηρεί το αρχικό αποτύπωμα του κτιρίου, αναδιαμορφώνοντας τη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό, τον υπαίθριο χώρο και το τοπίο.

Το οικόπεδο των 1.800 τ.μ. παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδόμητο, με το ιστορικό φρούριο του Φραγκοκάστελλου να αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς στο ευρύτερο τοπίο. Το συγκεκριμένο περιβάλλον επηρεάζει μια αρχιτεκτονική που εναλλάσσεται ανάμεσα στην προστασία και την εξωστρέφεια: η κατοικία ανοίγεται επιλεκτικά προς τη θάλασσα, αντλώντας παράλληλα στοιχεία από τον αμυντικό χαρακτήρα της τοπικής αρχιτεκτονικής.

Καμάρες ανάμεσα στο εσωτερικό και το τοπίο

Μέσα στο αρχικό περίγραμμα του κτιρίου, οι παλαιοί χώροι του καθιστικού και της κουζίνας αναδιαμορφώθηκαν, ώστε να δημιουργηθούν δύο ανεξάρτητα δωμάτια με ανεμπόδιστη θέα προς το πέλαγος.

Η μετάβαση από το εσωτερικό προς τον υπαίθριο χώρο οργανώνεται μέσα από μια ακολουθία από καμάρες, οι οποίες αποτελούν το βασικό μορφολογικό στοιχείο των όψεων. Η καμάρα δεν λειτουργεί ως διακοσμητική αναφορά, αλλά ρυθμίζει την κίνηση και καδράρει διαδοχικές εικόνες του τοπίου.

Η λογική αυτή γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στα σημεία όπου οι προστατευμένοι χώροι ανοίγονται προς την ακτή. Η γεωμετρία των ανοιγμάτων διαμορφώνει μια σταδιακή μετάβαση από το περίκλειστο εσωτερικό προς το εκτεθειμένο παραθαλάσσιο τοπίο.

Αναφορές στη φρουριακή αρχιτεκτονική

Η βόρεια πλευρά της κατοικίας αποκτά έναν περισσότερο εσωστρεφή χαρακτήρα. Τα μικρά ανοίγματα παραπέμπουν σε πολεμίστρες, ενώ οι κεκλιμένες επιφάνειες των τοίχων αντλούν αναφορές από το ενετικό scarpo, τη χαρακτηριστική κεκλιμένη βάση των οχυρώσεων.

Τα στοιχεία αυτά διαμορφώνουν μια σαφή αντίθεση ανάμεσα στους δύο βασικούς προσανατολισμούς της κατοικίας. Προς τον βορρά, η αρχιτεκτονική γίνεται βαρύτερη και περισσότερο κλειστή, ενώ προς τον νότο και τη θάλασσα ανοίγεται μέσα από καμάρες, σκιασμένους χώρους και καδραρισμένες θέες.

Μια διάτρητη, αναρτώμενη πέργκολα ολοκληρώνει τη νότια όψη, φιλτράροντας την έντονη ηλιακή ακτινοβολία χωρίς να διακόπτει την οπτική σχέση με την ακτή.

Οι συνοδευτικές κατασκευές ως μέρος της σύνθεσης

Οι υφιστάμενες κατασκευές εκατέρωθεν του κύριου κτιρίου εντάχθηκαν στον συνολικό σχεδιασμό.

Στα δυτικά, ένας χώρος 15 τ.μ. μετατράπηκε σε ανεξάρτητη μονάδα φιλοξενίας με ιδιωτικό λουτρό. Δύο νέοι τοίχοι με τοξωτά περάσματα ενισχύουν την ιδιωτικότητα και διαμορφώνουν μια σταδιακή σύνδεση με το γύρω τοπίο.

Στα ανατολικά, τα παλαιά παραπήγματα ενός αυτοσχέδιου χώρου ψησίματος μετατράπηκαν σε αποθήκη και υπαίθρια κουζίνα με bbq. Μια υδατοστεγής πέργκολα καλύπτει το γειτονικό καθιστικό, συνενώνοντας τις διαφορετικές χρήσεις.

Ο υπαίθριος χώρος διημέρευσης συνεχίζεται κατά μήκος της βόρειας περίφραξης. Και εδώ, μια καμάρα πλαισιωμένη από διάτρητα τούβλα κατευθύνει τη θέα προς τη θάλασσα, επαναφέροντας το βασικό αρχιτεκτονικό στοιχείο του έργου στην κλίμακα του τοπίου.

Νερό, φύτευση και υφιστάμενο ανάγλυφο

Ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος χώρου αποτελεί οργανικό τμήμα της επέμβασης. Στο ανατολικό άκρο του οικοπέδου, το παλιό πηγάδι διατηρήθηκε και εντάχθηκε σε μια νέα υδάτινη ζώνη με πισίνα και υδρομασάζ.

Χαμηλά πέτρινα τοιχία, με μέγιστο ύψος 45 εκ., ακολουθούν καμπύλες πορείες και διαχωρίζουν διακριτικά τις περισσότερο ιδιωτικές περιοχές χωρίς να δημιουργούν σκληρά όρια.

Η φύτευση οργανώνεται σε διαφορετικά ύψη, ενισχύοντας την αίσθηση απομόνωσης και εμπλουτίζοντας την υπάρχουσα βλάστηση. Νησίδες με ενδημικά κρητικά αρωματικά φυτά και βότανα ενδυναμώνουν τη σχέση της κατοικίας με το τοπικό περιβάλλον.

Η παλέτα των υλικών ανταποκρίνεται στις απαιτητικές παραθαλάσσιες συνθήκες. Τα δάπεδα επιστρώνονται με μάρμαρο και τοπική πέτρα, ενώ ξυλεία υψηλής αντοχής χρησιμοποιείται στα κουφώματα και τις πέργκολες. Μαζί με τις καμάρες, τα πέτρινα τοιχία και τη διαβαθμισμένη φύτευση, τα υλικά διαμορφώνουν μια κατοικία που αντλεί από τον χαρακτήρα του τόπου χωρίς να αναπαράγει άμεσα τις παραδοσιακές του μορφές.

Το έργο περιλαμβάνεται σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στην ετήσια έκδοση Maison de Campagne 2025.

Οι Mold Architects ιδρύθηκαν το 2011 από την Ηλιάνα Κερεστετζή, αρχιτέκτονα με σπουδές στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Με έδρα στην Αθήνα και τη Σέριφο, το πολυβραβευμένο γραφείο δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα του σχεδιασμού, χωρίς να περιορίζεται στην αρχιτεκτονική κτιρίων. Ανεξάρτητα από την κλίμακα ή το πρόγραμμα, τα έργα του διατηρούν την ίδια ερευνητική διάθεση και επιδιώκουν σαφείς, στοχευμένες απαντήσεις.

Σ.Μ.: Ανήκετε στα νέα αρχιτεκτονικά γραφεία που κατάφεραν να αναδειχθούν μέσα στην οικονομική κρίση, διατηρώντας την έδρα σας στη Σέριφο και ένα δεύτερο γραφείο στην Αθήνα. Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη συνθήκη και πώς την αξιοποιούσατε σχεδόν μία δεκαετία αργότερα;

Η.Κ.: Το 2013 είχα την τύχη να υλοποιήσω το πρώτο μου έργο, μια εξοχική κατοικία στη Σέριφο. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι προτάσεις που δεχόμασταν αφορούσαν κυρίως μελέτες για off-plan πωλήσεις ακινήτων.

Το συγκεκριμένο μοντέλο τελικά δεν απέδωσε και τα περισσότερα από αυτά τα έργα δεν υλοποιήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε αρχιτεκτονική, να εξελισσόμαστε και να εμβαθύνουμε στο αντικείμενο της μελέτης μας. Διαμορφώσαμε σαφή κατεύθυνση και συνειδητή στάση απέναντι στην επιλογή των έργων, σε μια εποχή όπου, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε η πολυτέλεια της επιλογής.

Με υπομονή και αισιοδοξία ξεπεράσαμε αυτόν τον σκόπελο. Αρκετό καιρό αργότερα, ετοιμαζόμαστε να δούμε πολλά ακόμη έργα μας να υλοποιούνται.

Σ.Μ.: Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της παραθεριστικής κατοικίας καλείται να συμβιβάσει τις προδιαγραφές της «αυθεντικότητας» και της σύνδεσης με έναν συγκεκριμένο «τόπο» με την επιθυμία των κατοίκων για ανέσεις που αντιστοιχούν σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Πώς διατηρείτε αυτή την ισορροπία στα έργα σας;

Η.Κ.: Καταλαβαίνω τα εισαγωγικά στη λέξη «αυθεντικότητα» και υποθέτω ότι αναφέρεστε σε μια αρχιτεκτονική που αρέσκεται να αναπαράγει «παραδοσιακές» δομές, υλικά και κατασκευαστικές τεχνικές. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να προσεγγίσει την ιδέα του παλιού, του αγνού και του παραδοσιακού, η οποία αποτελεί βεβαίως ένα δοκιμασμένο τουριστικό προϊόν.

Το εγχείρημα, ωστόσο, είναι σαφώς δυσκολότερο από μια άκριτη αναπαραγωγή. Ανήκουμε στο σήμερα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται —τις ολοένα πιο σύνθετες ανάγκες, αλλά και τα διαρκώς εξελισσόμενα εργαλεία και μέσα— και δεν νοσταλγούμε το παρελθόν.

Ανήκουμε, όμως, και στον τόπο. Είτε μέσα από τη γεωμορφολογία είτε μέσα από την ιστορία του, αποτελεί το σημείο εκκίνησης της σκέψης μας, το αντικείμενο της ανάλυσης και τη δεξαμενή από όπου αντλούμε τις ιδέες μας. Ιδέες απλές και καθαρές, με λόγο και ουσία, ικανές να πλέξουν το νήμα που μας συνδέει μαζί του, με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του.

Σ.Μ.: Έχοντας επεξεργαστεί πολλά έργα μικρής κλίμακας, πώς διαχειριστήκατε τη μετάβαση σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες; Τι μπορεί να διατηρηθεί και τι χάνεται από τη δική σας αρχιτεκτονική προσέγγιση όταν αλλάζει η κλίμακα;

Η.Κ.: Η προσέγγισή μας στην αρχιτεκτονική ασφαλώς δεν επηρεάζεται από το μέγεθος του έργου. Ωστόσο, τα επιμέρους ζητούμενα μπορεί να διαφοροποιούνται.

Ένα θέμα που δεν αντιμετωπίζουμε σε μια κατοικία είναι η χωροθέτηση των εκτεταμένων υποστηρικτικών λειτουργιών. Αυτές πρέπει να οργανώνονται χωρίς να διαταράσσουν την αμεσότητα της σχέσης ανάμεσα στον χρήστη και το τοπίο που επιδιώκουμε. Πρόκειται για μια μηχανή σε διαρκή κίνηση, η οποία οφείλει να λειτουργεί αθόρυβα, παρέχοντας όλες τις απαραίτητες υπηρεσίες.

Ένα ακόμη ζητούμενο είναι η εύρεση τρόπων για την εισαγωγή της έννοιας της μικρής κλίμακας στη μεγαλύτερη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την ελαχιστοποίηση του κτιριακού αποτυπώματος. Εναλλακτικά, ο σχεδιασμός μπορεί να αποτρέπει τη συνολική αντίληψη του όγκου του κτιρίου από τα επιμέρους τμήματά του.

Όταν διακόπτεται η συνεχής οπτική επαφή, η κλίμακα αυτομάτως μικραίνει. Έτσι, η αρχιτεκτονική γίνεται πιο προσιτή και ανθρώπινη.

Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη στο Τεύχος ek: 247 | Μάιος 2020.

Στην Πάτρα, το Δύο Έξι Δέκα από το KARN Studio μετασχηματίζει έναν εσωτερικό χώρο 173 τ.μ. σε ένα ανοιχτό και πορώδες περιβάλλον που μεσολαβεί ανάμεσα στον δρόμο και τις δραστηριότητες στο εσωτερικό. Με επικεφαλής του σχεδιασμού τη Νάνσυ Καραγιάννη, η μελέτη επανερμηνεύει τη γνώριμη τυπολογία του καταστήματος γειτονιάς μέσα από τη διαφάνεια, τη χωρική συνέχεια και την έμφαση στη συλλογική χρήση.

Τα μεγάλα ανοίγματα, οι περιστρεφόμενες θύρες και τα χαμηλά κατώφλια αποδυναμώνουν το συμβατικό όριο ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Αντί να λειτουργεί ως ένα περίκλειστο εμπορικό εσωτερικό, ο χώρος επεκτείνει τη δραστηριότητά του προς το πεζοδρόμιο, διατηρώντας συνεχή οπτική και φυσική σχέση με την πόλη.

Ένας ανοιχτός χώρος χωρίς διαχωριστικά

Το εσωτερικό οργανώνεται ως ένας ενιαίος και ευέλικτος χώρος. Αντί για την υποδιαίρεση της κάτοψης μέσω τοίχων, οι υπάρχοντες φέροντες στύλοι αρθρώνουν τις επιμέρους περιοχές, διατηρώντας παράλληλα τη συνολική χωρική συνέχεια.

Ένας σαφής οπτικός άξονας συνδέει την είσοδο με τον πάγκο εξυπηρέτησης, επιτρέποντας στις διαφορετικές λειτουργίες να αποκαλύπτονται σταδιακά και να παραμένουν άμεσα κατανοητές. Το μεγάλο ελεύθερο ύψος ενισχύει την αίσθηση ευρυχωρίας, ενώ τα αναρτημένα γραμμικά φωτιστικά εισάγουν ρυθμό και κλίμακα στον ενιαίο όγκο.

Το σύστημα φωτισμού συμβάλλει επίσης στον βιομηχανικό χαρακτήρα του εσωτερικού. Μεταλλικά πλαίσια, εμφανείς εγκαταστάσεις και τυποποιημένα στοιχεία παραμένουν ορατά, διαμορφώνοντας μια άμεση σχέση ανάμεσα στην κατασκευή, τη χρήση και την ατμόσφαιρα.

Ζώνες υλικών μέσα σε έναν ενιαίο χώρο

Η παλέτα των υλικών είναι σκόπιμα περιορισμένη. Το εμφανές τούβλο προσδίδει στον πάγκο εξυπηρέτησης μια θερμότερη και περισσότερο απτική παρουσία, σε αντίστιξη με το συνεχές δάπεδο και τις ουδέτερες επιφάνειες του περιβάλλοντος χώρου.

Κοντά στην όψη, μια ζώνη με πράσινα και λευκά πλακίδια σηματοδοτεί σημεία στάσης και αλληλεπίδρασης. Η αλλαγή της υλικότητας δεν λειτουργεί ως φυσικό όριο, αλλά καθοδηγεί διακριτικά την κίνηση και διαφοροποιεί τις χρήσεις μέσα στην κατά τα άλλα ενιαία κάτοψη.

Με αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνονται διαφορετικές χωρικές συνθήκες χωρίς να διαταράσσεται η ανοιχτή οργάνωση του εσωτερικού. Τα υλικά, η επίπλωση και ο φωτισμός γίνονται τα κύρια εργαλεία οργάνωσης.

Ένα εσωτερικό σε επαφή με την πόλη

Το φυσικό φως εισέρχεται από τις υαλοστάσεις στις δύο πλευρές του χώρου, διατηρώντας συνεχή οπτική επαφή με τους γύρω δρόμους. Η φύτευση μετριάζει τον αυστηρό χαρακτήρα της υλικότητας και εισάγει μια πιο οικεία, σχεδόν οικιακή κλίμακα.

Η διάταξη των επίπλων παραμένει ευέλικτη, επιτρέποντας στο εσωτερικό να ανταποκρίνεται τόσο στην καθημερινή χρήση όσο και σε μεγαλύτερες συλλογικές συναθροίσεις. Η δυνατότητα προσαρμογής ενισχύει την αντίληψη του καταστήματος γειτονιάς ως ενός κοινού αστικού χώρου και όχι ως μιας στατικής σύνθεσης.

Το Δύο Έξι Δέκα συνδυάζει την αμεσότητα ενός βιομηχανικού εσωτερικού με στοιχεία οικειότητας και ανεπιτήδευτης χρήσης. Μέσα από τα ανοιχτά του όρια και την ευέλικτη οργάνωση, η καθημερινή δραστηριότητα του καταστήματος εντάσσεται στην ευρύτερη ζωή του δρόμου.

Το Hidden Spa–Water Hope είναι ένα συγκρότημα spa και λασπόλουτρων 3.000τ.μ. στην περιοχή Bãi Dài του Cam Ranh, στο Βιετνάμ. Σχεδιασμένο από τους IDEE Architects, το κτίριο εντάσσεται στους παράκτιους αμμόλοφους χωρίς να προβάλλει πάνω από το φυσικό ανάγλυφο.

Η αρχιτεκτονική ακολουθεί την υπάρχουσα τοπογραφία και οργανώνει τις λειτουργίες γύρω από ένα κεντρικό υδάτινο αίθριο. Η εσωστρεφής διάταξη ανταποκρίνεται στις έντονες κλιματικές συνθήκες της περιοχής. Η ισχυρή ηλιοφάνεια, οι παράκτιοι άνεμοι και η αρχικά περιορισμένη βλάστηση αντιμετωπίζονται μέσα από το νερό, τη φύτευση και τη βαθιά σκιά.

Αρχιτεκτονική κάτω από τους αμμόλοφους

Το spa αναπτύσσεται ως μια συνεχής καμπύλη γύρω από το αίθριο. Η οροφή ακολουθεί το περίγραμμα των αμμόλοφων και μετατρέπεται σε βατό φυτεμένο δώμα. Από τα ψηλότερα σημεία, η αρχιτεκτονική υποχωρεί κάτω από τη βλάστηση και διατηρεί τη συνέχεια της τοπογραφίας.

Η προσαρμογή στις φυσικές στάθμες περιόρισε επίσης την ανάγκη για εκτεταμένες εκσκαφές. Το κτίριο διατηρεί, επομένως, τη σχέση ανάμεσα στον αμμόλοφο, το υφιστάμενο τοπίο και το νέο πρόγραμμα.

Ένα ώριμο δέντρο που προϋπήρχε στο οικόπεδο διατηρήθηκε κατά την κατασκευή. Ο σχεδιασμός εξελίχθηκε γύρω από τη θέση του, μετατρέποντάς το σε σημείο αναφοράς της σύνθεσης.

Το νερό ως οικολογικός πυρήνας

Η είσοδος γίνεται μέσα από σκιασμένες διαδρομές με πέτρινους τοίχους και επαναλαμβανόμενες σειρές ξύλινων υποστυλωμάτων. Η πορεία δεν αποκαλύπτει αμέσως το σύνολο. Αντίθετα, οδηγεί σταδιακά προς το κεντρικό αίθριο.

Ανακλαστικές υδάτινες επιφάνειες, μικρές φυτεμένες νησίδες και προστατευμένοι διάδρομοι διαμορφώνουν το εσωτερικό του. Γύρω τους οργανώνονται οι χώροι λουτρού, λασποθεραπείας και ευεξίας. Έτσι, κάθε ενότητα διατηρεί άμεση σχέση με το νερό και τη φύτευση.

Το αίθριο δεν αποτελεί μόνο το οπτικό κέντρο του έργου. Οι υδάτινες επιφάνειες και η βλάστηση συμβάλλουν στη δημιουργία ενός δροσερότερου μικροκλίματος. Παράλληλα, οι μεταβολές στη σκιά, τη θερμοκρασία και το φως συνοδεύουν την κίνηση των επισκεπτών.

Τοπικά υλικά και παθητικός δροσισμός

Η περιορισμένη παλέτα υλικών περιλαμβάνει κυρίως πέτρα τοπικής προέλευσης, ξύλο και μπαμπού. Οι τοίχοι μεγάλου πάχους προσφέρουν θερμική αδράνεια και προστατεύουν τους εσωτερικούς χώρους από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία.

Παράλληλα, οι ανοιχτοί διάδρομοι διευκολύνουν τον φυσικό διαμπερή αερισμό. Οι οροφές από μπαμπού φιλτράρουν το φως και προσθέτουν μια ελαφρύτερη υφή πάνω από τις βαριές πέτρινες επιφάνειες. Το εμφανές σκυρόδεμα συμπληρώνει τα φυσικά υλικά και τονίζει την αντίθεση ανάμεσα στους συμπαγείς τοίχους και τα ανοιχτά περάσματα.

Το φυτεμένο δώμα περιορίζει επιπλέον τα θερμικά φορτία. Το βρόχινο νερό συλλέγεται από τις κεκλιμένες επιφάνειές του και επαναχρησιμοποιείται για την άρδευση της φύτευσης.

Ένα τοπίο που εξελίσσεται

Η εισαγωγή νερού και σκιάς επέτρεψε στη βλάστηση να αναπτυχθεί γύρω από το κτίριο. Με αυτόν τον τρόπο, το αρχικά αραιό τοπίο των αμμόλοφων μετατρέπεται σταδιακά σε μια μικρή όαση.

Η αρχιτεκτονική δεν αντιμετωπίζει τη φύτευση ως πρόσθετη διακόσμηση. Αντίθετα, επιτρέπει στη σχέση ανάμεσα στο κτίριο, το κλίμα και τη φύση να συνεχίσει να μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου.

Στο Cheonan της Νότιας Κορέας, το Korean Football Park από τους UNS δημιουργεί μια νέα βάση για την Korea Football Association. Το campus των 450.427 τ.μ. συνδυάζει την προπόνηση, την αποκατάσταση, την εκπαίδευση, τη δημόσια εμπειρία και την ταυτότητα του οργανισμού.

Το έργο σχεδιάστηκε ως μακροπρόθεσμη έδρα για το κορεατικό ποδόσφαιρο. Εξυπηρετεί την εθνική ομάδα, αλλά παράλληλα υποστηρίζει την ανάπτυξη νέων αθλητών, το γυναικείο ποδόσφαιρο και το κοινό. Έτσι, οι αθλητικές εγκαταστάσεις συνδυάζονται με χώρους φιλοξενίας, υγείας, εμπορίου και δημόσιας χρήσης.

Ένα campus για το ποδόσφαιρο και το κοινό

Το masterplan οργανώνει το οικόπεδο μέσα από μια σαφή μετάβαση από τις δημόσιες προς τις περισσότερο ιδιωτικές περιοχές. Στο κέντρο του, μια δημόσια πλατεία λειτουργεί ως βασικό σημείο άφιξης και προσανατολισμού.

Γύρω από αυτήν τοποθετούνται οι κύριες λειτουργίες. Το εσωτερικό στάδιο, το εξωτερικό στάδιο με τα κεντρικά γραφεία της KFA και το μουσείο ποδοσφαίρου συγκροτούν τον δημόσιο πυρήνα του campus.

Με αυτόν τον τρόπο, ο επισκέπτης κατανοεί εύκολα τη διάταξη. Ταυτόχρονα, οι αθλητές, το προσωπικό και οι ομάδες υποστήριξης κινούνται αποτελεσματικά ανάμεσα στις εγκαταστάσεις.

Η σύνδεση του εξωτερικού σταδίου με τα γραφεία της KFA είναι σημαντική επιλογή. Φέρνει κοντά τη διοίκηση, τους προπονητές, τις ιατρικές ομάδες και τη δημόσια εικόνα του οργανισμού. Έτσι, ο αθλητισμός και η θεσμική λειτουργία παραμένουν σε άμεση επαφή.

Προπόνηση, αποκατάσταση και υποστήριξη

Το campus περιλαμβάνει 11 γήπεδα ποδοσφαίρου, εσωτερική κλιματιζόμενη αρένα, εξωτερικό στάδιο, γυμναστήρια, χώρους φυσικοθεραπείας, εγκαταστάσεις υγείας και χώρους διαμονής αθλητών.

Οι λειτουργίες αυτές ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες του επαγγελματικού αθλητισμού. Η απόδοση δεν εξαρτάται μόνο από την προπόνηση στο γήπεδο. Συνδέεται επίσης με την αποκατάσταση, την ανάλυση δεδομένων, την υγεία και την ψυχική ισορροπία.

Οι χώροι προπόνησης βρίσκονται κοντά στις ιατρικές και θεραπευτικές εγκαταστάσεις. Έτσι, η καθημερινή μετάβαση από την άσκηση στην αξιολόγηση και την αποκατάσταση γίνεται πιο άμεση.

Παράλληλα, οι χώροι διαμονής και ευεξίας προσφέρουν ηρεμία και ιδιωτικότητα. Τα φυσικά υλικά, οι φυτεύσεις και οι θέες προς το τοπίο ενισχύουν την αίσθηση ανάπαυσης.

Το τοπίο ως οργανωτικό εργαλείο

Ο σχεδιασμός ανταποκρίνεται άμεσα στο επικλινές ανάγλυφο του οικοπέδου. Αντί να αντιμετωπίσουν το campus ως επίπεδο αθλητικό συγκρότημα, οι UNS χρησιμοποιούν αναβαθμούς για να οργανώσουν την κίνηση και τις στάθμες.

Οι αναβαθμοί βοηθούν στη δημιουργία επίπεδων αγωνιστικών επιφανειών. Επιπλέον, καθορίζουν τη μετάβαση από τις ανοιχτές δημόσιες περιοχές προς τις πιο ήσυχες ζώνες για τους αθλητές και το προσωπικό.

Το τοπίο δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο. Αντίθετα, γίνεται εργαλείο οργάνωσης της κυκλοφορίας, του προσανατολισμού και της σχέσης ανάμεσα στα κτίρια και τα γήπεδα.

Συνεργασία και μελλοντική προσαρμογή

Το έργο αναπτύχθηκε μέσα από συνεργασία των UNS με ειδικούς σε θέματα λειτουργίας σταδίων, αθλητικής επιστήμης και τεχνικών συστημάτων. Στη διαδικασία συμμετείχε και η ομάδα του Johan Cruijff ArenA.

Η εμπειρία αυτή επηρέασε ζητήματα όπως η ασφάλεια, η οργάνωση του προγράμματος, οι ανάγκες των μέσων ενημέρωσης και η πρόσβαση του κοινού. Επίσης, βοήθησε τον σχεδιασμό να παραμείνει ανοιχτός σε μελλοντικές αλλαγές.

Το campus προβλέπει την εξέλιξη των μεθόδων προπόνησης και της ανάλυσης δεδομένων. Οι τεχνικές υποδομές μπορούν να δεχθούν αναβαθμίσεις, καθώς αλλάζουν οι ανάγκες του αθλητισμού.

Μέσα από τον συνδυασμό αρχιτεκτονικής, τοπίου και λειτουργικής τεχνογνωσίας, το Korean Football Park δεν είναι απλώς ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων. Είναι ένα συνεκτικό campus για αθλητές, θεσμούς και φιλάθλους, που δίνει στο κορεατικό ποδόσφαιρο μια ισχυρή δημόσια παρουσία και ένα πλαίσιο για τη μελλοντική του ανάπτυξη.

Το Minthis Spa από τους Woods Bagot βρίσκεται στο κέντρο ενός μεγάλου θερέτρου ευεξίας κοντά στην Πάφο. Τοποθετημένο στην κορυφή ενός υψώματος, το κτίριο έχει πανοραμική θέα προς την κοιλάδα της Έζουσας και το ιστορικό μοναστήρι του Σταυρού της Μίνθης.

Η αρχιτεκτονική ανταποκρίνεται με διαφορετικό τρόπο στις δύο πλευρές του οικοπέδου. Προς την κεντρική πλατεία και το κλιμακωτό υπαίθριο αμφιθέατρο, η όψη παραμένει ελεγχόμενη και σε μεγάλο βαθμό κλειστή. Αντίθετα, η απέναντι πλευρά ανοίγεται προς την κοιλάδα και τον μακρινό ορίζοντα.

Ανάδυση από την πλαγιά

Το κέντρο ευεξίας μοιάζει να αναδύεται από το επικλινές έδαφος. Τα φυτεμένα δώματα σχηματίζουν μια γεωμετρική προέκταση του τοπίου. Παράλληλα, η χαμηλή οριζόντια σύνθεση περιορίζει την οπτική παρουσία του κτιρίου όταν αυτό παρατηρείται από ψηλότερα σημεία.

Το διώροφο spa περιλαμβάνει 2.100τ.μ. χώρων ευεξίας. Το πρόγραμμα διαθέτει οκτώ εξειδικευμένα δωμάτια θεραπειών, τέσσερα από τα οποία έχουν ιδιωτικές εσωτερικές αυλές. Επιπλέον, περιλαμβάνει θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα μήκους 25m, μικρότερη πισίνα thermal spa, γυμναστήριο, αίθουσα yoga, χώρο χαλάρωσης και εγκαταστάσεις σωματικής περιποίησης.

Στη βάση του κτιρίου βρίσκεται ένα ακόμη επίπεδο 700τ.μ. Απευθύνεται αποκλειστικά στο προσωπικό και στεγάζει τις υποστηρικτικές λειτουργίες. Έτσι, η καθημερινή λειτουργία δεν παρεμβαίνει στην πορεία των επισκεπτών.

Από την πλατεία προς το αίθριο

Η πρόσβαση γίνεται από την κεντρική πλατεία του θερέτρου, μέσω μιας υπαίθριας διαδρομής. Προς αυτή την πλευρά, ένα πλέγμα από τυποποιημένους όγκους ανεπίχριστου σκυροδέματος σχηματίζει μια προστατευμένη όψη. Τα κενά ανάμεσά τους επιτρέπουν την ανάπτυξη αναρριχώμενης βλάστησης.

Το πλέγμα διακόπτεται στο σημείο της εισόδου. Εκεί, τα υαλοστάσια αποκαλύπτουν το κεντρικό αίθριο. Ένας κατακόρυφος κήπος με αρωματικά φυτά της περιοχής αναπτύσσεται μέσα σε μαύρες μεταλλικές υποδοχές. Η επαναλαμβανόμενη γεωμετρία τους παραπέμπει άμεσα στη σύνθεση της εξωτερικής όψης.

Το φυτεμένο αίθριο αποτελεί τον χωρικό πυρήνα του έργου. Οδηγεί προς το lobby και τη reception, ενώ διατηρεί ελεύθερες τις οπτικές φυγές προς το θέρετρο και το τοπίο.

Στον χώρο υποδοχής, το γραφείο από λευκό μάρμαρο Βώλακα τοποθετείται μπροστά από επιφάνειες ανεπίχριστου σκυροδέματος. Μια επιτοίχια κεραμική σύνθεση λειτουργεί ως εικαστικό σημείο αναφοράς. Παράλληλα, οι μεγάλες ξύλινες επιφάνειες σε τοίχους και οροφές εξισορροπούν την αδρότητα του σκυροδέματος.

Διαβαθμισμένη ησυχία

Οι εσωτερικές λειτουργίες οργανώνονται σε δύο πτέρυγες, σύμφωνα με τις διαφορετικές απαιτήσεις ιδιωτικότητας και ησυχίας. Οι δύο πισίνες και το γυμναστήριο βρίσκονται αριστερά από το αίθριο. Στη δεξιά πλευρά, τα δωμάτια θεραπειών αναπτύσσονται γραμμικά.

Τέσσερα από αυτά διαθέτουν ιδιωτικές υπαίθριες αυλές. Οι περίκλειστοι αυτοί χώροι εισάγουν φυσικό φως, βλάστηση και αέρα στις αίθουσες, χωρίς να τις εκθέτουν στις κοινόχρηστες ζώνες κυκλοφορίας.

Προς την κοιλάδα, οι βασικές λειτουργικές ενότητες τονίζονται με στιβαρά πλαίσια από φυσική φλαμουριά, χωρίς χημική επεξεργασία. Στα διάκενα διαμορφώνονται μεταβατικοί χώροι με θέα προς το τοπίο. Τα ανοίγματα, που φτάνουν σε ύψος τα 5m, μεταφέρουν το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό.

Υλικότητα και καδραρισμένες φυγές

Η υλική παλέτα συνδυάζει φυσικές ξύλινες δοκίδες, σκυρόδεμα με εμφανή ξυλότυπο και γκρίζα πέτρα. Η τελευταία εμφανίζεται άλλοτε γυαλισμένη και άλλοτε αδρή. Ο φυσικός και ο τεχνητός φωτισμός αναδεικνύουν τις διαφορετικές υφές και ενισχύουν τις προοπτικές φυγές προς το κατάφυτο περιβάλλον.

Η εσωτερική πισίνα τοποθετείται δίπλα σε υαλοστάσια πλήρους ύψους. Οι αντανακλάσεις του νερού επεκτείνουν οπτικά το τοπίο προς το εσωτερικό, ενώ η ξύλινη οροφή προσδίδει θερμότητα στον χώρο. Αντίθετα, οι σκοτεινότεροι διάδρομοι δημιουργούν μια σταδιακή μετάβαση προς τις πιο ιδιωτικές αίθουσες.

Η επίπλωση ακολουθεί την ίδια λογική φυσικότητας. Απαλά οργανικά σχήματα, πλεκτές επιφάνειες, ξύλο και υφάσματα με έντονο ανάγλυφο εξισορροπούν την αυστηρή γεωμετρία της αρχιτεκτονικής.

Το έργο παρουσιάστηκε σε πρώτη έντυπη δημοσίευση στο ek magazine 281 | Οκτώβριος 2023, μηνιαίο τεύχος των ek Architectural Publications.

Στο Haras del Bosque, μια οικιστική ανάπτυξη και φυσικό καταφύγιο στη νοτιοανατολική Πουέμπλα του Μεξικού, η Casa AE διαμορφώνεται μέσα στην πυκνή βλάστηση. Το τοπίο καθορίζει τη σχέση της κατοικίας με το περιβάλλον και δημιουργεί μια αίσθηση προστασίας.

Προς τον δρόμο, το κτίριο διατηρεί μια οριζόντια, λιτή και διακριτική παρουσία, προστατεύοντας την ιδιωτικότητα του εσωτερικού. Μετά την είσοδο, όμως, η κλίμακα αλλάζει. Ένας κεντρικός διάδρομος οργανώνει το έργο και κατευθύνει την κίνηση προς μια ακολουθία από αυλές, κενά, γέφυρες και πλατφόρμες.

Κλιμακωτοί όγκοι στην πλαγιά

Η κατοικία διασπάται σε κλιμακωτούς όγκους που προσαρμόζονται στην τοπογραφία και ανοίγονται προς τον γειτονικό λόφο και το δάσος από πεύκα και βελανιδιές. Η διάταξη συνδέει άμεσα την αρχιτεκτονική με τη θέα, αποδυναμώνοντας σταδιακά το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Οι μεταβολές των επιπέδων γίνονται μέρος της καθημερινής κίνησης μέσα στην κατοικία. Οι διαδρομές ανοίγονται επανειλημμένα προς το δάσος και το ανάγλυφο, διατηρώντας το τοπίο ορατό από διαφορετικά ύψη.

Η συνέχεια ανάμεσα στους τοίχους και τις κεκλιμένες στέγες εξασφαλίζει καθαρή ανάγνωση της ογκοπλασίας, επανερμηνεύοντας την αρχετυπική μορφή της κατοικίας με σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα.

Φυσικό φως μέσα από την τομή

Γραμμικοί φεγγίτες ξεκινούν από τους τοίχους και συνεχίζονται στις οροφές, εισάγοντας το φυσικό φως βαθιά στο εσωτερικό και μεταβάλλοντας την ατμόσφαιρα στη διάρκεια της ημέρας. Ακόμη και οι πιο κλειστοί χώροι διατηρούν τη σχέση τους με το εξωτερικό μέσα από τις εναλλαγές φωτός και σκιάς.

Η κατοικία δεν οργανώνεται επομένως μόνο γύρω από τη θέα. Το φως εισέρχεται από ψηλά και ανάμεσα στους όγκους, επιτρέποντας στις μεταβολές του εξωτερικού περιβάλλοντος να γίνονται αισθητές ακόμη και στις πιο προστατευμένες περιοχές του εσωτερικού.

Βάρος και ελαφρότητα

Η κατασκευαστική οργάνωση βασίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στο βάρος και την ελαφρότητα. Το ισόγειο διαμορφώνει μια συμπαγή βάση από σκυρόδεμα, εμφανή τοιχοποιία και τσιμεντοειδή επιχρίσματα, λειτουργώντας παράλληλα ως αντιστήριξη της πλαγιάς.

Πάνω από αυτή τη βάση, ο όροφος αποκτά ελαφρύτερο χαρακτήρα, με μεταλλικό σκελετό και περίβλημα από σκούρα μεταλλικά panels. Τα δύο επίπεδα διαφοροποιούνται έτσι τόσο κατασκευαστικά όσο και ως προς την υλικότητά τους.

Η κίνηση μετατρέπει την πλαγιά σε ενεργό μέρος της κατοίκησης. Η καθημερινή διαδρομή προϋποθέτει άνοδο, πορεία και στάσεις σε διαφορετικά ύψη, μετατρέποντας την κίνηση σε ευκαιρία παρατήρησης του τοπίου μέσα από την προστασία της αρχιτεκτονικής.

Η Βουλή των Ελλήνων κύρωσε τη σύμβαση παραχώρησης που δίνει στην U Resort Vasilitsa, εταιρεία του Ομίλου D Group, το δικαίωμα χρήσης, λειτουργίας, διαχείρισης και εκμετάλλευσης του Εθνικού Χιονοδρομικού Κέντρου Βασιλίτσας.

Η σύμβαση ψηφίστηκε στις 9 Ιουλίου 2026 και κυρώθηκε με τον Νόμο 5318/2026. Προβλέπει αρχική διάρκεια 30 ετών και δυνατότητα εφάπαξ παράτασης για ακόμη δέκα. Το νέο θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει πλέον στην εταιρεία να περάσει από τον στρατηγικό σχεδιασμό στην υλοποίηση του επενδυτικού προγράμματος.

Από τον χειμερινό προορισμό στη λειτουργία τεσσάρων εποχών

Βασικός στόχος της U Resort είναι ο εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων υποδομών. Παράλληλα, η εταιρεία σχεδιάζει να επεκτείνει τη δραστηριότητα της Βασιλίτσας πέρα από τη χειμερινή περίοδο.

Η στρατηγική προβλέπει έναν ορεινό προορισμό τεσσάρων εποχών. Η χιονοδρομία θα συνδυάζεται με υποδομές φιλοξενίας, υπαίθριες δραστηριότητες, αθλητικά προγράμματα και εκπαιδευτικές δράσεις.

Η κατεύθυνση αυτή ανταποκρίνεται στις μεταβολές του ορεινού τουρισμού. Οι λιγότερο προβλέψιμες χειμερινές περίοδοι και οι νέες απαιτήσεις των επισκεπτών καθιστούν απαραίτητη τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων. Επομένως, η βιωσιμότητα ενός χιονοδρομικού κέντρου δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στο χιόνι.

Η ανακοίνωση δεν συνοδεύεται ακόμη από αναλυτικό αρχιτεκτονικό ή κατασκευαστικό πρόγραμμα. Συνεπώς, η κλίμακα, οι φάσεις και η μορφή των νέων εγκαταστάσεων θα αξιολογηθούν όταν δημοσιοποιηθούν οι σχετικές μελέτες.

Μακροχρόνια λειτουργία και περιφερειακή ανάπτυξη

Ο Όμιλος D Group τοποθετεί το έργο στο πλαίσιο μιας μακροχρόνιας επένδυσης στη Δυτική Μακεδονία. Στους δηλωμένους στόχους περιλαμβάνονται η δημιουργία θέσεων εργασίας και η ενίσχυση της επισκεψιμότητας σε όλη τη διάρκεια του έτους.

Επιπλέον, η ανάπτυξη μπορεί να υποστηρίξει δραστηριότητες που συνδέονται με τη διαμονή, την εστίαση, τον αθλητισμό και την υπαίθρια αναψυχή. Ωστόσο, η πραγματική περιφερειακή επίδραση θα εξαρτηθεί από περισσότερους παράγοντες.

Η πρόσβαση, η περιβαλλοντική διαχείριση και η σύνδεση με τους γύρω οικισμούς θα είναι καθοριστικές. Το ίδιο ισχύει για τη συνεργασία με τις τοπικές επιχειρήσεις και το ευρύτερο τουριστικό δίκτυο της Πίνδου.

Ο πρόεδρος του D Group, Δρ. Δημήτρης Δερπάνης, συνδέει την επένδυση με την καταγωγή του από τα Γρεβενά. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στόχος του είναι το έργο να δημιουργήσει μακροπρόθεσμη αξία για την τοπική κοινωνία και την ελληνική περιφέρεια.

Από τον σχεδιασμό στην κατασκευή

Ο διευθύνων σύμβουλος της U Resort, Γιάννης Λίτος, επισημαίνει ότι η κύρωση επιτρέπει στην εταιρεία να ξεκινήσει την εφαρμογή του επιχειρησιακού της σχεδίου. Το πρόγραμμα θα συνδυάζει, σύμφωνα με την εταιρεία, αναβαθμισμένες εγκαταστάσεις, υποδομές φιλοξενίας και νέες βιωματικές δραστηριότητες.

Η U Resort προγραμματίζει την έναρξη των πρώτων κατασκευαστικών εργασιών την άνοιξη του 2027. Πρόκειται για το χρονοδιάγραμμα που ανακοινώνει η εταιρεία. Η εφαρμογή του θα εξαρτηθεί από την ολοκλήρωση των μελετών, των αδειοδοτήσεων και των απαραίτητων προπαρασκευαστικών διαδικασιών.

Η νέα φάση για τη Βασιλίτσα ξεκινά, επομένως, με μια σαφή επιδίωξη. Το χιονοδρομικό κέντρο καλείται να διατηρήσει τον χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα θα διευρύνει τη λειτουργία του. Οι αρχιτεκτονικές, περιβαλλοντικές και επιχειρησιακές επιλογές που θα ακολουθήσουν θα κρίνουν την επιτυχία αυτής της μετάβασης.

U Resort | D Group

Το έργο αφορά την ανάπλαση της παραλίας της Βάρκιζας, μιας από τις πιο δημοφιλείς και πολυσύχναστες παραλιακές ζώνες της Αττικής. Στο συγκρότημα συνυπήρχαν στοιχεία του μοντερνισμού της δεκαετίας του 1960 και μεταγενέστερες παρεμβάσεις που είχαν σταδιακά αλλοιώσει τον χαρακτήρα του, θέτοντας το ζήτημα μιας νέας ταυτότητας χωρίς την εξάλειψη του υφιστάμενου.

Τοξωτές τυπολογίες

Ο σχεδιασμός δανείζεται στοιχεία της mid-century modern αρχιτεκτονικής και αντλεί από τις υπάρχουσες προκατασκευασμένες καμπύλες μορφές του συγκροτήματος, με στόχο τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ανεπιτήδευτης κομψότητας, ηρεμίας και φυσικής αρμονίας.

Πάνω στους διαφορετικούς ορθοκανονικούς κανάβους του μοντερνιστικού συγκροτήματος, η επανάληψη της καμπύλης, τόσο σε οριζόντιο όσο και σε κατακόρυφο επίπεδο, συγκροτεί ένα συνεκτικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο. Οι νέες επεμβάσεις εφαρμόζονται ως «δεύτερα κελύφη» στις υφιστάμενες κτιριακές τυπολογίες, προσδίδοντάς τους νέα ταυτότητα μέσα από ήπιους, οργανικούς όγκους που εντάσσονται ομαλά στο φυσικό περιβάλλον.

Η νέα κεντρική είσοδος, με τις έντονες αψιδωτές μορφές, οργανώνεται ως βιωματική πύλη και βασικό σημείο αναφοράς. Σε αντίστοιχη λογική, η ζώνη VIP εισόδου βασίζεται στην επανάληψη της καμάρας, διαμορφώνοντας μια διακριτή ακολουθία υποδοχής.

Σκίαση, εστίαση και κίνηση

Η νέα ζώνη F&B αναπτύσσεται κάτω από μια μεγάλη πέργκολα με φυσικά υλικά και οργανικές γραμμές. Η κατασκευή στεγάζει τα διαφορετικά food trucks, δημιουργώντας μια ανοιχτή και δυναμική περιοχή κοινωνικής συνεύρεσης.

Τα υφιστάμενα κτίρια των καμπανών και των κοινόχρηστων WC ανανεώνονται στην ίδια αρχιτεκτονική γλώσσα. Παράλληλα, οι άξονες κίνησης προς και από αυτά τονίζονται μέσα από την επανάληψη των τοξωτών τυπολογιών, επιτρέποντας σε ένα ενιαίο μορφολογικό σύστημα να συνδέσει τις διαφορετικές περιοχές του συγκροτήματος.

Υλικά, τοπίο και φως

Η επιλογή των υλικών ακολουθεί μια γήινη και διακριτική παλέτα. Φυσική βαφή κουρασάνι εφαρμόζεται στα εξωτερικά κελύφη και τσιμεντοκονία στο εσωτερικό, σε αποχρώσεις της άμμου, ενώ στοιχεία από bamboo χρησιμοποιούνται σε σκιάσεις και περιφράξεις.

Ο συνδυασμός υφών και καμπυλόγραμμων μορφών ενισχύει τη βιωματική διάσταση του έργου. Τα υλικά μεταβάλλονται με το φυσικό φως, δημιουργώντας ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς και συμβάλλοντας σε μια ατμόσφαιρα ηρεμίας και θερινής άνεσης.

Ο επανασχεδιασμός του περιβάλλοντος γίνεται με στοχευμένες παρεμβάσεις, νέες χαράξεις και επιλογές φύτευσης. Η διακριτική αλλά δυναμική προσέγγιση του φωτισμού ενισχύει την αίσθηση καλοκαιρινής φυσικότητας και άνεσης, χωρίς να διαταράσσεται η συνέχεια του τοπίου.

Η συνολική σχεδιαστική πρόθεση ήταν η διατύπωση μιας έντονης ταυτότητας που δεν επιβάλλεται στο τοπίο, αλλά συνομιλεί μαζί του. Η παραλία λειτουργεί ως ένα συνεχές σύστημα εμπειριών, οργανωμένο μέσα από καμπυλόγραμμες μορφές και υλικά που μεταβάλλονται με την επίδραση του ηλιακού φωτός. Οι διαδρομές ξετυλίγουν σταδιακά την εμπειρία του χώρου, οδηγώντας τον επισκέπτη σε μια ακολουθία χώρων και συναντήσεων με το περιβάλλον.

Στο Σάο Πάολο, η Casa MAS είναι το αποτέλεσμα μιας πλήρους ανακαίνισης από τους SUITE Arquitetos, με αφετηρία την ενοποίηση των χώρων και την υλικότητα ως βασικό στοιχείο της σύνθεσης.

Η κατοικία επανασχεδιάζεται με βάση την καθημερινή ζωή της οικογένειας, ενισχύοντας τη συνέχεια των χώρων και τη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Το φως, τα υλικά και η επίπλωση λειτουργούν σε άμεση σχέση μεταξύ τους, διαμορφώνοντας ένα ήρεμο και συνεκτικό περιβάλλον κατοίκησης.

Ο χώρος διημέρευσης ως κέντρο της κατοικίας

Στο κέντρο της κατοικίας, ο ενιαίος χώρος διημέρευσης οργανώνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες, συνδέοντας το καθιστικό, την τραπεζαρία, την κουζίνα και τον υπαίθριο χώρο σε ένα ενιαίο σύνολο.

Ο χώρος υποστηρίζει διαφορετικούς τρόπους χρήσης, από την καθημερινή οικογενειακή ζωή έως πιο ήσυχες στιγμές, πάντοτε με τον κήπο ως σταθερή οπτική αναφορά. Τα μεγάλα ανοίγματα διευρύνουν την αίσθηση του χώρου και καθιστούν το φυσικό φως ενεργό στοιχείο της αρχιτεκτονικής, μεταβάλλοντας την ατμόσφαιρα στη διάρκεια της ημέρας.

Ο υπαίθριος χώρος γίνεται έτσι αισθητός από το εσωτερικό και δεν αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστό τμήμα της κατοικίας. Ο κήπος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς και ενισχύει τη συνέχεια ανάμεσα στην καθημερινή ζωή και το τοπίο.

Συνέχεια των υλικών και επίπλωση

Η υλικότητα ορίζει την ταυτότητα του έργου. Η χτενιστή πέτρα travertino, βραζιλιάνικης προέλευσης, διαμορφώνει μια ενιαία βάση στους χώρους διημέρευσης, ενώ οι ξύλινες κατασκευές με καπλαμά δρυός διατρέχουν το εσωτερικό και ενισχύουν τη συνοχή του συνόλου.

Ο χαλαζίτης, που ενσωματώνεται σε κόγχες και στα ξύλινα σταθερά έπιπλα της τραπεζαρίας, εισάγει υφή και βάθος. Σε συνδυασμό με τα υφάσματα, τις λείες επιφάνειες και τον προσεκτικά μελετημένο φωτισμό, η παλέτα δημιουργεί μια διακριτικά χρυσαφένια ατμόσφαιρα, χωρίς υπερβολές.

Η επίπλωση λειτουργεί ως συνέχεια της αρχιτεκτονικής. Στο καθιστικό, το βοηθητικό τραπέζι και το φωτιστικό συνδιαλέγονται με τον συνολικό σχεδιασμό και την υλικότητα. Ο καναπές επανασχεδιάστηκε ειδικά για την κατοικία. Οι πιο ευθείες γραμμές του τον καθιστούν κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης και ενισχύουν τον χαρακτήρα του εσωτερικού.

Η ιδιωτική ζώνη και ο κήπος

Στην ιδιωτική ζώνη, η συνέχεια των υλικών και η χρωματική ουδετερότητα δημιουργούν μια πιο ήρεμη ατμόσφαιρα. Η master σουίτα συνδυάζει πλέξεις, υφάσματα και ξύλινο δάπεδο, με άμεση πρόσβαση στη βεράντα που επαναφέρει τη σχέση με το εξωτερικό.

Στο wc επισκεπτών, το μάρμαρο χρησιμοποιείται στις επενδύσεις και στον λαξευτό νιπτήρα με λείο φινίρισμα. Ο διάχυτος φωτισμός αναδεικνύει την υφή της πέτρας χωρίς να κυριαρχεί στον χώρο.

Στο εξωτερικό, η πυκνή φύτευση περιβάλλει την πισίνα και δημιουργεί έναν προστατευμένο χώρο, απομακρυσμένο από τον ρυθμό της πόλης. Έπιπλα λιτού σχεδιασμού και ανθεκτικά υλικά υποστηρίζουν τη συνεχή καθημερινή χρήση.

Μέσα από την ενοποίηση των χώρων, το φυσικό φως και τη συνέχεια των υλικών, η Casa MAS προτείνει έναν ευέλικτο τρόπο κατοίκησης, όπου το εσωτερικό, ο κήπος, η επίπλωση και η καθημερινότητα λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο.

Σκαρφαλωμένη στην κορυφή ενός λόφου, η Pride Rock Villa συνδυάζει την απλότητα της μεσογειακής ζωής με εκλεπτυσμένα φινιρίσματα και υψηλή κατασκευαστική ακρίβεια. Η κατοικία απολαμβάνει αμφιθεατρική θέα 270° προς το Καλό Λιβάδι, τα Διβούνια και τον Καλαφάτη, ενώ στο βάθος αποκαλύπτονται σταδιακά η νησίδα Χταπόδι και η Νάξος.

Οι σύγχρονες αρχιτεκτονικές γραμμές συνυπάρχουν με στοιχεία που αντλούν αναφορές από την τοπική οικοδομική παράδοση, διαμορφώνοντας μια στενή σχέση με το φυσικό τοπίο και τη διαρκή παρουσία του νερού. Η χειροποίητη επεξεργασία των φινιρισμάτων συνδυάζεται με σύγχρονες τεχνολογίες, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από καθαρότητα, άνεση και ηρεμία.

Ένας ορίζοντας 270 μοιρών

Ο σχεδιασμός βασίστηκε σε τέσσερις κύριους άξονες: τον προσανατολισμό των κτιριακών όγκων προς τις σημαντικότερες θέες, την παρακολούθηση της πορείας του ήλιου για τη μεγιστοποίηση του φυσικού φωτισμού, την προστασία από τους ισχυρούς βόρειους ανέμους και την αβίαστη μετάβαση ανάμεσα στους εσωτερικούς και τους υπαίθριους χώρους.

Η βραχώδης τοπογραφία αποτέλεσε βασικό συνθετικό παράγοντα. Τα χαρακτηριστικά του εδάφους δεν αντιμετωπίστηκαν απλώς ως φόντο, αλλά καθόρισαν τους κύριους άξονες του κτιρίου και τις οπτικές φυγές προς το τοπίο. Τα υπαίθρια καθιστικά χωροθετήθηκαν σε προστατευμένα σημεία, ώστε η πανοραμική θέα να μπορεί να αξιοποιείται ακόμη και όταν επικρατούν ισχυροί άνεμοι.

Δύο πτέρυγες σε διάλογο με το τοπίο

Η κατοικία διακρίνεται σε δύο πτέρυγες, καθεμία από τις οποίες συνδέεται με μια τριγωνική πισίνα. Η μία στρέφεται προς τον Καλαφάτη και η άλλη προς το Καλό Λιβάδι, ενισχύοντας τη σχέση του κτιρίου με τις δύο κύριες κατευθύνσεις του οικοπέδου.

Η πρώτη πτέρυγα είναι λευκή και κυβιστική. Στο ισόγειο φιλοξενεί μια ενιαία ζώνη διημέρευσης με άμεση πρόσβαση στους υπαίθριους χώρους, ενώ στον όροφο τοποθετείται το κύριο υπνοδωμάτιο, με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.

Η δεύτερη πτέρυγα είναι επενδεδυμένη με πέτρα και εντάσσεται εν μέρει στο έδαφος κάτω από ένα φυτεμένο δώμα. Περιλαμβάνει τρία ensuite υπνοδωμάτια, στα οποία ο διαμπερής φυσικός αερισμός και ο φωτισμός εξασφαλίζονται μέσω μιας βυθισμένης πίσω αυλής. Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο πτέρυγες επιτρέπει στην κατοικία να εναλλάσσεται ανάμεσα σε μια περισσότερο εξωστρεφή παρουσία και μια ήπια ενσωμάτωση στην πλαγιά.

Ο βράχος ως χωρικός πυρήνας

Στο κέντρο του οικοπέδου, ένας υπάρχων βράχος διατηρήθηκε και ενσωματώθηκε στην αρχιτεκτονική διαρρύθμιση. Μια εσωτερική αυλή αναπτύσσεται γύρω του, εντάσσοντας ένα τμήμα του αρχικού τοπίου στην καθημερινή εμπειρία της κατοικίας. Από την κορυφή του βράχου αποκαλύπτεται το ευρύτερο πανόραμα του Αιγαίου.

Η ίδια λογική διατρέχει ολόκληρο το έργο: τα φυσικά χαρακτηριστικά του οικοπέδου δεν αποκρύπτονται, αλλά αξιοποιούνται για να οργανώσουν την κίνηση, τις θέες και τις χωρικές σχέσεις. Η αρχιτεκτονική, το νερό και το ανάγλυφο συνδέονται σε μια σύνθεση που συνδυάζει τις λειτουργικές απαιτήσεις μιας εξοχικής κατοικίας με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τοποθεσίας.

Το έργο είχε την πρώτη έντυπη δημοσίευση στο MykonosVillas Vol.5, ειδική έκδοση του ek magazine.

Προκατασκευασμένο σκυρόδεμα ως αρχιτεκτονική ταυτότητα

Στο Chave της Arouca, στην Πορτογαλία, τα G–5 Houses από τους Summary σχεδιάζονται ως ένα συγκρότημα κατοικιών πλήρως προκατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αρθρωτά panels διαμορφώνουν όλα τα βασικά στοιχεία του κτιρίου, από τις όψεις και τις στέγες έως τα εσωτερικά χωρίσματα, επιταχύνοντας την κατασκευή και προσδίδοντας στο έργο σαφή αρχιτεκτονική ταυτότητα.

Η προκατασκευή δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως τεχνική, αλλά ως αφετηρία της χωρικής οργάνωσης, της υλικότητας και της κατασκευαστικής λογικής του έργου. Η επανάληψη και η τυποποίηση των στοιχείων παράγει ένα κτίριο απλό, ευανάγνωστο και ισχυρά προσδιορισμένο από το κατασκευαστικό του σύστημα.

Πέντε κατοικίες, μία κοινή οργάνωση

Το συγκρότημα περιλαμβάνει πέντε κατοικίες: τρεις διώροφες ως πλήρως προκατασκευασμένες ενότητες και δύο ισόγειες. Στο ισόγειο, οι κατοικίες μοιράζονται μια κανονική ορθογωνική κάτοψη, με κάθε μονάδα να διαθέτει δύο ελεύθερες όψεις.

Πάνω σε αυτή τη βάση, τρεις ανεξάρτητοι όγκοι τοποθετούνται ακανόνιστα επάνω στη μεγάλη πλάκα του δώματος. Τα ενδιάμεσα κενά μετατρέπονται σε υπαίθριες βεράντες, προσβάσιμες από εξωτερική σκάλα στην ανατολική πλευρά του κτιρίου. Από εκεί, οι βεράντες ανοίγονται προς τη θέα της Serra da Freita.

Άμεση πρόσβαση και περιορισμένη κυκλοφορία

Κάθε κατοικία διαθέτει ανεξάρτητη πρόσβαση από τον δρόμο, η οποία οδηγεί αρχικά σε έναν προστατευμένο υπαίθριο χώρο. Από αυτό το κατώφλι, η κύρια είσοδος ανοίγει απευθείας στο καθιστικό, περιορίζοντας την κυκλοφορία και καταργώντας την ανάγκη για ενδιάμεσους χώρους όπως τα χωλ.

Η κάτοψη οργανώνεται με έμφαση στην αποδοτικότητα και την άμεση χρήση. Η είσοδος είναι σύντομη, το καθιστικό λειτουργεί ως σημείο διανομής και οι κατοικίες αποφεύγουν την περιττή ιεράρχηση των χώρων. Αυτή η οικονομία κίνησης ενισχύει τη συνολική λογική κατασκευαστικής σαφήνειας του έργου.

Αρθρωτά panels ως φορέας και πλήρωση

Τα εσωτερικά χωρίσματα κατασκευάζονται από προκατασκευασμένα panels σκυροδέματος, τα οποία λειτουργούν ταυτόχρονα ως στοιχεία πλήρωσης και ως φορέας πλευρικής ακαμψίας. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται η ανάγκη για πρόσθετη τοιχοποιία και το σκυρόδεμα γίνεται το κυρίαρχο υλικό τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του κτιρίου.

Η διαδικασία παραγωγής δίνει σε κάθε panel μία λεία και μία αδρή πλευρά. Ο σχεδιασμός αξιοποιεί στρατηγικά αυτή τη συνθήκη: οι λείες επιφάνειες παραμένουν εμφανείς όπου είναι δυνατόν, ενώ οι πιο αδρές κρύβονται πίσω από σταθερά στοιχεία, εξοπλισμό κουζίνας ή άλλες ενσωματωμένες κατασκευές.

Φως, αερισμός και καθημερινή άνεση

Ο ανατολικός-δυτικός προσανατολισμός των κατοικιών εξασφαλίζει φυσικό φωτισμό και διαμπερή αερισμό. Έτσι, οι κατοικίες μπορούν να διατηρούν συνθήκες άνεσης χωρίς μηχανικά συστήματα ψύξης ή αερισμού.

Η περιβαλλοντική απόδοση επιτυγχάνεται μέσα από απλά μέσα: προσανατολισμό, ελεύθερες όψεις, άμεσα ανοίγματα και τη θερμική μάζα του σκυροδέματος. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαγές συγκρότημα κατοικιών όπου το κατασκευαστικό σύστημα, η χωρική αποδοτικότητα και η παθητική άνεση λειτουργούν σε άμεση σχέση.

Μια καθαρή κατασκευαστική λογική

Το G–5 Houses δείχνει πώς η προκατασκευή μπορεί να παραγάγει περισσότερα από ταχύτητα και αποδοτικότητα. Εδώ, δίνει μορφή σε μια ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική γλώσσα, από τη συνολική οργάνωση των πέντε κατοικιών έως την υλική παρουσία των panels σκυροδέματος στο εσωτερικό.

Μέσα από το αρθρωτό σύστημα, τη συμπαγή κάτοψη και τις υπαίθριες βεράντες με θέα στο τοπίο, το έργο προτείνει ένα πραγματιστικό αλλά διακριτό μοντέλο συλλογικής κατοίκησης: ορθολογικό στην κατασκευή του, ακριβές στη χωρική του οργάνωση και ανοιχτό προς τον γύρω τόπο.

Ένα πράσινο τοπόσημο στην είσοδο του οικισμού

Στη νότια είσοδο του δήμου Barbian / Barbiano, στο Νότιο Τιρόλο, οι Roland Baldi Architects σχεδίασαν ένα πολυλειτουργικό δημόσιο συγκρότημα που συνδυάζει εκπαίδευση, κινητικότητα, κοινωνική συναναστροφή και τοπική ανάπτυξη. Το έργο περιλαμβάνει νηπιαγωγείο, παιδικό σταθμό, παιδικό εστιατόριο, τουριστικό γραφείο και δημόσιες υποδομές, επαναπροσδιορίζοντας τον ρόλο ενός κτιρίου κοινής χρήσης σε αγροτικό περιβάλλον.

Ως μέρος του ιταλικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του NextGenerationEU, το κτίριο λειτουργεί ως νέο τοπόσημο στην είσοδο του οικισμού. Η αρχιτεκτονική του ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στην τοπογραφία, στην καθημερινή χρήση και στην ανάγκη άμεσης σύνδεσης του νέου δημόσιου πυρήνα με το κέντρο του χωριού.

Δύο κτίρια, μία ιδέα

Το συγκρότημα αποτελείται από δύο διακριτά κτίρια, τοποθετημένα στις δύο πλευρές του δρόμου. Στην πλαγιά, ο μεγαλύτερος όγκος φιλοξενεί το νηπιαγωγείο, τον παιδικό σταθμό, την τραπεζαρία και προστατευμένους χώρους παιχνιδιού. Απέναντι, ένα μικρότερο κτίριο στεγάζει το τουριστικό γραφείο και προσβάσιμους δημόσιους χώρους υγιεινής.

Δίπλα στο τουριστικό γραφείο, ένας πύργος κλιμακοστασίου και ανελκυστήρα εξασφαλίζει προσβάσιμη σύνδεση από το υφιστάμενο διώροφο υπόγειο parking απευθείας προς το κέντρο του οικισμού. Μια γέφυρα περνά πάνω από τον δρόμο και συνδέει τα δύο κτίρια, λειτουργώντας τόσο ως πρακτική διαδρομή όσο και ως καθοριστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο της σύνθεσης.

Μάθηση μέσα από την κίνηση και τον ανοιχτό χώρο

Η αρχιτεκτονική υποστηρίζει μια παιδαγωγική προσέγγιση που βασίζεται στην κίνηση, τον ανοιχτό χώρο και την αυτοκατευθυνόμενη μάθηση. Αντί για την τυπική αίθουσα διδασκαλίας, το κτίριο οργανώνεται μέσα από διαπερατές, θεματικά ορισμένες περιοχές: ζώνες δημιουργίας και έρευνας, ήσυχα δωμάτια και χώρους παιχνιδιού.

Οι διάδρομοι διευρύνονται κατά τόπους σε μικρές νησίδες συνάντησης, που λειτουργούν ως χώροι καθιστικού, παιχνιδιού και περισυλλογής. Η ποικιλία αυτή εμπλουτίζει την καθημερινή εκπαιδευτική εμπειρία και μετατρέπει το κτίριο σε ενεργό τοπίο μάθησης, αντί για απλή ακολουθία κλειστών δωματίων.

Κλιμακωτό πρόγραμμα σε έντονη πλαγιά

Η έντονη κλίση της πλαγιάς γίνεται αφετηρία του σχεδιασμού. Λόγω της τοπογραφίας, οι λειτουργίες οργανώνονται οριζόντια, σε διαδοχικά επίπεδα: βοηθητικοί χώροι στη βάση, εκπαιδευτικές χρήσεις στους ορόφους και ασφαλής υπαίθριος χώρος παιχνιδιού στο δώμα.

Στο πρώτο υπόγειο, το οποίο ανοίγεται πλήρως προς την κοιλάδα και φωτίζεται φυσικά, χωροθετούνται δύο αίθουσες συνάθροισης και το παιδικό εστιατόριο με κουζίνα, η οποία εξυπηρετεί και το γειτονικό δημοτικό σχολείο. Το ισόγειο περιλαμβάνει ακόμα μία ομάδα νηπιαγωγείου και τον αυτόνομα οργανωμένο παιδικό σταθμό, με αίθουσα συνάθροισης και ησυχίας, μικρή κουζίνα, βεστιάριο, χώρους υγιεινής και εσωτερική βεράντα. Στον τελευταίο όροφο βρίσκεται μια πολυλειτουργική αίθουσα κίνησης, με άμεση πρόσβαση στον προστατευμένο χώρο παιχνιδιού.

Τουριστικό γραφείο, κινητικότητα και δημόσια υποδομή

Το τουριστικό γραφείο διευρύνει τον ρόλο του έργου πέρα από την εκπαίδευση. Εισάγει στο συγκρότημα ένα σημείο πληροφόρησης, δημόσιες εξυπηρετήσεις και μια νέα στάση λεωφορείου, ενισχύοντας τη σχέση του με τους επισκέπτες, τους κατοίκους και την καθημερινή κινητικότητα.

Οι κινήσεις πεζών και οχημάτων οργανώνονται με σαφήνεια, ενώ δύο ήπιοι αναβαθμοί επιβραδύνουν την κυκλοφορία και αυξάνουν την ασφάλεια γύρω από την είσοδο. Μέσα από τον συνδυασμό εκπαίδευσης, μεταφορών και δημόσιων εξυπηρετήσεων, το έργο λειτουργεί ως νέο κατώφλι για τον οικισμό.

Βάση από σκυρόδεμα και πράσινη ξύλινη όψη

Η υλικότητα του κτιρίου ακολουθεί τη λογική της τοπογραφίας. Μια στιβαρή βάση από εμφανές σκυρόδεμα δένει το κτίριο με την πλαγιά, ενώ τα ανώτερα επίπεδα αναπτύσσονται ως ελαφριά ξύλινη κατασκευή. Η κατακόρυφα οργανωμένη, πράσινη ξύλινη όψη καθιστά το σύνολο αναγνωρίσιμο από μακριά και του προσδίδει ιδιαίτερη παρουσία στην είσοδο του Barbiano.

Η αρχιτεκτονική δεν αποκρύπτει την πολυπλοκότητα του προγράμματος. Αντίθετα, της δίνει σαφήνεια, χρησιμοποιώντας το τοπίο ως αφετηρία του σχεδιασμού και μετατρέποντας την πλαγιά σε οργανωμένη δημόσια τομή.

Βιωσιμότητα και ατμόσφαιρα φιλική προς τα παιδιά

Το κτίριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με το πρότυπο Climate House Gold. Τα φωτοβολταϊκά panels συμβάλλουν στη βιώσιμη ενεργειακή τροφοδοσία του, ενώ η θέρμανση παρέχεται από αντλία θερμότητας, με την υποστήριξη ελεγχόμενου αερισμού και ανάκτησης θερμότητας.

Στο εσωτερικό, ανοιχτόχρωμα υλικά, σταθερός φυσικός φωτισμός και τοπική ξυλεία δημιουργούν μια ήρεμη ατμόσφαιρα, φιλική προς τα παιδιά. Λαδωμένα δάπεδα, έπιπλα από μασίφ ξύλο και ξύλινες ηχοαπορροφητικές οροφές συγκροτούν το εσωτερικό περιβάλλον, επιτρέποντας στην αρχιτεκτονική και την εκπαίδευση να λειτουργούν ως ενιαία εμπειρία.

Ένας τόπος για το μέλλον

Με το κτίριο πολλαπλών χρήσεων στο Barbiano, οι Roland Baldi Architects μετατρέπουν ένα σύνθετο λειτουργικό πρόγραμμα σε καθαρή αρχιτεκτονική αφήγηση. Εκπαιδευτικό κτίριο, βιώσιμη κινητικότητα και τουριστική υποδομή συνδυάζονται σε μια ενιαία, δημόσια χειρονομία.

Το αποτέλεσμα είναι ένας τόπος συνάντησης, ένα σημείο άφιξης και ένα νέο τοπόσημο για τον οικισμό: μια πράσινη γέφυρα που συνδέει επίπεδα, χρήσεις και κοινότητες, ανοίγοντας νέες δυνατότητες για τη δημόσια αρχιτεκτονική σε αγροτικές περιοχές.

Η Vechro απέσπασε δύο διακρίσεις στα Home Improvement Awards 2026, οι οποίες αφορούν δύο διαφορετικούς τομείς της δραστηριότητάς της: την ανάπτυξη προϊόντων και την κοινωνική υπευθυνότητα.

Η πρώτη διάκριση απονεμήθηκε στο Vechro Pro Acrylic PU Hybrid, στην κατηγορία Χρώματα | Outdoor. Το προϊόν προορίζεται για εξωτερικές επιφάνειες και συνδυάζει υψηλή αντοχή, διαπνοή και προηγμένη προστασία, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις σύγχρονων κατασκευαστικών εφαρμογών.

Η δεύτερη βράβευση αφορούσε την πρωτοβουλία «Πακέτα Αγάπης», στην κατηγορία CSR | Product. Μέσα από τη συγκεκριμένη δράση, η Vechro υποστήριξε ανθρώπους και κοινότητες που βρίσκονται σε ανάγκη, διευρύνοντας το πεδίο της δραστηριότητάς της πέρα από την ανάπτυξη και τη διάθεση προϊόντων χρώματος.

Απόδοση προϊόντων και υπεύθυνη επιχειρηματικότητα

Οι δύο διακρίσεις αναδεικνύουν δύο παράλληλες πλευρές της προσέγγισης της Vechro. Από τη μία, η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει σε προϊόντα που ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της αγοράς και των σύγχρονων κατασκευών. Από την άλλη, εντάσσει κοινωνικές πρωτοβουλίες σε μια ευρύτερη αντίληψη υπεύθυνης επιχειρηματικής λειτουργίας.

Η διάκριση του Vechro Pro Acrylic PU Hybrid δίνει έμφαση στις τεχνικές επιδόσεις για εφαρμογές σε εξωτερικές επιφάνειες, όπου η αντοχή και η διαχείριση της υγρασίας αποτελούν βασικούς παράγοντες για τη μακροχρόνια προστασία τους.

Παράλληλα, η βράβευση της πρωτοβουλίας «Πακέτα Αγάπης» αναδεικνύει τον ρόλο που μπορούν να έχουν οργανωμένες εταιρικές δράσεις στην υποστήριξη ευρύτερων κοινωνικών αναγκών.

Δύο βραβεύσεις, μια ευρύτερη κατεύθυνση

Αναγνωρίζοντας τόσο ένα συγκεκριμένο προϊόν όσο και μια κοινωνική πρωτοβουλία, οι διακρίσεις στα Home Improvement Awards 2026 συνδέουν δύο πεδία που συχνά εξετάζονται χωριστά: την τεχνολογική εξέλιξη και το κοινωνικό αποτύπωμα.

Για τη Vechro, οι δύο βραβεύσεις υπογραμμίζουν μια ευρύτερη κατεύθυνση που βασίζεται στην ποιότητα, την καινοτομία και την υπεύθυνη ανάπτυξη, με τη δημιουργία αξίας να αφορά τόσο τα προϊόντα που εισάγονται στην αγορά όσο και τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται γύρω από τον ευρύτερο κοινωνικό ρόλο της εταιρείας.

Vechro Paints

Ο Όμιλος Eltrak εγκαινίασε νέο κατάστημα στο Πέραμα, ενισχύοντας την παρουσία του σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα ναυτιλιακών και ναυπηγοεπισκευαστικών δραστηριοτήτων της χώρας. Η νέα εγκατάσταση, στη Λεωφόρο Δημοκρατίας 393, φέρνει τα προϊόντα, το εξειδικευμένο προσωπικό και τις τεχνικές υπηρεσίες του Ομίλου πιο κοντά στις επιχειρήσεις και τα συνεργεία που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη ζώνη.

Η νέα τοποθεσία εντάσσεται στη στρατηγική της Eltrak για άμεση φυσική παρουσία εκεί όπου συγκεντρώνονται οι καθημερινές ανάγκες συντήρησης, επισκευής και τεχνικής υποστήριξης του ναυτιλιακού κλάδου. Μέσω του νέου καταστήματος, παρέχεται τοπική πρόσβαση σε προϊόντα και υπηρεσίες που συνδέονται με τις Caterpillar, Palfinger και MaK.

Στα εγκαίνια παρευρέθηκαν πελάτες της Eltrak, στελέχη της ναυτιλιακής αγοράς και υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι των διεθνών οίκων που εκπροσωπεί ο Όμιλος, οι οποίοι ταξίδεψαν στην Ελλάδα για την εκδήλωση.

Στρατηγική παρουσία στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη

Το Πέραμα αποτελεί κομβικό σημείο για την επισκευή και την τεχνική υποστήριξη πλοίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Η νέα εγκατάσταση της Eltrak αναπτύχθηκε ως απάντηση στην αυξανόμενη ανάγκη για άμεση πρόσβαση σε εξειδικευμένο προσωπικό, εξοπλισμό, ανταλλακτικά και τεχνική υποστήριξη.

Η επιλογή της συγκεκριμένης θέσης φέρνει τις υπηρεσίες της εταιρείας πιο κοντά στις τεχνικές διευθύνσεις και τα συνεργεία, περιορίζοντας την απόσταση ανάμεσα στο σημείο υποστήριξης και τις ναυτιλιακές δραστηριότητες που εξυπηρετεί.

Η εγκατάσταση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δίκτυο μέσω του οποίου η Eltrak διαθέτει κινητήρες και γεννήτριες, συστήματα ανύψωσης και γερανούς, γνήσια ανταλλακτικά και εξειδικευμένη τεχνική υποστήριξη. Για τις εφαρμογές στη ναυτιλία, το χαρτοφυλάκιο του Ομίλου περιλαμβάνει κινητήρες και γεννήτριες Cat, υπηρεσίες MaK και ανυψωτικό εξοπλισμό Palfinger.

Άμεση επαφή και τεχνική υποστήριξη

Αναφερόμενη στη νέα εγκατάσταση, η Natasha Covas-Kneiss, CEO του Eltrak Group, υπογράμμισε τη σημασία της μόνιμης παρουσίας στο Πέραμα:

«Η στρατηγική μας επιλογή να αποκτήσουμε φυσική παρουσία στο Πέραμα υπογραμμίζει τη δέσμευσή μας να βρισκόμαστε εκεί που χτυπά η καρδιά των ελληνικών ναυτιλιακών εργασιών. Με τη νέα αυτή εγκατάσταση, προσφέρουμε άμεση, προσωπική επαφή και κορυφαία τεχνική υποστήριξη Caterpillar στις τεχνικές διευθύνσεις και τα συνεργεία της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης».

Όπως σημείωσε, στόχος του Ομίλου παραμένει η έμπρακτη υποστήριξη της ελληνικής ναυτιλίας μέσα από την τεχνογνωσία και την αξιοπιστία που έχει αναπτύξει η Eltrak στη διάρκεια της πολυετούς παρουσίας της στην αγορά.

Πιο κοντά στις λειτουργικές ανάγκες της ναυτιλίας

Με παρουσία από το 1982, η Eltrak είναι ο επίσημος αντιπρόσωπος της Caterpillar στην Ελλάδα και εκπροσωπεί επίσης διεθνή brands όπως οι Palfinger και MaK. Η δραστηριότητά της εκτείνεται, μεταξύ άλλων, στις κατασκευές, τη ναυτιλία, την ενέργεια, την ανακύκλωση, τις μεταφορές και την αποθήκευση.

Το νέο κατάστημα στο Πέραμα τοποθετεί αυτό το τεχνικό και εμπορικό δίκτυο μέσα στο άμεσο περιβάλλον της ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας. Περισσότερο από ένα νέο σημείο λιανικής, η εγκατάσταση προορίζεται να λειτουργήσει ως τοπικός σύνδεσμος ανάμεσα στις τεχνικές δυνατότητες του Ομίλου και στις καθημερινές επιχειρησιακές ανάγκες του ναυτιλιακού κλάδου.

Για την Eltrak, η επένδυση σηματοδοτεί μια κίνηση πιο κοντά στους πελάτες της. Για το ευρύτερο οικοσύστημα της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, προσθέτει ένα νέο σημείο άμεσης πρόσβασης σε εξοπλισμό, ανταλλακτικά και εξειδικευμένη τεχνική υποστήριξη.

Eltrak

Γεωμετρική καθαρότητα και ένταξη στο τοπίο

Στο Loulé της Πορτογαλίας, το PCG House από τους Visioarq Arquitectos σχεδιάζεται ως μια κατοικία που συνδυάζει τη μορφολογική καθαρότητα, τη λειτουργική αποδοτικότητα και την ένταξη στο τοπίο. Το έργο συγκροτείται μέσα από μια αφαιρετική ογκοπλασία, με διακριτούς όγκους που αρθρώνονται με συνοχή και ισορροπία.

Η αρχιτεκτονική γλώσσα βασίζεται σε καθαρές, ουσιώδεις μορφές. Τα μεγάλα υαλοστάσια δημιουργούν άμεση σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, επιτρέποντας στο φυσικό φως να εισέρχεται γενναιόδωρα στους χώρους διημέρευσης και καθιστώντας το γύρω τοπίο μέρος της καθημερινής κατοίκησης.

Νοτιοδυτικός προσανατολισμός και φυσική άνεση

Οι κοινωνικοί χώροι στρέφονται προς τον νότο και τη δύση, αποκτώντας κεντρικό ρόλο στη στρατηγική εξωστρέφειας του έργου. Τα μεγάλα ανοίγματα καδράρουν το τοπίο, ενώ παράλληλα επιτρέπουν τον διαμπερή αερισμό, στοιχείο καθοριστικό για τον θερμικό έλεγχο κατά τους θερινούς μήνες.

Η άνεση και η ενεργειακή αποδοτικότητα δεν επιτυγχάνονται μόνο μέσω τεχνολογίας, αλλά και μέσα από τον προσεκτικό σχεδιασμό του προσανατολισμού, της χωροθέτησης και των ανοιγμάτων. Η κατοικία αξιοποιεί τη σχέση της με τον ήλιο, τον άνεμο και το ανάγλυφο ως μέρος της περιβαλλοντικής της στρατηγικής.

Οριζοντιότητα και τοπογραφία

Η κατοικία βασίζεται σε μια έντονη αίσθηση οριζοντιότητας. Η χειρονομία αυτή μειώνει το οπτικό αποτύπωμα του κτιρίου στο έδαφος και ενισχύει την ένταξή του στην υπάρχουσα τοπογραφία.

Κάθε όγκος αντιστοιχεί σε διαφορετική λειτουργία, όμως η κοινή πλαστικότητα των μορφών εξασφαλίζει ενότητα και ισορροπία. Οι διακριτικοί πρόβολοι και οι εσοχές των όψεων δημιουργούν ένα μεταβαλλόμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς στη διάρκεια της ημέρας, εμπλουτίζοντας τη χωρική και αισθητηριακή εμπειρία της κατοικίας.

Πισίνα, βεράντες και υπαίθρια ζωή

Η σχέση με το εξωτερικό αποτελεί βασική αρχή του έργου. Προς τον νότο και τη δύση, μια πισίνα υπερχείλισης εκτείνεται προς τον ορίζοντα, αποδυναμώνοντας οπτικά το όριο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και το τοπίο.

Στον όροφο, η ανατολική όψη υποχωρεί σε σχέση με το ισόγειο, δημιουργώντας μια προστατευμένη βεράντα, θωρακισμένη από έναν τοίχο που εξασφαλίζει ιδιωτικότητα από τον γειτονικό δρόμο. Προς τη δύση, σκιασμένες βεράντες με πέργκολες προσκαλούν σε παρατεταμένη χρήση των υπαίθριων χώρων, ενισχύοντας έναν τρόπο κατοίκησης που βασίζεται στην εξωστρέφεια και την εγγύτητα με τη φύση.

Ρευστό εσωτερικό και καθημερινή ευελιξία

Οι εσωτερικοί χώροι επικοινωνούν ρευστά μεταξύ τους και με τους εξωτερικούς χώρους. Η οργάνωση αυτή υποστηρίζει ευελιξία χρήσης και ενισχύει την αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στην κατοικία, τις βεράντες, την πισίνα και το τοπίο.

Η κάτοψη διαμορφώνεται γύρω από την καθημερινή άνεση, την καθαρή κίνηση και την εμπειρία του φυσικού φωτός. Η διαφάνεια δεν λειτουργεί μόνο ως μορφολογικό χαρακτηριστικό, αλλά ως τρόπος οργάνωσης της κατοίκησης γύρω από τη θέα, το κλίμα και τον εξωτερικό χώρο.

Ακρίβεια και ευαισθησία στον τόπο

Το PCG House συνδυάζει τον γεωμετρικό έλεγχο με την ευαισθησία απέναντι στον τόπο. Η καθαρότητα της ογκοπλασίας, η διακριτική ένταξη στο τοπίο και η δυνατότητα παροχής περιβαλλοντικής ποιότητας και άνεσης διαμορφώνουν μια κατοικία οπτικά ελεγχόμενη και ταυτόχρονα βαθιά συνδεδεμένη με την εμπειρία της κατοίκησης.

Το έργο δεν βασίζεται στην υπερβολή. Αντίθετα, χρησιμοποιεί την αναλογία, τον προσανατολισμό, το φως, τη σκιά και τη συνέχεια με το ύπαιθρο για να δημιουργήσει μια ήρεμη και αποδοτική σύγχρονη κατοικία.

Η Gratalum συμμετέχει στην υλοποίηση του The Ilisian, του νέου πολυλειτουργικού προορισμού που αναπτύσσεται στη θέση του πρώην Hilton Athens. Η εταιρεία έχει αναλάβει την κατασκευή και εφαρμογή συστημάτων αλουμινίου στο σύνολο του έργου, ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις ενός έργου διεθνούς κλίμακας και αυξημένης τεχνικής πολυπλοκότητας.

Το αντικείμενο εκτείνεται από τον κεντρικό πύργο έως το λόμπι και τους κοινόχρηστους χώρους. Διαφορετικά συστήματα εφαρμόζονται ανάλογα με τη λειτουργία και τις κατασκευαστικές απαιτήσεις κάθε ζώνης, με στόχο την ποιότητα, τη λειτουργικότητα και την αισθητική συνοχή του συνόλου.

Συστήματα αλουμινίου στον πύργο

Στον πύργο εφαρμόζονται τα minimal συστήματα Exalco Space Replace για τα συρόμενα κουφώματα, ενώ στα ανοιγόμενα χρησιμοποιούνται τα συστήματα Elvial W67BS.

Η επιλογή ανταποκρίνεται στους διαφορετικούς τύπους ανοιγμάτων του κτιρίου και εντάσσεται στο ευρύτερο σύνολο εφαρμογών αλουμινίου που έχει αναλάβει η Gratalum.

Λόμπι και κοινόχρηστοι χώροι

Στους χώρους του λόμπι και στους κοινόχρηστους χώρους εφαρμόζονται τα συστήματα υαλοπετασμάτων Exalco Albio 130, οι θύρες Albio 135 και τα κουφώματα Albio 127C Superthermo.

Στο αντικείμενο της εταιρείας περιλαμβάνονται επίσης πυράντοχα συστήματα Alufire, καλύπτοντας ζώνες με διαφορετικές λειτουργικές και τεχνικές απαιτήσεις.

Μέσα από την κατασκευή και εφαρμογή των διαφορετικών συστημάτων στο σύνολο του έργου, η Gratalum συμβάλλει στη διαμόρφωση του κελύφους και των ανοιγμάτων του The Ilisian, συνδυάζοντας διαφορετικές λύσεις σε ένα έργο ιδιαίτερα μεγάλης κλίμακας.

Gratalum

Ένας λειτουργικός πυρήνας στον αμπελώνα

Στο Buellton της California, το Alma Rosa Vineyard Barn από τους Clayton Korte σχεδιάζεται ως νέος χώρος αποθήκευσης και συντήρησης εξοπλισμού, εξυπηρετώντας αμπελώνα άνω των 20,23 εκταρίων. Τοποθετημένο στην καρδιά της ιδιοκτησίας, το κτίριο υποστηρίζει τις καλλιεργητικές ζώνες και στις δύο πλευρές του οινοποιείου, δημιουργώντας έναν αποδοτικό λειτουργικό πυρήνα για την καθημερινή αγροτική εργασία.

Το κτίριο χωροθετείται προσεκτικά στο ήπια κυματιστό ανάγλυφο του Central Coast της California. Η θέση του ανταποκρίνεται στις καμπύλες του εδάφους, διατηρώντας παράλληλα καθαρές οπτικές προς τις σειρές των αμπελιών. Αντί να εμφανίζεται ως απλή βοηθητική κατασκευή, το έργο αντλεί από τον αγροτικό χαρακτήρα της περιοχής, συνδυάζοντας λειτουργικότητα και ισχυρή αίσθηση του τόπου.

Ανθεκτική κατασκευή για την αγροτική εργασία

Ο χαλύβδινος φορέας προσφέρει έναν εκτεταμένο στεγασμένο υπαίθριο χώρο για την αποθήκευση και τη συντήρηση βαρέος αγροτικού εξοπλισμού, εργαλείων και κιβωτίων συγκομιδής. Παράλληλα, κλειστοί χώροι που υποστηρίζουν την εργασία καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ανταποκρίνονται στις πρακτικές ανάγκες της λειτουργίας του αμπελώνα.

Με συνολική επιφάνεια 331,57 τ.μ., εκ των οποίων 248,70 τ.μ. στεγασμένου χώρου και 82,87 τ.μ. υπαίθριου, το κτίριο είναι μικρό αλλά ιδιαίτερα αποδοτικό. Η οργάνωσή του αποτυπώνει τις καθημερινές απαιτήσεις της αμπελουργίας, όπου η αποθήκευση, η συντήρηση, η πρόσβαση και η αντοχή έχουν καθοριστική σημασία.

Πατιναρισμένος χάλυβας, διάτρητο μέταλλο και σκυρόδεμα

Η παλέτα των υλικών χαρακτηρίζεται από τη λιτότητα και την ανθεκτικότητα. Ο πατιναρισμένος χάλυβας, η διάτρητη κυματοειδής λαμαρίνα και το επί τόπου χυτευμένο σκυρόδεμα επιλέγονται για την αντοχή τους, τις χαμηλές απαιτήσεις συντήρησης και την ικανότητά τους να παλαιώνουν όμορφα με τον χρόνο.

Τα υλικά αυτά προσδίδουν στο κτίριο άμεση και ειλικρινή έκφραση. Του επιτρέπουν να αντέχει στις καιρικές συνθήκες, ενώ σταδιακά αποκτά πιο οργανική σχέση με το τοπίο. Η αρχιτεκτονική δεν επιχειρεί να αποκρύψει την αγροτική λειτουργία του κτιρίου· αντίθετα, της προσδίδει σαφήνεια και διάρκεια.

Φως, αέρας και μερική απόκρυψη

Η διάτρητη μεταλλική επένδυση παίζει κεντρικό ρόλο στον χαρακτήρα του έργου. Φιλτράρει το φως και τον αέρα, ενώ προσφέρει μερική οπτική απόκρυψη του εξοπλισμού που αποθηκεύεται στο εσωτερικό. Έτσι, το κτίριο αποκτά μια διαβαθμισμένη παρουσία: ανοιχτή και διαμπερή, αλλά οπτικά ελεγχόμενη.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατασκευή που παραμένει λειτουργική χωρίς όμως οπτικό βάρος. Η μινιμαλιστική μορφή και η φροντισμένη υλικότητα επιτρέπουν στο κτίριο να υποχωρεί μέσα στον αμπελώνα και να εντάσσεται στο αγροτικό περιβάλλον με διακριτική αρχιτεκτονική καθαρότητα.

Μακροπρόθεσμη φροντίδα του τόπου

Το Alma Rosa Vineyard Barn σχεδιάζεται ώστε να αντέχει και να εξελίσσεται μαζί με τον αμπελώνα. Η στιβαρή κατασκευή, η αποδοτική χωροθέτηση και η στρατηγική υλικών χαμηλής συντήρησης αποτυπώνουν μια μακροπρόθεσμη επένδυση τόσο στη φροντίδα της γης όσο και στην επιχειρησιακή αποδοτικότητα.

Το έργο δείχνει πώς η αγροτική υποδομή μπορεί να σχεδιαστεί με ακρίβεια, χωρίς να χάνει την αμεσότητα ή τη χρηστικότητά της. Εδώ, η αρχιτεκτονική υποστηρίζει την εργασία, το τοπίο και τον χρόνο, δημιουργώντας ένα κτίριο λιτό στη μορφή του, αλλά αδιαπραγμάτευτο στη σχέση του με τον τόπο.

Ένα οινοποιείο ριζωμένο στο αγροτικό τοπίο

Στο Châteauneuf-du-Pape της Γαλλίας, το οινοποιείο Les Terres Blanches από τους JSPA Design σχεδιάζεται ως ένα πολυεπίπεδο έργο μέσα σε ένα κατεξοχήν αγροτικό τοπίο. Η πρόταση περιλαμβάνει τη δημιουργία νέου κελαριού κρασιών, την επέκταση του υπάρχοντος οινοποιείου για την αύξηση της παραγωγικής του δυνατότητας, τη δημιουργία καταστήματος και την ανάπτυξη νέων δημόσιων χώρων εκδηλώσεων.

Ο σχεδιασμός επιδιώκει μια καθαρή ανάγνωση ανάμεσα στην υπάρχουσα αρχιτεκτονική και τη νέα επέμβαση. Αντί να δημιουργεί έναν ενιαίο μεγάλο όγκο, το έργο συγκροτεί ένα συνεκτικό σύνολο μέσα από την κλίμακα, την τυπολογία και την υλικότητα, επιτρέποντας στην επέκταση να ενταχθεί στο ευρύτερο τοπίο του χωριού.

Τέσσερις όγκοι γύρω από μια αυλή

Οι διαφορετικές λειτουργίες του οινοποιείου οργανώνονται σε τέσσερις διακριτούς όγκους γύρω από μια κεντρική αυλή. Η καταμερισμένη αυτή διάταξη προσδίδει στο έργο κλίμακα πιο συγγενή με το γύρω δομημένο περιβάλλον, βοηθώντας το νέο σύνολο να ενταχθεί στον ιστό του χωριού.

Η σύνδεση ανάμεσα στο παλαιό και το νέο πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω υπόγειας διέλευσης. Έτσι, το υπάρχον κτίριο και η νέα επέκταση παραμένουν οπτικά διακριτά, τοποθετημένα δίπλα-δίπλα χωρίς άμεση επαφή, ενώ λειτουργούν ως ενιαία εμπειρία παραγωγής και επίσκεψης.

Συμπιεσμένη γη ως δομή, υφή και κλιματική στρατηγική

Οι τοίχοι από συμπιεσμένη γη διαμορφώνουν τη βασική υλικότητα του έργου. Παραδοσιακή ως προς την καταγωγή της, αλλά σύγχρονη στην έκφρασή της, η συμπιεσμένη γη επιτρέπει στο οινοποιείο να αποκτήσει άμεση σχέση με το έδαφος, το τοπίο και την αγροτική ταυτότητα του Châteauneuf-du-Pape.

Πέρα από την οπτική και απτική της ποιότητα, η υλικότητα συμβάλλει στην περιβαλλοντική απόδοση του κτιρίου. Οι θερμικές και ακουστικές ιδιότητες της συμπιεσμένης γης υποστηρίζουν τις σταθερές συνθήκες που απαιτούνται για την παραγωγή και την αποθήκευση του κρασιού, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τον τόπο.

Το νερό ως οργανωτικό στοιχείο

Η κυκλοφορία του νερού αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες του σχεδιασμού. Οι πρόβολοι κατευθύνουν το νερό της βροχής, το οποίο απορροφάται από τα φυτεμένα δώματα, προς μια δεξαμενή στην κεντρική αυλή, όπου συλλέγεται. Στενές σχισμές στην περίμετρο της αυλής επιτρέπουν στο πλεονάζον νερό να αποστραγγίζεται προς το υπόγειο κελάρι και τελικά προς μια στέρνα για μελλοντική χρήση.

Μέσω της φυσικής εξάτμισης, το νερό βοηθά στη διατήρηση της απαιτούμενης υγρασίας για τη σωστή συντήρηση του κρασιού σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το νερό δεν αντιμετωπίζεται επομένως ως δευτερεύον σύστημα, αλλά ως αρχιτεκτονικός και περιβαλλοντικός μηχανισμός ενσωματωμένος στο έργο.

Υπόγειο κελάρι με φως και σκιά

Το κελάρι κρασιού χωροθετείται υπόγεια, ώστε να επωφελείται από πιο σταθερή θερμοκρασία. Η ατμόσφαιρά του διαμορφώνεται από χαμηλής έντασης φυσικό φως, το οποίο εισέρχεται μέσα από λεπτές σχισμές στην υπερκείμενη πλάκα.

Οι λεπτές αυτές τομές δημιουργούν διαδοχές φωτός και σκιάς, προσδίδοντας στο κελάρι βάθος και αίσθηση μυστηρίου. Η εμπειρία του επισκέπτη γίνεται πολυαισθητηριακή: η αρχιτεκτονική δεν υποστηρίζει μόνο την παραγωγή και την αποθήκευση, αλλά και την αισθητηριακή κουλτούρα της οινοποίησης.

Μια σύγχρονη αγροτική τυπολογία

Το οινοποιείο Les Terres Blanches προτείνει μια σύγχρονη ερμηνεία των τοπικών υλικών και των αγροτικών μορφών. Οι τοίχοι από συμπιεσμένη γη, η διάσπαση των όγκων, τα φυτεμένα δώματα και η στρατηγική διαχείρισης του νερού συγκροτούν ένα έργο τεχνικά άρτιο και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό.

Το οινοποιείο γίνεται τόπος όπου η παραγωγή, το τοπίο, ο δημόσιος χώρος και η περιβαλλοντική απόδοση συνυπάρχουν. Μέσα από την προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στο παλαιό και το νέο, το ορατό και το υπόγειο, τη γη και το νερό, το έργο προτείνει ένα συγκροτημένο πρότυπο βιώσιμης αρχιτεκτονικής για τον κόσμο του κρασιού.

Ανακαίνιση διαμερίσματος σε πολυκατοικία της δεκαετίας του 1970

Το έργο αφορά την ανακαίνιση ενός διαμερίσματος 85,00 τ.μ., στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας της δεκαετίας του 1970, στη Νεάπολη Νίκαιας. Βασικό ζητούμενο του ιδιοκτήτη ήταν η όσο το δυνατόν μικρότερη επέμβαση στο υφιστάμενο διαμέρισμα, σε συνδυασμό με τη δημιουργία επαρκών αποθηκευτικών χώρων.

Ο σχεδιασμός βασίστηκε στη διαμόρφωση μιας ανοιχτής κάτοψης, η οποία ενοποιεί τους χώρους διημέρευσης, ενισχύει την αίσθηση διαμπερότητας και επιτρέπει στο φυσικό φως να διαχέεται σε όλο το διαμέρισμα. Η κατοικία επαναοργανώνεται έτσι μέσα από περιορισμένες αλλά στοχευμένες κινήσεις, που μεταβάλλουν ουσιαστικά τον τρόπο χρήσης του χώρου.

Ένας ενιαίος χώρος διημέρευσης

Η βασική παρέμβαση αφορά την καθαίρεση της τοιχοποιίας που διαχώριζε το σαλόνι και την τραπεζαρία από τον διάδρομο και την κουζίνα. Με αυτόν τον τρόπο, οι έως τότε αποκομμένοι χώροι συγχωνεύονται σε μια πιο συνδεδεμένη και λειτουργική διάταξη, ενώ το φυσικό φως φτάνει ακόμη και στον διάδρομο, στο κέντρο της κάτοψης.

Η καθαίρεση αποκάλυψε τα βασικά φέροντα στοιχεία του κτιρίου, όπως το υποστύλωμα που βρίσκεται στο κέντρο του ενιαίου χώρου και τη δοκό που διατρέχει κατά μήκος το διαμέρισμα, από την είσοδο έως το υπνοδωμάτιο. Αντί να αποκρυφθούν, τα στοιχεία αυτά εντάσσονται στη νέα οργάνωση και συμβάλλουν στη σαφήνεια της κάτοψης.

Βιβλιοθήκη-φίλτρο ανάμεσα στις ζώνες

Το διαμέρισμα οργανώνεται σε τρεις διακριτές ζώνες: την είσοδο και τους χώρους διημέρευσης, τον μεταβατικό χώρο προς την ιδιωτική ζώνη με το λουτρό, την αποθήκη και τον διάδρομο, και τέλος το υπνοδωμάτιο με το βοηθητικό δωμάτιο-γραφείο.

Κεντρικό ρόλο στη νέα διάταξη αναλαμβάνει μια βιβλιοθήκη, τοποθετημένη κάτω από τη δοκό. Λειτουργεί ως διαχωριστικό έπιπλο και οριοθετεί τους χώρους διημέρευσης από τους ιδιωτικούς, χωρίς να δημιουργεί πλήρη αποκοπή. Η πλάτη της από ραβδωτό υαλοπίνακα επιτρέπει τη διάχυση του φυσικού φωτός προς τον διάδρομο, περιορίζοντας ταυτόχρονα την άμεση οπτική επαφή. Το υλικό λειτουργεί και ως αναφορά στην αισθητική του αρχικού διαμερίσματος της δεκαετίας του 1970.

Η κουζίνα ως χώρος συνάντησης

Η κουζίνα αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο τμήμα της ανοιχτής κάτοψης. Συνδέεται άμεσα με την τραπεζαρία και το καθιστικό και αναπτύσσεται στον άξονα βορρά-νότου, λειτουργώντας ως ζωτικό μέρος του ενιαίου χώρου διημέρευσης.

Η βοηθητική νησίδα προσφέρει επιπλέον επιφάνεια εργασίας, αλλά και τη δυνατότητα η κουζίνα να λειτουργεί ως χώρος συνάθροισης. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθαρά λειτουργικός της χαρακτήρας διευρύνεται και εντάσσεται στην καθημερινή κοινωνική ζωή του διαμερίσματος.

Αποθηκευτικοί χώροι μέσα από περιορισμένες επεμβάσεις

Η νέα οργάνωση του διαμερίσματος ανταποκρίνεται στο αρχικό ζητούμενο για αυξημένη λειτουργικότητα και επαρκείς αποθηκευτικούς χώρους, χωρίς εκτεταμένες κατασκευαστικές παρεμβάσεις. Στην είσοδο σχεδιάζεται εντοιχισμένη ντουλάπα, τμήμα του λουτρού αξιοποιείται για τη δημιουργία αποθήκης, ενώ το κάτω μέρος της βιβλιοθήκης λειτουργεί ως πρόσθετος αποθηκευτικός χώρος.

Οι λύσεις αυτές ενισχύουν την καθημερινή ευχρηστία του διαμερίσματος, χωρίς να επιβαρύνουν την κάτοψη ή να αναιρούν την αίσθηση συνέχειας του ενιαίου χώρου.

Γήινη παλέτα και αναφορές στη δεκαετία του 1970

Η υλικότητα κινείται σε ήπιους, γήινους τόνους, συνδυάζοντας το γκρι των δομικών στοιχείων με θερμές υπόλευκες αποχρώσεις και φυσικό ξύλο. Πιο έντονες χρωματικές αναφορές εμφανίζονται στην κουζίνα και στο υπνοδωμάτιο, όπου κυριαρχεί το πράσινο, καθώς και στο λουτρό, όπου επιλέγεται το μπλε.

Στα υπνοδωμάτια διατηρήθηκε το υφιστάμενο δάπεδο, έπειτα από συντήρηση, ενώ στον ενιαίο χώρο διημέρευσης τοποθετήθηκαν κεραμικά πλακίδια μεγάλων διαστάσεων, ενισχύοντας την αίσθηση συνέχειας και ενοποίησης.

Έπιπλα, αντικείμενα και προσωπική ταυτότητα

Ορισμένα έπιπλα σχεδιάστηκαν ειδικά για το διαμέρισμα, ενώ η δανέζικη πολυθρόνα από τη συλλογή του ιδιοκτήτη, τα φωτιστικά, τα έργα τέχνης και τα χειροποίητα διακοσμητικά αντικείμενα με καμπύλες μορφές συμβάλλουν στη διαμόρφωση της ιδιαίτερης ταυτότητας του χώρου.

Μέσα από τη σύνθεση γεωμετρικών μορφών, τη χρήση φυσικών υλικών και την υιοθέτηση σύγχρονων σχεδιαστικών γραμμών, το διαμέρισμα επιτυγχάνει μια ισορροπημένη συνύπαρξη του παλαιού με το σύγχρονο. Επαναπροσδιορίζεται ως ένας ευέλικτος και εργονομικός χώρος κατοίκησης, με σαφή αρχιτεκτονική ταυτότητα και λειτουργική οργάνωση.

Το ek magazine διοργανώνει υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής τιμητική εκδήλωση για τον αρχιτέκτονα Γιάννη Κίζη (Kizi Studio) στο ΚΠΙΣΝ, Αιθουσα “Φάρος”, την Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2026.

Ο Γιάννης Κίζης είναι Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ με πολυετή δημιουργική πορεία και διευθύνει έως σήμερα το αρχιτεκτονικό γραφείο Kizi Studio μαζί με τον Κωνσταντή Κίζη, Αναπληρωτή Καθηγητή ΕΜΠ. Το εκτεταμένο, υψηλής ποιότητας έργο του, περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα αρχιτεκτονικής δημιουργίας: δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, σύγχρονες παρεμβάσεις και επεκτάσεις σε ιστορικά κτίρια, αποκατάσταση μνημείων, αστικές αναπλάσεις και είναι πολυβραβευμένο στην Ελλάδα και διεθνώς. Αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της γενιάς του, δραστηριοποιήθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό κοσμώντας με τα έργα του το αστικό και περιαστικό τοπίο. Μέσω των παρουσιάσεων των ομιλητών στην εκδήλωση θα επιχειρηθεί η ανάδειξη της σημαντικής του συμβολής στην σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική, την εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων και τον πολιτισμό.

Ομιλητές εκδήλωσης:

– Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος ΕΙΑ

– Παναγιώτης Τσακόπουλος, Αρχιτέκτων ΕΜΠ, ερευνητής, συγγραφέας

– Νέλλη Μάρδα, Αρχιτέκτων, oμ. καθηγήτρια ΕΜΠ

– Δημήτρης Θωμόπουλος, Dimitris Thomopoulos Architects, αν. καθηγητής ΑΠΘ

– Τηλέμαχος Ανδριανόπουλος, Tense Architecture Network, αν. καθηγητής ΕΜΠ

– Παναγιώτης Γραμματόπουλος, Γραμματόπουλος-Πανουσάκης & Συνεργάτες

– Μανώλης Βουρνούς, Μανωλιάδη_Βουρνούς Αρχιτέκτονες

– Νίκος Βατόπουλος, Δημοσιογράφος, συγγραφέας

– Γιώργης Γερόλυμπος, Φωτογράφος, αρχιτέκτων ΕΜΠ

– Κωσταντής Κίζης, Kizi Studio, αν. καθηγητής ΕΜΠ

• Χάλκινος Χορηγός: LG Electronics
• Χορηγοί: Alumil 
• Υποστηρικτές: Domiki Papanikolaou, Koligas Wood Essence

Ένα διεθνές resort με βαθιές τοπικές ρίζες

Το Mandarin Oriental, Costa Navarino είναι ένα πολυτελές resort που συνδυάζει τα πρότυπα ενός διεθνούς luxury brand με μια αυθεντική ταυτότητα, βαθιά ριζωμένη στον τόπο όπου βρίσκεται. Σε προνομιακή θέση πάνω από τον κόλπο του Ναυαρίνου, ισορροπεί τη μεγάλη κλίμακα με μια ανθρώπινη αίσθηση, αποπνέει πολυτέλεια αλλά και μέτρο, και προσφέρει όχι μόνο ανέσεις, αλλά και ουσιαστική σύνδεση με τη γη, τον πολιτισμό και το περιβάλλον.

Το έργο επιχειρεί να αναδείξει έναν πρωτότυπο σχεδιασμό σε έναν τόπο ιστορικής σημασίας, οικολογικής αξίας και ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς. Η αρχιτεκτονική δεν αντιμετωπίζει το resort ως αυτόνομο αντικείμενο μέσα στο τοπίο, αλλά ως ένα σύστημα κατοίκησης, φιλοξενίας και περιβαλλοντικής προσαρμογής.

Masterplan εμπνευσμένο από τις αγροτικές τυπολογίες

Το masterplan του resort οργανώθηκε αντλώντας έμπνευση από ελληνικές αγροτικές τυπολογίες και ιδιαίτερα από τα μαντριά: τους χαρακτηριστικούς οργανικούς λίθινους περιβόλους που προσαρμόζονται αρμονικά στο ανάγλυφο και οργανώνουν την επικλινή γη.

Η στρατηγική αυτή μεταφέρεται σε μεγάλη κλίμακα, οργανώνοντας τις επιμέρους κτιριακές ενότητες σύμφωνα με τις υψομετρικές καμπύλες της πλαγιάς. Οι 48 υπόσκαφες βίλες διατάσσονται κλιμακωτά, σε κυματοειδείς σειρές, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη και πανοραμική θέα από κάθε μονάδα και δημιουργώντας στον χώρο διαδοχικούς ορίζοντες.

Οι περισσότερες βίλες οργανώνονται σε ζεύγη, έχουν δύο μόνο όψεις που χάνονται στο έδαφος και ανεξάρτητες εισόδους, οι οποίες διαχωρίζονται φυσικά με πρανή. Έτσι, η αρχιτεκτονική αναπτύσσεται ως συνέχεια της πλαγιάς, αντί να επιβάλλεται πάνω της.

Ιδιωτικότητα, αυτονομία και ημιυπαίθρια ζωή

Η διάσπαρτη οργάνωση του resort αναβαθμίζει την εμπειρία του επισκέπτη με πολλούς τρόπους. Κάθε βίλα απολαμβάνει ιδιωτικότητα, αυτονομία και περιμετρικούς κήπους, ενώ η σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου οργανώνεται μέσα από μια αλληλουχία μεταβάσεων.

Η μετάβαση από τους εσωτερικούς στους εξωτερικούς χώρους ρέει ομαλά, με την παρεμβολή σκιασμένων ημιυπαίθριων καθιστικών. Μεγάλοι πρόβολοι, βαθιά ανοίγματα και φιλτραρισμένες θέες καλλιεργούν μια αίσθηση γαλήνης και προστασίας, διατηρώντας παράλληλα την επαφή με το γύρω τοπίο.

Λιτότητα, πολυτέλεια και υλικότητα

Το resort συνδυάζει τη λιτότητα με την πολυτέλεια. Η πέτρα και το μωσαϊκό εμφανίζονται διακριτικά, με έμφαση στην υφή τους, ενώ οι εσωτερικοί χώροι ντύνονται με μεσογειακά ανάγλυφα και τόνους. Επιλεγμένα διεθνή στοιχεία παραπέμπουν στο πνεύμα του ταξιδιού, χωρίς να απομακρύνουν την εμπειρία από τον τόπο.

Ο χώρος οργανώνεται διαισθητικά και με επίκεντρο την άνεση του επισκέπτη, εξασφαλίζοντας σαφή προσανατολισμό, οικείες κλίμακες και ευχάριστες οπτικές φυγές. Όπου είναι δυνατόν, η κυκλοφορία πραγματοποιείται υπαίθρια, επιτρέποντας στη φύση να παραμένει συνεχής παρουσία.

Λειτουργική προνοητικότητα και ευέλικτη διαχείριση

Το resort επιδεικνύει προνοητικότητα και στη λειτουργία του. Η οργάνωση των χώρων επιτρέπει ευέλικτη διαχείριση της πληρότητας, καθώς ομάδες δωματίων ή βιλών μπορούν να ενεργοποιούνται ή να απενεργοποιούνται εποχικά, ώστε να βελτιστοποιείται η κατανάλωση ενέργειας.

Οι υπαίθριες διαδρομές ελαχιστοποιούν την ανάγκη για κλιματιζόμενους διαδρόμους, ενώ οι ημιπροστατευμένοι χώροι, όπως οι στεγασμένες βεράντες και τα αίθρια εισόδου, μετριάζουν τις ακραίες κλιματικές συνθήκες, μειώνοντας τα μηχανολογικά φορτία και αυξάνοντας την άνεση των επισκεπτών.

Μια σύγχρονη υβριδική τυπολογία

Το έργο αποφεύγει τον εντυπωσιασμό υπέρ της γαλήνης. Δεν μιμείται την ιστορία, αλλά την ακούει. Οι παραδοσιακές μορφές αποδίδονται με αφαίρεση, χωρίς να αντιγράφονται, και αναδιατυπώνονται μέσα από σύγχρονα υλικά και κατασκευαστικές μεθόδους.

Το αποτέλεσμα είναι μια μοναδική υβριδική τυπολογία, όπου η αισθητική του «χωριού» δεν αναπαράγεται κυριολεκτικά, αλλά μεταγράφεται σε ένα σύγχρονο σύστημα φιλοξενίας. Η αρχιτεκτονική διατηρεί την τοπική μνήμη χωρίς να εγκλωβίζεται στη μίμηση.

Παθητικές στρατηγικές και οικολογικός προσανατολισμός

Κάθε απόφαση πάρθηκε με γνώμονα τη βιωσιμότητα. Στον σχεδιασμό ενσωματώνονται παθητικές στρατηγικές, όπως τα φυτεμένα δώματα, η αξιοποίηση της θερμικής μάζας και οι διαμπερείς χώροι για διασταυρούμενο αερισμό. Τα υλικά προήλθαν, κατά το δυνατόν, από τοπικούς προμηθευτές.

Ο σχεδιασμός τοπίου επιδιώκει την εξοικονόμηση νερού, ο φωτισμός είναι χαμηλής όχλησης και η ενεργειακή διαχείριση ζωνών ενισχύει περαιτέρω τον οικολογικό προσανατολισμό του έργου.

Ένα νέο πρότυπο φιλοξενίας

Το Mandarin Oriental, Costa Navarino καθιερώνει ένα νέο πρότυπο στον σχεδιασμό της φιλοξενίας: προτάσσει το σχετίζεσθαι έναντι του φαίνεσθαι, τη γείωση αντί της υπερβολής.

Αποδεικνύει ότι ένα resort μπορεί να είναι ταυτόχρονα πολυτελές και χαμηλού περιβαλλοντικού αποτυπώματος, διεθνές και βαθιά τοπικό — ένα σημείο όπου η αρχιτεκτονική, το τοπίο και η άνεση του επισκέπτη συνυπάρχουν σε ισορροπία.

Λύσεις αντλιών θερμότητας για την ευρωπαϊκή κατοικία

Η LG Electronics ενισχύει τη θέση της στην ευρωπαϊκή αγορά οικιακών αντλιών θερμότητας, παρουσιάζοντας ένα ποικιλόμορφο χαρτοφυλάκιο λύσεων υψηλής απόδοσης, προσαρμοσμένων στις ανάγκες διαφορετικών οικιστικών περιβαλλόντων.

Καθώς η ζήτηση για ενεργειακά αποδοτικές λύσεις με ψυκτικά χαμηλού GWP αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη, η LG αναπτύσσει προϊόντα που συνδυάζουν αποδοτικότητα, ευκολία εγκατάστασης και δυνατότητα ενσωμάτωσης σε σύγχρονες κατοικίες και μεγάλα οικιστικά έργα.

Therma V R290 Monobloc

Ανάμεσα στις βασικές λύσεις του χαρτοφυλακίου βρίσκεται η Therma V R290 Monobloc, μια εξωτερική μονάδα αντλίας θερμότητας αέρα-νερού που χρησιμοποιεί ψυκτικό R290 με πολύ χαμηλό Δυναμικό Υπερθέρμανσης του Πλανήτη.

Η μονάδα είναι σχεδιασμένη για αξιόπιστη θέρμανση σε εξωτερικές θερμοκρασίες έως και -28°C, ενώ μπορεί να παρέχει οικιακό ζεστό νερό έως 75°C. Χάρη στον σχεδιασμό monobloc, λειτουργεί αυτόνομα, χωρίς την ανάγκη τοποθέτησης εξαρτημάτων στο εσωτερικό της κατοικίας, διευκολύνοντας την εγκατάσταση και μειώνοντας την πολυπλοκότητα του συστήματος.

Multi V i και Multi V S

Η LG προσφέρει επίσης τα Multi V i και Multi V S ως μέρος της γκάμας VRF. Το Multi V i συνδυάζει ψυκτικό R32 χαμηλού GWP με συμπιεστή inverter υψηλής απόδοσης και προηγμένο έξυπνο έλεγχο για αποδοτική λειτουργία.

Παράλληλα, περιλαμβάνει λειτουργίες ασφαλείας, όπως αισθητήρες που ενεργοποιούν συστήματα προστασίας σε περίπτωση ανίχνευσης διαρροής ψυκτικού, συμβάλλοντας στη λειτουργική συνέχεια και την ασφάλεια του χώρου.

Το Multi V S αποτελεί μια συμπαγή λύση VRF, με δυνατότητες ευέλικτης ενσωμάτωσης, διαχείρισης ενέργειας, έξυπνων χειριστηρίων και φιλικού περιβάλλοντος χρήσης. Σε συνδυασμό με εσωτερικές μονάδες που ενσωματώνουν δεξαμενή ζεστού νερού χρήσης και τα απαραίτητα υδραυλικά εξαρτήματα, μπορεί να λειτουργήσει ως all-in-one λύση για κλιματισμό, θέρμανση και παραγωγή ΖΝΧ.

Βραβευμένες εσωτερικές μονάδες

Η LG παρουσίασε πρόσφατα και νέες εσωτερικές μονάδες για συστήματα αντλιών θερμότητας αέρα-νερού: Combi Unit, Hydro Unit και Control Unit.

Οι μονάδες έλαβαν iF Design Award 2026 και Red Dot Design Award 2026, σε αναγνώριση του ενοποιημένου σχεδιασμού και της ευκολίας χρήσης τους. Η διάκριση αυτή ενισχύει τη θέση της LG σε μια αγορά όπου η τεχνική απόδοση πρέπει να συνδυάζεται με καθαρό σχεδιασμό, εργονομία και απλή καθημερινή διαχείριση.

Προσαρμοσμένες λύσεις για μεγάλα οικιστικά έργα

Η LG συνεχίζει να εξασφαλίζει σημαντικά έργα προμήθειας στην Ευρώπη, βασισμένη στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και στις μηχανολογικές δυνατότητές της.

Στην Ισπανία, η εταιρεία προμήθευσε Multi V i και εσωτερικές μονάδες για περίπου 1.000 οικιστικές μονάδες στο έργο Calle Fuerzas Armadas, ένα build-to-rent οικιστικό project. Από τα αρχικά στάδια, η LG συνεργάστηκε με τοπικούς εταίρους για την εξέταση απαιτήσεων σχεδιασμού, πιστοποίησης και εγκατάστασης, προσφέροντας υποστήριξη εναρμονισμένη με τους ευρωπαϊκούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε χώρου.

Οικιστικά projects στη Σερβία

Στο Βελιγράδι, η LG παρείχε προσαρμοσμένη λύση στις King’s Circle Residences, συνδυάζοντας Multi V S με εσωτερικές μονάδες παραγωγής κρύου και ζεστού νερού. Η ενοποιημένη διαμόρφωση επιτρέπει παρακολούθηση ενέργειας ανά μονάδα και συγκεντρώνει σε ένα σύστημα την ψύξη, τη θέρμανση και την παροχή οικιακού ζεστού νερού.

Η LG προμήθευσε επίσης Multi V i, Multi V S και οικιακά κλιματιστικά στις The One Residences στο Βελιγράδι, συνεργαζόμενη με τους υπεύθυνους σχεδιασμού για την επιλογή συστήματος θέρμανσης και ψύξης κατάλληλου για τη δομή του κτιρίου και τις συνθήκες εγκατάστασης. Τεχνικές αξιολογήσεις βάσει προσομοίωσης πραγματοποιήθηκαν για την επαλήθευση της λειτουργικής σταθερότητας και της καταλληλότητας εγκατάστασης.

Ενεργειακή απόδοση και ευκολία εγκατάστασης

Σύμφωνα με τον James Lee, πρόεδρο της LG ES Company, η ευρωπαϊκή αγορά οικιακών αντλιών θερμότητας συνεχίζει να εξελίσσεται, με αυξανόμενη ζήτηση για λύσεις που είναι ενεργειακά αποδοτικές, περιβαλλοντικά υπεύθυνες και εύκολες στην εγκατάσταση.

Με το διευρυμένο χαρτοφυλάκιο αντλιών θερμότητας και τις τεχνικές της δυνατότητες, η LG στοχεύει να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες κάθε χώρου, ενισχύοντας την παρουσία της στην ευρωπαϊκή αγορά και προσφέροντας ολοκληρωμένες λύσεις για τη σύγχρονη κατοικία.

LG Business Solutions Greece

Μια μικρή κατοικία ανάμεσα στο δάσος και το ποτάμι

Στο Plain της Washington, στην άκρη του Εθνικού Δρυμού Okanogan-Wenatchee, το Wenatchee River Cabin από τους Wittman Estes σχεδιάστηκε ως μια μικρή κατοικία για ζωή κοντά στη φύση. Ο ιδιοκτήτης είχε αποκτήσει το οικόπεδο, σχεδόν 2.000,00 τ.μ., ως βάση για εξορμήσεις στο τοπίο. Για δέκα χρόνια κατασκήνωνε εκεί, συχνά με φίλους, γνωρίζοντας σταδιακά τον τόπο και την ευρύτερη περιοχή.

Το έργο ξεκίνησε ως καταφύγιο Σαββατοκύριακου, όμως η χρήση του άλλαξε κατά τη διάρκεια της μελέτης και της κατασκευής. Καθώς η εξ αποστάσεως εργασία έγινε μέρος της καθημερινότητας, ο ιδιοκτήτης άρχισε να περνά όλο και περισσότερο χρόνο στο οικόπεδο και τελικά επέλεξε να κατοικήσει εκεί μόνιμα μετά την ολοκλήρωση της κατοικίας.

Λιτή κατοίκηση, περισσότερες εμπειρίες

Με επιφάνεια μόλις 69,31 τ.μ., η μονόχωρη κατοικία είναι συνειδητά περιορισμένη. Η μικρή της κλίμακα προκύπτει τόσο από τους περιορισμούς του οικοπέδου όσο και από την επιθυμία για έναν απλούστερο τρόπο ζωής, όπου η καθημερινότητα ορίζεται λιγότερο από τα αντικείμενα και περισσότερο από τις εμπειρίες.

Η συμμετοχή του ιδιοκτήτη στην κατασκευή αποτέλεσε βασική προϋπόθεση του έργου. Αυτό ενίσχυσε την ανάγκη για μια καθαρή και λιτή αρχιτεκτονική λύση, με ανθεκτικά υλικά και απλές κατασκευαστικές χειρονομίες. Σκυρόδεμα, χάλυβας, κέδρος και περιορισμένα εσωτερικά τελειώματα προσδίδουν στην κατοικία αίσθηση διάρκειας, αφήνοντας τη φύση, το φως και τα έργα τέχνης να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Υπερύψωση πάνω από την πλημμυρική ζώνη

Επειδή η κατοικία βρίσκεται μέσα στην πλημμυρική ζώνη του ποταμού, ο κύριος όροφος ανυψώνεται κατά 3,05 μ. από το έδαφος και στηρίζεται σε έξι υποστυλώματα από σκυρόδεμα. Η στρατηγική αυτή προστατεύει το κτίριο από τις εποχικές πλημμύρες, περιορίζοντας παράλληλα το αποτύπωμά του στο οικόπεδο.

Ο υπερυψωμένος όγκος δημιουργεί επίσης έναν στεγασμένο χώρο στο ισόγειο. Εκεί οργανώνεται η στάθμευση, αλλά και ένας χώρος εργασίας όπου ο ιδιοκτήτης μπορεί να συντηρεί το vintage Bronco του, προστατευμένος από τη βροχή και το χιόνι. Έτσι, ο περιορισμός της πλημμυρικής ζώνης γίνεται μέρος της καθημερινής χρήσης και του χαρακτήρα της κατοικίας.

Τρία επίπεδα και ένα μεγάλο υαλοστάσιο

Η κατοικία οργανώνεται σε τρία επίπεδα. Το ισόγειο φιλοξενεί τον στεγασμένο χώρο στάθμευσης και εργασίας· το μεσαίο επίπεδο περιλαμβάνει τον ενιαίο χώρο καθιστικού, τραπεζαρίας και κουζίνας, μαζί με ένα πλήρες λουτρό· ενώ το ανώτερο επίπεδο περιλαμβάνει το υπνοδωμάτιο, το γραφείο, ένα WC και ένα πατάρι με έξοδο σε χαλύβδινο deck σε πρόβολο.

Ένα ενιαίο υαλοστάσιο, διαστάσεων 6,10 x 7,32 μ., κατευθύνει τις κύριες οπτικές προς τον ποταμό Wenatchee, ενώ προστατεύει την ιδιωτικότητα απέναντι στα γειτονικά οικόπεδα. Στο υπνοδωμάτιο, ένα εσωτερικό άνοιγμα βλέπει προς το καθιστικό και τον ποταμό πέρα από αυτό, δημιουργώντας κατακόρυφη σύνδεση μέσα στο συμπαγές εσωτερικό.

Χαλύβδινα στοιχεία κατασκευασμένα από τον ιδιοκτήτη

Η υλικότητα της κατοικίας συνδέεται άμεσα με τις δεξιότητες του ιδιοκτήτη. Ως έμπειρος μεταλλουργός, κατασκεύασε ο ίδιος αρκετά στοιχεία, όπως τους πάγκους και την πλάτη της κουζίνας από ακατέργαστο χάλυβα, το τραπέζι από λευκή ξυλεία και χάλυβα, καθώς και τα στηθαία από χαλύβδινο σωλήνα και διάτρητο μεταλλικό πλέγμα.

Τα στοιχεία αυτά προσδίδουν στο εσωτερικό μια άμεση, χειροποίητη ποιότητα. Παράλληλα, ενισχύουν τη λογική της κατοικίας ως ανθεκτικής κατασκευής, διαμορφωμένης από την προσωπική εργασία, τις καιρικές συνθήκες και τη μακροχρόνια χρήση.

Λιτό εσωτερικό για τη φύση, το φως και την τέχνη

Ο κύριος χώρος διημέρευσης οργανώνεται κάτω από ένα πατάρι με πλαίσιο από έλατο, με μια ξυλόσομπα να δημιουργεί έναν μικρό πυρήνα θερμότητας. Τα εσωτερικά τελειώματα παραμένουν εσκεμμένα λιτά, σχηματίζοντας ένα ήσυχο φόντο για το γύρω τοπίο, το μεταβαλλόμενο φως και τα έργα τέχνης του ιδιοκτήτη.

Η βιωσιμότητα προσεγγίζεται μέσα από τη μικρή κλίμακα, την ανθεκτικότητα και τα αποδοτικά συστήματα. Η κατοικία χρησιμοποιεί αντλία θερμότητας αέρα για θέρμανση και ψύξη, ενώ η ξυλόσομπα λειτουργεί ως κύρια πηγή θέρμανσης. Οι επενδύσεις και οι κάτω όψεις από τοπικό κέδρο ενισχύουν τη σχέση του κτιρίου με την υλικότητα της περιοχής.

Από καταφύγιο Σαββατοκύριακου σε μόνιμη κατοικία

Αυτό που αρχικά σχεδιάστηκε ως κατοικία Σαββατοκύριακου ενός υπνοδωματίου έχει εξελιχθεί σε μόνιμη κατοικία. Η μικρή κλίμακα, η υπερυψωμένη κατασκευή και η ανθεκτική υλική παλέτα υποστηρίζουν έναν τρόπο ζωής στενά συνδεδεμένο με τον ποταμό, το δάσος και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του Pacific Northwest.

Το Wenatchee River Cabin δείχνει πώς η αρχιτεκτονική μικρής κλίμακας μπορεί να παράγει μια μεγαλύτερη σχέση με τον έξω κόσμο. Είναι μια κατοικία που διαμορφώνεται από τη λιτότητα, την ανθεκτικότητα και την ήρεμη επιθυμία να ζει κανείς με λιγότερα, αλλά σε πιο άμεση σχέση  μαζί τους.

Ένα διαμέρισμα της δεκαετίας του 1970 σε νέα καθημερινή χρήση

Σε ένα περίοπτο κτίριο της δεκαετίας του 1970, στη ζωντανή πόλη των Ιωαννίνων, το Thalen Apt από τους Pantazi5 Architects είναι μια ανακαίνιση διαμερίσματος 74,00 τ.μ., σχεδιασμένη για ένα ιδιαίτερα κοινωνικό ζευγάρι. Το έργο συνδυάζει τη νοσταλγία της παιδικής ηλικίας, τον υπάρχοντα χαρακτήρα του χώρου και μια ανοιχτή διάθεση προς τους τρόπους κατοίκησης που έρχονται.

Αντί να διαγράψει τη μνήμη του αρχικού διαμερίσματος, ο επανασχεδιασμός λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα σε όσα ο χώρος ήδη φέρει και σε όσα καλείται πλέον να υποστηρίξει. Το αποτέλεσμα είναι ένα σφιχτά δουλεμένο εσωτερικό που συνδυάζει φιλοξενία, πρακτικότητα και καθαρές υλικές αντιθέσεις.

Μία επέμβαση, ένας νέος χώρος διημέρευσης

Η μελέτη εστιάζει στους χώρους διημέρευσης του διαμερίσματος. Μία μόνο μετατροπή στην υπάρχουσα κάτοψη επιτρέπει τη συγχώνευση των έως τότε διαχωρισμένων χώρων σε μια πιο συνδεδεμένη και λειτουργική διάταξη, δημιουργώντας έναν εκτεταμένο, φυσικά φωτισμένο χώρο που γίνεται το κέντρο της κατοικίας.

Ο νέος αυτός πυρήνας υποστηρίζει την καθημερινή χρήση, τη συνάντηση και πιο ευέλικτες οικιακές ρουτίνες. Δεν οργανώνεται μέσα από σκληρούς διαχωρισμούς, αλλά μέσα από την υλικότητα, την οπτική συνέχεια και τη σαφή σχέση ανάμεσα σε ανοιχτές, διαφανείς και κλειστές ζώνες.

Ανοιχτός, διάφανος και ξύλινος χώρος

Ο ενιαίος χώρος διακρίνεται οπτικά σε τρεις περιοχές: τον ανοιχτό χώρο, τον διάφανο χώρο και τον ξύλινο χώρο. Αντιστοιχούν στο καθιστικό, την κουζίνα και τη ζώνη εξυπηρέτησης, η οποία περιλαμβάνει αποθήκη και WC.

Παρότι διαφοροποιούνται έντονα ως προς τον τόνο και την υφή, οι τρεις περιοχές ρέουν απρόσκοπτα η μία στην άλλη. Υφιστάμενες χρήσεις, όπως η τραπεζαρία στην κουζίνα και η διάταξη του καθιστικού, διατηρούνται και επανερμηνεύονται, ενώ νέες λειτουργίες προστίθενται ώστε να ενισχύσουν τον πρακτικό και φιλόξενο χαρακτήρα του διαμερίσματος.

Πράσινο μάρμαρο και παραμετρική εγκατάσταση καθρέφτη

Ο ανοιχτός χώρος αποτελεί τον κύριο χώρο διημέρευσης του διαμερίσματος. Συνδέεται στενά με την κουζίνα και, μέσω της ζώνης εξυπηρέτησης, οδηγεί προς τους ιδιωτικούς χώρους της κατοικίας.

Επενδυμένος με πράσινο μαρμάρινο δάπεδο, ο φωτεινός αυτός χώρος περιλαμβάνει έπιπλα κατασκευασμένα από υλικά του υπάρχοντος διαμερίσματος. Μια παραμετρικά σχεδιασμένη εγκατάσταση καθρέφτη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική χειρονομία του χώρου, εστιάζοντας σε συγκεκριμένες οπτικές προς το γειτονικό νεοβυζαντινό μνημείο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Η κουζίνα ως διάφανος χώρος

Η κουζίνα αποτελεί μέρος του ενιαίου χώρου διημέρευσης, αλλά ορίζεται μέσα από ένα γυάλινο πέτασμα που διατηρεί την οπτική επαφή και την αλληλεπίδραση με το καθιστικό. Η νέα διάταξη διάφανων και αδιαφανών ντουλαπιών διαμορφώνει έναν ευέλικτο χώρο για μαγείρεμα και φαγητό.

Οι πάγκοι από μαύρο γρανίτη προσδίδουν στην κουζίνα έντονη υλική παρουσία, ενώ τα ανοιχτά γκρι πλακίδια και τα μαύρα μεταλλικά ράφια ολοκληρώνουν την παλέτα. Τα ράφια προσθέτουν μια γλυπτική ποιότητα στον χώρο, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως αποθηκευτική επιφάνεια.

Ξύλο iroko και εσωστρεφής ζώνη εξυπηρέτησης

Δίπλα στη διάφανη ζώνη της κουζίνας, ο ξύλινος χώρος είναι το πιο εσωστρεφές τμήμα του διαμερίσματος. Επενδυμένος με ξύλο iroko σε επανάχρηση από το αρχικό διαμέρισμα, συγκεντρώνει την αποθήκη και το WC, ενώ παράλληλα μεσολαβεί προς τους ιδιωτικούς χώρους της κατοικίας.

Μέσα από αυτόν τον συμπαγή πυρήνα εξυπηρέτησης, η ανακαίνιση προσθέτει λειτουργικότητα χωρίς να κατακερματίζει τον νέο χώρο διημέρευσης. Το Thalen Apt γίνεται έτσι μια μελέτη πάνω στο πώς ένα μικρό διαμέρισμα μπορεί να αναδιοργανωθεί μέσα από μία ακριβή χωρική κίνηση, μετατρέποντας τα υπάρχοντα υλικά, τη μνήμη και τη σύγχρονη χρήση σε ένα ενιαίο οικιακό περιβάλλον.

Μια κατοικία γύρω από το κενό

Στη Morelia του Michoacán στο Μεξικό, η Casa Kehai από τους HW Studio είναι ένα μικρό κτίριο 95,00 τ.μ., σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Rogelio Vallejo Bores ως προσωπική του κατοικία. Το έργο περιγράφεται ως «η κατοικία του αρχιτέκτονα»: η κατοικία εκείνου που έχει συνηθίσει να δίνει μορφή στα όνειρα των άλλων και εδώ στρέφεται προς μια πιο αμείλικτη ερώτηση -πώς μπορεί κανείς να χτίσει μια ζωή σε συνέπεια με τις λέξεις που έχει υπερασπιστεί για χρόνια.

Η κατοικία διαμορφώθηκε με περιορισμένο προϋπολογισμό, αλλά και μέσα από μια μακρά προσωπική πορεία προς το Zen, το dharma και την Ιαπωνία. Η βαθύτερη ιδέα της δεν είναι η παραγωγή ενός αντικειμένου, αλλά η δημιουργία ενός κενού: μιας κεντρικής παρουσίας ικανής να περιέχει ζωή, κίνηση, σιωπή και σκέψη.

Ένα κλειστό κουτί που προστατεύει έναν κήπο

Εξωτερικά, η κατοικία εμφανίζεται ως ένα ήσυχο, κλειστό κουτί μέσα στο αστικό τοπίο. Η σχεδόν ερμητική της παρουσία αποκαλύπτει ελάχιστα από όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό. Μόλις όμως περάσει κανείς το κατώφλι, η περίκλειστη αυτή αίσθηση αποκτά άλλο νόημα: το κουτί δεν απομονώνει, αλλά προστατεύει.

Στο κέντρο του βρίσκεται ένας βραχόκηπος. Δεν αγγίζεται άμεσα, αλλά οργανώνει ολόκληρη την κατοικία. Όπως στους κήπους των ναών του Kyoto, οι πέτρες δεν τοποθετούνται για να αναπαραστήσουν κάτι, αλλά για να προκαλέσουν μια κατάσταση προσοχής. Πάνω στο γκρι χαλίκι αιωρούνται δύο ξύλινες πλατφόρμες, ως χώροι ανάπαυλας: όχι απλώς δάπεδα, αλλά επιφάνειες για στάση, παρατήρηση και απλή παρουσία.

Ο κήπος ως χωρική τάξη

Ο κήπος δεν διακοσμεί. Οργανώνει. Γύρω του, οι χώροι της κατοίκησης τοποθετούνται σαν δορυφόροι γύρω από τη σιωπή, διατηρώντας ο καθένας τον δικό του ρόλο και παραμένοντας ταυτόχρονα συνδεδεμένοι με το κεντρικό κενό.

Από τη μία πλευρά, η κουζίνα και η τραπεζαρία αναπτύσσονται σε διπλό ύψος. Πάνω τους, ένας όγκος συλλέγει τον καπνό της φωτιάς, εισάγοντας όχι μόνο τη μνήμη, αλλά και μια πρακτική αναζήτηση της ανθεκτικότητας: την πιθανότητα ότι κάποια μέρα η πόλη μπορεί να μην παρέχει όλα όσα χρειάζονται. Από την άλλη πλευρά, το καθιστικό γίνεται χώρος περισυλλογής, όπου μεγάλες πέτρες στέκονται σαν νησιά σε μια σιωπηλή θάλασσα.

Μια κατοικία που συμφιλιώνει με τη βροχή

Ανάμεσα στο καθιστικό και την τραπεζαρία δεν υπάρχει στεγασμένος διάδρομος. Για να περάσει κανείς από τον έναν χώρο στον άλλο όταν βρέχει, είτε θα βραχεί είτε θα περιμένει να περάσει η βροχή. Η απόφαση αυτή συμπυκνώνει το πιο ριζικό καθημερινό δίδαγμα της κατοικίας: εδώ η αρχιτεκτονική δεν προστατεύει από τον κόσμο, αλλά συμφιλιώνει τον κάτοικο μαζί του.

Η κατοικία δεν επιχειρεί να ακυρώσει τον καιρό, τον χρόνο ή τη δυσκολία. Αντίθετα, τα αφήνει να εισχωρήσουν ήπια στη ζωή, μετατρέποντας την κίνηση μέσα στο σπίτι σε συνειδητή πράξη.

Shōji, φως και σκιά

Οι πόρτες shōji, κατασκευασμένες από ριζόχαρτο, δεν λειτουργούν απλώς ως αισθητική αναφορά. Είναι το πραγματικό φίλτρο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Το φως, περνώντας μέσα από αυτές, χάνει τη σκληρότητά του και γίνεται πιο ήπιο, πιο αργό, πιο ατμοσφαιρικό.

Σε αυτή την κατοικία, η σκιά δεν είναι απουσία φωτός. Είναι η πιο λεπτή μορφή του. Το φως της ημέρας δεν εισέρχεται απότομα· διαχέεται, δημιουργώντας ένα εσωτερικό που ορίζεται από ήπιες μεταβάσεις και όχι από οπτική υπερβολή.

Τρία παράθυρα και μια εσωτερική ζωή

Το πρόγραμμα είναι λιτό. Δεν υπάρχουν περιττοί διάδρομοι ούτε μεγάλες χειρονομίες. Η κατοικία στερείται σχεδόν πλήρως το γυαλί, ανοίγοντας μόνο μέσα από τρία μικρά παράθυρα προς ό,τι θεωρείται πραγματικά άξιο θέασης: ένα βουνό, ένα γειτονικό πεύκο και το δέντρο που φυτεύεται στο κέντρο του κήπου.

Το υπνοδωμάτιο τοποθετείται ψηλά, ως ελάχιστος ιδιωτικός χώρος. Ένα μοναδικό κυκλικό παράθυρο ανοίγεται προς το φύλλωμα του κεντρικού δέντρου. Γίνεται το «μάτι» της κατοικίας, ένα σημείο περισυλλογής και όχι επίδειξης.

Καθοδική είσοδος

Η είσοδος δεν υψώνεται· χαμηλώνει. Ο κάτοικος εισέρχεται κατεβαίνοντας, σαν να υποκλίνεται μπροστά σε κάτι ιερό. Η σκάλα φτάνει ως το σημείο όπου ο φυσικός βράχος προσφέρει σταθερότητα, περιορίζοντας το κόστος θεμελίωσης, όμως η χειρονομία είναι και πνευματική.

Για να κατοικήσει κανείς αυτό το σπίτι, πρέπει να αφήσει έξω ένα μέρος της αλαζονείας του και να εισέλθει με ταπεινότητα. Σαν να περνά ένα αόρατο torii, η είσοδος μετατρέπεται σε ήσυχη τελετουργία.

Η σιωπή ως αρχιτεκτονική

Στην ιαπωνική σκέψη, αξία έχουν συχνά το ατελές, το ανολοκλήρωτο και το εφήμερο. Η Casa Kehai ακολουθεί αυτή τη στάση. Δεν σχεδιάστηκε για να εντυπωσιάζει, αλλά για να διαρκεί μέσα στη σιωπή.

Με περιορισμένα μέσα, προσεκτικές χωρικές αποφάσεις και ένα κεντρικό κενό που οργανώνει την καθημερινή ζωή, η κατοικία γίνεται άσκηση πάνω στο πόσα λίγα χρειάζεται η αρχιτεκτονική για να αποκτήσει νόημα. Φέρει το ελαφρύ βάρος μιας ειλικρινούς ζωής.

Ένα μουσείο ανάμεσα στη μνήμη και τη νέα ταυτότητα

Στη Vila do Bispo της Πορτογαλίας, το Μουσείο Vila do Bispo από τους spaceworkers σχεδιάζεται ως μια επέμβαση που διατηρεί την ταυτότητα του τόπου, δίνοντας παράλληλα σε ένα υπάρχον κτιριακό συγκρότημα έναν νέο, δημόσιο ρόλο. Το έργο δουλεύει με τα χαρακτηριστικά της αρχικής κατασκευής, όχι διαγράφοντάς τα, αλλά εντείνοντας και αποσαφηνίζοντας την παρουσία τους.

Η πρόταση προσθέτει έναν νέο όγκο στην υφιστάμενη κατασκευή, επαναλαμβάνοντας τη μορφή των γειτονικών μακρόστενων αποθηκών. Η χειρονομία αυτή δημιουργεί αστική και μορφολογική συνέχεια, επιτρέποντας συγχρόνως στη νέα προσθήκη να αποκτήσει δική της ταυτότητα, ως κύρια είσοδος του μουσείου.

Ένας κόκκινος όγκος που ολοκληρώνει το υπάρχον συγκρότημα

Ο νέος όγκος εκτείνεται έως το νότιο όριο του οικοπέδου και συγκεντρώνει τις τεχνικές, διοικητικές και κοινόχρηστες λειτουργίες του μουσείου. Με αυτόν τον τρόπο, απελευθερώνεται ο εσωτερικός πυρήνας των παλαιών αποθηκών, ώστε να υποδεχθεί τους εκθεσιακούς χώρους.

Η αναδιάταξη του προγράμματος επιτρέπει στην έκθεση να γίνει το βασικό αντικείμενο της επέμβασης. Το μουσείο οργανώνεται έτσι μέσα από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στις υποστηρικτικές λειτουργίες και τον δημόσιο πολιτιστικό χώρο, ενώ ο νέος κόκκινος όγκος προσδίδει στο σύνολο αναγνωρίσιμη παρουσία.

Ουδέτερο εξωτερικό, μαύρο εσωτερικό

Οι δύο προϋπάρχουσες πτέρυγες, με περίπου 680,00 τ.μ. στεγασμένης επιφάνειας, αποκτούν έναν πιο ουδέτερο γκρι τόνο. Η χρωματική αυτή επιλογή ενοποιεί την υπάρχουσα κατασκευή και ενισχύει την αφαιρετική της παρουσία.

Στο εσωτερικό, ο ίδιος χώρος επενδύεται με μαύρο χρώμα, δημιουργώντας ένα ελεγχόμενο φόντο για την έκθεση. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό εσωτερικό, μια δυναμική οργανική μορφή υποδέχεται το εκθεσιακό πρόγραμμα, δημιουργώντας θεματικές ενότητες και οργανώνοντας τη διαδρομή των επισκεπτών με καθαρό και διαισθητικό τρόπο.

Κόκκινο εμφανές σκυρόδεμα ως αστικό σημείο αναφοράς

Σε αντίθεση με τη χρωματική αφαίρεση του υπάρχοντος, ο νέος όγκος κατασκευάζεται από εμφανές σκυρόδεμα με κόκκινη χρωστική. Η υλικότητα αυτή τον μετατρέπει σε σημείο αναφοράς στο αστικό και εναέριο τοπίο, σηματοδοτώντας με σαφήνεια την παρουσία του μουσείου.

Η προσθήκη λειτουργεί ως μορφολογική ολοκλήρωση της υφιστάμενης κατασκευής. Αναδιατυπώνει τη μορφή της με λεπτότητα, μέσα από μια ισορροπία πλήρων και κενών που ιεραρχεί τις εισόδους, τους χώρους στάσης και τη σχέση του κτιρίου με το γύρω τοπίο.

Ένα μουσείο που μοιάζει ήδη οικείο

Το αποτέλεσμα είναι ένα μουσείο που δίνει την αίσθηση ότι ανήκε πάντα στον τόπο. Για τις παλαιότερες γενιές, ανακαλεί τη μνήμη των παλιών σιταποθηκών· για τις νεότερες, γίνεται το «κόκκινο μουσείο», μια νέα εικόνα στη συλλογική μνήμη της κοινότητας.

Μέσα από αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση και τον μετασχηματισμό, το Μουσείο Vila do Bispo συγκροτεί έναν διάλογο ανάμεσα στη συνέχεια και τη νέα ταυτότητα. Είναι ταυτόχρονα μια προσεκτική αρχιτεκτονική επέμβαση και ένα δημόσιο τοπόσημο, που μπορεί να ενταχθεί στην καθημερινή εικόνα της πόλης.

Ένα γραφείο ριζωμένο στο καθημερινό τοπίο

Στην πόλη Hashima, στον νομό Gifu της Ιαπωνίας, ο γραφειακός χώρος στη Hashima από τους Permanent και Atelier Nagara Architectural Design Office σχεδιάστηκε ως νέα έδρα μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα των τεχνικών έργων και της ακίνητης περιουσίας. Το κτίριο τοποθετείται μέσα σε ένα ήσυχο αγροτικό τοπίο ορυζώνων και σχεδιάστηκε ώστε να ριζώσει στην τοπική κοινότητα και να παραμείνει αγαπητό στον χρόνο.

Η αφετηρία του έργου βρίσκεται στη σιωπηλή αξία του καθημερινού. Η εποχική πορεία του ήλιου, η κίνηση των ορυζώνων στον άνεμο, αλλά και οι κυματισμοί που σχηματίζονται στο νερό όταν βρέχει, δεν αντιμετωπίζονται ως φόντο, αλλά ως μέρος της αρχιτεκτονικής εμπειρίας.

Η αρχιτεκτονική ως εργαλείο παρατήρησης

Αντί το κτίριο απλώς να ενσωματωθεί στο περιβάλλον του, οι αρχιτέκτονες το συνέλαβαν ως ένα αρχιτεκτονικό «εργαλείο» που κάνει τους ανθρώπους να παρατηρούν ξανά το τοπίο. Ο ρόλος του δεν είναι να εξαφανιστεί, αλλά να οξύνει την αντίληψη: να φέρει στο προσκήνιο το φως, τον άνεμο, τη βροχή και την εποχική μεταβολή μέσα από την ίδια του την παρουσία.

Η προσέγγιση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για μια εταιρεία που συνδέεται άμεσα με τη γη, τις υποδομές και την κατασκευή. Το γραφείο γίνεται ένας τόπος όπου η εργασία, η κοινότητα και το τοπίο δεν διαχωρίζονται, αλλά εντάσσονται σε μια συνεχή καθημερινή σχέση.

Μια στέγη που αναδεικνύει τα φυσικά φαινόμενα

Η στέγη αποτελεί το βασικό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό του κτιρίου. Υψώνεται έντονα προς την ανατολή, διαγράφοντας ένα καθαρό περίγραμμα στον ουρανό, ενώ οι μαρκίζες της κατεβαίνουν χαμηλά, κοντά στο έδαφος. Η χειρονομία αυτή προσδίδει στο κτίριο αναγνωρίσιμη μορφή, χωρίς να υπερβαίνει την αγροτική κλίμακα του τόπου.

Ένας ήπιος κυματισμός στη γραμμή της στέγης εισάγει μια διακριτική ασυμμετρία. Οι αντανακλάσεις του φωτός, το χρώμα του ουρανού και η κίνηση των σταγόνων της βροχής γίνονται πιο αισθητές, επιτρέποντας στα φυσικά φαινόμενα να συμμετέχουν στην αρχιτεκτονική έκφραση. Η στέγη δεν καλύπτει απλώς το κτίριο· καταγράφει τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του τόπου.

Ενδιάμεσοι χώροι κάτω από τις μαρκίζες

Στο εσωτερικό, η χωρική οργάνωση σχεδιάστηκε ώστε να παραμένει σε στενή σχέση με το εξωτερικό. Κάτω από την υπερυψωμένη στέγη, η είσοδος και οι αίθουσες συναντήσεων τοποθετούνται σε έναν ψηλό χώρο που φέρνει αβίαστα το περιβάλλον προς τα μέσα.

Αυλές και βεράντες διαμορφώνονται κάτω από την κυματιστή στέγη, δημιουργώντας ενδιάμεσους χώρους ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Οι ζώνες αυτές μαλακώνουν τη μετάβαση από το περιβάλλον εργασίας προς το τοπίο, προσφέροντας σημεία κίνησης, στάσης και άτυπης συνάντησης.

Πρασιές, φύτευση και εσωτερική συνέχεια

Σε διαφορετικά σημεία του κτιρίου και του οικοπέδου διαμορφώνονται μικρές πρασιές και χώροι ανάπαυσης. Πέτρες και φύτευση εισάγονται στο εσωτερικό, δημιουργώντας αίσθηση συνέχειας με τη φύση ακόμη και μέσα στο κτίριο.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ευέλικτο εργασιακό περιβάλλον που υποστηρίζει συναντήσεις, διαλείμματα και στιγμές παρατήρησης. Το γραφείο δεν ορίζεται μόνο από την παραγωγικότητα, αλλά και από τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται κανείς την εποχική αλλαγή, το φως, τη βροχή και τον άνεμο ως μέρος της καθημερινής εργασίας.

Φως, άνεμος και νότια ανοίγματα

Στη νότια πλευρά, μεγάλα ανοίγματα συνδυάζονται με χαμηλές μαρκίζες, εξισορροπώντας τον έλεγχο του ηλιασμού με μια πιο άμεση σχέση με τον κήπο. Το κτίριο δεν βασίζεται σε μια αυστηρή οριοθέτηση ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Αντίθετα, ο άνεμος, το φως και τα φυσικά στοιχεία εισέρχονται ήπια στον χώρο.

Μέσα από αυτή τη μελετημένη σχέση, το γραφείο δημιουργεί ένα νέο καθημερινό τοπίο για τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί, για την τοπική κοινότητα και για όσους το επισκέπτονται για πρώτη φορά. Δίνει μορφή σε μια ήρεμη πρόθεση: να κάνει ξανά ορατό το οικείο τοπίο.

Επένδυση στην εκπαίδευση και τις επαγγελματικές λύσεις

Η LG Electronics παρουσίασε τους πλήρως ανακαινισμένους χώρους της LG B2B Academy, επιβεβαιώνοντας τη στρατηγική δέσμευση του επαγγελματικού της τμήματος, LG Business Solutions, στην εκπαίδευση, την τεχνολογική καινοτομία και την ανάπτυξη ολοκληρωμένων επαγγελματικών λύσεων. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2026, δίνοντας έμφαση στον ρόλο της LG ως συνεργάτη για επαγγελματίες, εγκαταστάτες, επιχειρήσεις και οργανισμούς που αναζητούν τεχνολογίες υψηλής απόδοσης για σύγχρονες εφαρμογές.

Το B2B όραμα της LG έως το 2030

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκαν οι στρατηγικοί στόχοι του τμήματος Business Solutions έως το 2030. Οι στόχοι περιλαμβάνουν τον διπλασιασμό των πωλήσεων σε σύγκριση με το 2026, την αύξηση του δικτύου συνεργατών κατά 40% και τη δημιουργία εσόδων από υπηρεσίες που θα αντιστοιχούν στο 20% του συνολικού κύκλου εργασιών, σε συνεργασία με πιστοποιημένους εγκαταστάτες. Η στρατηγική αυτή τοποθετεί την εκπαίδευση, την τεχνική υποστήριξη και τη συνεχή ανάπτυξη του δικτύου συνεργατών στο κέντρο της μελλοντικής ανάπτυξης της LG Business Solutions.

Ένα ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο λύσεων

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η LG παρουσίασε το ολοκληρωμένο χαρτοφυλάκιο επαγγελματικών λύσεων της εταιρείας, καλύπτοντας τους τομείς του κλιματισμού, του εξαερισμού, της θέρμανσης και της παραγωγής ζεστού νερού χρήσης, καθώς και λύσεις ξενοδοχειακών τηλεοράσεων, Signage, LED και IT οθονών. Ανάμεσα στις λύσεις που παρουσιάστηκαν ξεχώρισαν τα συστήματα Multi V, οι αντλίες θερμότητας Therma V R290 Monobloc, τα Inverter Scroll Chiller, καθώς και οι ολοκληρωμένες λύσεις ελέγχου και διαχείρισης της LG.

Τεχνολογίες για επαγγελματικούς χώρους

Το ενδιαφέρον των επισκεπτών συγκέντρωσαν επίσης τα κλιματιστικά ARTCOOL με τεχνολογία AI, η οθόνη LG E-Paper για ενεργειακά αποδοτική ψηφιακή σήμανση, οι ξενοδοχειακές τηλεοράσεις με υποστήριξη AirPlay και Google Cast, καθώς και τα νέα Gaming Monitors. Οι προσκεκλημένοι είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στο νέο B2B showroom της LG και να γνωρίσουν από κοντά τεχνολογίες και εφαρμογές που έχουν ήδη αξιοποιηθεί σε επαγγελματικούς χώρους σε Ελλάδα και Κύπρο.

LG All Stars και οικοσύστημα τεχνικής υποστήριξης

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στην πλατφόρμα επιβράβευσης LG All Stars, η οποία ενισχύει το δίκτυο εγκαταστατών κλιματισμού και θέρμανσης, προάγοντας τη συνεργασία και την τεχνική υποστήριξη. Παρουσιάστηκε επίσης το εκτεταμένο οικοσύστημα υποστήριξης της εταιρείας, το οποίο περιλαμβάνει εξειδικευμένο B2B Call Center, 24ωρη γραμμή εξυπηρέτησης, εργαλεία απομακρυσμένης διάγνωσης, περισσότερες από 40.000 τεχνικές συμβουλευτικές υποστηρίξεις ετησίως, καθώς και πανελλαδικό δίκτυο εξουσιοδοτημένων συνεργατών και κέντρων service. Σήμερα, η LG Business Solutions διαθέτει δίκτυο με περισσότερους από 600 πιστοποιημένους συνεργάτες σε Ελλάδα και Κύπρο.

Γνώση, εμπειρία και βιωσιμότητα

Στο πλαίσιο της παρουσίασης έγινε ακόμη αναφορά στη συμμετοχή της LG στα προγράμματα «Εξοικονομώ» και «Αλλάζω Σύστημα Θέρμανσης», συμβάλλοντας στην ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών και επαγγελματικών κτιρίων.

Ο Γιάννης Μαντάς, Εμπορικός Διευθυντής του τμήματος Business Solutions της LG, υπογράμμισε ότι η ανακαίνιση της LG B2B Academy και η δημιουργία του νέου showroom αποτελούν επένδυση στη γνώση και στην εμπειρία, με στόχο ένα περιβάλλον εκπαίδευσης που αναδεικνύει την καινοτομία και τη βιωσιμότητα.

Με τη νέα LG B2B Academy, η LG Business Solutions ενισχύει τη θέση της στην αγορά των επαγγελματικών εφαρμογών, προσφέροντας στους συνεργάτες της όχι μόνο προηγμένες τεχνολογικές λύσεις, αλλά και πρόσβαση σε ένα σύγχρονο περιβάλλον εκπαίδευσης, επίδειξης και τεχνικής εξειδίκευσης.

LG Business Solutions Greece